ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจ้านายกับลูกน้อง

ชื่อตอน : เจ้านายกับลูกน้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 47k

ความคิดเห็น : 105

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
เจ้านายกับลูกน้อง
แบบอักษร

ตอนที่2 

 

 

10 นาทีต่อมา 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

 

“...เข้ามา” สิ้นสุดเสียงพูดประตูก็เปิดขึ้นก่อนจะพบคริสเดินเข้ามาพร้อมน้ำใส ทีโอปรายตามองร่างบางเล็กน้อยก่อนจะหันไปบอกคริสว่า “มึงออกไปได้ละ” 

 

 

“ครับนาย” คริสคำนับเชิงเข้าใจหนึ่งครั้งก่อนจะหันหลังเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงน้ำใสและเจ้านายที่ตอนนี้ก็ไม่สามารถเดาออกว่าคิดอะไร 

 

 

“เอ่อ...สะ สวัสดีค่ะดิฉันชื่อน้ำใสค่ะ” น้ำใสกล่าวทักทายอย่างประหม่า เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาตรงๆ ด้วยซ้ำ ดวงตาสีฟ้าที่ดูดุดันมองแล้วรู้สึกขนลุกแทบคาดเดาอะไรจากสายตาไม่ได้มันทำให้เธอรู้สึกกลัวเล็กน้อย 

 

 

“...นั่งสิ” ทีโอบอกก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้และยกเท้าขึ้นมาพาดไว้บนหน้าขาก่อนจะจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา น้ำใสค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของเขาก่อนจะยื่นเอกสารในมือให้ 

 

 

“นี่ค่ะ เอกสารของฉัน” น้ำใสทำใจดีสู้เสือเพราะเขาดูเป็นคนที่น่าเกรงขามแถมยังมีหน้าตาที่หล่อเหลาและดูมีอำนาจแบบบอกไม่ถูก 

 

 

“...น้ำใสเพื่อนจีเซลใช่ไหม” เขาถามในขณะที่สายตากำลังไล่อ่านเอกสารของเธออย่างใจเย็น เธอคงจำเขาไม่ได้จริงๆ ตอนที่เดินชนกัน 

 

 

“รู้จักเพื่อนฉันด้วยเหรอคะ?” น้ำใสถามกลับด้วยความสงสัย 

 

 

“ฉันทีโอเพื่อนไอ้คลินต์ เรียนจบป.ตรี?” ประโยคสุดท้ายเขาถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองเธอ 

 

 

“ค่ะ ตอนแรกฉันมีงานประจำแต่ตอนนี่บริษัทปิดฉันเลยต้องหางานใหม่ค่ะ” 

 

 

“ฉันเคยได้ยินจีเซลพูดว่าเธอทำงานหลายที่ เดือดร้อนเรื่องเงินเหรอ” เขายิงคำถามถามเธอไปอย่างตรงไปตรงมาจนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก 

 

 

“อันนี้เป็นเรื่องส่วนตัวฉันขอไม่ตอบค่ะ” น้ำใสเอ่ยปฏิเสธที่จะตอบคำถามของเขาเพราะเธอไม่อยากให้เขารับเธอเข้าทำงานเพราะเห็นว่าเธอเป็นเพื่อนกับจีเซล 

 

 

“หึ อวดเก่งดีคงไม่ต่างจากเพื่อนเธอ เอาเป็นว่าฉันรับเธอเข้าทำงานในแผนกต้อนรับของโรงแรม เธอเริ่มงานได้เลยพรุ่งนี้ ออกไปได้ละ” เขาปิดแฟ้มเอกสารสมัครงานของเธอก่อนจะยื่นให้เธอ 

 

 

“เดี๋ยวค่ะ คุณรับฉันเข้าทำงานเพราะความสามารถจริงๆ ไม่ใช่เพราะฉันเป็นเพื่อนเมียเพื่อนของคุณใช่ไหมคะ?” น้ำใสรีบทวงถามทันทีที่เขารับเธอเข้าทำงานอย่างง่ายดายทั้งที่คุยไม่ถึงห้านาที 

 

 

“...” ทีโอเงียบและมองใบหน้าสาวด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ในขณะที่อีกฝ่ายดูกระวนกระวายใจ 

 

 

“ฉันไม่อยากได้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่นมันจะทำให้ฉันทำงานลำบาก” 

 

 

“...หึ” ทีโอยันกายลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งและเท้ามือลงที่โต๊ะทำงาน อีกมือเท้าวางบนเก้าอี้ที่น้ำใสนั่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้ใบหน้าขาวจนรับรู้ถึงลมหายใจที่เป่ารดกัน “ความสามารถของเธอ...ฉันจะขอดูหลังจากนี้” 

 

 

“เอ่อ...ถอยออกไปหน่อยได้ไหมคะฉันหายใจไม่สะดวก” น้ำใสรีบหลบสายตาของเขาก่อนจะบอกให้เขาถอยออกไปเพราะตอนนี้ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงคืบ 

 

 

“เธอกลับได้แล้วเริ่มงานพรุ่งนี้ เชิญ” ทีโอผละออกห่างจากใบหน้าหญิงสาวก่อนจะเดินไปมองวิวเมืองด้านนอกที่สายฝนกำลังโหมกระหน่ำตกลงมาอย่างหนักพร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง 

 

 

“ค่ะ” น้ำใสหยิบแฟ้มเอกสารพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นและเดินออกไปทันที 

 

 

40 นาทีผ่านไป 

 

 

ทีโอหลังจากที่เคลียร์งานเสร็จร่างสูงใหญ่ก็เดินออกจากลิฟต์โดยมีมือขวาอย่างคริสและบอดี้การ์ดอีกสองคนเดินตามหลังมา เท้าใหญ่ชะงักหยุดเดินเมื่อใกล้ถึงรถ เขามองน้ำใสที่ยืนหลบฝนที่ตกมาอย่างหนักอยู่ด้านนอกท่ามกลางอากาศหนาว เขาจึงเดินตรงเข้าไปหาทันที 

 

 

“ยืนทำอะไรทำไมทำไม่กลับ” 

 

 

“อุ๊ย! คะ คือฝนมันตกหนักฉันว่าจะรอให้ฝนตกแรงน้อยกว่านี้หน่อยแล้วค่อยเดินไปป้ายรถเมย์ค่ะ” น้ำใสตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงถามของมาเฟียหนุ่มก่อนจะตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม 

 

 

“มึงไปเอารถกูที่จอดอยู่ที่โรงแรมมา แล้วพวกมึงนั่งรถตู้กลับไปก่อน” ทีโอหันมาสั่งคริสที่ยืนอยู่ด้านหลัง 

 

 

“ครับนาย” 

 

 

“เดี๋ยวฉันไปส่ง” ทีโอหันไปบอกน้ำใสที่ยืนอยู่ข้างๆ 

 

 

“อย่าเลยค่ะลำบากเปล่าๆ ฉันกลับเองดีกว่า” น้ำใสรีบกล่าวปฏิเสธเพราะเกรงใจอีกฝ่าย 

 

 

“ฉันไม่ได้ขออนุญาต ฉันสั่งเพราะตอนนี้ฉันคือเจ้านายเธอ” ทีโอบอกเสียงเรียบโดยไม่ได้สนใจว่าน้ำใสจะพูดอะไร 

 

 

15 นาทีต่อมา 

 

 

ทั้งคู่นั่งอยู่บนรถโดยมีทีโอเป็นคนขับ ท่ามกลางรถติดเพราะฝนตกหนักกลางเมืองหลวง ทั้งคู่ต่างไม่มีใครพูดอะไรทีโอสังเกตเห็นคนตัวเล็กหนาวสั่นเขาจึงเอื้อมมือไปลดแอร์ลง โดยที่สายตายังจ้องไปที่ถนนด้านหน้า 

 

 

“จอดตรงนี้ค่ะ ซอยมันแคบจะกลับรถลำบากเปล่าๆ เดี๋ยวฉันเดินเข้าไปเองดีกว่า” น้ำใสหันไปบอกชายหนุ่มเมื่อขับรถมาถึงหน้าปากซอย ถ้าเกิดเขาขับรถหรูขนาดนี้ไปส่งเธอถึงบ้านทุกคนคงเอาเธอไปนินทาต่างๆ นานา แน่นอน 

 

 

“แน่ใจเหรอ ทางมันเปลี่ยวนะ” ทีโอ้มองสภาพด้านนอกที่แสงไฟมีเพียงน้อยนิด บ้านทุกหลังดูทรุดโทรมแทบจะไม่เรียกว่าบ้านด้วยซ้ำ 

 

 

“แน่ใจค่ะน้ำ เอ่ย! ฉันชินแล้ว ขอโทษค่ะพอดีมันติดปาก แฮร่...” น้ำใสบอกก่อนจะปลดเข็มขัดออก "ขอบคุณอีกครั้งนะคะฉันไปก่อนนะ สวัสดีค่ะ" น้ำใสยกมือไหว้อย่างนอบน้อม 

 

 

“อืม” ทีโอพยักหน้ารับก่อนที่น้ำใสจะลงจากรถและเดินเข้าไปในซอยเล็กแคบ เขาเหลือบตาไปเห็นแฟ้มเอกสารของเธอที่ลืมไว้บนรถ ทีโอถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะปลดเข็มขัดและเดินลงตามเธอเข้าไป จนถึงตัวบ้านของเธอ เขาชั่งใจอยู่สักพักว่าจะเรียกเธอดีไหมก่อนจะได้ยินเสียงทะเลาะเสียงดัง ดังออกมาจากข้างในบ้าน 

 

 

“แม่แกเขาบ้านไปจำนำ แถมติดหนี้บ่อนเป็นแสน ผีพนันเข้าสิงจนบ้าไปแล้ว!” สินตะโกนด่าพิรุณหลังจากที่รู้ว่าพิรุณเอาบ้านไปจำนำเล่นการพนัน 

 

 

“อะไรกันจ้ะแม่ ไม่จริงใช่ไหมแม่ทำแบบนี้ได้ยังไงเราจะไปอยู่ที่ไหน เงินเราก็ไม่มีคืนเขา” น้ำใสถามด้วยเสียงสั่นเครือเมื่อรู้ความจริง 

 

 

“กูจะทำอะไรมันก็เรื่องของกู มึงก็ดีแต่เข้าข้างพ่อมึงวันๆ แดกแต่เหล้าไม่ทำการทำงาน แทนที่จะไปหาเงิน” 

 

 

“อ่าวอีพิรุณพูดย่างนี้ก็สวยสิวะ เดี๋ยวกูก็เอาตีนยัดปากแม่ง” 

 

 

“หยุดทั้งคู่ได้ไหมพ่อน้ำขอละ” น้ำใสพยายามห้ามปรามทั้งสองไม่ให้ทะเลาะกันแต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล 

 

 

“มึงเป็นลูกก็หาเงินใช้หนี้แทนกูสิ จะเนรคุณกูหรือยังไงอีลูกคนนี้หลีกไปกูจะไม่นอน รำคาญจริงๆ เลย!!!” พิรุณบอกก่อนจะเดินหายไปในห้องนอนทิ้งไว้แต่น้ำใสและสิน 

 

 

ทีโอทียืนฟังอยู่ด้านนอกของบ้านเมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดเขาจึงถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปที่รถและขับกลับบ้านไปในที่สุด 

 

 

***************** 

แฟร์ละเหนื่อยใจแทนน้ำใสจริงๆ ทำไมนางเอกคนนี้จองแฟร์ถึงรันทดถึงเพียงนี้โถ่ววว🤣 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว