ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แรกพบสบตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.8k

ความคิดเห็น : 113

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2564 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 700
× 0
× 0
แชร์ :
แรกพบสบตา
แบบอักษร

ตอนที่1 

 

 

วันต่อมา 

 

 

น้ำใสตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อจะมาทำงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหารแห่งหนึ่งในห้างดังใจกลางเมืองตามปกติที่เธอทำประจำ จนกระทั่งเลิกงานเธอรีบเปลี่ยนชุดพร้อมกับกำลังจะเดินออกไปแต่ก็บังเอิญเจอจีเซลก่อนที่กำลังเดินมาพร้อมกับคลินต์ 

 

 

“อ่าวยัยจีมาทานข้าวเหรอ?” น้ำใสทักทายเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มที่สดใสก่อนจะมองไปด้านหลังของจีเซลกำลังเดินตรงมาพร้อมกับคลินต์และบอดีการ์ดเป็นจังหวะที่จีเซลเดินเข้ามากอดเธอพอดี 

 

 

“ใช่พอดีเฮียเขานัดเพื่อนทานข้าวไว้ แล้วฉันก็อยากเจอแกด้วยเลยมาร้านที่แกทำงาน” จีเซลตอบคำถามน้ำใสก่อนจะผละออกมา “แขนแกไปโดนอะไรทำไมถึงมีรอยช้ำ?” จีเซลขมวดคิ้วถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะลูบที่แขนเพื่อนเบาๆ 

 

 

“คงเดินชนอะไรสักอย่างมั้ง พี่คลินต์สวัสดีค่ะ” ประโยคสุดท้ายน้ำใสหันไปทักทายคลินต์พร้อมกับยกมือไหว้ ส่วนคลินต์พยักหน้ารับเบาๆ น้ำใสเบี่ยงประเด็นเพราะเธอไม่อยากให้จีเซลต้องเป็นห่วงที่เธอมีปัญหากับที่บ้าน 

 

 

“แกรีบไปไหนไหมอะ อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิฉันคิดถึงแกอยากคุยด้วยอีกอย่างเดียวพี่ทีโอมาฉันก็เหงาไม่มีเพื่อนคุย” 

 

 

“วันนี้คงไม่ได้ว่ะแก ฉันมีนัดสัมภาษณ์งานอีกที่อะไม่อยากไปสายไว้โอกาสหน้านะ” น้ำใสเอ่ยปฏิเสธเพราะเธอต้องรีบไปสัมภาษณ์งานที่เธอยื่นใบสมัครไว้ และเธอไม่อยากพลาดโอกาสนั้นไป 

 

 

“สัมภาษณ์? งานอะไรเหรอ” จีเซลถามต่อแต่ยังไม่ทันที่น้ำใสจะตอบอะไรจีเซลก็หันไปบอกกับสามีว่า “เฮียไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนได้นะ จีขอคุยกับน้ำแป๊บเดียวเดี๋ยวตามไป” 

 

 

“อืม ตามมานะ” คลินต์ตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านอาหาร 

 

 

“ฉันไปสมัครงานที่โรงแรมไว้ตอนนี้เขาเรียกสัมภาษณ์ฉันไม่อยากพลาด” น้ำใสบอกหลังจากที่คลินต์เดินออกไป 

 

 

“ทำไมแกไม่บอกฉัน” จีเซลทำหน้าไม่พอใจที่น้ำใสไม่ยอมบอกเธอ เธออยากจะช่วยน้ำใสให้มากกว่านี้แต่น้ำใสปฏิเสธเธอตลอดมา 

 

 

“เอาน่าฉันอยากทำอะไรด้วยตัวเอง ขอบใจอกมาฉันต้องรีบไปก่อนไว้คุยกันนะ” 

 

 

“อืมๆ” ทั้งคู่กอดลากันก่อนที่จีเซลจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ น้ำใสยืนมองดูเพื่อนจนกระทั่งถึงโต๊ะก่อนที่ตัวเองจะหันหน้ากลับมาเพียงแค่เดินออกไปไม่กี่ก้าวเธอก็เดินชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง 

 

 

ปึก!!! 

 

 

“อ่ะ!~” น้ำใสอุทานตกใจก่อนที่มือเรียวจะคว้าเสื้อสูทของผู้ชายที่เธอเดินชนไว้เพื่อไม่ให้ล้ม แว่นตาของเธอหล่นลงที่พื้นจนทำให้เธอมองอะไรไม่ชัดเจนพร่ามัวไปหมด “ฉันขอโทษนะคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” น้ำใสรีบกล่าวขอโทษเป็นจังหวะที่เธอเงยหน้ามองชายตรงหน้าพอดี 

 

 

“...” ไม่มีคำพูดใดๆ จากชายตรงหน้า เธอรู้สีว่าเรากำลังสบตากันแต่เพราะเธอเป็นคนสายตายาวจึงมองใบหน้าของเขาไม่ชัดแต่ด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงก็สามารถทำให้เธอรู้ได้ว่าผู้ชายคนนี้มีฐานะ 

 

 

“เอ่อ...คุณคะเ จ็บตรงไหนไหมคะ?” เธอรีบผละออกจากตัวชายหนุ่ม น้ำใสถามย้ำเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบอะไร 

 

 

“...ฉันไม่เป็นไร” ทีโอตอบก่อนจะก้มลงเก็บแว่นตาของเธอที่หล่นอยู่ที่พื้นและยื่นให้เธอ ชายหนุ่มมองใบหน้าของเธออย่างสังเกตเมื่อเธอขมวดคิ้วแล้วกะพริบตาถี่ๆ บวกกับแว่นตาที่หนาเตอะ ก็ทำให้เขารู้ทันทีว่าเธอน่าจะสายตาสั้น “นี่ของเธอ” 

 

 

“ขอบคุณมากๆ ค่ะ งั้นถ้าไม่เป็นไรแล้วฉันขอตัวนะคะ” 

 

 

“อืม” ทีโอล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับใช้สายตามองท่าทางเงอะงะของอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ว่างเปล่า น้ำใสเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรเธอก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นก่อนจะสวมแว่นตาเพื่อให้มองเห็นได้ชัดขึ้น 

 

 

“ทำไมมาช้าจังวะ” / “สวัสดีค่ะพี่ทีโอ” จีเซลและคลินต์เอ่ยถามทีโอเพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินเข้ามาถึง 

 

 

“อุบัติเหตุนิดหน่อย ผู้หญิงที่ยืนคุยกับน้องจีเมื่อกี้ใครเหรอ?” เมื่อมาถึงทีโอก็รีบถามถึงผู้หญิงที่จีเซลยืนคุยด้วยทันทีเพราะมันเป็นคนเดียวกันกับที่เขาเดินชนเมื่อกี้ 

 

 

“อ๋อเพื่อนสนิทจีเองชื่อน้ำใส พี่ทีโอเห็นตอนที่จียืนคุยด้วยเหรอคะ?” 

 

 

“เห็นนิดหน่อย” ทีโอตอบสั้นๆ 

 

 

“พี่ทีโอมีอะไรเหรอเปล่าคะ?” จีเซลถามต่อ 

 

 

“เปล่า” ทีโอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหันไปคุยกับคลินต์เพื่อเปลี่ยนเรื่อง 

 

 

น้ำใส 

 

 

15.20 น. 

 

 

น้ำใสเดินทางมายังโรงแรมหรูชื่อดังใจกลางเมืองร่างบางเดินเข้าไปข้างในก่อนจะไปนั่งรอคิวสัมภาษณ์ซึ่งมีคนมากมายที่มารอคิวสัมภาษณ์ไม่ต่างจากเธอ เธอเดินเข้าไปนั่งโซฟารอเวลาเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปนานพอสมควร 

 

 

“น้องคะ ตอนนี้เราได้คนครบแล้วขอบคุณที่เสียเวลามาในวันนี้นะคะ เชิญน้องๆ กลับบ้านได้เลยค่ะ” พนักงานในโรงแรมคนหนึ่งเดินมาบอกหลังจากที่รออยู่นานสักพัก ซึ่งก็เหลือคนที่รอสัมภาษณ์ไม่น้อยที่นั่งรอ 

 

 

“อะ อ่าวทำไมละคะ พี่ยังไม่ได้สัมภาษณ์หนูเลยนะ” น้ำใสรีบท้วงขึ้นทันที 

 

 

“พอดีเราตัดสินใจรับคนอื่นเต็มแล้วค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะเชิญกลับค่ะ” 

 

 

“เดี๋ยวสิคะพี่ ได้โปรดให้หนูลองสัมภาษณ์ก่อนได้ไหมคะแล้วพี่จะไม่เอาหนูก็ได้ หนูอยากได้งานที่นี่จริงๆ” น้ำใสยกมือไหว้ขอร้อง 

 

 

“คงไม่ได้จริงๆ ค่ะ พี่รับคนไปแล้วน้องกลับไปเถอะ” 

 

 

ทีโอ 

 

 

หลังจากที่ทานข้าวกับเพื่อนเสร็จทีโอก็ได้กลับมายังโรงแรมของตัวเองเพื่อตรวจเช็กงานแต่พอเดินเข้ามาก็ได้ยินคนคุยกันเสียงดังเขาจึงหยุดและหันไปมอง ก่อนจะพบว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือน้ำใสเพื่อนของจีเซลที่เขาเพิ่งเดินชนไปวันนี้ 

 

 

“มีอะไรกัน” ทีโอหันไปถามคริสมือขวาของเขา 

 

 

“สัมภาษณ์งานครับ แต่เราคงรับคนเต็มแล้ว” คริสตอบสั้นๆ พลางมองหน้าผู้เป็นนายเพราะตั้งแต่ในห้างทีโอดูจะสนใจผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษทั้งๆ ที่เธอทั้งดูเฉิ่ม แต่งตัวธรรมดาและใส่แว่นหนา 

 

 

“ไปบอกฝ่ายบุคคลว่าฉันจะสัมภาษณ์ผู้หญิงคนนั้นเองให้เธอมาที่ห้องทำงานของฉัน...ตอนนี้” ทีโอหันไปสั่งคริสก่อนจะทิ้งสายตามองเธอเพียงนิดก่อนจะเดินขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุดซึ่งเป็นห้องทำงานของเขา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว