email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หยอกล้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 706

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2564 05:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หยอกล้อ
แบบอักษร

@มหาวิทยาลัย

หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่สุดแสนจะเรียบร้อยถูกระเบียบ กำลังเปิดประตูเพื่อก้าวลงจากรถ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของชีวิตนักศึกษาสำหรับเธอ

"เลิกเรียนกี่โมง"ภีมากรถามขึ้น

"บ่าย3คะ"

"เดี๋ยวให้ศิระมารับ"

"ค่ะ"เธอรับคำอย่างว่าง่ายแล้วก็เตรียมที่จะผละลงจากรถไป

"เดี๋ยว!!!"แขนแกร่งดึงแขนเธอเอาไว้ทำให้ร่างบางหันไปมองอย่างแปลกใจ

"คะ?"

"เธอลืมอะไรหรือเปล่า"ใบหน้าเรียบเฉยถามขึ้น

"ลืม?...ฉันก็เตรียมมาครบหมดแล้วนะคะ อ๋อ! สวัสดีค่ะ"หญิงสาวทวนคำเธอก้มสำรวจสัมภาระของตัวเอง ก่อนจะพยายามคิด หรือว่าลืมทำความเคารพเขาร่างบางจึงยกมือไหว้อย่างนอบน้อมราวกับกำลังไหว้ผู้ปกครองก่อนไปโรงเรียน ภีมากรชำเลืองอย่างหมั่นไส้

"ฉันเป็นพ่อเธอหรือไงถึงไหว้ฉันก่อนไปโรงเรียน"เสียงห้วนถูกเอ่ยออกมา

"แล้วคุณจะเอาอะไร"ใบหน้าใสเริ่มบูดบึ้ง

"คิส!!!เร็ว"สิ่งที่สวนทางออกมาจากริมฝีปากหนาทำให้อัญชิสาถึงกับทำหน้าเหวอ เธอมองใบหน้าคมที่โน้มลงมาหา ก่อนจะถอนหายใจเบาๆก้มลงไปแตะริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากหนาเบาๆ ก่อนจะรีบเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถไปอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าแดงกร่ำ ภีมากรมองตามร่างบางไปอย่างอารมณ์ดี

"มึง!!ยิ้มอะไร"เสียงเข้มถามขึ้นเมื่อเห็นมือขวาคนสนิทยกยิ้มที่มุมปาก

"เปล่าครับ! พอดีเส้นผมกระตุกนิดหน่อย"ศิระตอบกลับไป

 

@บริษัทPK

"มันคิดจะตัดราคาเราอย่างนั้นหรอ แต่น่าแปลกมันรู้ราคาที่เราตั้งไว้ได้ยังไง!!"ภีมากรโยนเอกสารการประมูลโครงการลงบนโต๊ะ หลังจากมีโผรายชื่ออีกบริษัทหนึ่งยื่นประมูลเข้ามาในราคาที่ต่ำกว่า ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบๆห้องประชุม เหล่าหุ้นส่วนรวมถึงผู้เกี่ยวข้องต่างก้มหน้านิ่ง

ปัง!!!

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นทำให้ร่างหลายคนภายในห้องต่างพากันสะดุ้งโหยงมองหน้ากันเลิ่กลัก

"เงียบ!!!เป็นใบ้กันหมดหรือไง!!"สายตาดุดันกวาดมองไปทั่วห้อง

"เออ!!ผมก็ไม่ทราบครับว่าTRL จะเข้าร่วมประมูลงานในครั้งนี้"นิรันดร์ผู้จัดการฝ่ายประมูลงานพูดขึ้น

"ผมไม่ได้อยากรู้ว่าTRLเข้าร่วมประมูลหรือไม่ แต่ที่ผมต้องการที่จะรู้คือทำไมTRLถึงชนะการประมูลเราโดยยอดต่ำกว่าเราแค่เพียงนิดเดียวเหมือนกับมันรู้ว่าเราตั้งราคาไว้เท่าไหร่"น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้น แต่สิ่งที่ได้มาคือความเงียบ

"ผมไม่ชอบพวกลอบกัด อย่าให้ผมรู้ว่าใครที่มันเลี้ยงมันเชื่อง เพราะผมก็จะไม่มีวันเลี้ยงไว้เช่นกัน"ดวงตาคมเข้มวาวขึ้น

เปราะ!!!

ปากกาด้ามเหล็กในมือเจ้านายหนุ่มถูกหักด้วยมือหนาเพียงมือเดียวทำให้ขนในกายแต่ละคนลุกชันกันเป็นแถว

 

"เป็นไงบ้าง?"เสียงหนึ่งดังเล็ดลอดตามสาย

"เป็นไปดังคาดครับ คุณภีมากรโกรธมากเลยครับท่าน"เสียงที่รายงานออกไปทำให้ปลายสายกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ

"ฮ่าๆๆทำได้ดีมาก แล้วฉันจะโอนค่าขนมไปให้"เสียงนั้นกล่าวออกมาอย่างสะใจ

"ไอ้ภีม!! นี่มันแค่เริ่มต้นมึงเตรียมตัวรับความพินาศย่อยยับได้เลย"เสียงปริศนาแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน

 

ก๊อก!!ก๊อก!!

"เข้ามา!!"เสียงห้วนบอกออกไป

"ภีมคะ"ร่างระหงของลอเรนก้าวเข้ามาในห้องทำงานของชายหนุ่มด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ภีมากรชำเลืองมองเล็กน้อยก่อนจะก้มลงสนใจเอกสาร ลอเรนถึงกับหน้าเสีย เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้นเธอก็ยังไม่มีโอกาสได้เจอคู่หมั้นหนุ่มอีกเลย

"คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"เสียงเรียบถามขึ้น

"ฉันพึ่งลงเครื่องมาแล้วก็รีบมาหาคุณเป็นคนแรกเลยค่ะ ฉันรู้สึกไม่สบายใจที่วันนั้นฉันทำกริยาแบบนั้นต่อคุณ ฉันขอโทษนะคะภีม"ลอเรนเดินไปทรุดตัวนั่งบนหน้าตักแข็งแกร่งของชายหนุ่มสองแขนโอบรอบคอเขาไว้พร้อมกับซบหน้าลงตรงซอกคอเขา

"หึ!!คุณต้องการอะไร"ชายหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะออกมา

"ฉันแค่ต้องการให้คุณยกโทษให้ฉัน ฉันขอโทษนะคะฉันคิดน้อยเกินไป แต่ที่ทำไปทั้งหมดเพราะฉันรักคุณมากฉันเลยหึงคุณ"มือเรียวยาวที่เคลือบเล็บสีแดงลูบไล้ไปทั่วหน้าอกแกร่งผ่านเสื้อเชิร์ตตัวบาง

"อย่าให้มีอีกครั้ง!!"

"ค่ะ! ฉันรับรอง แล้วฉันก็จะไม่ห้ามคุณด้วยนะคะถ้าคุณจะมีเธออีกคน ขอแค่คุณให้เกียรติยกย่องฉันอย่างออกหน้าออกตา ฉันขอแค่นั้นแหละคะ"คำพูดของลอเรนสร้างความประหลาดใจให้แก่ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก

"แน่ใจใช่มั๊ยว่าที่พูดมาคือความต้องการของคุณ?"ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

"ค่ะ คุณพ่อฉันถามถึงคุณ ท่านอยากรู้เรื่องแต่งงาน"ลอเรนยิงหมัดฮุกขึ้นมาทันที ภีมากรถึงกลับชะงัก

"ไว้ผมจะหาเวลาเข้าไปพบพ่อของคุณ"

"วันนี้เราไปดินเนอร์กันนะคะภีม เราไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้วนะคะ"ลอเรนส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้เขา เขาจึงพยักหน้าตอบตกลงอย่างเสียมิได้ เพราะเขาก็ละเลยเธอไปจริงๆ

 

@มหาวิทยาลัย

"เข็ม แค่เรียนวันแรกก็หนักแล้วอ่ะ ผิงนี่งงไปหมดเลย"หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพูดขึ้นด้วยสีหน้าหนักใจ

"หึๆๆเดี๋ยวมันก็ดีขึ้น เรายังอยูาในช่วงปรับตัวอยู่ไงผิง ฟังบ่อยๆอ่านบ่อยๆเดี๋ยวคงเข้าใจ"เข็มส่งยิ้มบางๆไปให้เพื่อนสาวคนใหม่

"แหม!!ดูเข็มชิวๆจังเลยนะ ผิงงี้คิ้วแทบผูกกันเป็นโบว์อยู่แล้ว คำพูดของเพื่อนสาวทำให้เธอหัวเราะออกมาเบาๆ รถหรูแล่นมาจอดที่หน้าตึก สร้างความสนใจให้แก่นักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้นเป็นอย่างมาก

"ผิง!!รถมารับแล้ว เข็มกลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้จ้ะ"เข็มโบกมือให้เพื่อนสาวก่อนจะสาวเท้าไปที่รถที่จอดอยู่ หญิงสาวเปิดประตูก้าวขึ้นไปบนรถซึ่งมีแค่เพียงศิระที่เป็นคนมารับเธอ ไร้เงาของเขาคนนั้น

"จะกลับบ้านเลยหรือว่าจะแวะไหนก่อนมั๊ยครับ?"ศิระถามขึ้น

"กลับบ้านเลยก็ได้ค่ะ"ร่างบางตอบกลับออกไปก่อนจะพิงหลังกับเบาะรถ ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างคนใช้ความคิด

"วันนี้นายติดธุระสำคัญครับเลยไม่ได้มารับ"คำพูดของศิระทำให้เธอละสายตาจากทิวทัศน์ข้างนอกมามองไปที่สารถีหนุ่ม.

"ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อยค่ะ ไม่มาก็ดี"เสียงใสตอบด้วยน้ำเสียงสะบัด แต่ในใจกลับรู้สึกถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่ดูเหมือนว่ามันจะเต้นช้าลง ใบหน้าที่มองออกไปด้านนอกจึงเศร้าหมองลงทันที ศิระมองตามอย่างหนักใจ

 

@คอนโดหรู

รถซุปเปอร์คาร์คันหรูแล่นมาจอดหน้าคอนโดหรูหราของลอเรน

"ภีมคะ!!คืนนี้ค้างกับฉันนะคะ"ลอเรนส่งสายตามาออดอ้อนชายหนุ่ม

"เอาไว้วันหน้านะลอเรนผมติดงาน"เสียงเรียบดังขึ้น หญิงสาวชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะ_ปรับเปลี่ยนสีหน้าตัวเองให้เป็นยิ้มจางๆส่งให้

"งั้น ขึ้นไปดื่มอะไรซักนิดก่อนกลับนะคะภีม"ชายหนุ่มจึงตอบตกลงโดยไม่อิดออด

เบียร์เย็นเฉียบถูกยื่นมาให้เขา ชายหนุ่มจึงยื่นมือไปรับอย่างเสียไม่ได้ เขายกแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว ท่ามกลางสายตาที่มองมาของลอเรน ใบหน้าสวยแสยะยิ้มออกมาเบาๆจนชายหนุ่มต้องหรี่ตามอง

"ลอเรนคุณใส่อะไรลงไป"น้ำเสียงเรียบถามขึ้นอย่างห้วนๆ

"ทำไมคะภีม ฉันแค่อยากลองทำอะไรให้ตื่นเต้นบ้าง"ลอเรนปลดเสื้อผ้าตัวเองออกทีละชิ้นพร้อมกับเยื้องย่างเข้ามาหาชายหนุ่ม หัวใจชายหนุ่มเริ่มเต้นรัวเร็ว เมื่อความต้องการในร่างกายถูกปลุกขึ้นมาด้วยสิ่งที่อยู่ในเครื่องดื่มที่เขาดื่มเข้าไป ร่างระหงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาหญิงสาวย่อตัวลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหว่างขาของชายหนุ่ม มือเรียวยกขึ้นลูบไล้แกนกายของชายหนุ่มผ่านเนื้อผ้า เธอรับรู้ถึงอาการแข็งตัวของวัตถุที่อยู่ในกางเกงของเขา ใบหน้าสวยเฉี่ยวกระตุกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นเขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอค่อยๆปลดกระดุมกางเกงเขาออกอย่างใจเย็น

ก๊อก!!ก๊อก!!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้หญิงสาวต้องหยิบเสื้อคลุมมาสวมไว้ลวกๆก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องด้วยใบหน้าหงุดหงิด

"ขอโทษครับ ผมมารับนายกลับครับ"

................

หยอดน้องทุกครั้งเมื่อมีโอกาส น้องจะใจแข็งได้อีกนานแค่ไหนนร๊า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว