email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

.31. แฟนเป็นเด็กมอต้น (100%)

ชื่อตอน : .31. แฟนเป็นเด็กมอต้น (100%)

คำค้น : #นิยายวาย #แฟนเป็นเด็กมอต้น #BRow_Ni

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 274

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2564 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
.31. แฟนเป็นเด็กมอต้น (100%)
แบบอักษร

แฟนเป็นเด็กมอต้น 

.31. 

(100%) 

-ยังไม่ได้รีไรต์น้า- 

 

พาร์ต - ท็อก 

'ผมอึดอัด'

'หึ...ถ้าอึดอัดท็อกเดินไปจากตรงนี้ได้นะ พี่อยู่คนเดียวได้'

ใช่ครับที่ผมบอกว่าอึดอัดผมอึดอัดจริงๆ ผมอยากอยู่คนเดียวทันทีที่ดินมันไม่ฟังอะไรผมเลย ผมแค่ออกไปซื้อที่แปะลดไข้ข้างล่างนี้เองทำเป็นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแต่ผมก็ผิดเองแหละที่ไม่ได้บอกหรือติดอะไรไว้ให้เลย อย่าลืมว่าดินมันยังไม่ตื่นเลยนะครับที่ผมลงไปซื้ออีกอย่างผมก็ต้มข้าวต้มใกล้เสร็จมันยังไม่ตื่นเลย โอ๊ย...เรื่องโคตรไร้สาระ

ผมเดินมาอาคารของเด็กมัธยมปลายเพื่อเอาเอกสารมาให้อาจารย์เซ็นต์ ส่วนดินเอาของไปเก็บให้ผมที่ห้องพักครู

"สวัสดีครับครูท็อก" เด็กซาวเดินเข้ามาทักทายหลังจากจอดรถของตัวเองไว้เป็นที่เรียบร้อย

"วันนี้เอารถหรูมาเชียว" สปอร์ตอีกแล้ว...

"พอดีไม่ได้เอามานานน่ะครับเลยเอามาขับบ้าง แล้วครูได้ขนมที่ผมซื้อให้ยังครับ"

"ขนม? " ขนมอะไรอีกว่ะ ถ้าเอาขนมไปไว้บนโต๊ะแล้วดินเห็นนะไม่เหลือ

"ใช่ครับขนม ผมเอาไปวางไว้ที่โต๊ะตอนเย็น" แล้วเอาไปวางไว้ตอนเย็นอีกด้วยนะ มดจะขึ้นโต๊ะผมไหมเนี่ย

"ไม่รู้อ่ะ พอมาถึงครูก็มาเดินเอกสารก่อนเลยยังไม่ได้ขึ้นห้อง" สายไปแล้วครับที่ผมจะทานขนมทีาซาวซื้อมาให้ ตอนนี้ดีไม่ดีอาจจะอยู่ในถังขยะ

"ผมซื้อมาให้และขอบคุณที่ให้คำปรึกษานะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก ซาวเป็นเด็กห้องครูครูยินดีให้คำปรึกษา" ผมยิ้มออกมาให้ซาวอย่างไม่ปิดบัง ผมว่าซาวก็ดูดีนะครับ ไม่ใช่ๆ ดูดีโคตรๆ เลยแหละ "งั้นครูเดินเอกสารก่อนนะ"

"ครับครู" เด็กซาวไหว้ผมอีกครั้ง ผมยิ้มให้ก่อนจะเดินออกมาเพื่อเดินเอกสารต่อ

เด็กห้องผมถึงจะปวดหัวมากแค่ไหนยังไงก็น่ารักมากๆ เลยครับแต่ละคนตั้งใจเรียนถึงจะโดบ้างและไม่มาเรียนบ้างก็ผ่านกันทุกคน ดีที่ผมได้ดจอเด็กแบบนี่เวบามาฝึกสอนดีทีาไม่เจอแบบร้ายๆ แล้วตามอะไรไม่ได้เลย จริงสิเพื่อนผมแต่ละคนไม่ติดต่อผมมากันเลยสักคนอีกอย่างแต่ละคนคงไม่ติดต่อหากัน

พอให้อาจารย์เซ็นต์เสร็จผมก็เดินกลับอาคารเรียนของตัวเอง วันนี้วันศุกร์ผมต้องไปนอนบ้านดินอีก ผมไม่อยากไปหรอกครับ ง่ายๆ คือไม่อยากไปเจอพ่อคินกับคิน เห็นแล้วผมจะอึกอัดครับ ไม่รู้เป็นไรอ่ะ อีกอย่างคินไม่โทรมาเลยครับและไม่รู้ว่าเคลียร์หรือคุยกับดินหรือยัง ผมให้เข้าทางดินดีกว่าแม่ดินอีกนะครับมันน่าจะง่ายกว่า

"สวัสดีครับ" เด็กทีม

"พึ่งมาเหรอ" ทำไมขาวขึ้นว่ะหรือผมตาฝาด

"ทำไมครูน่ารักขึ้นครับ" หืม...มันเป็นวิธีกล่าวทักทายหรือยังไง ผมไม่ได้เขินนะครับไม่เลยสักนิด "อยากกัดแก้ม"

"เอ่อ...แล้วไปเที่ยวเป็นไงบ้าง" ผมตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องที่อยากจะกัดแก้ม ขอเลยว่าอย่าให้ดินมันมาเห็นภาพนี้ผมไม่อยากโดนนิ้วสอดแล้วนะครับ

"ครูไม่ตอบแชทผมเลย" บ้ามาก...ที่ถามออกไปไม่มีการจะตอบเลยหรือไงถามจริง ผมยิ้มแหย่ๆ ออกไปพลางกลบเกลื่อนหน้าตาที่แตกละเอียดของตัวเอง

"โทรศัพท์อยู่ที่..."

"กู" งืออออออออ พ่อมา "จะคุยกันอีกนานไหมใกล้เข้าแถวล่ะ"

"แมวหวงก้างเหรอดิน" โอ๊ย...ไม่อยากมาเจอเรื่องแบบนี้เลยจริงๆ

"หึ...ของใครของมัน หาไม่ได้อย่ามาขโมยของคนอื่น" สายตาเด็กทีมกับดินได้จ้องกันเหมือนจะตีกันให้ตาย อย่ามาตีกันตอนนี้เลยถ้าตีกันแล้วผมเป็นต้นเหตุมันไม่คุ้มนะครับ

"อยากโดนขโมยไหมล่ะ? "

"คือ..."

"อย่าพูด" ดินหันหน้ามามองผมแล้วบอก โอ๊ยน้อๆ "ลองขโมยดูดิแล้วจะรู้ว่านรกแบบเป็นๆ มันมีจริง"

"หึ...นั่นสิ ใครจะสู้ความรวยของดินได้"

"พี่...พอเถอะครับ" ผมทำหน้าตาอ้อนๆ ดินนิดหน่อย มันหันหน้ามามองผมนิดๆ แล้วก็ผ่อนลมหายใจลงจากนั้นก็จับมือผมให้เดินออกมาจากตรงนี้

ระหว่าทางที่เดินขึ้นมาห้องพักครูดินไม่พูดไม่จาพาผมเดินเดินตรงมาอาคารของเด็กมัธยมอย่างรวดเร็วจนผมรับไหว้เด็กไม่ค่อยได้เลย พอมาถึงห้องพักครูดินได้พาผมมานั่งที่โซฟาแล้วปล่อยมือผมออก มือผมนี่จับเหงื่อเลยแหละครับผมพยายามทำตัวสบายๆ ไม่ให้ตึงเกินไป สองรอบแล้วนะที่ดินมันอารมณ์เสียวันนี้คงจะเจออีกเยอะแน่ๆ เลย

"เฮ้อ..." อย่าถอนหายใจแบบนี้ดิพี่ "แม่งไม่มีอารมณ์เรียนจริงๆ "

"..." ไม่รู้จะพูดอะไรยังไงดีกับเหคุการณ์แบบนี้

"เป็นไงล่ะบอกแล้วว่าอย่าไปหว่านเสน่ห์ไปเรื่อย" ห่ะ! เอาแล้วเข้าตัวผมเต็มๆ เลย "เบื่อจริงๆ นะท็อกที่มาเจออบบนี้ซ้ำๆ "

"มันห้ามไม่ได้นี่" ผมห้ามที่จะไม่คุยกับเด็กเลยห้ามไม่ได้ ถ้าผมไม่คุยผมโดนฟ้องขึ้นมามันจะเป็นเรื่องใหญ่กว่านี้อีกไม่ใช่เหรอ

"แค่นิดเดียวก็ได้มั้งท็อก" ปัญหาเยอะจังเลยนะตั้งแต่คบกันมา "เฮ้อ...ต่อไปจะไม่พูดอะไรละนะ"

"..." ผมนิ่งไปชั่วขณะ พูดแบบนี้ผมรู้สึกใจสั่นๆ ยังไงไม่รู้เหมือนดินมันจะไม่เอาอีกแล้วเหมือนจะปล่อยผมอ่ะ

"ไปเข้าแถวก่อนนะ รักนะครับ จุ๊บ..." ดินจุ๊บปากผมเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องไป ดีที่ดินไม่ปล่อยให้ผมเดินคนเดียวไปง่ายๆ ขอบคุณดินมากครับที่เข้าใจผม

วันนี้เป็นหน้าที่ของครูจอยครับที่ต้องเข็คชื่อให้เด็ก ส่วนผมต้องนั่งอยู่บนห้องเพื่อทำงานต่ออีกครั้งเดี๋ยวเด็กเข้าแถวเสร็จผมก็ต้องไปสอนห้องดินอีกสองชั่วโมงจากนั้นก็ว่างยาว ว่างยาวนั้นผมคงได้เดินเอกสารนั้นแหละครับวันนี้เห็นครูจอยบอกว่าเอกสารเยอะมาก ดีแล้วครับที่เป็นไม่ปล่อยให้ผมว่างเปล่าๆ

เวลาผ่านไปเด็กๆ เริ่มขึ้นมาบนอาคารเพื่อเริ่มการเรียนคาบแรก ผมเห็นเด็กห้องของผมเดินขึ้นมาใกล้จะครบแล้วครับผมจึงหยิบหนังสือภาษาไทยแล้วเดินออกจากห้องพักครู หน้าห้องตอนนี้วุ่นวายสุดๆ ไปเลยครับ เด็กที่รอเข้าห้องของตัวเองเยอะมาก จะว่าไปโรงเรียนนี้เด็กเยอะเหมือนกันนะครับ

เข้ามาในห้องที่เด็กห้องผมนั่งกันบ้างเล่นโทรศัพท์บ้าง ที่จริงผมไม่อยากเข้ามาสอนเช้าขนาดนี้หรอกครับแค่มันเครียดๆ เลยอยากมาหาอะไรทำดีกว่าที่นั่งฟุ่งซ้านคนเดียว

"วันนี้ครูท็อกมาเช้าจังนะครับ" เด็กหน้าห้องที่ใส่แว่นเป็นบางคนได้เอ่ยถามผมอย่างมีมารยาท

ผมยิ้มให้เด็กนิดหน่อย "ครูมีงานเต็มไม้เต็มมือเลย"

"จริงเหรอครับ! เฮ้ย! พวกมึงมานั่งเร็ว งานเยอะมาก" ดูเหมือนจะเป็นรองหัวหน้าห้องนะครับที่พูดออกมา ห้องนี้ผมรู้จักเป็นบางคนครับบางคนถึงขั้นไม่เข้าหาผมเลยก็มี บางคนก็เข้าหาจนเป็นแฟนผมไปคนหนึ่งแล้ว (เกี่ยวเหรอ?)

"ทั้งหมดทำความเคราพ" ผมหันไปต้นเสียง เห็นเด็กข้าวกับเด็กไลค์ยืนสวัสดีอยู่ อือหือ...มาแบบครบเลยวันนี้

"วันนี้วันดี" ผมพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วเริ่มการเรียน "เปิดหน้า 212 ครับเรื่อง การพูดและการเขียน"

ส่วนมากการพูดเป็นกิจกรรมมากมายอยู่แล้วครับส่วนมากคนมักจะใช้คำพูดผิดและเขียนผิด ผมเริ่มสอนไปเรื่อยๆ อธิบายให้เด็กฟังอย่างเข้าใจ บางครั้งที่ผมหันไปมองหน้าดินที่มันก็มองผมมาเหมือนกันแต่มือของดินมันจดใส่ในกระดาษ ตั้งใจเรียนมากครับถึงดินจะเครียดก็ตามที ส่วนเด็กข้าวกับเด็กไลค์ดีครับ มาเรียนถือว่าทำให้ผมใจชื้นบ้างแล้วแหละ

"ทำหน้า 230 กับ 231 นะครับแล้วมาส่งครูนะ" เสร็จเรียบร้อยกับการสอนวันนี้เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงที่ให้เด็กได้ทำแบบฝึกหัด "ถ้าไม่เข้าใจถามครูได้นะ"

"ทำไมครูไม่ตอบแชมผมเลยครับ" เสียงเด็กหลังห้องกลุ่มนั้นได่หัวเราะคิกคักอย่าสนุก สายตาดินหันไปมองเด็กกลุ่มนั้นอย่างหมั่นไส้

"ถามเรื่องงานเหรอ? " ผมไม่รู้เพราะโทรศัพท์ผมไม่ได้อยู่กับตัวเอง

"ป่าวครับผมอยากคุยกับครูแบบจริงจัง" โอ๊ยเด็กน้อย

"ไม่ถามเรื่องงานครูไม่ตอบนะอีกอย่างครูมีแฟนแล้ว" ผมจึงเลือกที่จะบอกไปตรงๆ ไม่อยากมีภาระเข้ามาเพิ่มให้ผมกับดินต้องทะเลาะกันอีกแล้ว

"ใครอ่ะแฟนครู"

"เอาเป็นว่าใครทักถามครูเรื่องงานครูตอบนะครับส่วนใครมาทักแบบเล่นๆ เนี่ยครูไม่ตอบ อีกอย่างเรื่องส่วนตัวของครูไม่ควรยุ่งเนาะ"

แป๊ะๆๆๆ ...

เด็กในห้องต่างตรบมือให้ผมจนลั่นห้องส่วนเด็กคนนั้นหน้าหงายเป็นที่เรียบร้อย ผมไม่ได้จิกนะครับแค่อย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวผมก็พอ ผมไม่ผิดนะครับที่ตอบกลับแบบนี้เด็กมันกวนผมก่อนผมจึงแค่ทำให้โลกนี้มันมีคำว่า 'แฟร์' ถ้าผมไม่ตอบกลับเด็กคนนี้อาจจะไปกวนครูคนอื่นก็ได้นะครับ

"ครูอยากโดนไล่ออกไหมครับ" จู่ๆ เด็กคนนั้นที่ผมตอกกลับไปได้เอ่ยขึ้นมาอีกรอบ เด็กคนนี้ดูดีครับและหล่ออีกด้วย ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นลูกคุณหนูที่ถูกพ่อแม่อบรมมาไม่ดี เอ๊ะ! หรือว่าอบรมแล้วเด็กมันไม่จำ

"อยากสิ ครูสอนทุกวันเหนื่อยจะแย่แล้ว" ดูสิว่าเด็กมันจะทำยังไง

"วันนี้เลยไหมครับ" ไม่กลัวอยู่แย้ววววววว ฮ่าๆ

"ตามสบายครับ อ่ะเด็กๆ ใครงงตรงไหนถามครูได้น้า" เด็กแบบนี้ไม่ควรเล่นด้วยครับ เล่นไปก็น่ารำคาญเปล่าๆ อีกอย่างผมไม่กลัวหรอกนะที่โดนไบ่ออกถ้ามีหลักฐานมากพอ

ผมนั่งไปเรื่อยๆ รอให้เวลาหมดและรอให้เด็กบางคนที่ไม่เข้าใจมาถาม ส่วนมากก็มีแค่หน้าห้องครับที่เข้าถามส่วนคนอื่นๆ ก็ลอกเพื่อนวนไป ผมเป็นคนหนึ่งละที่สมัยเรียนลอกแบบฝึกหัดของเพื่อนจนวันหนึ่งครูจับได้ผมเลยไม่ลอกเพื่อนอีกเลย

"ไม่เข้าใจตรงนี้ครับ" มีเด็กคนหนึ่งชี้ข้อที่งงมาให้ผมดู ผมเงยหน้าขึ้นมองเป็นเด็กข้าวที่ยืนยิ้มๆ ให้ผมอยู่

"ข้อนี้ไปดูหน้า 226 นะ" ผมยิ้มให้ข้าว "เป็นไงมั้ง"

"ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ" รอยยิ้มประดับมุมปากที่เหมือนโดนตบมามันดูไม่เข้ากับรอยยิ้มจริงๆ "เจ็บทุกวัน"

"แล้วไม่ออกมาล่ะข้าว" ผมรู้นะว่าครับว่าเจ็บเนี่ยคืออะไร

"ผมโดนล็อกทุกวันเลยครับ" ด้วยไม่อยากให้ใครส่งสัยผมเลยแกล้งพลิกหนังสือไปมาเหมือนกับหาคำตอบอยู่

"ให้ครูพูดให้ไหม" ผมแค่อยากจะช่วย ไม่อยากให้เด็กต้องมาเจอเรื่องแบบนี้นะครับ

"ไม่เอาเลยครับผมกลับห้องไปผมต้องเจอดีแน่ๆ " เฮ้อ...สรุปผมช่วยอะไรไม่ได้เลย "ไม่เป็นไรครับครู ผมทนได้และจะทนต่อไป ผมขอบคุณที่ครูคอยเป็นห่วงนะครับ"

เด็กข้าวไหว้ผมแล้วเอาหนังสือเดินไปนั่งโต๊ะของตัวเอง สายตาของไลค์มองข้าวอย่างโกรธๆ นิดหน่อย เฮ้อ...เหนื่อยกับเด็กสองคนนี้จังเลยครับ เอาจริงๆ ปะมันไม่ควรเกิดเหตุแบบนี้ขึ้นนะครับต่างคนก็ต่างเด็กอยู่มันมาเกิดเรื่องแบบนี้ผมว่ามันไม่ใช่ ผมก็ช่วยไม่ได้อีกอ่ะ ขนาดดินโทรทั้งไปหาที่ห้องก็ไม่มีผลเลยต้องปล่อยไปเป็นชะตากรรม

"อ่ะ เอาไปดู" ดินวางโทรศัพท์ผมลงบนโต๊ะแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม ผมมองโทรศัพท์ตัวเอง เอ๊ะ! เดี๋ยวนะนี่โทรศัพท์ใคร? ผมเงยหน้ามองดินที่มองผมนิ่งๆ สรุปไปซื้อโทรศัพท์มาใหม่งั้นเหรอ

"ยุ่งยากจัง" สิ่งที่ดินเปิดค้างไว้ในโทรศัพท์มันเป็นแชทของผมกับเด็กทีมครับ เฮ้อ...ผมขอไม่ดูแล้วกันนะเพราะเป็นเรื่องดูแล้วน่าปวดหัวเปล่าๆ

ผมวางโทรศัพท์ลงข้างๆ ตัวแล้วเปิดอ่านหนังสือเรียนต่อ บางอย่างผมควรทิ้งไปดื้อๆ ดีกว่าครับเอามานั่งคิดแล้วให้คนรอบข้างของผมมันปวดหัวเปล่าๆ ผมเลยไม่อยากยุ่งอะไร น่าเบื่อสุดๆ เงยหน้ามองดินที่มองผมนิ่งๆ เหมือนจะให้ผมตอบเด็กทีมให้ได้ ถ้าผมตอบผมกลัวมันจะยาวอ่ะ

"ทำเสร็จส่งบนโต๊ะเลยนะครับ" ผมลุกขึ้นเดินออกจากเพื่อจะมาเข้าห้องน้ำที่ห้องพักครู

ดีนะที่มีห้องน้ำภายในตัวไม่งั้นต้องได้ไปเข้าห้องน้ำข้างล่างอีก ผมอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ จังอยากจะตื่นสายๆ ไม่อยากมาสอนไม่อยากปวดหัวเรื่องเด็กที่ตามผมเนี่ย น่ารักตาผมก็ขี้เหล่มากนะครับยังจะตามกันอีก เข้าห้องน้ำเสร็จเปิดประตูออกมาแล้วพบปะ

"ทำไมไม่ตอบมันล่ะ" หืม...มาเรื่องนี้อีกล่ะ

"ไม่อยากตอบ" ถึงตอบหรือไม่ตอบดินมันก็โกรธผมอยู่ดี ยิ่งผมตอบมันยิ่งโกรธปะ

"ปกติก็เห็นตอบอยู่แล้วไม่ไช่เหรอ"

"ประชดเหรอ? " ไม่อยากมาเถียงกันเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยจริงๆ "แล้วงานเสร็จละเหรอ"

"เสร็จแล้ว" ผมพยักหน้าให้พร้อมจะเดินออกจากห้องนี้แต่ก็โดนจับข้อมือไว้แน่น "ถ้ามีอีกพี่จะเอาจริงๆ ละนะ"

"แล้วทำไมไม่ตอบไปเองเลยล่ะ บอกแล้วว่าไม่มีอะไรกับเด็กคนนี้ พี่ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าผมคิดยังไง"

"รู้ว่าน้องคิดอะไรอยู่แต่ถ้าไอ้ทีมมันได้ฟังจากปากน้องมันก็จะเลิกยุ่ง" ใครบอกมันก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง "ขืนพี่บอกไอ้ทีมมันจะยอมเหรอ น้องก็เห็นตอนเช้าแล้วนิ"

"ได้ ขอเจอคนเป็นๆ แล้วกัน" พิมพ์แชทคงไม่ถนัดผมคงต้องพูดแบบต่อหน้าเลยครับจะได้ไม่เสียเวลาเอาให้จบไปในเทิร์นเดียว

"รักมากเลยยยยยย" ดินเข้ามาซุกตรงคอแล้วกัดนิดๆ ผมยืนนิ่งๆ บ่งบอกเลยว่าไม่มีอารมณ์อย่างใด ผมเหนื่อยอ่ะอยู่ดีๆ ทุกเรื่องก็จู่โจมผมแบบง่ายๆ ผมไม่น่ามาเป็นครูตั้งอต่แรกเลยจริงๆ

"งั้นฝากเก็บของด้วยนะพี่ หมดเวลาพอดี" ดินพยักหน้ายิ้มๆ ให้ผมแล้วเดินออกจากห้องไป

เด็กก็ยังเป็นเด็กครับ ดินดูร่าเริงตั้งแต่ผมบอกว่าเดี๋ยวจะคุยเองที่ผมอยากให้มันจบๆ ก็เพราะผมไม่อยากให้ดินมันคิดมากเรื่องไม่เป็นเรื่อง ผมเป็นห่วงดินมันอ่ะพูดง่ายๆ เลย อีกอย่างดินเป็นแฟนคนแรกที่ผมรักมากๆ และผมไม่อยากเสียดินไป สิ่งผมเลือกแล้วทิ้งไว้ข้างหลังผมทิ้งเพื่อดินทั้งนั้น ไม่รู้สิครับ...ผมคลั่งมันมากเลย เป็นแฟนคนแรกที่ผมรักเชี่ยๆ อ่ะ ถึงจะเป็นคนเอาแต่ใจมากก็ตามที

"ท็อกเอาเอกสารนี้ไปให้ครูที่ปรึกษาห้อง 4/3 หน่อยสิ" เห้นไหมผมบอกแล้วว่าหมดคาบสอนมันต้องมีเอกสารเป็นตันแน่ๆ

"มีอีกไหมครับผมจะได้ไปทีเดียว"

"เดี๋ยวขอดูแป๊บนะ" อาจารย์ค้นดูกองเอกสาร (ต้องเรียกว่ากองครับเพราะมันกองเหมือนภูเขาจริงๆ) "นี่ไงอีกห้าฉบับ"

"ห้าฉบับ? " รวมที่ผมถืออยู่ที่ก็หกฉบับ นี่มันมีโครงการอะไรหรือป่าวครับเนี่ย

"อันนี้ห้อง 5/1 อันนี้ 4/2 อันนี้ 1/1 อันนี้ 2/2 อันนี้ 6/3 ตามนี้จ่ะ อ่อแล้วก็อันนี้ให้ผู้อำนวยการเซ็นต์นะ"

"คะ...ครับ" อือหือ...วันนี้เดินขาลากเลยจริงๆ

สิ่งแรกคือต้องไปห้อง 2/2 ที่อยู่ถัดข้างล่างนี้ ผมเดินลงไปขั้นสองตรงไปห้องของ ม.2/2 ตอนนี้ครูประจำชั้นน่าจะสอนอยู่ พอมาถึงห้องก็เห็นอาจารย์อยู่ครับ ผมขออนุญาตเข้าห้องแล้วเดินเข้าห้องพร้อมกับยื่นเอกสารให้

"ฝึกสอนเหรอ"

"ครับ" อาจารย์เขามองหน้าผมเหมือนไม่รู้จักยังไงไม่รู้

"น่าตาดูดีสมกับเป็นเด็กผู้อำนวยการเลยนะ" หืม...เด็กผู้อำนวยการงั้นเหรอ? "อ่ะ...ครูให้" อาจารย์ยื่นขนมทองมวนมาให้

"เอ่อ..." เกรงใจฉิบหายเลย "ขอบคุณครับ"

"มีโอกาสคงได้เจอกันอีก" อือหือ พูดเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีกนานเลย

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" อาจารย์ยิ้มจากนั้นผมก็เดินออกจากห้องแล้วไปห้องเด็ก ม.1/1

เหมือนห้องนี้จะเงียบเป็นพิเศษเลยครับ ดูเหมือนจะเป็นเด็กเรียนทั้งห้องเลยละมั้งเนี่ย

"ขออนุญาตครับ" เด็กๆ พร้อมใจกันเงยหน้ามองขึ้นมาดูวืฝ่าเป็นเสียงใครกันยกห้อง "ขอโทษนะเด็กๆ อาจารย์อยู่ไหมครับ"

"ครูไปเข้าห้องน้ำค่ะ" งั้นผมควรฝากไว้เลยดีกว่า พบเจอผู้ใหญ่เยอะเกินไปผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่

"งั้นครูฝากเอกสารนี้ให้หน่อยนะครับ"

"ครูท็อกแฟนพี่ดินเหรอครับ" จู่ๆ เด็กที่นั่งแถวสามยกมือขึ้นมาแล้วถามขึ้นมาโต้งๆ ไปเอาข่าวดีมาจากไหนกัน

"..." พูดไม่ออกจริงๆ ครับ เด็กรู้เรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน ผมกับดินแสดงออกกันจนให้ใครรู้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ

"ทุกคนในโรงเรียนนี้น่าจะรู้นะครับว่าครูกับพี่ดินเป็นอะไรกัน"

"ไม่คิดไปหลายๆ แง่เลยเหรอว่าอาจจะเป็นพี่น้องกันก็ได้" อย่าคิดตื้นๆ สิครับนักเรียน "งั้นครูฝากให้ด้วยครูด้วยนะครับ"

ผมเดินออกจากห้องด้วยใจสั่นสุดๆ บ้าบอมาก เรื่องผมกับดินแม่ลไปไหนต่อไปนแล้วเหรอ ผมไม่ได้อายนะครับที่มีแฟนเป็นเด็กแต่กลัวมันจะวุ่นวายเพิ่มขึ้นน่ะสิ ดีไม่เีสร้างความปวดหัวให้ดินเพิ่มขึ้นอีกล่ะ โอ๊ยตายๆ ผมปวดหัวสุดๆ และอีกอย่างที่อาจารย์พูดว่า 'สมกับเป็นเด็กผู้อำนวยการเลยนะ' เนี่ย มันหมายถึงอะไรกันผมไม่เข้าใจโคตรๆ ผมไปเด็กตั้งแต่ตอนไหน

ไว้ก่อนๆ ไว้ค่อยไปปรึกษากับดิน ตอนนี้เหลือห้อง 4/2 5/1 6/3 ห้อง 6/3 เป็นห้องของเด็กทีมอีก คือต้องมาเจอเด็กคนนี้อีกแล้วเหรอ ผมเดินลงอาคานไปอาคารของเด็กมัธยมปลาย อาคารไม่ใกล้กันเลยจริงๆ เดินมาเรื่อยๆ ตอนบ่ายนี่เงียบกว่าตอนเช้าอีกครับ เด็กๆ หลายคนคงง่วงนอนจนไม่มีเวลาตั้งใจเรียนกับการเล่นกับเพื่อน

เดินมาถึงอาคารของเด็กมัธยมปลาย ดูสิว่าต้องไปไหนก่อน 4/2 ใช่ไหม งั้นลุยเลยครับจะได้ไม่เสียเวลา เดินขึ้นบันไดจนปวดขาหมดแล้วเนี่ยแม่...

"ขออนุญาตครับ" ตำเป็นต้องยิ้มน้อยๆ ปกปิดความปวดขาขตัวเอง

"ว่าไงครูฝึกสอนตัวน้อย" เอ่อ...ควรเรียกแบบนั้ไหมครับเนี่ย

"ผมเอาเอกสารมาให้ครับ" เด็กห้องนี้ตาแป๋วกันหมดเลยครับ เป็นห้องหญิงล้วนด้วยนะ บางคนนี่มัดแกะโคตรน่ารักเลย

"ขอบคุณจ้า"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" อาจารย์พยักหน้าให้นิดหน่อยก็เริ่มสอนต่อ

ต่อไปห้อง 5/1 คือต้องขึ้นทุกชั้นเลยหรือเนี่ย สู้สิท็อก มาถึงห้อง ม.5/1 อาจารย์ไม่อยู่ครับเด็กๆ บางคนนอนหุบลงไปโต๊ะและเล่นโทรศัพท์

"เด็กๆ "

โครมมมมมมม!!

"เฮ้ย! เป็นไรไหม" ผมช่วยพยุงเด็กให้ลุกขึ้น ฮ่าๆ เมื่อกี้เด็กตกเก้าอี้ครับ คงตกใจที่เห็นผมเข้าห้องนั่นแหละ "หึ...หึ...ขอโทษทีพอดีครูเอาเอกสารมาให้น่ะ"

"ครูเข้ามาแบบไม่ให้เสียงเลยนะครับ" ฮ่าๆ ต้องมาดูเด็กตกเก้าอี้ครับหน้าโคตรเหวออ่ะ

"ขอโทษๆ ไม่รู้ว่าเธอหลับครูจะได้เบาๆ เสียง" ผมแอบแซะนิดหน่อยและเด็กก็นั่งลงแบบดีๆ "แล้วอาจารย์ไปไหนเหรอ"

"ครูไปทำธุระอ่ะครับ" ผมทำหน้าเข้าใจแล้วยื่นเอกสารให้เด็กคนตกเก้าอี้ "โอเคครับ"

"ฝากหน่อยนะและหลับให้อิ่มด้วย ฮ่าๆ "

"ครูนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ" ผมยิ้มหันตัวเดินออกจากห้อง ต่อไปห้อง 6/3 สินะ

คือจำเป็นต้องมาหลบอยู่ข้างห้องแล้วคั้งสติไหมเนี่ย เข้าไปเลยดิท็อกจะกลัวอะไร กลัวดิ...เด็กทีมแม่งอยู่ในห้องนี้นะครับ ผมไม่อยากเจอหน้าเด็กคนนี้

"ขออนุญาตครับ" งุ้ย ดีนะที่ครูอยู่

"อ้าวเด็กฝึกสอนนี่" พูดเหมือนไม่เคยเจอผมเลยนะครับ

"ผมเอาเอกสารมาให้ครับ" ผมยื่นเอกสารให้อาจารย์เขารับแล้วยิ้มให้ผม "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

เฮ้อ...โล่งอก ดีนะที่ไม่เงยหน้ามองเด็กทีมอ่ะ เวลาที่เดินเอกสารคือ...ชั่วโมงครึ่ง ไอ้บ้า! ทำไมถึงกินเวลาเยอะขนาดนี้เนี่ย ผมรีบเดินกลับไปห้องพักครู มานานเกินเดี๋ยวโดนอาจารย์ว่าอีก เดี๋ยวก่อนแล้วในมือของผมนี่ต้องให้ผู้อำนวยการใช่ไหม ผมรีบเดินไปห้องของผู้อำนวยการที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง

มาถึงห้องผู้อำนวยการผมเคาะสามครั้ง

"เข้ามาได้ครับ" ผมเปิดประตูเดินเข้าไปแบบสงบและเกร่งๆ "คุณพีรญามีอะไรเหรอครับ"

"ผมเอาเอกสารมาให้ครับ"

"เด็กสองคนนั้นมาหรือยัง" ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเด็กคนไหน

"มาแล้วครับ" กว่าจะมาได้ก็เหงื่อแทบตก ลุ้นว่าจะมาหรือไม่มาเนี่ยแหละ

"ดีแล้ว"

"ครับ...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ครับ"

บทสนทนาพูดกันแบบเหมือนไม่ค่อยสนิทกันอ่ะครับ อีกอย่างผมไม่อยากสนทนากับท่านเท่าไหร่ต้องเรียกว่าไม่อยากคุยเลย ผมออกจากห้องผู้อำนวยการเดินมาอาคารของตัวเองแบบชิวๆ ผมว่าไม่ต้องรีบแล้วก็ได้ครับอาจารย์คงไม่ว่าอะไรหรอก ปวดขาจริงๆ เลยกับการเดินขึ้นลงบันไดวันนี้

ครืนๆๆ ...

โทรศัพท์ดินสั่นขึ้นจนผมต้องหยิบขึ้นมาดูว่าเป็นเบอร์ใคร เบอร์ไม่คุ้นเลยครับ

"ฮัลโหลครับ" จึงตัดสินใจรับ

(ท็อก...) อึก... (ไม่มาหาพี่บ้างเลย)

"พี่...แดน" ลืมไปเลยว่าพี่แดนเคยเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับผมมานานมากแล้ว ตั้งแต่ที่ผมย้ายมาอยู่กับดินพี่แดนก็เริ่มห่างหายไปจากชีวิตผมมากขึ้นจนเกือบหาย

(ทำไมไม่มาหาพี่เลย)

"ผมไม่ว่างเลยครับช่วงนี้งานที่โรงเรียนหนักจริงๆ " แถไปเรื่อยนั่นแหละ

(ค็อกแม่งไม่ช่วยพี่เลย) หืม?

"ช่วยอะไรเหรอครับ"

("คุยกับใคร") เสียงนั่นเป็นเสียงเด็กฟาร์แน่ๆ เลยครับ อย่าบอกนะว่า...

"นี่พี่กับเด็กฟาร์คบกันแล้วใช่ไหมครับ" ไม่ได้โกรธนะแค่ยินดีมากๆ "ยินดีด้วยนะครับ"

("พี่ท็อกเหรอ" ใช่ครับพี่คุยกับท็อกอยู่) อือหือ หวานไปนะคำพูดคำจาอ่ะ เลี่ยนขึ้นสมองเลยเมื่อกี้

"แล้วโทรมามีไรหรือป่าวครับ" ผมแค่สงสัยเฉยๆ

(พี่อยากให้ท็อกมานอนห้องตัวเองบ้าง มาหาพี่บ้างมากินกับข้าวที่พี่ทำบ้างครับ) ยาวๆ (และอีกอย่างพี่...คิดถึงมาก)

"..." อย่าลืมนะครับว่าพี่แดนเคยชอบผมมาก่อน นี่เป็นสาเหตุหนึ่งละมั้งที่พี่แดนเขาเลือกฟาร์ (สวยไปอีกกู)

(วันนี้มากินข้าวบ้านพี่ได้ไหม?) ผมอ่ะได้เสมอแหละแต่ติดที่ดิน (หรือต้องขออนุญาตไอ้ดินไหม)

"อ่านใจผมออกไปอีก" เก่งเกิ้น ซื้อหวยคงจะได้รางวัลที่หนึ่ง

(มันน่าจะให้ไปนะเพราะพี่ก็ได้เบอร์มันมาจากตัวมันเอง) ว่ายังไงนะ

"พี่ได้เบอร์เครื่องนี้มายังไงนะ"

(จากไอ้ดินไง) ดินเนี่ยนะ?

"พี่ออกชัวๆ "

(ฮ่าๆ เนาะ ปกติมันไม่ญาติดีกับใครเลยนิ) ดินจะอนุญาตก็ต่อเมื่อไว้ใจคนนั้นจริงๆ ครับ อีกอย่างมันหึ่งกับคนอื่นไปทั่วซึ่งผมก็ไม่ว่าอะไรหรอก

"งั้นผมขอถามดินอีกรอบก็ได้ครับ"

(ยังไงบอกพี่ก่อนห้าโมงนะจะได้เตรียมกับข้าวไว้ถูก)

"ครับ"

(คิดถึงนะ)

ติ๊ด...

เป็นผมผมจะโกรธมากเรื่องบอกคิดถึงคนอื่นถ้าผมเป็นฟาร์ ผมว่าพี่เขาไม่ควรบอกคิดถึงเลยด้วยซ้ำเหมือนเด็กฟาร์ก็นั่งใกล้ๆ ด้วยไม่ใช่เหรอ แล้ววันนี้ไม่ไปสอนไม่ไปเรัยนกันหรือไงว่ะ อืม...ถ้าเป็นแบบนี้มันก็เกินไปที่ขาดสอนขาดเรียน

เดินมาถึงห้องพักครูที่อาจารย์ไม่อยู่กันสักคน มองนาฬิกาจ้อมือตัวเองบ่งบอกเวลาใกล้เที่ยงแล้วคงไปทานข้าวกันข้างล่างนั้นแหละครับ

"เดินเอกสารนานจังนะ" เดี๋ยวนะ ดินมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"จูบหน่อย เหนื่อยมากวันนี้" ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ดิน หัหน้าดินมาและจูบปากดินเบาๆ นุ่มนวล

"ไม่ชิน"

"ไม่ชินอะไร" กรุณาช่วยบอกมาก่อนได้ไหมว่าคืออะไร ไม่ใช่อยู่ๆ ก็พูด

"ไม่ชินที่น้องขอจูบพี่" เกี่ยวเหรอ? "แต่ก็ดีที่เป็นแบบนี้"

"พี่แดนเอาเบอร์มาจากพี่เหรอ" ผมเริ่มถามก่อนตอนที่ดินอารมณ์ดีๆ เนี่ยแหละ

"ใช่แล้วเห็นมันบอกว่าอยากชวนกินข้าว" หุ้ย! ชวนเองเลยเหรอ โดนดินพิมพ์ด่ากลับไหมน่ะ

"เละไหม"

"เละเลยแหละ แป้นพิมพ์ร้อนเลย" นั่นไงว่าแล้วเชียว ผมจำคำดินได้ครับที่ไม่อยากให้ผมไปเหยียบบ้านพี่แดนอีกรอบ

"สรุปไม่ให้ไปเหรอ? "

"ใช่แล้ว ไม่ให้ไปหรอก" โอเคตามนั้นครับ คำไหนคำนั้นไม่เถียงหรอก "หิวไหมเดี๋ยวพี่ไปซื้อข้าวให้"

"หิวมากๆ " ดินยิ้มออกมา

"รอในห้องนี้เดี๋ยวไปซื้อให้" อ้าว...ไม่ให้ไปด้วยเหรอ "อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะท็อก" ดูออกด้วยเหรอ ชัดขนาดนั้นเลยหรือไง

"รับทราบครับเดี๋ยวรออยู่ในห้องนี้นะ" ดินยิ้มแล้วลูบหัวผมเบาๆ ก็เดินออกจากห้องไป

ผมชอบที่ดินยิ้มมากครับ ชอบดินที่เป็นดินในร่างร่าเริงไม่ชอบดินในโหมดจริงจังเลยแต่ก็ห้ามเรื่องที่เข้ามาปะทุไม่ได้หรอกครับ ถ้าเรื่องมันจะเกิดก็ให้มันเกิดผมกับดินพร้อมจะรับปัญหาอยู่แล้ว (หรือป่าว)

ฆ่าเวลาโดยการโทรหาพี่สาวผมดีกว่า ไม่ได้โทรหามันมานานแล้ว ผมกดเบอร์พี่ค็อกและกดโทรออก

(สวัสดีจ้าน้องชายของฉัน)

"อยู่ไหนครับ"

(พี่สาวมาเที่ยวเกาหลีอ่ะงุ้ย) อะ...ไรนะ

"อีค็อกเอาเงินไปเผาเล่นเหรอ"

(ว้ายๆ ตายแล้ว ปากเสียย่ะ ฉันเอาเงินที่หาจากทำงานมาเที่ยว) นั่นแหละที่เอาเงินมาเผาเล่นอ่ะ

"ต่อไปฉันจะยึดบัตรแก" มันต้องเจอแบบนี้

(นิสัยไม่ดีค่ะ พี่แค่มาเที่ยวเองน้องชายคนสวย) ไม่ต้องมาเสียงใสเลยนะนางค็อก (พี่มีเงินส่งให้ท็อกทุกเดือนก็ดีแล้วปะ)

"จ้าๆ ดีมากเลยจ้า อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยน้าจ้า"

(จ้าน้องชาย พี่สาวคนนี้จะเอาผัวฝรั่งไปเยี่ยมนะคะ)

"ปากเสีย! กลับบ้านเลยถ้างั้นอ่ะ" มันยังเล่นได้อีก

(ฮ่าๆ ล้อเล่น ว่าแต่โทรมามีไรหรือป่าว) กว่าจะเข้าเรื่องได้นะ

"จะมาถามเรื่องสาระทุกข์สุขดิบของพี่สาวหน่อยน่ะครับ"

(ไม่ต้องห่วงนะจ่ะเพราะมาเที่ยวคนเดียวเอง) ว่ายังไงนะ! (แต่ไม่ต้องห่วงพอดีมากับไกร์ทส่วนตัวน่ะ)

"จ้าๆ มีเงินมากเลยสินะครับถึงจ้างไกร์ทส่วนตัวเลย" หมั่นไส้จริงๆ เล๊ย บังอาจไปเที่ยวคนเดียวโดยไม่บอกน้องตัวเองงั้นเหรอ กลับจากฝึกสอนไปนะจะตีให้ตาย

(อยู่แล้วปะแม่...) ชิ นางพี่สาวตัวแสบ

"ครับ ดูแลตัวเองให้ดีแล้วก็อย่าไปแรดเยอะด้วย ใส่ถุงตอนเอากับไกร์ทนำเที่ยวด้วยนะครับ"

(กรี๊ดดดดดดดดด ไกร์ทนำเที่ยวเป็นเพื่อนพี่เองจ้า ฮ่าๆ) อีค็อก สรุปมันไปกับเพื่อนต่างหาก อีบ้า!

"ชิ ฝากไว้ก่อนเถอะ เออแค่นี้แหละ"

(จะซื้อของส่งไปให้นะคะ)

"จ่ะ"

ติ๊ด...

หุ้ย! หมั่นไส้รอบที่สอง ไปโดยไม่บอกน้องชายเลย น้องชายก็อยากไปเหมือนกันนะตั้งแต่โตมาเนี่ยต่างประเทศก็ไม่เคยได้ไป

"มาแล้วครับ" เย้...อย่างน้อยก็มีดินนี่แหละที่ให้ผมหายจากอารมณ์ไม่ดี "อันนี้ของน้อง"

"น่ากินจังเลย" มันเป็นราดหน้าหมี่กรอบครับ โคตรน่าทาน "ร้านไหนเนี่ย"

"ข้างร้ายอาหารตามสั่งนั้นแหละ" ผมพยักหน้าเข้าใจ ผมมข้าวของดินเป็นกระเพราหมูสับพริกนี่เต็มเลยครับ

"พี่กินพริกได้เหรอ" ปกติผมเป็นคนอาหารปานกลางอยู่แบ้วครับเลยไม่ค่อยเห็นดินกินแบบเผ็ดเท่าไหร่

"ลองทานดู"

"ดูยังไงก็เผ็ดนะพี่ กินไม่ได้ขึ้นมาล่ะ" ดินมันไม่คิดแบบนี้ไงครับเลยอดเป็นห่วงไม่ได้

"กินได้อยู่แล้ว"

"ตามใจ"

คุยกันเสร็จต่างคนก็เริ่มทานของตัวเอง อร่อยดีนะครับราดหน้าหมี่กรอบอ่ะดินปรุงมาให้แบบดีมากถือว่าปรุงได้อร่อยเลยแหละ ส่วนดินที่กินอยู่แม่งหน้าตาไม่สะท้านกับพริกในจานเลยครับคงทานได้อย่างที่บอกจริงๆ เห็นแล้วอยากจะเข้าไปหอมแก้มมากๆ เลย ผมรู้สึกติดดินมากขึ้นทุกวันแต่ผมไม่ระแวงเหมือนดินนะครับ

"ไปเดินห้างเหรอวันนี้" เงยหน้ามองดินแล้วพยักหน้า "ถ้าพี่ไม่อยากไปน้องไปคนเดียวได้ไหม"

"ทำไมล่ะ" แปลก...

"พี่อยากนอน" จบกันแล้วให้ผมไปคนเดียวเนี่ยนะ ฝันไปเถอะว่าผมจะไปคนเดียว

"ไม่เป็นไรครับงั้นไว้ครั้งหน้าก็ได้" ผมยิ้มให้ดินแสดงให้เห็นว่าไม่เป็นไรจริงๆ ผมก็อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้างแหละครับแต่ดินไม่ไปผมก็ไม่ไปอ่ะ

"ขอบคุณครับ"

"กินหน่อยสิ" ผมยื่นช้อนไปตักข้าวของดินมานิดหน่อยแล้วชิม อือหือ...อร่อย "อร่อยอ่ะ"

"พี่ว่ามันไม่อร่อยเท่าน้องทำเลย"

"พี่รู้ไหมว่าทำไมผมถึงทำอร่อย" ดินมันทำหน้างง "เพราะผมใส่ใจไง ใส่ใจให้พี่คนเดียวด้วยน้า"

"เดี๋ยวนี้เล่นมุกด้วยเหรอ ฮ่าๆ น่ารักดี"

"พี่..."

"ว่าไง" ผมอยากถามอะไรดินมันสักหน่อยครับ

"ทำไมพี่ถึงเลือกผมล่ะ" ผมอยากรู้เรื่องนี้มากเลย "ผมมีอะไรดีเหรอครับ"

"เคยเจอใครแล้วตกหลุมรักเลยไหม" ผมส่ายหน้า ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ไม่มีเลยครับถึงจะมีคนเจ้ามาจีบผมก็เถอะ "น้องเป็นแรกเลยที่ทำให้พี่รักตั้งแต่แรกเห็น"

"แต่ตอนที่เจอกันไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นะ" จำตอนที่ผมเดินดูรอบโรงเรียนแล้วดินมันมองหน้าผมตอนอยู่บนอาคารได้ไหมครับ

"ไม่สวยเหรอ ไม่นะ...พี่เกือบฉี่แตกกลางวงอ่ะ" ห่ะ! ฮ่าๆ

"จริงอ่ะ"

"จริงดิ เห็นแล้วอยากจะดูแลมากและอยากเป็นเจ้าของเลย" ผมยิ้มออกมาด้วยความเขินๆ "และก็ได้มาดูแลจริงๆ "

"ตลกตอนที่ธี่เกือบแตกนี่แหละครับ ฮ่าๆ " ผมหลั้นขำให้ตัวลั่นขำออกมาแบบเสียงดัง "แล้วอยากรู้ไหมว่าทำไมผมถึงตอบตกลง"

"อืม อยากรู้มากเลยแหละ"

"เพราะผมรักพี่เหมือนกัน ไม่ใช่ถูกพี่บังคับแต่ที่คบเพราะรักมากๆ อีกอย่างพี่เป็นแฟนคนแรกของผมด้วย"

"พี่รักท็อกมากๆ และท็อกต้องเป็นคนสุดท้ายที่พี่รัก" อมยิ้มขึ้นมาเลยทันที ดูมั่นใจมากเลยนะครับกับเด็กคนนี้ ผมไม่อยากรู้เลยว่าถ้าดินเจอคนใหม่จะเป็นยังไง

"สัญญานะว่าจะไม่ทิ้งกัน" ผมยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าดิน

"สัญญา" ดินเอานิ้วก้อยมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของผมและยกขึ้นยกลงเหมือนจับมือสร้างความเชื่อใจ "อิ่มแล้วใช่ไหม"

"ครับอิ่มแล้ว" ดินเอาถ้วยของผมไปเทิร์นบนจานข้าวของตัวเอง "จะเอาไปเก็บเหรอ"

"ใช่ เดี๋ยวมานะ" น่าจะขยันกับแค่ผมคนเดียวนั่นแหละ ผมเป็นคนแรกเลยมั้งที่บังคับอะไรดินได้ ส่วนคนอื่นที่บังคับดินมันคงโดนด่ายาวอ่ะ

มันคือพรมลิขิตที่ให้ผมมาเจอกับเด็กคนนี้ครับ เด็กที่เอาแต่ใจตัวเองมาตลอดและต้องมีคนมาปรามนั่นคือผมเอง ผมคือพ่อพระที่มาปรามเด็กร้ายๆ ให้กลายเป็นเด็กดี อุ้ย! พูดแบบนี้รู้สึกเขินตัวเองอย่างบอกไม่ถูก ฮ่าๆ เอ้าก็จริงปะดินตอนแรกๆ กร้าวร้าวมากพอมาเจอผมปุ๊บสงบเลยทันที ผมนี่เป็นคนดีจริงๆ ชงตัวเองก็เป็น ฮ่าๆ แบบนี้แหละครับบางครั้งผมก็เป็นบ้าคิดคนเดียว

ผ่านไปหลายนาทีดินเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำเปล่าสองขวด ดินมันยื่นให้ผมหนึ่งขวดและนั่งลงข้างๆ ดูเหมือนเหนื่อยมากเลยนะเหงื่ออกที่ขอบหน้าเต็มไปหมดเลย

"ร้อนเหรอ"

"นิดหน่อยอ่ะ ไม่เคยทำให้ใครขนาดนี้มาก่อน" โห้...สุดยอดเลยจ้าดินจ๋า แบบนี้ไม่ให้รักได้ไงล่ะครับ

"น่ารักดีสุด มาจุ๊บปากหน่อยสิ" ไม่รอให้ผมจับคอมาจุ๊บ ดินมันยื่นหน้าเข้ามาให้ผมทันที "เร็วเนาะเรื่องนี้อ่ะ"

"แน่นอน" ผมจุ๊บปากดินเบาๆ สองสามครั้ง มันมองหน้าผมยิ้มๆ จนหน้าผมตอนนี้น่าจะแดงเป็นดวงเลยมั้ง "รักที่สุด"

"รักมากๆ " ดินบีบแก้มผมเบาๆ

"งั้นพี่ไปเรียนก่อนนะครับ" พยักหน้าให้ดิน "ขอยึดโทรศัพท์นะ" ห่ะ?

"..." มันหยิบไปเลยทันทีและเดินออกจากห้องไปปล่อยให้ผมนั่งแบบงงอยู่ที่โต๊ะทำงาน ไอ้บ้า! จะเอาก็เอาเลยเหรอ ไม่ให้สัญญาณอะไรเลยว่างั้น

ผมส่ายหน้ากับการกระทำของดินมัน มันเด็กปนผู้ใหญ่อ่ะครับบางเวลาดูเด็กบางเวลาดูเป็นผู้ใหญ่ซึ่งผมชอบนะที่ดินเป็นแบบนี้

.

.

มาต่อให้แล้วนะครับและจะเป็นต่อสุดท้ายนะครับ สาเหตุที่อัปให้จบไม่ได้คือบราวจะทำเป็น E-book ครับ เผยแพร่ตอนนี้ไปบราวจะกดเป็น -จบแล้ว- เลยนะครับ ถ้ามีการอัปเดตหรืออะไรสามารถไปดูทีหน้าเพจได้นะครับ เรื่องนี้อาจจะทำเป็น E-book ของตัวเองไม่งั้นก็ไปใช้ดวงลงสำนักพิมพ์สักสำนักพิมพ์ถ้าได้อ่ะนะ ขอบคุณนะครับที่ติดตามบราวมาตลอดนะครับ รัก!

ความคิดเห็น