email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ -​ ตอนที่ 7 เนียน

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ -​ ตอนที่ 7 เนียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 18:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ -​ ตอนที่ 7 เนียน
แบบอักษร

ตอนที่ 7 เนียน 

ฟู๊ดทรัคคือบริการพิเศษที่ทางหมู่บ้านจัดขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ลูกบ้านที่ไม่อยากออกไปเดินห้าง ด้วยการยกเอาร้านอาหารมาออกบูธกิจกรรมในช่วงสุดสัปดาห์ ซึ่งมีให้เลือกตั้งแต่ของคาวทั้งไทยและเทศ ของหวาน หรือแม้แต่อาหารทานเล่น อาทิ ยำ หมาล่า และจะทำการหมุนเวียนสลับไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้เกิดความจำเจ เรียกได้ว่าแวะแต่ละที สามารถครบจบมื้อได้เลย 

ปาลิดาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วกลบเกลื่อนอาการเขินอายด้วยการชี้ไม้ชี้มือพร้อมรีวิวอาหารของแต่ละร้านตามประสบการณ์​ส่วนตัว ทว่าแววตาเป็นประกายของคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ก็ทำเอาเสียงหวานติด ๆ ขัด ๆ ไปหลายรอบ 

"บอสจะกินอะไรก็เดินไปสั่งเลย ถ้าเงินสดไม่พอมีสแกนจ่ายนะ" 

"อืมม ยังคิดไม่ค่อยออกอ่ะ แล้วดาจะกินอะไร" 

"สปาเกตตี้ ร้านเดิม"  

ปาลิดาอมยิ้มพลางชี้มือไปยังร้านสปาเกตตี้เจ้าประจำที่มาอาทิตย์เว้นอาทิตย์ แม้เธอจะพอมีฝีมือในการทำอาหารอยู่บ้าง แต่เพราะความขี้เกียจล้างจาน เธอจึงเลือกออกมาซื้อนอกบ้านหรือร้านอาหารในหมู่บ้านมากกว่า 

"งั้นผมกินเหมือนดานะ"  

พศินกวาดสายตามองป้ายเมนูตรงหน้าเร็ว ๆ แล้วหันไปกระซิบบอกหญิงสาวข้างกาย เขาเองก็ไม่ใช่คนเลือกมากเรื่องของกินสักเท่าไหร่อยู่แล้วอีกทั้งยังขี้เกียจคิดอีกด้วย 

"เดี๋ยวผมจะไปสั่งน้ำ ดาเอาน้ำอะไร" 

"อ่า ชาเย็นแก้วนึง" 

ชายหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักแล้วเดินแยกตัวออกไป ปาลิดาจึงหันไปสั่งเมนูประจำกับเจ้าของร้านพร้อมรอยยิ้มหวาน แววตาสุกใสชำเลืองมองคนที่ยืนหันข้างให้แล้วอดอมยิ้มไม่ได้ 

คนอะไร๊ หล่อล่ำ สูงยาวเข่าดี มีออร่า ถึงจะปากเปราะเหมือนหมาปอมไปนิด แต่ก็ยังถือว่าโอเค เฮ้ออ งานเกรดเอแบบนี้ คงจะมีแฟนแล้วแน่ ๆ เลย~ 

"สปาเกตตี้ขี้เมาทะเลสองกล่องได้แล้วครับบบ" 

เสียงเรียกของเจ้าของร้านทำให้ชายหนุ่มหันมามองตามเสียง สองสายตาจึงสบประสานกันโดยบังเอิญก่อนที่มุมปากของเจ้าตัวจะยกยิ้มเล็กน้อย ทำเอาคนที่ถูกจับได้ว่ากำลังแอบมองสะดุ้ง เลิ่กลั่กเก็บคืนสายตาแทบไม่ทัน 

โอ๊ยยย ทำไมรู้สึกเหมือนเด็กนักเรียนที่ทำอะไรผิดแล้วถูกคุณครูจับได้เลยนะ ก็แค่แอบมองไหมอ่ะ ทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยเนี้ย!  

ปาลิดาบ่นในใจขณะพยายามเล็งบาร์โค้ดเพื่อสแกนจ่าย กว่าสติจะกลับเข้าที่ปลายนิ้วก็เผลอกดจ่ายเงินสำหรับอาหารสองคนไปแล้วเรียบร้อย 

"น้ำมาแล้ววว" 

ปาลิดายกยิ้มแทนคำขอบคุณ รับแก้วน้ำมาถือไว้แล้วเสหลบสายตาในจังหวะที่อีกฝ่ายเอื้อมมือมาดึงเอาถุงอาหารไปถือให้แทน อยู่ดี ๆ ก็เกิดประหม่าคนตรงหน้าขึ้นมาเสียดื้อ ๆ 

"อ่า ค่าน้ำ..." 

"ไม่เป็นไร ผมเลี้ยง ส่วนค่าสปาเกตตี้เดี๋ยวผมโอนให้นะ" 

พศินโพล่งสวนขึ้นมาแล้วรวบรัดตัดบทเพราะเห็นทุกการกระทำของเธอตั้งแต่ต้น ก่อนจะพยักพเยิดให้เธอเดินนำไปยังร้านอื่นเป็นการบังคับให้เธอยอมรับข้อเสนอทางอ้อม 

เลือกซื้ออาหารสำหรับมื้อหลักได้จนครบแล้วปาลิดาจึงถือโอกาสพาหนุ่มข้างบ้านเดินเลยไปยังร้านมินิมาร์ทที่อยู่ไม่ไกลนัก ก่อนเดินวนกลับมายังบ้านพักของทั้งคู่ 

กลิ่นอาหารลอยออกมายั่วน้ำลายจนท้องไส้เริ่มส่งเสียงโครกครากประท้วง เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายแล้วหาเรื่องชวนคุยหวังลดความประหม่าของคนหิวและกระชับความสัมพันธ์ไปด้วยในตัว 

"ดาบอกว่าร้านเดิม แสดงว่ากินบ่อยเลยดิ" 

"บ่อยไหมเหรอ ก็บ่อยแหละ เพราะสั่งทุกรอบที่ร้านนี้มาเลยแหละ เคยทำเองแล้วมันวุ่นวายอ่ะเลยชอบซื้อกินมากกว่า" 

"กินบ่อย ๆ แบบนี้ไม่เบื่อบ้างเหรอ" 

"ไม่หรอก เราเป็นคนแปลก ๆ น่ะ ถ้าชอบแล้วก็จะกินซ้ำ ๆ ให้กินวันเว้นวันยังได้เลยนะ" 

"อืมม งั้นเราคงคล้าย ๆ กัน เพราะเวลาผมชอบอะไร ก็กินนานเลยเหมือนกัน" 

สาวมโนเก่งหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก ชำเลืองมองสีหน้ายิ้ม ๆ ของคนพูดแล้วทำทีพยักหน้าเออออ ก่อนจะแสร้งทำเป็นหันไปชมนกชมไม้ข้างทาง ทว่าในหัวกลับนึกจินตนาการไปไกลว่าที่เขาพูดถึงนี่ มันหมายถึงของกินจริง ๆ ใช่ไหม! 

และแล้วบทสนทนาก็หยุดชะงักไว้เพียงเท่านั้น ต่างฝ่ายต่างอมยิ้มแล้วเดินทอดสายตาไปยังสวนของบ้านจัดสรรที่เรียงรายตามสองข้างทางจนกระทั่งถึงบ้านพัก 

มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดบาร์โค้ดให้หนุ่มข้างบ้านสแกนโอนค่าอาหาร ความเขินอายที่ถูกหยอดราวกับเป็นเบ้าพิมพ์ขนมครกทำให้ปาลิดาเอาแต่ก้มหน้างุด ล้มเลิกความคิดที่จะเอาขนมมาให้เจ้าแง่งขิงทันที 

สายตาคมกริบลอบมองคนเถียงเก่งที่ใบ้กินไปชั่วคราวแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ กดสแกนจ่ายเงินไป สมองก็นึกหาเรื่องที่จะคุยต่อไปด้วย พลันมุมปากก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ 

"เอ้ออ เห็นพี่ปุ้ยฝากให้ผมคุยกับนิติเรื่องช่างซ่อม บอกว่ามีกรุ๊ปไลน์หมู่บ้าน ดาดึงผมเข้ากลุ่มหน่อยได้ไหม" 

"อ้อ ได้สิ" หญิงสาวทำท่าจะเปิดบาร์โค้ดให้เขาสแกนแอดไลน์ ก่อนจะชะงักเล็กน้อย "เอ...แล้วทำไมบอสไม่ให้พี่ปุ้ยดึงให้ล่ะ พี่ปุ้ยก็อยู่ในกลุ่มนะ" 

"เอ่อ..ที่บ้านนู้นไม่ค่อยมีสัญญาณน่ะ ผมทักไปถามตั้งแต่เมื่อวานก็ไม่มีคนตอบเลย" 

พศินให้เหตุผลที่พอคิดออก เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังคงทำหน้างุนงง จึงรีบหาเหตุผลเรื่องอื่นมาเสริมทับด้วยสีหน้าร้อนอกร้อนใจ 

"เอ้อ! แล้วเดี๋ยวผมต้องจ่ายค่าส่วนกลางแทนด้วยเนี้ย ยังไม่รู้เลยว่าจะแจ้งโอนยังไง เห็นว่าครบกำหนดเดธไลน์วันนี้แล้วด้วย" 

"อ้อ" 

"ทำไม แค่ไลน์ก็งกเหรอดา ฮึ!" 

"ไม่ได้งก โอเค ๆ งั้นแอดไลน์เรามาก็ได้"  

พศินฉีกยิ้มกว้าง รีบดึงโทรศัพท์ของเธอมาสแกนอย่างว่องไวก่อนที่อีกฝ่ายจะเกิดฉุกคิดแล้วเปลี่ยนใจหรือถามอะไรที่มันมากกว่านี้ อีกใจก็ภาวนาว่าขออย่าให้เธอไลน์ไปถามอะไรกับคนที่อยู่ต่างจังหวัดเลย 

"ส่วนเรื่องค่าส่วนกลาง บอสต้องส่งสลิปไปให้พี่เอ้ มีไลน์พี่เขาหรือยัง" 

"ยังเลย" 

"งั้นเดี๋ยวเราส่งคอนแทคท์ให้" 

"ขอบคุณครับบบ" 

ปาลิดาอมยิ้มเป็นเชิงว่าเรื่องเล็กน้อย รับโทรศัพท์กลับมาเก็บ แวะโบกมือทักทายเจ้าแง่งขิงพอเป็นพิธีก่อนหมุนตัวเดินเข้าบ้านของตัวเองด้วยสีหน้าปกติ ทว่าทันทีที่ปิดประตูได้คนที่แอ๊บมานานก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างสุดกลั้น  

"อ๊ายยย เขาขอไลน์ฉันนน~" 

 

******** 

เรื่องนี้จะเน้นเทอ้อยใส่กัน เพราะฉะนั้นอาจจะหาสาระอะไรไม่เจอนะคะ 55555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว