ชั่วโมงบิน

นิยายจบแล้ว (สงวนตอนพิเศษบางตอน) เหรียญเยอะ แต่คุ้มค่าความสนุก พิสูจน์ได้จากคอมเม้นต์การันตี ไม่แน่ใจลองเลื่อนอ่านเม้นต์ก่อนได้นะ👌🏻

ฟ้าจะแต่งงานกับเขา!

ชื่อตอน : ฟ้าจะแต่งงานกับเขา!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 119.1k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 12:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ฟ้าจะแต่งงานกับเขา!
แบบอักษร

 #

 

 

ใช้เวลาเพียงไม่นานน้ำฟ้าก็เดินทางมาถึงผับชื่อดังใจกลางเมือง  แน่นอนว่าตลอดเวลาที่เธอเดินเชิดๆออกมาจากรถ  สายตาของบรรดาสิงห์ราตรีก็จดจ้องมาที่สาวสวยอย่างเธอตาแทบถลนออกมาเรี่ยพื้น  ขนาดหนุ่มหล่อหลายคนที่ควงกันมากับสาวสวยประจำกายก็ยังอดไม่ได้ที่จะจ้องน้ำฟ้าแบบไม่เกรงใจ  'คนข้างๆของตนเอาเสียเลย

 

"มาแล้วโน่นไง  ยัยฟ้า"  แพรวาชูแก้วค็อกเทลสีใสส่งสัญญานให้น้ำฟ้ามองเห็น  เธอทำหน้ายุ่งใส่เพื่อนสาวเล็กน้อยในตอนที่เดินไปหาสาวสวยหน้าตาคุ้นเคย  พวกหล่อนใช่ย่อย  ควงคู่หนุ่มหล่อหน้าตาน่ากินกันหนุงหนิง  มิวายเหลือไว้ให้น้ำฟ้ากินด้วยตั้งหนึ่งคนอีกต่างหาก

 

 

หญิงสาวรับแก้วค็อกเทลสีสวยมาดื่ม  ดวงตาคู่งามหาได้ให้ความสนใจใดๆต่อชายหนุ่มที่ลดตัวลงมานั่งตามเธอแบบไร้มารยาท  ด้วยขนาดร่างกายที่ใหญ่กว่าประกอบกับน้ำหนักตัวเหนือชั้นเชิงทำให้โซฟาเกรดเอถึงกับเด้งส่งผลให้แก้วสีใสในมือน้ำฟ้าเทหกลงรดเดรสของเธอ

 

"โอ๊ะ  ขอโทษครับ  ให้ผมช่วย..."  ชายหนุ่มข้างกายแสดงความช่วยเหลือ  หารู้ไม่ว่าน้ำฟ้าไม่ได้ยินดีกับเรื่องนั้นด้วยเลยสักนิด  เพราะคนที่ทำมันหกคือเขาชัวร์อยู่แล้ว

 

"ไม่ต้องค่ะ  ฉันเช็ดเอง"  ตอบปฏิเสธพลางหยิบทิชชู่ที่เพื่อนสาวเลื่อนให้มาเช็ดน้ำสีสวยที่เปรอะเลอะเป็นหย่อมใหญ่  ลมหายใจกระฟัดกระเฟียดโมโหหนัก  แต่พอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนข้างๆเท่านั้นแหละ  เธอถึงได้รู้ว่าคนคนนั้นหน้าตาดีไม่หยอกเลย

 

"นี่ไงล่ะคิม  น้ำฟ้าที่นายอยากรู้จักนักหนา"  สิตาเอียงซบใบหน้าลงบนไหล่กว้างของพ่อล่ำบึ่กข้างกาย  "ตัวจริงเหวี่ยงเล่นไม่ได้เชียวนะ  ฮิๆ"

 

"น่ารักดี  ไม่เหวี่ยงเท่าไหร่"  คิมเวชยิ้มหวาน  จ้องมองน้ำฟ้าด้วยแววตาคล้ายจะกลืนกิน

 

"นี่ยัยฟ้า  ทักทายคุณคิมหน่อยสิจ้ะ  เขาแอบปลื้มแกมานานแล้วนะ  ยืนยันว่ายังไงก็ต้องมาเจอให้ได้ด้วย"  แพรวากระซิบ  สะกิดไหล่มนของเพื่อนสาวไม่เลิกรา

 

"รู้จักอะไรกัน  เหนียวตัวไปหมดแล้ว  ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ  ชิส์"  บ่นปอดแปดพลางเดินเมินคว้ากระเป๋าหนีห่างคิมเวชไปอย่างไม่มีท่าทางสนอกสนใจใดๆ

 

"ทีนี้เลิกสงสัยหรือยังล่ะ  ว่าทำไมเพื่อนฉันถึงโสด"  สิตามองตามแผ่นหลังขาวละมุนของน้ำฟ้าจนลับตา  คำๆนั้นทำเอาคิมเวชอึ้งตะลึงเป็นหย่อมใหญ่  เคยได้ยินว่าน้ำฟ้าหยิ่งจัด  แต่ไม่คิดว่าจะหยิ่งขนาดนี้

 

"แกว่ามันโกรธไหม"  แพรวากระซิบถาม  รับรู้ได้ทันทีว่าตัวแม่ขาวีนเจ้าอารมณ์อย่างน้ำฟ้าต้องไม่ทนแน่

 

"โกรธสิถามได้  ยัยฟ้านี่นา  ถ้าเป็นคนอื่นเห็นคิมเวชคงคลั่งในความหล่อของเขาจนลากเข้าห้องไปแล้ว  แต่กับยัยนี่"  สิตาเว้นวรรคคำพูด  "แค่หล่ออย่างเดียวมัดใจนางไม่ได้หรอกจ้ะ!"

 

และสิตาก็พูดถูก...

 

หล่ออย่างเดียวมัดใจน้ำฟ้าไม่ได้หรอกนะ!

 

เธอน่ะ  เอาอารมณ์ส่วนตัวเป็นที่ตั้งเหนือหัวรายละเอียดอื่นใดอยู่แล้ว

 

ด้วยความที่มีความหน้าตาดีเป็นทุนทรัพย์  จึงไม่แปลกอะไรเลยที่สาวสวยอย่างเธอจะมีผู้ชายหล่อๆเข้าแถวเรียงคิวมาให้เลือกสรรไม่ต่างอะไรจาก  'ฮาเร็มจะไปแคร์อะไรกันกับผู้ชายคนเดียว?!

 

แต่อีกไม่นาน  ยัยน้ำฟ้าผู้แสนเอาแต่ใจก็คงจะได้ลิ้มลองรสชาติของการตกเป็น  'ทาสรักที่ต้องทุ่มเทหัวใจให้ใครสักคนไปแบบไม่ลืมหูลืมตา  เพราะคนที่จะมาเปลี่ยนแปลงสาวน้อยขาเหวี่ยงอย่างเธออยู่ใกล้แค่นี้เอง!

 

"คุณแม่นะคุณแม่  เล่นอะไรก็ไม่รู้"  เธอบ่นงุบงิบ  หลังจากที่หมุนพวงมาลัยเข้ามาสู่ลานหินอ่อนของคฤหาสน์ตระกูลหมอเพี้ยน  'พิศิษฐ์วิศาลไพบูลย์ถามว่าทำไมต้องเรียกว่าตระกูลหมอเพี้ยน  ไม่มีคำตอบหรอก  ขาวีนน้ำฟ้าก็แค่พอใจอยากจะเรียกเท่านั้นเอง

 

ผ่านไปหลายนาที  น้ำฟ้ายังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถ  เธอล้วงสมาร์ทโฟนขึ้นมากดหาเบอร์คุณหญิงน้ำนิลผู้เป็นแม่  ทว่าปลายสายกลับปิดเครื่องสนิท  มันน่าโมโหไหมล่ะ  ทั้งที่เมื่อห้านาทีที่แล้วยังโทรตามจิกให้หญิงสาวรีบมารับที่คฤหาสน์หมอเพี้ยนหลังนี้อยู่เลย  แล้วอีกอย่าง  คุณแม่เธอก็ไม่ได้มาคนเดียวสักหน่อย  จะให้เธอถ่อสังขารมารับเพื่ออะไรกัน  ว่าแต่คนขับรถที่พาคุณแม่ของเธอมาที่นี่อยู่ที่ไหนนะ  เธอพยายามมองหาแล้วล่ะ  แต่ก็ไม่พบใครอื่นใดอีกเลย

 

ขาเรียวก้าวพ้นประตูรถ  มือเหวี่ยงบานประตูรถมินิกระแทกปิดเสียงดังสนั่นหวังให้ใครสักคนออกมาต้อนรับ  ในใจก็นึกอยากแหกปากเรียกชื่อมารดาของตนดังๆ  ถ้าหากเธอไม่เฝ้าท่องคำว่า  'ผู้ดีในหัวซ้ำๆซากๆอยู่

 

น้ำฟ้ากวาดสายตามองไปรอบๆคฤหาสน์กึ่งหินอ่อนกึ่งไม้สักทองที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวหลังโต  ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเดินจ้ำอ้าวเข้าไปภายใน  เธอง่วงนอน  สับสนกังวลใจ  กลัวว่าจะมีวิญญานผีมนุษย์แว่นพุ่งมาสิงสู่แทนที่จะเป็นเจ้าชายในฝัน

 

"คุณแม่"  เสียงใสร้องเรียกมารดาที่กำลังนั่งหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับคุณหญิงป้าเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมปรีเปรมด์  น้ำฟ้ายกมือไหว้คุณหญิงสิรินทิพย์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ  ซึ่งพอท่านเห็นเธออยู่ในรูม่านตา  ท่านก็รีบพุ่งหลาวเข้ามาคว้าแขนเธอแล้วลากมานั่งด้วยกัน

 

"สวยเหลือเกินหลานป้า  อู๊ย  เจ้าพีเห็นต้องหลงแน่นอน!"  สิรินทิพย์ยิ้มปลื้ม  จับแขนเรียวเล็กของน้ำฟ้าพลิกซ้ายพลิกขาไปมาตาลปัตร

 

"ไม่แน่หรอกค่ะคุณพี่  นิลกลัวว่าปฐพีจะรับนิสัยยัยฟ้าไม่ได้  ดูสิ  เพิ่งกลับมาจากเที่ยวเถลไถลสดๆร้อนๆเลยนะคะ  ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟัง  ลูกคนนี้"

 

"แหม  เดี๋ยวพอแต่งงานอยู่กินเป็นคู่ผัวตัวเมียกันหนูน้ำฟ้าก็คงจะปรับเปลี่ยนนิสัยมาเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ดีเองนั่นแหละจ้ะ  ตอนนี้หนูน้ำฟ้าคงอยากเที่ยวสนุกสนานตามประสาสาววัยรุ่น  คุณพี่ไม่ถือเลยล่ะ  ยิ่งรู้แบบนี้คุณพี่ยิ่งอยากให้เจ้าพีลองไปเที่ยวดูบ้างสักครั้ง  เห็นเขาทำแต่งาน  คุณพี่กลัวเขาจะเครียดจนหงอกขึ้นหัวขาวโพลนซะก่อนน่ะสิ"

 

คำพูดของคุณหญิงป้าทำเอาน้ำฟ้ามโนภาพใบหน้าซูบซีดทรุดโทรมของคุณหมอปฐพี  ในจิตนาการ  เขาครอบครองแว่นสายตาเลนส์หนาห้านิ้วครึ่ง  แถมหัวยังเป็นไฮไลท์  ขาว-ดำ  ธรรมชาติ  เนื้อตัวขาวซีดปานกระดาษชำระเนื่องจากไม่เคยออกไปผจญภัยที่ไหน  อึ๋ย  น่ากลัวพิลึกถ้าจะต้องแต่งงานกับคนแบบนั้น  ไม่รู้ว่ามนุษย์แม่สองคนเม้าท์มอยหอยขมเรื่องอะไรต่อ  เพราะตอนนี้น้ำฟ้าไม่มีอารมณ์จะฟังอะไรต่อไปอีกแล้ว

 

"คุณแม่คะ  กลับบ้านเถอะค่ะ  คือ...ฟ้าปวดหัว"  คิดหาเหตุผลมาโน้มน้าวใจ  คุณหญิงน้ำนิลมองหน้าลูกสาวอย่างประเมิน  ไม่รู้ว่ายัยฟ้าตัวแสบพูดจริงหรือพูดเล่น

 

"รออีกนิดนะหนูน้ำฟ้า  วันนี้เจ้าพีลูกป้าผลัดเวรเที่ยงคืน  เดี๋ยวเขาก็กลับมาแล้ว"  คุณหญิงสิรินทิพย์รีบรั้งลูกสะใภ้สุดเซ็กซี่  วีรสตรีทลายภูเขาน้ำแข็งเอาไว้ด้วยสายตาแห่งความหวัง

 

"แต่น้ำฟ้า..."

 

"รอก่อนนะลูก  ถ้าลูกเห็นเขา  แล้วยืนยันว่าไม่ชอบเขา  แม่ก็จะไม่บังคับลูกนะ"  คุณหญิงน้ำนิลกระซิบหลังใบหูลูกสาวตัวดี  ลึกๆแล้วถึงแม้เธอจะอยากให้สองตระกูลเป็นดองกัน  และอยากให้น้ำฟ้าลงเอยกับปฐพีแค่ไหน  แต่เธอก็ทำใจบังคับให้ลูกสาวสุดที่รักทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจไม่ได้อยู่ดี

 

"คุณแม่พูดเองนะคะ"  น้ำฟ้ายกเสียงสูง  เธอมั่นใจ  ไม่ว่ายังไง  เธอก็ไม่มีทางตกหลุมรักตาแว่นโอตาคุอย่างแน่นอน

 

คุณหญิงสิรินทิพย์เหลือบมองนาฬืกาเรือนโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่สุดริมห้องโถง  บ่งบอกเวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาที  สิรินทิพย์หันมายิ้ม  เอื้อมมือลูบหัวน้ำฟ้าอย่างเอ็นดู

 

"รอพี่พีหน่อยนะจ้ะหนูน้ำฟ้า  สักสามสิบนาทีเขาก็น่าจะมาถึงแล้วล่ะ  เจ้าลูกชายหญิงป้าเป็นคนตรงต่อเวลา  มาเป๊ะตลอด  ถ้าหากไม่มีเคสเร่งด่วนหรือเกิดเหตุเซอร์ไพรส์อะไรน่ะนะ"

 

น้ำฟ้ายิ้มตอบรับคำพูดของคุณหญิงป้าสุดสวย  ต่อให้สามสิบนาทีหรือสามสิบชั่วโมงเธอก็ยินดีรอ  เพื่อแลกกับการที่ตนเองจะได้หลุดพ้นจากการถูกตื๊อให้แต่งงานทุกห้าสิบนาทีโดยคุณแม่ผู้น่ารัก

 

รอแล้วรอเล่า  ท้ายสุดเสียงเครื่องยนต์นิ่มนวลก็ดังขึ้นบริเวณลานหินอ่อนหน้าบันไดทางขึ้นคฤหาสน์  คุณหญิงสิรินทิพย์ลุกขึ้นยืนหลังจากบีบข้อมือน้ำฟ้าเอาไว้แน่น

 

"เดี๋ยวหญิงป้ามานะหนูฟ้า  พอดีเจ้าพีลูกชายป้าเขาพยศ  เรียกไม่ค่อยมา  อยากได้ต้องตะครุบเอาจ้ะ"

 

ใครกันอยากได้  ถามความเห็นกันบ้างสิคะคุณหญิงป้า!

 

น้ำฟ้าตะโกนร้องโหวกเหวกอยู่ในใจอย่างเดียวดาย  เธอเหลือบมองใบหน้ามารดาแสนรักที่เอาแต่นั่งส่งยิ้มหวานเยิ้มให้เธออยู่อย่างนั้น  คุณหญิงสิรินทิพย์หายวับไปสักครู่  พอที่จะทำให้น้ำฟ้ามีโอกาสได้ใช้สายตาสำรวจไปรอบห้องโถงไม้สักที่เพียบพร้อมไปด้วยเครื่องเรือนโบราณ  พื้นหินอ่อนปูลาดด้วยพรมขนาดยักษ์ถักทอเต็มผืนจัดวางเป็นองค์ประกอบละเอียดลออผสานเป็นลวดลายสวยงามชดช้อย  เมื่อมองสูงขึ้นเหนือพรมอลังการนั้น  ก็จะพบเจอเข้ากับโคมไฟระย้าร้อยเรียงเป็นชั้นเป็นช่อสวยงามอรชร  ให้ความรู้สึกขลังราวกับวังสุลต่าน

 

ไม่ทันที่จะได้ดื่มด่ำบรรยากาศหรูหราครบเครื่ององค์ประชุมได้อย่างเต็มที่  เสียงถกเถียงวุ่นวายก็ดังขึ้นมาจากประตูช่องโค้งทางเข้าห้องโถง  ร่างสูงไหวๆถูกลากให้เดินเข้ามาในห้องนี้ด้วยท่าทางไม่เต็มใจเอาเสียเลย  แต่รู้อะไรไหม  เพียงแค่เขาทำหน้าตาไม่สบอารมณ์แถมหัวคิ้วหนาโค้งลงตัวยังจรดกันบึ้งตึง  ก็สามารถเร่งจังหวะเต้นถี่ของหัวใจยัยน้ำฟ้าให้ทะลุทะลวงออกมาดีดดิ้นนอกอกได้แล้ว!

 

ชายตรงหน้า  ไม่สิ...เทพบุตรตรงหน้า  สูง  ตัวสูงมาก  หุ่นห้างดูดีจนนายแบบนิตยสารชาวสีม่วงหงายหลังตกเก้าอี้ลงไปนอนดิ้นตาย  หน้าตาดีเข้าขั้นโคตรจะดี  หล่อล้ำวัฒนธรรมมนุษย์เสียจนสามารถสะกดดวงตาคู่สวยของหญิงสาวให้มองค้างอยู่อย่างนั้น  มันไม่สามารถขยับกลับกรอกไปไหนได้  ไม่สามารถกระพริบ  ไร้ซึ่งสัญชาตญาณโต้ตอบใดๆโดยสิ้นเชิง

 

ผู้ชายตรงหน้าหรือคุณหมอปฐพียกมือไหว้คุณหญิงน้ำนิลตามมารยาท  ทว่าเขากลับมองข้ามยัยน้ำฟ้าไปแบบไม่มีแก่ใจ  หมางเมินซะจนเธอแอบหน้าเสียเล็กน้อยถึงปานกลาง

 

"ปฐพีจ้ะ  นี่หนูน้ำฟ้า  หนูน้ำฟ้าจ้ะ  นี่ปฐพี...ลูกชายหญิงป้าเอง"  คุณหญิงสิรินทิพย์แนะนำเสร็จสรรพ  หลังจากที่เธอสามารถดึงลูกชายสุดมึนลงมานั่งข้างเธอได้  น้ำฟ้าเริ่มใช้สายตาโลมเลียผู้ชายตรงหน้า  ผิวขาว  ขาวมาก...แต่ก็ไม่ถึงกับซีดเหมือนในจินตนาการ  แต่กลับขาวละมุนอมชมพูสวยใสราวกับผิวผู้หญิง  แถมผมเขาก็ไม่มีเส้นสีขาวให้เคืองลูกตาเหมือนในมโนภาพของเธอเลยสักเส้น

 

"ปฐพี  ทักทายน้องน้ำฟ้าหน่อยสิจ้ะ"  คุณหญิงสิรินทิพย์สะกิดลูกชาย  ดวงตาชั้นเดียวเรียวคมตามประสาลูกเสี้ยวจีนไม่ได้ให้ความสนใจอะไรกับหญิงสาวตรงหน้าที่เอาแต่จ้อง  จ้อง  จ้อง  จ้องเขาอยู่เลยสักนิด!

 

"เฮ้อ...ขอโทษแทนลูกชายป้าด้วยนะลูก  เขาไม่ค่อยพูดหรอกนะหนูฟ้า  บางครั้งนั่งอยู่ด้วยกันเป็นวัน  หญิงป้ายังไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของเขาเลย"  พยายามแก้ต่างแทนลูกชาย...

 

"ตกลงค่ะ!"

 

แต่แล้ว  ท่ามกลางความเงียบงันของจักรวาล  ก็มีเสียงใสของชะนีน้อยนางหนึ่งแจ้นออกมาแทรกสอดกลางคัน  น้ำฟ้าดวงตาเป็นประกาย  หัวใจมุ่งมั่น

 

"ฟ้าจะแต่งงานกับเขา"

 

 

 

 

 

 

เป็นไงล่ะยัยฟ้า  เห็นหน้าคุณหมอปุ๊บ  ตกลงแต่งงานทันทีทันใดเลยทีเดียว  ฮ่าๆๆๆ ตอนต่อไปจะเป็นไงหนอออ  รอลุ้นกันเองแล้วกันนะคะ  ไม่นานเกินรอ  ฉากยั่วคุณหมอคงใกล้จะมา  โฮะๆๆๆ ^O^

 

 

 

พบข้อผิดพลาด , ตัวอักษร , ตัวสะกดผิดพลาด  คอมเม้นต์แนะนำตักเตือนได้เลยค่ะ  บินจะรีบแก้ไขทันที . . . ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน  ถ้าไม่ลำบากเกินไปกรุณาคอมเม้นต์พูดคุยกับโมงบินได้ตามโอกาสเลยค่ะ  ถึงจะไม่ได้ตอบทุกเม้นต์  แต่ก็ชอบอ่านเม้นต์เป็นงานอดิเรกนะคะ ^__^

 

#พบกันตอนต่อไป  รักทุกคนที่หลงเข้ามาเลยยย ^ 3 ^

 

 

">

 

ความคิดเห็น