ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.3 ไม่มีทางเลือก

ชื่อตอน : EP.3 ไม่มีทางเลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 69k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2564 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 700
× 0
× 0
แชร์ :
EP.3 ไม่มีทางเลือก
แบบอักษร

EP.3

 

ลิดากลอกตาลอกแลกอย่างหวั่นใจ ไรขนอ่อนลุกซู่ให้กับประโยคเยือกเย็นเมื่อชั่วครู่ ทั้งที่ปากร้องขอชายหนุ่มให้ความช่วยเหลือ กลับกลายเป็นว่าเริ่มรู้สึกหวาดกลัวเขาแทนอีกฝ่ายขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

"ครูซ" อเล็กซ์เค้นเสียงเรียกชื่อผ่านไรฟันเมื่อเห็นว่าครูซยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมลดปืนลง มิหนำซ้ำยังจ้องเขาด้วยแววตานิ่งไร้ความยำเกรง

 

"แย่งไปสิ อะไรที่อยู่ในมือกู"

 

"..." อเล็กซ์ได้แต่กำหมัดแน่นแล้วเดินหัวเสียออก โดยมีสายตากังวลของลิดามองตามกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างยักษ์กระทั่งพวกมันเดินพ้นมุมลับสายตา

 

เธอถอนลมหายใจเสียงดังอย่างโล่งอกและเป็นเวลาเดียวกันที่ครูซยอมคลายท่อนแขนแกร่งออกจากลำคอระหง เด็กสาวเหยียดหลังตรงเพื่อยืดผ่อนคลายกล้ามเนื้อจากอาการเมื่อยพลางมองบรรยากาศรอบๆ รู้สึกหวาดระแวงเหมือนถูกสายตาในความมืดจับจ้องอยู่ สมองสั่งให้แหงนหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างสูงเพื่อขอความช่วยเหลือ

 

"คุณคะ คือว่า...อึก" ไม่รอให้ลิดาพูดจบประโยคมาเฟียหนุ่มก็กำปกเสื้อเด็กสาวจากทางด้านหลัง ผลักให้เธอรีบขึ้นรถเพื่อหลบมุมสายตาของใครคนหนึ่งซึ่งกำลังเร่งฝีเท้าตรงมาทางตน

 

"โอ๊ย!" ร่างอรชรล้มคะมำฟุบหน้ากับเบาะนั่งหรูหรา แรงตึงของปกเสื้อทำเอาลำคอระหงจุกแน่นไปชั่วขณะ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก มือเรียวดันตัวลุกกับเบาะนั่ง ครั้นหันมาร่างสูงของครูซก็ตามขึ้นมานั่งประกบสีหน้าเคร่งขรึม

 

"ออกรถ"

 

"ครับนาย" เสียงคนขับรถขานรับ ก่อนเสียงสตาร์ทเครื่องยนต์จะขับเคลื่อนออกจากผับหรูในเวลาต่อมา โดยที่เด็กสาวเพียงคนเดียวในรถนั่งเลิ่กลั่ก

 

...แยกความรู้สึกไม่ออกว่าตอนนี้เธอควรกังวลหรือตกใจก่อนดี ที่จู่ๆชายหนุ่มใบหน้านิ่งผลักให้เธอติดรถมาด้วยโดยไม่เอ่ยปากผลักไส ทั้งที่ทุกอย่างเป็นไปตามจุดประสงค์ข้อแรกแต่ลิดาก็รีบกระเถิบตัวไปชิดอีกฝั่ง

 

บรรยากาศภายในรถโอบล้อมไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกของผู้คนบนรถหรู มือเรียวประสานกันไว้บนหน้าตักแน่นด้วยความประหม่า ร่างกายเกร็งไปทุกส่วนยากจะควบคุม

 

นานนับนาทีกว่าเด็กสาวจะคลายความกังวล ลืมไปเลยว่าคนข้างๆไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะล่วงละเมิดตน ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ มีแต่เธอเท่านั้นที่เป็นฝ่ายเข้าหาโดยเขาออกปากปฏิเสธอย่างชัดเจน

 

ความอึดอัดทำให้เด็กสาวช่างพูดอยากจะคลายบรรยากาศตึงเครียด ดวงตากลมโอบล้อมด้วยแพขนตางอนสวยกลอกมองหนุ่มลูกครึ่งใบหน้าหล่อ แม้ในเงาสลัวมีแสงไฟจากข้างทางเล็ดลอดล่อเข้ามาเป็นระยะ ก็ไม่สามารถบดบังรัศมีความหล่อเหลาของเขาได้เลย

 

"สวัสดีค่ะ... ฉันชื่ออัลลิดา หรือเรียกฉันว่าลิดาก็ได้นะคะ ขอบคุณที่ให้ความช่วยเหลือนะคะ" เด็กสาวฉีกยิ้มกว้างก่อนที่มันจะเคลื่อนหุบลงบนใบหน้าเจื่อนเมื่อไร้สัญญาณตอบกลับจากมนุษย์รูปปั้นใบหน้าหล่อ เธอเลื่อนสายตาเหล่มองสองข้างทาง ซึ่งมันก็ดันบังเอิญเป็นทางกลับบ้านจึงไม่คิดอะไรมาก

 

"ทำไมพวกคุณพกปืนในที่สาธารณะล่ะคะ มันผิดกฎหมายนะรู้ไหม" เด็กสาวเอ่ยถามหวังทำลายบรรยากาศน่าเบื่อหน่าย โชคดีแค่ไหนแล้วในตอนที่เธอไปขอให้เขารับเลี้ยงแล้วอีกฝ่ายไม่ควักปืนขึ้นมายิงกราด ลองจินตนาการในหัวให้เกิดภาพเคลื่อนไหวก็อดเสียวสันหลังไม่ได้

 

"..."

 

"หรือพกไว้เผื่อมีเรื่องกับพวกมาเฟีย?"

 

"..." ลิดาถอนหายใจพรืดยาว ไม่ว่าจะตั้งคำถามเท่าไหร่ชายหนุ่มก็ยังคงนิ่งเคร่งขรึมราวกับรูปปั้น ดวงตากลมจึงเบนออกไปมองด้านนอกผ่านกระจกใสในยามค่ำคืนแทน

 

"อย่างน้อยหนูก็ยังโชคดีที่เจอพวกคุณ ถ้าบังเอิญเจอพวกมาเฟียเข้าก็ไม่ต่างจากคนกำลังชะตาขาด ...คุณเคยเจอมาเฟียแถวผับไหม พวกเขาน่ากลัวจริงๆหรือเปล่า" ลิดาละสายตาจากข้างทางมารอคำตอบจากครูซ ไม่รู้หรอกว่าพวกมาเฟียโหดเหี้ยมในระดับใด ได้ยินแต่ข่าวแว่วๆจากผู้คนในหมู่บ้านพูดคุยกัน พ่อแม่ก็คอยตักเตือนให้อยู่ห่างบุคคลอันตรายเหล่านี้

 

"หึ นั่นสิ" เขาเค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

 

นานนับนาทีที่ดวงตาคมกริบเห็นสายตาผิดปกติจากลูกน้องตำแหน่งคนขับ มันทำให้เขาเป็นฝ่ายเลื่อนสายตามองกระจกรถทันที ก่อนหรี่สายตาลงอย่างใช้ความคิด

 

"กลับบ้าน" ครูซออกคำสั่งเสียงนิ่ง

 

"ครับนาย"

 

"เอ่อ... คุณคะ ช่วยจอดให้หนูลงตรงป้ายรถเมล์ข้างหน้าก็ได้ค่ะ"

 

ครืด~ ครืด~

มาเฟียหนุ่มไม่มีเวลาสนใจคำร้องขอจากเด็กสาว เขารีบดึงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลัง กุมขมับเล็กน้อยก่อนตัดสินใจกดรับอย่างไม่มีทางเลือก

 

"ครับ" เด็กสาวรีบปิดปากเงียบตามมารยาท มองป้ายรถเมล์สายตาละห้อยในตอนที่ยานพาหนะเคลื่อนผ่านจุดหมายแรก

 

[มัมไปรับแด๊ดที่สนามบิน บังเอิญเห็นรถลูกที่ผับดัง ว่าจะแวะลงไปชวนทานข้าวที่บ้านเสียหน่อย ตอนนี้รถมัมกำลังขับตามหลังรถลูกไปติดๆเลยมายเดียร์" ครูซกลอกตาทันทีที่มารดาสาธยายจบประโยค โดยมีเสียงหัวเราะหลุดขำของบิดาดังแว่วให้ได้ยินจึงด่วนกดตัดสายก่อน

 

"..." เขาปรายตามองเด็กสาวอย่างชั่งใจ ในขณะที่อีกฝ่ายเลิกคิ้วมนสวยอย่างไร้เดียงสา เขาไม่อาจปล่อยให้บุพการีทั้งสองขึ้นมาบนรถเนื่องด้วยท่านทั้งสองเข้าใจว่าเขาเลิกทำธุรกิจสีเทาเป็นที่เรียบร้อยก่อนตัดสินใจมาสอนที่ประเทศไทย

 

..และความเป็นคนช่างสังเกตของบิดาชาวอังกฤษมันเสี่ยงเหลือเกินหากเขาจะปล่อยให้ท่านทั้งสองไปแวะเยี่ยมเยือนถึงบ้านโดยไม่มีการเก็บหลักฐาน โดยเฉพาะคลังอาวุธสำหรับเหล่าลูกน้องด้านหลัง

 

"คิดเท่าไหร่"

 

"คะ? หนูไม่ได้ขายตัวค่ะ หนูแค่อยากให้คุณรับเลี้ยงหรือให้หนูเป็นเด็กเสี่ยแบบนี้ก็ได้ ส่งเสียจนกว่าจะเรียนจบ" ลิดาร่ายยาวพลางจิกเล็บลงบนหลังมือเมื่อเริ่มได้โอกาส

 

"ถอดเสื้อผ้าออก"

 

"ห้ะ! นะ...หนูยังไม่พร้อม เราต้องทำสัญญากันก่อนเผื่อคุณชิ่งหนี" จะเสียความสาวทั้งที อย่างน้อยต้องมั่นใจว่าจะไม่ถูกหลอกกินฟรี และคนอย่างลิดาจะไม่ยอมเสียเปรียบ

 

"มาลีลาอะไรตอนนี้วะ!" ครูซเริ่มหัวเสีย

 

"นายครับ อีกสองกิโลเมตรจะถึงบ้านแล้ว รีบทำอะไรสักอย่างเถอะครับ" เสียงเร่งเร้าจากพายุพานให้ลิดากระวนกระวายใจตาม ทั้งเจ้านายและลูกน้องดูร้อนรน ทว่าสองหนุ่มยังคงพยายามเก็บอาการ

 

**************************************

วันพระ ห้ามใจบาป บอกตัวเองเนี่ย!😅😅😅

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว