email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ง้อ...หรือเปล่า?

ชื่อตอน : ง้อ...หรือเปล่า?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 769

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2564 17:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ง้อ...หรือเปล่า?
แบบอักษร

รถหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าทอเรซ ร่างสูงของชายหนุ่มก้าวออกมาจากประตูรถ ป้าจันทร์ออกมารับเสื้อสูทและกระเป๋าเอกสารจากชายหนุ่มมาถือไว้ในมือ สายตาของเฉียบคมกวาดไปทั่วบริเวณบ้านราวกับกำลังมองหาใครสักคน  

"ถ้ามองหาเข็ม เธออยู่ข้างบนค่ะ"ป้าจันทร์พูดขึ้น 

"ผมไม่ได้มองหาเธอซักหน่อย"ชายหนุ่มรีบตอบกลับทันทีแล้วทำท่าจะผละเดินเข้าไปในบ้านจุดหมายปลายทางคือห้องนอนของตัวเองที่บัดนี้มีใครอีกคนจับจองอยู่ร่วมกัน 

"ไหนว่าไม่มองหาเธอไงคะนายน้อย แต่รีบขึ้นไปหาทันที คำพูดดูย้อนแย้งจริงๆเลยนะคะ"ป้าจันทร์ส่ายหน้าเบาๆ  

"ผมก็คิดว่าแบบนั้นแหละป้า"ศิระหัวเราะออกมาเบาๆกับการกระทำของเจ้านายหนุ่ม 

 

แอ๊ด!!! 

เสียงประตูถูกเปิดเข้ามา สายตาคู่คมไล่กวาดมองไปทั่วเรือนร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอนด้วยสายตาที่อ่อนโยน ขาแกร่งค่อยๆเยื้องย่างเข้าไปใกล้ร่างเล็ก ดวงตาสีเข้มคอยจับจ้องตามรอยสีแดงช้ำที่เกิดจากการกระทำของเขา ชายหนุ่มลูบไล้ไปตามรอยแดงช้ำอย่างเบามือ ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกจนภีมากรต้องหดมือกลับแทบจะทันที ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมด้วยแววตานิ่งเฉยไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆออกมา 

"มาดูผลงานตัวเองหรอคะ? เสียใจมั๊ยคะที่ฉันยังไม่ตาย ฉันมันเป็นพวกหนังเหนียว ที่ทนมือทนตีนอยู่แล้ว จะทำอะไรยังไงกับมันก็ได้ แต่สำหรับฉันฉันเสียใจ เสียใจที่ยังมีชีวิตอยู่ทั้งๆที่ใจฉันตายไปแล้ว"คำพูดตัดพ้อที่ออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มทำให้ชายหนุ่มจ้องใบหน้าเธอ 

"ทำไมถึงไม่กินข้าว"แต่เขากลับถามขึ้นมาแทนที่จะตอบคำถามของเธอ เมื่อเห็นจานอาหารที่วางอยู่อาหารยังไม่พ่องลงไปแม้แต่น้อย ทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่าคนตัวเล็กไม่ยอมทานอาหาร 

"....." 

"หูแตกหรือไง ฉันถามไม่ได้ยินหรอ"แขนแกร่งจับร่างบางให้หันมาเผชิญหน้าตนด้วยใบหน้าบึ้งตึง 

"ฉันไม่หิว!" 

"ไม่หิวก็ต้องกิน อย่าให้ฉันหมดความอดทนกับเธอ"เสียงที่ถูกกดให้ต่ำลงบ่งบอกอารมณ์ของคนพูดเป็นอย่างดี แต่สำหรับคนต้นเรื่องเธอกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวใดๆต่อคำพูดของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย จนภีมากรแทบจะสติแตก คนโมโหร้ายแบบเขาต้องมานั่งเอาใจผู้หญิงมันช่างขัดแย้งกับตัวตนของเขาจริงๆ 

"........" 

"เฮ้อ!!!!ถ้าเธอยอมกินข้าว ฉันจะพาเธอกลับไปนอนบ้านเธอคืนนี้ ตกลงมั๊ย?"ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนถอนหายใจทิ้งเพื่อปรับเปลี่ยนอารมณ์ของตัวเอง อัญชิสารีบหันไปมองคนพูดราวกับไม่เชื่อหูของตัวเอง 

"กลับไปนอนบ้านฉันหรอคะ?"ดวงตาเหม่อลอยดูมีประกายวาววับขึ้นมาในชั่วพริบตา  

"แต่ถ้าไม่อยากไปฉันก็จะเอากับข้าวพวกนี้ไปเททิ้งแล้วก็นอนมันอยู่ที่นี่แหละ"คำขู่ของเขาทำให้เธอรีบจับจานอาหารขึ้นมาตักกินแทบจะทันที 'บ้านสำหรับเธอในตอนนี้คือหลุมหลบภัยของเธอดีๆนี้เอง เธออยากกลับบ้าน เธอคิดถึงบ้าน หลายเดือนแล้วที่เธอไม่ได้กลับไป พี่ชายก็หายสาบสูญ เจ๊หวานก็เงียบไม่มีแม้แต่ข่าวคราวส่งมาหา 

แคร๊ก!!! แคร๊ก!! 

อารามรีบทานเหมือนกลัวเขาจะเปลี่ยนใจทำให้หญิงสาวถึงกับไอออกมาเมื่อสำลักอาหาร 

"ไม่ต้องรีบทานแบบนั้นก็ได้ เห็นมั๊ยสำลักหมดแล้ว"ปากก็บ่นแต่มือกลับเอื้อมไปรินน้ำมาส่งให้เธอพร้อมกับลูบหลังเธอเบาๆ  

"ขอบคุณค่ะ"อัญชิสาก้มหน้าหลบลงทันทีเมื่อสายตาคู่คมตวัดมามอง 

 

บ้านไม้หลังเล็กที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า ทำให้ริมฝีปากอวบอิ่มระบายยิ้มออกมาอย่างแสนคิดถึง ที่นี่คือสมบัติชิ้นเดียวและชิ้นสุดท้ายของเธอ  

"ขอบคุณนะคะที่พามา แล้วจะให้ฉันอยู่ที่นี่กี่วันคะ?"เธอหันมาพูดกับเขา 

"แล้วแต่เธอ!"คำตอบของเขาทำให้เธอขมวดคิ้วมุ่น เขาพูดง่ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือตอนนี้เขาเริ่มจะเบื่อเธอแล้ว นั่นคือสิ่งที่เธอคิด แต่แทนที่เธอจะดีใจที่ได้รับอิสระแต่ทำไมหัวใจดวงน้อยถึงวูบไหวแปลกๆ 

"ค่ะ"เสียงที่เปล่งออกมาจึงแหบพร่า ร่างบางเอื้อมมือไปปลดล็อคประตูไม้ออกเบาๆ เพราะความเสื่อมโทรมของไม้มันทำให้ตัวรั้วบ้านเอียงจนแทบจะล้ม ขาดรียวเล็กค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปยังอาณาเขตของบ้าน หญิงสาวเดินขึ้นไปหยุดอยู่หน้าบ้าน เธอขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อรับรู้ถึงบางสิ่งที่ตามหลังเธอมา อัญชิสาจึงหันกลับไปมอง ใบหน้าคมคร้ามตีหน้าเรียบเฉยยืนอยู่เบื้องหลังเธอ 

"เออ!!ทำไมคุณยังไม่กลับ"เสียงใสถามออกไปทันที 

"กลับ!!!ทำไมต้องกลับ ฉันจะนอนที่นี่"คำพูดเอาแต่ใจดังขึ้น  

"นอนที่นี่!! คุณจะนอนได้ยังคะ"หญิงเอ่ยออกมาอย่างตกใจ 

"ทำไมฉันจะนอนไม่ได้!!!"น้ำเสียงหงุดหงิดดังขึ้นทันที 

"ก็ในบ้านฉันมันไม่ได้มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกอะไรเลยนะคะ คุณจะนอนได้หรอ"หญิงสาวแย้งออกไป เพราะล่าสุดก็ตอนที่เธอถูกเขาลากตัวออกไปจากบ้าน เครื่องใช้ภายในบ้านเหลือเพียงแค่เสื่อผืนหมอนใบผ้าห่มบางๆแล่วก็พัดลมเก่าๆ ที่เหลือถูกเธอและพี่ชายเอาไปขายเพื่อใช้หนี้ให้พี่ชายเธอหมดแล้ว แล้วเขาจะนอนได้ยังไงกัน 

"เธอนอนได้ ฉันก็นอนได้ พูดมากจริง เข้าไปได้แล้ว"เสียงเรียบตัดบท 

"แต่ฉันไม่ได้มานานเลยนะคะ อาจจะมีฝุ่นคุณนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนเถอะค่ะ ให้ฉันเข้าไปทำความสะอาดก่อน"เพราะเธอห่างบ้านไปหลายเดือน บ้านคงจะเก่าทรุดโทรมเป็นฝุ่นละอองหมดแน่นอน 

"เข้าไปเถอะน่า ถ้ามันรกจะได้ช่วยกันทำ"คำพูดที่ออกจากปากเขาทำให้หญิงสาวหันขวับมามองแทบจะทันทีอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เธอเอานิ้วแหย่เข้าไปในหูของเธอเบาๆ 

"เธอทำอะไร"ใบหน้ามุ่ยถามขึ้น 

"ฉันต้องหูฝาดไปแน่ๆเลย ที่คนอย่างคุณจะกล้าช่วยฉันทำความสะอาดบ้าน แค่คิดก็นึกภาพไม่ออกแล้ว"คำพูดของอัญชิสาพูดขึ้น 

"เข้าไปได้แล้ว!!"ร่างเล็กถูกชายหนุ่มดึงตัวให้เข้ามาในบ้านด้วยกัน 

แอ๊ด!!! 

บานประตูไม้ถูกเปิดออก อัญชิสาถึงกลับไม่กล้าขยับขาเพราะข้างในบ้านที่เคยว่างเปล่าบัดนี้กลับมีเฟอร์นิเจอร์ที่ครบครัน ตรงไหนที่ชำรุดทรุดโทรมก็ถูกซ่อมแซมจนหมด แต่ยังคงไว้ซึ่งรูปแบบเดิมไม่ได้เปลี่ยนแปลง 

"นิ..นี่มันอะไรกันคะ ทำไม?"กว่าหญิงสาวจะหาเสียงตัวเองเจอ  

"ฉันให้ช่างมาซ่อมแซมมาต่อเติมให้น่ะ เพื่อเธอมานอนหรือมาพักที่นี่จะได้สะดวก"คำพูดเรียบนิ่งของเขาบวกกับหน้าตาที่นิ่งสนิททำให้เธอไม่สามารถคาดเดาอารมณ์เขาได้ 

"กี่บาทคะ?" 

"หา!คืออะไร"คิ้วเข้มขมวดกันจนยุ่งเหยิงเมื่อได้ฟังคำถามจากเธอ 

"ฉันต้องได้ชดใช้ให้คุณกี่บาท แค่หนี้เก่าฉันก็ยังใช้หนี้ไม่หมด ยังจะหาหนี้ใหม่มาเพิ่มให้ฉันอีกหรอ ใจคอจะให้ฉันติดหนี้คุณไปถึงชาติหน้าเลยรึไง?"ใบหน้างอง้ำของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กๆก่อนจะหุบฉับลงเมื่อดวงตากลมโตหันมามอง 

"ใครว่าฉันคิดเงินเธอ นี่เป็นโบนัสที่ฉันมอบให้เธอต่างหากล่ะ"พูดจบขาแข็งแกร่งก็ก้าวอาดๆเข้าไปในห้องนอนของเธอทันที 

"เป็นบ้าอะไรของเขาเนี่ย ผีเข้าหรือไง?"หญิงสาวสบถเบาๆพร้อมกับส่งค้อนตามหลังไป 

"นายกำลังง้อคุณอยู่นะครับ"เสียงของศิระทำให้ร่างบางหันกลับไปมอง 

"ง้อหรอ!! หึ!!น่ารักตายล่ะ"ใบหน้าเนียนใสบึ้งตึงแต่หัวใจกลับอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด 

.................. 

บทจะละมุน เฮียเขาก็ทำได้นะ เกลียดเฮียลงหรอคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว