ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ข้อเสนอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ข้อเสนอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2564 16:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ข้อเสนอ
แบบอักษร

“งั้น...ผมจะขอผูกปิ่นโตคุณเดือนได้ไหมครับ”  

“ห๊ะ อะไรนะคะ”

“ผมอยากผูกปิ่นโตกับคุณครับ ผมยอมรับว่าผมชอบอาหารฝีมือคุณมากครับ”

“อ้อหมายถึงว่าคุณวีอยากให้เดือนส่งอาหารให้คุณวีใช่ไหมคะ”

“ครับ หรือคุณเดือนหมายถึงอะไรเหรอครับ”

“เปล่าค่ะ”

“ระหว่างนี้ผมคงจะลางานสักสองอาทิตย์ แล้วค่อยรอดูอาการป่วยของผมว่าจะดีขึ้นไหม ระหว่างนี้ผู้ช่วยผมคงจะช่วยผมเรื่องงาน  คงยากถ้าจะต้องทั้งช่วยเรื่องงานทั้งเตรียมอาหารให้ผม  และผมก็ชอบรสชาติอาหารของคุณ  ผมก็เลยจะผูกปิ่นโตกับคุณโดยให้คุณเดือนช่วยไปทำอาหารให้ผมที่คอนโดของผมที่อยู่ในซอยนี้เช้า เที่ยง เย็น โดยเช้า เที่ยงกินอาหารเดียวกันได้  ส่วนอาหารเย็นผมอยากให้คุณเดือนมาทำอาหารให้ผมอีกรอบครับ  แต่มีข้อแม้แค่ว่าคุณต้องใช้วัตถุดิบที่ผมเตรียมให้และใช้ครัวในห้องผมครับ”

 “เดือนขอบคุณมากนะคะที่คุณวีชอบอาหารของร้านเรา แต่เดือนไม่สะดวกจริงๆค่ะ เดือนต้องเปิดร้านและเฝ้าร้านค่ะ ไม่มีเวลาหรอกค่ะ” กว่าเธอจะไปตลาดกลับมาก็เกือบหกโมงกว่าๆแล้ว ถ้าต้องทำแบบที่เขาว่าคงใช้เวลาประมาณ30-40 นาที ซึ่งเธออาจจะต้องตื่นเช้าและรีบไปตลาดและรีบกลับมาเร็วกว่าเดิม  

“ช่วงเช้าก่อนที่จะเปิดร้านสัก 20-30 นาทีได้ไหมครับ ช่วงเย็นผมก็กินข้าวเย็นช่วงทุ่มถึงสองทุ่ม ผมก็อยากให้คุณเดือนช่วยส่งอาหารผมหรือบางวันผมก็จะขอให้คุณเดือนช่วยไปทำให้ประมาณสองอาทิตย์นี้แหละครับ หลังจากนั้นผมก็จะไม่กวนแล้วครับ” ช่วงเย็นถ้าเธอปิดร้านเร็วประมาณชั่วโมงหนึ่งเธอก็เสียรายได้ประมาณ 300-400 บาท หญิงสาวคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว

“ช่วยคุณวีหน่อยเถอะครับคุณเดือน”

“เพื่อเป็นการไม่ให้คุณเดือนเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ผมจะขอเหมาราคาผูกปิ่นโตของคุณเดือน  ประมาณมื้อละ 700 บาท ทั้งหมด 3 มื้อ รวมเวลา 2 อาทิตย์ เป็นเงิน 29,400 บาท แต่ผมเพิ่มให้เป็น 30,000 บาท คุณเดือนพอจะช่วยผมได้ไหมครับ” เขาคิดคำนวณอย่างรวดเร็วเพื่อเสนอแนะแนวทางให้เธอตัดสินใจเพราะจากที่ประเมินดูแล้วเธอต้องเป็นคนที่ชอบทำงานได้เงินถึงจะรับ ถ้าให้ฟรีๆคงจะไม่รับ  

“คุณเดือนไม่ต้องห่วงว่าผมจะไม่คุ้มนะครับ ผมคุ้มค่าอยู่แล้ว   แค่ได้กินอาหารอร่อยๆก็คงดีขึ้นเร็วๆครับ ถ้าคุณเดือนไม่ไว้ใจผมจะชวนเพื่อนลองไปดูสถานที่ก่อนก็ได้ครับ” เดือนเต็มลองคำนวณคร่าวๆก็ถือว่าคุ้มเกินคุ้ม ถึงเธอจะเป็นคนขี้เกรงใจ แต่เงินนี้มันก็ได้จากการทำงานแล้วกัน ไม่ได้ได้มาฟรีๆเหมือนเงินที่เขาให้ตอนที่เธอช่วยเขาจากอุบัติเหตุ แบบนี้ก็ยังดีถือว่าเป็นรายได้เสริมแล้วกัน ถึงราคาจะเกินจริงไปหน่อย แต่แค่สองอาทิตย์เธอจะมีเงินเพิ่มอีก 30,000 บาท

 “เดือนถามได้ไหมคะ ทำไมคุณถึงเลือกให้เดือนไปทำอาหารให้ ทำไมไม่จ้างเชฟหรือสั่งร้านแพงๆมากินคะ”

“เพราะผมไว้ใจคุณไงครับ” เขายิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร จะเชื่อได้ไหมเนี่ย แต่ไหนๆวันนี้ก็วันหยุดค่อยชวนยัยดาวไปดูสถานที่ก่อนแล้วกัน ถ้าโอเคก็ค่อยว่ากัน

“งั้นเดือนขอพาเพื่อนไปดูครัวคุณก่อนได้ไหมคะ เผื่อมันจะมีของไฮเทคแล้วเดือนใช้ไม่เป็นแล้วไปทำครัวคุณพัง” เดือนเต็มพูดด้วยมุขตลกและรอยยิ้ม แต่จริงๆแล้วเธอต้องการไปประเมินว่าควรไว้ใจได้แค่ไหน เพราะบางคนก็รวยแค่เปลือก เป็นมิจฉาชีพก็เยอะแยะ และถึงเธอจะเป็นคนแบบนี้ มีหุ่นและหน้าตาเป็นอาวุธแต่เธอก็ไม่ควรไว้ใจใครง่ายๆ

“ได้ครับ คุณเดือนสะดวกวันไหนก็มาได้เลยครับ ถ้าเป็นวันนี้ได้ก็จะดีนะครับเพราะผู้ช่วยผมก็อยู่”

“งั้นวันนี้ก็ได้ค่ะ ช่วงเย็นๆคุณสะดวกไหมคะ”

“ก็ได้ครับ มีอะไรก็ติดต่อหาคชินได้เลยนะครับ ถ้าไปดูแล้วคุณเดือนโอเคเราก็ค่อยติดต่อกันนะครับ”

  “ค่ะ”

               หลังจากนั้นก็นัดแนะเวลากันเป็นช่วงหลังปิดร้านโดยเดือนเต็มลดเวลาปิดร้านมาเป็นประมาณทุ่มครึ่ง เพราะช่วงนั้นคนเริ่มซาแล้ว และเมื่อถึงช่วงเย็นเดือนเต็มก็ได้ชวนดาวนภาไปที่ห้องของเขา โดยเมื่อทั้งคู่ไปถึงคอนโดหรูในซอยที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านของเธอมากนัดตามที่นัดหมาย คชินก็มารอรับที่ล็อบบี้ด้านล่าง เขายื่นมือมือมาเพื่อช่วยถือของจากมือเธอ แต่เธอก็บอกว่าไม่เป็นไรเพราะเธอถือเองได้ นานแล้วนะที่ไม่ค่อยมีคนปฏิบัติกับเธออย่างสุภาพแบบนี้ เพราะหลายคนก็เห็นเธอเป็นยัยถึก แข็งแกร่ง  สามารถทำอะไรได้เองทุกอย่าง เต็มเดือนแนะนำน้องสาวและคุณคชินให้รู้จักกัน จากนั้นคชินก็พาทั้งคู่ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักของคุณกวี

“เชิญเลยครับ” คชินผายมือเชื้อเชิญเธอทั้งสองคนเข้าไปในลิฟต์ จากนั้นก็กดลิฟต์ชั้น 70 ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของโครงการ

“ขอบคุณค่ะ” เดือนเต็มหันมาขอบคุณเขาและเมื่อมองไปยังน้องสาวก็พบว่าเธอตื่นเต้นมากที่ได้มาที่คอนโดหรูอย่างนี้   เมื่อถึงที่หมายเขาก็พาเธอทั้งสองออกจากลิฟต์ เธอมองสำรวจชั้นที่ขึ้นมาก็พบว่าทั้งชั้นมีแค่ 2 ห้อง    โอ้วว แม่เจ้าอย่าบอกนะว่าเป็นเพนท์เฮ้าส์น่ะ เธอก็เคยอ่านแต่ในนิยายไม่เคยเห็นของจริง  และเมื่อถึงหน้าห้องหนึ่งคุณคชินก็เคาะประตูเพื่อเป็นสัญญาณบอกคนที่อยู่ข้างใน และใช้คีย์การ์ดเปิดประตูก่อนจะเดินนำเธอเข้าไปในห้องพักสุดหรู

‘โอ้ว เพนส์เฮ้าส์จริงๆด้วย’ เดือนเต็มมองซ้ายขวาเพื่อนสำรวจพื้นที่ของที่พักสุดหรูนี้ ส่วนน้องสาวของเธอไม่ต้องพูดถึง ตาโตเป็นไข่ห่านแล้ว เพราะดาวนภาชอบบอกว่าอยากมีห้องเป็นของตัวเองที่คอนโดหรูห้องต่างๆที่ตั้งในซอยนี้ เมื่อเดินเข้ามาคชินจึงเชิญพวกเธอนั่งรอที่โซฟา  สักพักหนุ่มหล่อเจ้าของห้องก็เดินออกมาจากห้องๆหนึ่ง ผมเขายุ่งนิดๆดูเหมือนว่าจะเพิ่งตื่นนอน แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาดูไม่ดีเลยสักนิด กลับทำให้หน้าหล่อๆนั้นออกแนวเป็นหนุ่มหล่อมาดเซอร์

“สวัสดีครับคุณเดือน ขอโทษที่ต้องให้รอนะครับ” ชายหนุ่มยิ้มให้เธอรวมทั้งเผื่อมาที่น้องสาวของเธอด้วย

“ไม่เป็นไรค่ะคุณวี”

“ขอบคุณครับ”

“เดือนขออนุญาตพาน้องสาวมาด้วยนะคะ นี่ยัยดาวค่ะ น้องสาวเดือนเองค่ะ ดาวนี่คุณว

“สวัสดีค่ะคุณวี” ดาวนภาไหว้ชายหนุ่มอย่างอ่อนช้อย พลางเปิดเผยความรู้สึกชื่นชมเขาอย่างไม่ปิดบัง ก็เขาหล่อขนาดนี้ แม้ว่าจะมีแผลที่ใบหน้าและมีเฝือกที่แขนแต่ก็ทำให้เขาเป็นชายหนุ่มที่ดูดิบเถื่อน ไม่ทำให้สถาพดูยับเยินเลย

“สวัสดีครับ” กวีตอบด้วยรอยยิ้มนิ่งๆดูสุภาพ นั่นทำให้สาวน้อยหน้าตาสะสวยที่นั่งอยู่ข้างสาวร่างตุ้ยนุ้ยเริ่มปรับลดอาการกระดี๊กระด๊าลงเมื่อเห็นเขานิ่งมากๆ

“คุณวีทานข้าวหรือยังคะ เดือนทำกับข้าวมาฝากด้วยค่ะ” เธอดึงปิ่นโตออกมาจากถุงที่เธอสะพายมาให้เขา และนำมาฝากผู้ช่วยของเขาด้วย 

“ขอบคุณมากนะครับ เดี๋ยวผมจะให้คชินพาคุณเดือนกับน้องสาวไปดูห้องครัวก่อนแล้วเราค่อยมาคุยรายละเอียดกันนะครับ ไม่ได้มีอะไรไฮเทคจนคุณเดือนใช้ไม่เป็นหรอกนะครับ” เขายิ้มเมื่อพูดถึงสิ่งที่เธอพูดไปเมื่อเช้านี้

“ค่ะ”

“เชิญทางนี้ครับ” คชินผายมือเชิญสองสาวเดินเข้าไปในห้องส่วนซ้ายมือของเพนส์เฮ้าส์แห่งนี้ โดยเพนส์เฮ้าส์แห่งนี้มีสองชั้น ชั้นล่างจะเป็นห้องนั่งเล่นที่เธอเดินออกมาเมื่อกี้ที่ผ่านมา และมีห้องครัว มีห้องทำงาน มีระเบียงและสระว่ายน้ำส่วนตัว และมีบันไดวนขึ้นชั้นสองซึ่งก็น่าจะเป็นห้องนอน เมื่อเดือนเต็มเดินเข้ามาในห้องครัวก็พบว่าครัวเขามีเครื่องใช้ครบมาก มีพวกเตาที่เป็นพื้นฐาน มีมีเตาย่างและมีปล่องไฟเป็นทางออกของควัน มีเตาอบ เครื่องปั่น เครื่องครัวต่างๆ ตู้เย็นหลังใหญ่มาก และเครื่องชงกาแฟ               โอ้วโหว มีครบมากกว่าบ้านเธอที่เป็นร้านขายกับข้าวซะอีก

 “คุณเดือนไม่ต้องห่วงนะครับ คุณวีเป็นคนทานง่ายแค่อาจจะเลือกกินบางอย่างเอง ส่วนมากคุณวีจะทำอาหารทานเอง ถ้าต้องทานอาหารที่ไม่ได้ทำตอนนั้นก็ต้องทานแบบร้อนๆโดยการเวฟได้ครับ เพราะต้องการอาหารที่สุกสะอาดใหม่ๆอยู่เสมอ เพราะคุณวีท้องเสียง่ายถ้าอาหารไม่สะอาดหรือสุกใหม่ๆครับ”

 “วันนั้นคุณวีก็ไปทานที่ร้านเดือนนี่คะ”

 “ครับ ร้านคุณเดือนก็เป็นอีกร้านที่คุณวีไม่ท้องเสีย ปกติถ้าเป็นอาหารที่ต้องซื้อคุณวีจะมีร้านอาหารประจำแค่ไม่กี่ร้านซึ่งก็ไกลจากคอนโดคุณวีมากพอสมควรครับ ก็มีร้านคุณเดือนที่อยู่ใกล้ที่สุด”

 “อ้อ ค่ะ” เธอรับฟังไปด้วย  พลางพิจารณาไปด้วย

“พวกเนื้อคุณวีทานได้เกือบทุกอย่างครับ แต่ขอเลือกเฉพาะเจาะจงนิดหน่อย อย่างเนื้อหมูก็จะทานแค่สันคอหมู ไม่ทานหมูที่ติดมัน ไม่ทานหมูสามชั้น เนื้อไก่ ก็จะไม่ทานหนัง ส่วนที่ชอบก็จะเป็นอกไก่ น่องไก่ก็ทานได้ แต่ไม่ค่อยชอบ เนื้อวัว เนื้อแกะทานได้ปกติครับ ส่วนเนื้อที่คุณวีไม่ทานคือเนื้อเป็ดครับ”

 “ทำไมล่ะคะ เป็ดก็อร่อยดีออก”

“คุณวีบอกว่าเป็ดทานแล้วจะได้กลิ่นฉุนครับ แต่ว่าไข่เป็นทานได้นะครับ ไข่เป็ด ไข่ไก่”

 “เดี๋ยวค่ะ” เดือนเต็มเบรกผู้ช่วยหนุ่มคนเก่ง ก่อนจะค้นหาปากกาและสมุดมาเตรียมจดสิ่งที่เขาบอก เฮ้อ มิน่าละถึงจ้างแพง รายละเอียดเยอะขนาดนี้นี่เอง

“อ้อ ผมก็ลืมไป นี่ครับคุณเดือน รายละเอียดต่างๆ ผมปริ้นข้อมูลเตรียมไว้ให้คุณเดือนแล้วครับ” เขายื่นกระดาษให้เธอ 2 ชุด พร้อมกับรายละเอียดต่างๆของอาหารที่คุณชายวีทานได้ ขอเรียกคุณชายวีแล้วกันเหมาะกับเขาที่สุดแล้ว

“ตามนี้เลยใช่ไหมคะ”

“ครับ ตามนี้เลยนะครับ โดยเฉพาะอาหารทะเล คุณวีทานได้แต่คุณเดือนต้องล้างอย่างน้อย 5 ครั้งนะครับ ส่วนพวกกะทิ คุณวีทานกะทิสดได้ แต่ไม่ชอบกะทิสำเร็จรูป แต่จริงๆแล้วอาหารที่มีไขมันคุณวีก็ไม่ค่อยทานนะครับ ถ้าเป็นไปได้อยากให้คุณเดือนทำอาหารที่ไม่มีน้ำมันนะครับ อันนี้เป็นสิ่งที่คุณวีเน้นมากเลยนะครับ ส่วนน้ำเปล่าคุณวีดื่มได้หมดครับ แต่ถ้าให้อร่อยก็จะชอบดื่มน้ำแร่ครับ ส่วนกาแฟเน้นกาแฟชงเองแบบเข้มข้นครับ” แล้วเขาก็พาเธอเดินไปในครัวด้วย อธิบายไปด้วย เมื่อเปิดตู้เย็นเธอก็พบว่าอาหารข้างในอลังการงานสร้างมาก 

“คุณวีให้ผมไปเตรียมวัตถุดิบไว้ครับ หวังว่าคุณเดือนจะได้ช่วยมาทำอาหารให้คุณวีได้นะครับ รายละเอียดเพิ่มเติมถ้าสงสัยตรงไหนคุณเดือนคุยกับคุณวีได้เลยนะครับ” แล้วเขาก็พาเธอและน้องสาวออกมาที่ห้องนั่งเล่นที่กวีกำลังอ่านอะไรสักอย่างจากไอแพด เธอพูดคุยปรึกษากับน้องสาวซักครู่ ซึ่งน้องสาวก็เชียร์ให้เธอรับงานนี้และบอกว่าเธอจะได้พัฒนาทักษะตัวเอง เงินก็เยอะด้วย ส่วนร้านตอนค่ำน้องของเธอจะช่วยปิดให้ เพราะเธอก็กลับจากโรงเรียนแล้ว 

 “เป็นไงบ้างครับ” เขาถามพลางยิ้มให้เธออย่างสุภาพนิดๆ

 “ก็มีรายละเอียดเยอะเหมือนกันนะคะ เดือนไม่รู้ว่าจะทำให้คุณวีถูกไหม” หญิงสาวยิ้มสุภาพให้เขา แต่ในใจก็คิดว่า ‘เยอะมากค่ะคุณชาย’ แต่ถึงรายละเอียดจะเยอะแต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ท้าทายสำหรับเธอเหมือนกัน เพราะว่าหากเธอทำให้เขาชอบอาหารที่เธอทำได้ ในโลกนี้ก็คงจะมีคนชอบอีกหลายคน เพราะคงไม่เรื่องมากเหมือนเขาคนนี้เท่าไหร่

 “ลองดูก็ได้ครับ เป็นว่าคุณเดือนตกลงแล้วใช่ไหมครับ” เดือนเต็มคิดคำนวณในใจ คงจะเป็นผลดีมากกว่าเสียแน่นนอน ถือเป็นการหารายได้เสริมก็แล้วกัน มาเป็นแม่ครัวให้เศรษฐี

  “ตกลงค่ะ เดือนจะทำอาหารให้คุณอย่างเต็มที่ค่ะ แต่ถ้าทำแล้วไม่อร่อยคุณวีก็คอมเมนต์อาหารหรือยกลิกเดือนได้เลยนะคะ”

 “ไม่หรอกครับ ผมไว้ใจคุณเดือน หลังทราบรายละเอียดแล้วคุณเดือนต้องการเพิ่มค่าใช้จ่ายอะไรไหมครับ”

 “ไม่ค่ะ”

“งั้นเอาเป็นว่าผมจะให้คชินจ่ายเงินก้อนแรกให้คุณเดือนก่อนนะครับ และที่เหลือจะให้เป็นรายสัปดาห์โอเคไหมครับ”

จากนั้นเขาก็เอาสัญญาให้หญิงสาวเซ็นต์ ซึ่งในสัญญาระบุรายละเอียดที่เธอต้องมาทำอาหารให้เขา และรายละเอียดค่าใช้จ่ายต่างๆ              

“ค่ะ” เขาพยักหน้าให้คชิน ซึ่งเขาก็มาขอเลขบัญชีของเธอและสักพักก็มีเงินโอนเข้ามาในบัญชีหนึ่งหมื่นบาท ยังไม่ทันเริ่มเลย ใจป้ำเหมือนกันนะ

 “งั้นเริ่มงานตั้งแต่พรุ่งนี้เลยนะครับ คุณเดือนสะดวกมาที่นี่กี่โมงครับ” เดือนเต็มคิดในใจว่าเธอกลับจากตลาดประมาณ 6 โมง จากนั้นก็เตรียมของที่จะเปิดร้าน เช่นล้างผัก หั่นผัก หั่นเนื้อ และทำกับข้าวให้แม่และน้อง ซึ่งน่าจะเสร็จประมาณ 7 โมงกว่าๆ หลังจากนั้นเธอค่อยมาหาเขาแล้วกัน แล้วค่อยไปเปิดร้าน

     “ประมาณ 07.20 น.คุณวีสะดวกไหมคะ”

     “ครับ สะดวกครับ

“ส่วนช่วงเย็นขอเป็นประมาณ 19.20 น.ได้ไหมคะ”

“ได้ครับ ปกติผมก็กินข้าวเย็นประมาณทุ่ม สองทุ่มอยู่แล้วครับ งั้นตกลงตามนี้นะครับ”

“ค่ะ งั้นเดือนขอตัวกลับก่อนนะคะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ”

“ครับ เจอกันพรุ่งนี้ครับ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว