Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 อีก ร่าง ที่ไม่เคยเห็น

ชื่อตอน : บทที่ 9 อีก ร่าง ที่ไม่เคยเห็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2564 14:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 อีก ร่าง ที่ไม่เคยเห็น
แบบอักษร

"น้องงงงงครับเอาเหล้าเข้ามาอีก"

"พอเหอะเมฆ มึงไม่เคยเมาขนาดนี้นะ วันนี้พอก่อน"น้ำน่านที่ตอนแรกตั้งใจจะเลี้ยงเพื่อเปลอบใจน้ำเมฆ แต่ตอนนี้มันเกินความควบคุมของเขาไปแล้ว เพราะน้ำเมฆไม่เคยดื่มแบบพร้อมที่จะทิ้งตัวขนาดนี้ ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีผลต่อน้ำเมฆขนาดไหน แต่เท่าที่รู้ผมว่ามีผลต่อจิตใจมากพอสมควร การที่ผมบอกมันว่าให้ลองทบทวนความรู้สึกตัวเองไม่ได้บอกให้มันเมาหนักขนาดนี้ พรุ่งนี้มันจะไปเรียนไหวมั้ยเนี้ย

"กูไม่ได้เมา ยังพอมีสติ"ผมละจะบ้าตาย คำพูดก็พอรู้แต่ถ้าลองให้มันยืนผมว่า หน้าทิ่มพรมตรงหน้าแน่ๆ ดูตาซินั่นจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว กูคิดผิดคิดถูกวะที่ชวนมันดื่ม หาเรื่องใส่ตัวจริงๆไอ้น่านเอ้ย

"พอแล้วๆพรุ่งนี้มึงมีเรียน ห่าเอ้ยหาเรื่องจริงๆเลยกู"ผมพูดก่อนที่จะแย่งแก้วในมือของมันออก พร้อมกับพยุงตัวมันขึ้นมา ดีนะที่เราสองคนตัวไล่เลี่ยกันและผมก็ออกกำลังมาพอสมควร ถือว่าการเข้าฟิตเนสมีประโยชน์ก็คราวนี้แหละ

"กู ยังงงง หวายยยย"

"ไหวพ่องง ไม่สิพ่อมันก็พ่อกูคนเดียวกัน"เกือบไปแล้วมั้ยละ ไม่ใช่ป่านนี้ป๊าผมสะดุ้งแล้วเหรอ ปากนี้ก็อะไร ไวจริ๊งงง ผมรีบตบปากตัวเองเป็นพัลวัน

"อย่าขืนตัวดิวะ แขนกูชาแล้วเนี้ย"ผมพยายามพามันออกจากห้อง วันนี้ไม่ใช่วันศุกร์แต่คนแม่งเยอะจังวะ แถมผมยังอยู่ในชุดนักศึกษา ถ้าสโมมาเจอไม่อยากจะคิดว่าผมจะอยู่ในสภาพไหน ดีนะที่พนักงานพาออกประตูหลังแต่คนมันก็ยังเยอะอยู่ดี

"พะพี่ น้ำเมฆเหรอคะ"ผมที่กำลังจะโยนน้ำเมฆเข้ารถแต่ก็มีเสียงผู้หญิงทักขึ้นมาก่อน

"อ้าวน้อง มาเที่ยวเหรอครับ"เธอยืนมองคนที่นอนอยู่เบาะข้างๆคนขับ ดูก็รู้ว่าเธอรักมันอยู่

"พี่เขาเป็นอะไรคะ ทำไมถึงได้เมาหนักขนาดนั้น"น้องหนูซินยังเอ่ยถามออกมาเรื่อยๆ เธอคงเป็นห่วงมันละครับ แต่ที่ผมสงสัยเธอมาเที่ยวเหรอ อายุยังไม่ถึงเลยนะ

"มันไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ ดื่มมากก็เมามากตามประสานั่นแหละครับ แล้วน้องมาเที่ยวเหรอ อายุยังไม่ถึงไม่ใช่เหรอเราอ่ะ"

"คือ...ที่จริงก็ไม่ถึงหรอกค่ะ แต่เผอิญว่ามีพี่เขานัดเลี้ยงสายแล้วพี่เขาเคลียร์ให้ หนูก็เลยได้มา พี่คือ..."

"น้ำน่านครับ"

"อ๋อค่ะ สวัสดีค่ะพี่น้ำน่าน"

"ครับๆ พี่สายเป็นผู้หญิงหรือเปล่า ระวังตัวบ้างนะครับ สมัยนี้คนไม่น่าไว้ใจ"

"คุยอะไรกันนักหนาวะ"คนเมาที่ผมคิดว่ามันหลับไปแล้วตอนนี้มันกำลังพยายามออกจากรถครับ ความฉิบหายมาเยือนแล้ว ตอนนี้สติมันยิ่งไม่เต็มเท่าไหร่แถมคู่กรณียังอยู่ตรงหน้าซะด้วย

"นี่มัน...ยัยเด็กนั่นนี่"ผมไม่รู้ว่าตอนนี้มันรู้สึกยังไง เพราะตอนนี้มันไม่เหมือนคนเมาสักนิด คนเรามันจะสร่างเมาได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอวะ พี่กูแม่งเทพเกินไปแล้ว

"เมฆ..กูว่าพวกเรากลับกันเถอะ พรุ่งนี้มึงมีเรียน มึงเคยบอกว่าการเรียนสำคัญที่สุดไม่ใช่เหรอวะ"ผมพยายามโน้มน้าวมัน แต่มันกลับไม่สนใจ แต่ไปยืนจังก้าต่อหน้าน้องเขา

"เจอเธอก็ดี ฉันละอยากรู้จริงๆว่าเธอมันเป็นคนประเภทไหน"

"พี่น้ำเมฆ หนูว่าพี่เมามากแล้ว พี่กลับไปพักผ่อนเถอะนะคะ"

"อย่ามายุ่งได้ปะ เพราะเธอ....เธอที่ทำให้ฉันเป็นอย่างนี้"

"เมฆถึงอย่ามั่วดิวะ น้องครับพี่ว่า น้องรีบกลับไปดีกว่านะครับ คุยกันตอนนี้ไม่รู้เรื่องหรอก"ผมพยายามขืนตัวน้ำเมฆมันเอาไว้ เมาแล้วพูดมากแถมใจกล้านะมึง

"เพราะหนูเหรอคะ หนูไปทำอะไรให้พี่"โอ้ย!! กูจะบ้าตาย ดื้อแม่งด้วยกันทั้งคู่ พวกคุณสองคนค่อยไปคุยกันนอกรอบได้มั้ย

"น้องครับ พี่ขอละ น้องกลับไปก่อน ตอนนี้เมฆมันเมามากมันพูดอะไรไป น้องอย่าไปสนใจเลยครับ"

"ปล่อยดิวะน่าน กูจะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง ไหนเธอว่าเธอชอบฉัน จะไม่ยอมแพ้ จะตามตื้อฉัน แต่พอมาวันนี้จะไปหมั้นกับคนอื่นมันใช่เหรอวะ เธอแม่งก็ไม่ต่างกับผู้หญิงคนอื่น ไม่ต่าง ไม่ต่างกับคนอื่นเลยสักนิด "น้ำเมฆมันยังพ่นคำพูดออกมาไม่หยุดก่อนที่มันจะสะบัดตัวผมออก ยิ่งเมายิ่งแรงเยอะ ผมเกือบกระเด็นกลิ้งลงกับพื้น ก่อนที่จะจะดิ่งไปคว้าแขนของน้องเขาพร้อมกับฉุดกระชากลากน้องเขาออกไป เอาแล้วงานเข้าไอ้น่านเอ้ยย

"ปล่อยนะคะ พี่น้ำเมฆหนูเจ็บ"

"เมฆมึงปล่อยน้องเขานะเว้ย"ผมรีบวิ่งตามมันไป มันหันมามองหน้าผมอย่างเอาเรื่อง เล่นเอาผมหยุดแทบไม่ทัน ผมไม่เคยเห็นมันในเวอร์ชั่นนี้มาก่อน

"กูมีสติดีทุกอย่าง แล้วไม่ต้องตามมา กูมีเรื่องจะคุยกับเธอแค่สองคน"มันพูดก่อนที่จะลากเธอออกไป น้องครับพี่ขอโทษที่เข้าไปวุ่นวายมากกว่านี้ไม่ได้ กูต้องโทรบอกป๊ามั้ยวะ ไอ้น่านเอ้ยย

 

"ปล่อยหนูนะคะ หนูไม่มีอะไรจะคุยกับพี่"ฉันพยายามสะบัดแขนตัวเองออกจากเขา แต่ด้วยความที่เขาแรงเยอะกว่าฉันมาก มันเหมือนกับว่าฉันแค่สะกิดเขาแค่นั้น

"หุบปาก!! ถ้าขืนเธอยังพูดมาก ฉันจะหาอะไรมาอุดปากเธอ" ตอนนี้เขาน่ากลัววกว่าตอนปกติ เหมือนเขาพร้อมที่จะฆ่าฉันได้ตลอดเวลา

"พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำอย่างนี้กับหนูนะ!"อย่าว่าแต่เขาที่โมโหเลยตอนนี้ฉันก็กำลังอารมณ์ขึ้นเหมือนกัน ฉันรักเขาแต่เขาไม่มีสิทธิ์มาทำอย่างนี้กับฉัน

"ไม่มีสิทธิ์เหรอ อ้อ..ลืมไปเดี๋ยวนี้เธอหาคนได้สิทธิ์นั้นแล้วนิ"นี่เขากำลังเป็นบ้าอะไร

"นี่พี่กำลังพูดอะไร หนูไม่เข้าใจ เมื่อไหร่เราสองคนจะคุยกันดีๆบ้างคะ"

"คนอย่างเธอจำเป็นด้วยเหรอ ที่ฉันจะต้องคุยดีด้วย"

"พี่น้ำเมฆ หยุดนะ หนูเจ็บ"เขายิ่งบีบข้อมือของฉันแรงขึ้น เพราะฉันรู้สึกเจ็บและเหมือนเลือดมันจะไม่ไหลเวียนไปเลี้ยงบริเวณนั้นแล้ว

"เข้าไป"เขาแทบจะโยนฉันใส่รถแท็กซี่ ก่อนที่จะบอกปลายทางให้กับคนขับเพื่อให้ไปส่งยังที่เขาต้องการจะไป ฉันพยายามขอความช่วยเหลือจากพี่คนขับแท็กซี่แต่คนที่นั่งข้างฉันก็เหมือนจะขมขู่จนเขาไม่กล้าช่วย ทำไมฉันถึงรู้สึกกลัวเขาขนาดนี้นะ เขาไม่ใช่ผู้ชายคนที่ฉันรู้จัก

"พี่น้ำเมฆ หนูว่าเราคุยกันตรงนี้ก็ได้นะคะ"ฉันพยายามใจเย็น เพราะไม่รู้ว่าเขาจะอารมณ์ดีขึ้นหรือยัง

"อย่าให้ฉันต้องอุ้มเธอขึ้นไป"เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ ฉันไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน อาจจะเป็นคอนโดของเขา ฉันโดนเขาฉุดกระชากลากถูตามไป ดึกขนาดนี้ยิ่งทำให้ฉันขอความช่วยเหลือจากใครไม่ได้ และไม่นานตอนนี้เราสองคนก็อยู่ในลิฟต์ที่ตัวเลขกำลังบ่งบอกว่ากำลังจะถึงชั้นที่เป็นที่พักของเขา

"เข้าไป"ฉันรีบส่ายหัว ก่อนที่จะขืนตัวเองไม่ให้เข้าไปในห้องของเขา แต่ฉันก็ทำได้เพียงเท่านั้น พอเขาโยนฉันมาที่โซฟาภายในห้องของเขา เขาก็ตรงดิ่งไปที่ห้องห้องหนึ่งถ้าเดาไม่ผิดมันน่าจะเป็นห้องนอนของเขา ฉันใช้โอกาสนี้รีบวิ่งไปที่ประตู แต่มันดันล็อกแถมยังให้ใส่รหัส

"หึ! เอาสิถ้าเธอหารหัสมาเปิดประตูได้"เขากอดอกยืนพิงพนักโดยที่เขาอยู่ในสภาพที่มีเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวปกปิดส่วนล่างเอาไว้แค่นั้น หยดน้ำที่เกาะตามร่างกายทำให้ฉันรู้ว่าเขาเพิ่งเข้าไปอาบน้ำมา ก่อนที่ฉันจะเผลอหลงใหลไปกับรูปร่างอันเพอร์เฟคของเขา ฉันก็รีบหันหน้าไปอีกทาง หยุดนะหัวใจของฉัน มือที่กำลังสั่นและตอนนี้กำลังยกขึ้นมากุมที่บริเวณหัวใจของตัวเอง

"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ แบบนี้ไม่ใช่เหรอที่เธอต้องการ"คำพูดที่ยั่วยุของเขา เหมือนกำลังประเมินฉันกลายๆ

"มะไม่ใช่ หนูไม่เคย..."ก่อนที่ฉันจะพูดจบ เขาก็ขยับเข้ามาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่กำลังปะทะเข้ากับช่วงต้นคอ ตอนนี้ร่างกายของฉันร้อนวูบวาบไปทั้งร่างกาย

"ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าคู่หมั้นเธอ ทำยังไงกับเธอ เธอถึงได้ตกลงปลงใจจะหมั้นกับมัน"คำพูดของเขาแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ หมั้น? เขารู้เรื่องการหมั้นของฉันได้ยังไง แล้วฉันก็ไม่ได้ตกลงที่จะหมั้นสักกะหน่อย เขาไปรู้มาจากไหน ฉันรีบหันไปประจันหน้ากับเขา โดยที่หน้าของเราสองคนห่างกันเพียงแค่ปลายจมูก ฉันรีบขยับตัวออกจนหลังสัมผัสกับบานประตู

"หนูจะหมั้นกับใคร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่เหรอคะ"

"เหอะ! ปากเก่งขึ้นเยอะนิ เรามาพิสูจน์กันดีกว่ามั้ย ว่าเรื่องนี้มันจะจบที่ตรงไหน...."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**เอาแล้วๆ พี่จะมาฉุดลูกสาวชาวบ้านเขาไปอย่างนี้ไม่ได้ คงไม่ต้องบอกว่าคนเมาทำได้ทุกอย่าง โปรดอย่า❌❌ ยั่วยุคนเมา😂😂 ระบบใหม่ของธัญเป็นไรไม่รู้ไรท์งงมากแม่**

ความคิดเห็น