ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 โลงซ่อนแอบ

ชื่อตอน : ตอนที่2 โลงซ่อนแอบ

คำค้น : คืน 15 ค่ำ

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2559 14:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 โลงซ่อนแอบ
แบบอักษร

#โลงซ่อนแอบ

 

 

            “ฉันก็เคยได้ยินมานะ  เรื่องคืน 15 ค่ำ ในตอนที่ฉันเด็กๆ.....”

 

            เรื่องมีอยู่ว่า ในคืนนั้น  แม่ชวนฉันให้ไปงานศพเป็นเพื่อน เป็นการสวดอภิธรรมตอนเย็น โห้ววคนในงานเยอะมากๆ ขณะ ที่พระท่านกำลังสวดอภิธรรม จู่ก็มีพวกเพื่อนๆตอนเด็กๆ มาชวนฉันออกไปเล่นข้างนอกด้วยกัน มี ฉัน ไอ้แจ๊ก  ไอ้โด่ง ไอ้เอก และก็ ไอ้ทิว

 

            “พวกมึงพากูมาทำอะไรที่นี่วะ” ฉันถามด้วยความสงสัย และที่นี่ก็เป็นงานศพด้วย

            “ก็ชวนมึงมาเล่น ซ่อนแอบไง”

            “ไอ้ทิว!  มึงจะบ้าหรอ มาเล่นซ่อนแอบในงาน...เนี้ยนะ มึงบ้ารึเปล่าวะ!

            “ฮึ้ย!  ไม่เป็นไรหรอ แก้เคลียดๆ ไอ้พวกนี้ ก็จะเล่นเหมือนกัน ใช่ไหมวะ”

“เฮ้ย ไอ้แคช  ถ้ามึงไม่เล่นนะ เดี๋ยว.........”

“เออๆ กูเล่นก็ได้”

 

 

            พอพวกเราตกลงกันได้ เราก็เล่นไปหลายตาแล้ว ทุกคนพากันสนุกสนาน จนลืมไปว่า ที่นี่คืองานศพ ก็เพราะเป็นที่นี่ จึงมีการห้าม การละเล่นทุกอย่าง แต่บางครั้งก็มีการแหกกฎอยู่บ้าง โดยเฉพาะพวกเราในตอนนี้ที่กำลังเล่นซ่อนซ่อนแอบกันอยู่

และรอบนี้ผมได้เป็นคนนับครับ

 

            “หายหัวไปไหนกันหมดวะ..............แก็บๆ  ” เสียงเหมือนมีคนเดินอยู่แถว ฉันหันกับไปดูสงสัยจะเป็นพวกมันแน่เลยผมว่า ผมอ้อมไปข้างแล้วก็........ “โป้ง ไอ้เอกฮ่าๆๆ  คนต่อไปใครดีน้อ”

            “โด่วววมึง  เจอกูได้ไงวะ”  ไอ้เอกมันท้วง

            “กูได้ยินเสียงเดินของมึงเมื่อกี้ กูก็เลยอ้อมมาตักตรงเนี้ย”  ผมตอบได้ตาเฉยใส่ไอ้เอกมัน

            “แต่กูไม่ได้เดินนะเว้ย กูอยู่ตรงนั้นตลอด”

            “เฮ้ย มึง!!!  งั้นแสดงว่า......สัดดดเอ้ย!! เป็นเรื่องแล้วไง  ไอ้เอก มึงกับกูรีบตามหาไอ้พวกนั้น เร็วเข้า”

 

            หลังจากนั้นพวกเราก็ได้ตามหา ไอ้ทิว กับ ไอ้แจ๊ก ผมกับไอ้เอกมือไม้สั่นไปหมดในตอนนั้น ทำอะไรก็ไม่ถูก ผมที่กำลังตามหาไอ้สองคนนั้น จู่ๆก็ได้ยินเสียงฝีเท้า แก๊บๆ...ๆ  รู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมา ผมหายใจเข้า แล้วหันกลับไปดู  ปั๊ง!!!   แมร่งเชี่ย  มันคือไอ้แจ๊กครับ ทำเอากูตกใจหมด สัด  ......แต่สีหน้ามันดูซีดๆท่าทีก็แปลกๆ  เหมือนไปเจออะไรมาก็ไม่รู้

 

            “ไอ้แจ๊ก  มึงเป็นวะ”  ผมถาม

            “คะ  คือ  กะ   กู  เห็น   ........เห็นคนเดินเดินตาม ตอนที่ไอ้ทิวไปหาที่ซ่อนตัว  แมร่ง .....เชี่ยสุดๆว่ะ คนที่เดินตามมัน แรกๆกูก็นึกว่าเป็นไอ้เอก  แต่พอดูดีๆ   เชี่ย......คนที่เดินตามมันไปไม่ใช่ไอ้เอก แต่เป็น....เป็น..”

            “เป็นอะไร.....”

            “คนที่พระกำลังไงมึง....”  ห๊ะ........ ผมตกใจสุดๆ กับสิ่งที่ไอ้แจ๊กมันพูด

            “งั้น มึงรีบตามหาไอ้ทิวเลยนะ”

            “ไม่......กูไม่ไปได้ไหม.....คือกู....” อาการแบบนี้ ชัวร์เลย

            “งั้นมึงรีบไปตามผู้ใหญ่มาช่วยกันตามหาแล้วกัน”

            “อื้ม...ได้ๆ  กูไปนะ”  พอมันพูดจบ มันก็วิ่งแจ้นไปที่ศาลา ที่กำลังสวดอภิธรรม ป่านนี้คงสวดเสร็จแล้วมั้ง ไม่นานพวกผู้ใหญ่ก็แห่กันมา 7-8 คนเห็นจะได้

 

            “ไหนไอ้หนู  เจอเพื่อนยัง”

            “ยังเลยครับคุณน้า   แต่ผมหาจนทั่วแล้วก็ยังมาเจอ”

 

            ทุกคนพากันหาตัวไอ้ทิว จนวุ่นวายไปกันหมดทั้งวัด ผมตามหาที่ที่มันจะไปแอบ และที่ผมไปแอบที่เดียวกันกับมัน แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเจอมันเลย งั้นก็เหลือที่เดียวแล้วหล่ะ มันเป็นที่ที่เก็บโลงเปล่าๆ ที่ทางวัดได้ทำขึ้น เพื่อไว้บริจาค ผมเดินดูรอบๆ มองหาทุกซอกทุกมุม แต่ก็ไม่เจอ  แต่มีโลงอันนึงที่มีฝาปิด ผมจึงลองเปิดมันดู แต่เปิดยังไงก็เปิดไม่ออก  ผมจึงไปตาม พวกผู้ใหญ่มาช่วยกันเปิด

 

            “คุณน้าครับ ช่วยมาทางนี้ทีครับ ผมว่า ผมน่าจะเจอไอ้ทิวแล้ว”

            “ที่ไหนไอ้หนู”

            “ที่นี่แหละครับ  ในโลงเนี้ย”

            “มันจะอยู่ในโลงนี้จริงๆ หน่ะหรอ”

            “ผมก็ไม่แน่ใจหรอกครับ แต่ผมลองเปิดมันดู แต่เปิดยังไงก็เปิดไม่ออกครับ  ผมเลยไปเรียกพวกคุณลุงคุณน้า มาช่วยเปิดยังไงหล่ะครับ”

            พอผมพูดจบ พวกผู้ใหญ่ก็รีบหาอุปกรณ์มา เปิดโลง ดูท่าแล้วว่า โลงนี้มันมีอะไรแปลกๆ จะบอกว่ามีคนนั่งทับฝาโลงนั่นไว้ ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ แต่จะบอกว่าผมมีสัมผัสพิเศษนั่น ผมก็ไม่แน่ใจหรอก  แต่ดูท่าคงจะเปิดไม่ออก  จนทำให้พวกผู้ใหญ่เค้าถอดใจ

 

            “ไปกลับบ้าน ไอ้หนู  เพื่อนของเองคงแอบกลับบ้านไปแล้วก็ได้มั้ง”  มันก็จริงอย่างที่พูดแต่มันแปลกๆ

            “แต่ว่า.....” 

            “ไปๆรีบกลับบ้าน  ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่เจอ ค่อยมาตามหากันใหม่ ในตอนเช้าละกัน”

            “ครับๆ” 

 

            เช้าวันรุ่งขึ้น ผมกับเพื่อนอีกสองคน พร้อมกับพวกผู้ใหญ่ ไปดูที่บ้านของไอ้ทิวมัน แม่มันบอกว่ามันไม่ได้กลับมานอนที่บ้านอาจจะไปนอนที่บ้านของคุณย่ามันก็ได้ พวกผมก็ไปดูที่บ้านของคุณย่ามัน แต่ก็ไม่เจอ พวกผมจึงพากันมาที่วัดแล้วตามหากันอีกครั้ง ถ้าเป็นตอนเช้าผมว่าน่าจะหาเจอ เพราะมีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ ไม่เจอก็ให้มันรู้ไป   ทุกคนที่ตามหากัน จนตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้วก็ยังไม่เจออีก ผมสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่ามันต้องมีที่ที่เรายังไม่ไปหา ในตอนนี้

 

            “พวกคุณน้าครับ ผมว่าเราลองไปที่ที่สร้างโลงเปล่า กันไหมครับ ผมว่าตอนเจอแน่ๆ”

            “โถ่....ไอ้หนู เมื่อคืนเราก็ไปกันมาแล้วยังไม่เห็น แล้วก็โลงนั้นใครจะบ้าไปเล่นซ่อนแอบกัน”

            “ก็จริงที่คุณน้าพูดนะครับ  แต่ผมว่ามันแปลกๆ  ตรงที่โลงเปล่าใบนั้น เปิดไม่ได้  ผมว่าเราลองไปเปิดโลงนั้นอีกครั้งเถอะครับ คราวนี้ต้องเปิดได้แน่ๆ ผมเชื่ออย่างนั้น”

            “ไหนๆก็ไหนๆแล้ว  ลองดูก็ได้วะ”

 

            ผมและพวกผู้ใหญ่ พากันเดินมาที่ที่มีโลงเปล่าๆอยู่  พวกเราเดินหากันรอบๆที่แห่งนั้นแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอ งั้นก็เหลือแค่โลงที่เราจะต้องเปิดมันดู  พรึ๊บบบบบ!!!  ไม่จริงน่า คราวนี้พวกคุณน้าเปิดฝาโลงได้ง่ายๆ ไม่เหมือนเมื่อคืน  แต่ที่น่าตกใจสุด กับเป็นคนที่นอนอยู่ในโลงนั่น มันเป็นอะไรที่น่าอนาถยิ่งนัก ทุกคนพากันตกใจ และรู้สึกกลัวกับ สภาพที่เห็น คือ ไอ้ทิวเหมือนจะโดนอะไรสักอย่างที่ทำให้ มันกลัว จนตาถลน ออกมา คือไม่อยากจะอธิบายต่อ  เพราะยังรู้สึกตกใจ และก็กลัว   จู่ๆหลวงพ่อก็เดินมาที่ที่พวกเราเจอไอ้ทิวมัน

 

“โยมทิวเค้าไปดีแล้ว.....”

“หลวงพ่อรู้ได้ยังไงครับ”  พวกคุณน้าถามกลับ

“อาตมารู้มาตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว ถ้าเป็นวันธรรมดาโยมทิว คงจะไม่มีภาพแบบนี้  เพราะเมื่อคืน  คือ คืน 15 ค่ำ  การที่โยมทิวเล่นซ่อนแอบในวันนั้น จึงทำให้มีตัวแทนตัวตายเกิดขึ้น”

 

“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ”  แคชพูด

“ฉันก็เคยได้ยินมาเหมือนกันนะเรื่องนี่”  พายแทรกขึ้น

“ฉันว่ามันน่ากลัว มากเลยนะพาย”  อ้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูกลัวๆ ที่แคชพูดให้ฟัง

 

 

ลุงว่า พวกหนูก็ควรที่จะระวังตัวไว้ด้วย  ใน คืน 15 ค่ำ   

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว