email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

-The end-part:วาริน+ชล

ชื่อตอน : -The end-part:วาริน+ชล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2564 18:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
-The end-part:วาริน+ชล
แบบอักษร

มือหนาเกาะกุมมือบางมาตลอดทาง เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กัน ใบหน้าคมของชลนั่งอมยิ้มมาตลอดทาง

"ปะปี๊ยิ้มอะไรคะ"วารินเอียงหน้ามองใบหน้าคมพร้อมกับถามออกมา

"มีความสุข"เสียงเข้มพูดออกมา

"อะไรทำให้ปะปี๊มีความสุขหรอกค่ะ"

"เบบี๊"คำพูดสั้นๆแต่ฟังแล้วทำให้รู้สึกดี

"ปากหวานนะคะ"หญิงสาวพูดออกมาเบาๆ

"อยากอื่นก็หวานนะ ฮ่าๆๆๆ"ชลสวนกลับแต่เมื่อเห็นใบหน้าเหลอหลาของหญิงสาวข้างกายก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

"ปะปี๊!!!"หญิงสาวแหวกลับ

 

"เบบี๊!!!"จู่เขาก็เรียกเธอ

"คะ?"หญิงสาวหันไปมองลง

"เราคบกันมานานหรือยัง?"คำถามที่ถามขึ้นทำให้หญิงสาวหลุดขำ

"7วันค่ะ"หญิงสาวตอบเบาๆ

"7วันเองหรอทำไมปะปี๊ถึงรู้สึกเหมือน7ปีเลยละ"ชายพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"หมายความว่าปะปี๊เบื่อหนูอย่างนั้นหรอคะ?"ดวงตากลมโตวาวโรจน์

"ฮ่าๆๆใช่ที่ไหนล่ะ ดูทำหน้าเข้า ที่ว่าความรู้สึกเหมือนนานคือปะปี๊รู้สึกผูกพันและอยากอยู่ใกล้เบบี๊ตลอดเวลา เราแต่งงานกันมั๊ย"คำถามซื่อๆถูกพูดขึ้นมาในขณะที่คนขับขับรถไปตามถนนลูกรัง

"หะ!!ปะปี๊ขอหนูแต่งงานบนทางลูกรังเนี่ยอะนะ"หญิงสาวมองเขาอย่างตะลึง

"ใช่!"

"พึ่งคบกัน7วันเนี่ยอ่ะนะ"

"แล้วไง เบบี๊ไม่อยากแต่งงานกับปะปี๊หรอ"หน้าชายหนุ่มม่อยลงทันที

"เปล่า!!แค่หนูไม่รู้จะตอบคำถามคุณพ่อคุณแม่ว่าไงถ้าคุณพ่อคุณแม่ถามว่าคบกันนานเท่าไหร่ งานนี้คุณหมอกุลณัฐมีหวังเป็นลม5-6ตลบแน่นอน แฮร่ๆ"หญิงสาวหมายถึงมารดาของตน

"ใครว่ารู้จัก7วัน 7ปีต่างหากล่ะ ตอนนี้ปะปี๊กำลังรับผิดชอบเบบี๊ที่ทำให้ต้องฉี่ใส่ที่นอนอยู่นะ"

"ปะปี๊เจ้าเล่ห์ตั้งแต่เมื่อไหร่"หญิงสาวหรี่ตามอง

"ตั้งแต่มีเด็กคนนี้เข้ามาในชีวิตนั่นแหละ ต้องเหลี่ยมหน่อยเดี๋ยวจะไม่ทันเด็กแถวนี้ เพราะคนแถวนี้เหลี่ยมจัด"ชายหนุ่มชี้นิ้วเขี่ยจมูกหญิงสาวอย่างหยอกล้อ

"เหลี่ยมจัดอะไรกันคะ!!! หรือว่าจัดว่าเด็ด"วารินหัวเราะร่า

"เดี๋ยวเถอะ!!"

รถแล่นพาทั้งคู่มายังบ้านเกียรติกำจร แพทย์หญิงกุลณัฐ และคุณหมอทรงพลต่างพากันเหลียวมามอง

"เขามีงานอะไรกันหรือเปล่าดูบ้านครึกครื้นนะ"ชลพูดขึ้น

"นั่นซิค่ะ อาวุฒิกับอาทิมก็มา ยังมีตาลมกับเมอีก"วารินพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออกว่ามีงานอะไรกันทั้งคู่เดินก้าวลงมาจากรถ

 

"สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ สวัสดีค่ะอาวุฒิ อาทิม เม ไงนายลมหน้าตาแจ่มใสนะเนี่ยตั้งแต่ได้ของสำคัญกลับคืน

"อ้าว!มาแล้วหรอแม่ตัวดี นึกว่าจะไม่เห็นหน้าเห็นตาแล้วซะอีก"แพทย์หญิงกุลณัฐส่งค้อนคมๆมาให้ลูกสาวเบาๆ

"แหมคุณแม่ ทำไมหนูจะไม่กลับมาล่ะค่ะ"วารินกอดเอวบางของมารดาอย่างประจบ

"ไม่ต้องมาประจบเลย ร้อยวันพันปีเคยโผล่หัวมางานวันเกิดแม่ซะที่ไหน"คำพูดของมารดาทำให้ดวงตาคู่โตเบิกกว้างแทบจะทันที

"นี่อย่าบอกนะ ว่าลืมวันเกิดแม่อีกแล้ว"เสียงมารดาตวาดเบาๆทำให้ทุกคนต่างพากันหัวเราะอย่างขบขันเพราะรู้ดีว่าทั้งคู่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

"เปล๊า!!!จะลืมได้ไงคะ?วันเกิดคุณแม่ทั้งที"วารินส่งยิ้มไปเป็นทัพหน้า

"ไหนของขวัญ?"

"ของขวัญ"วารินทำหน้าเลิ่กลั่กทวนคำพูดมารดาเบาๆ

"อย่าบอกนะว่าไม่มี"เธอกอดอกมองใบหน้าลูกสาวอย่างกดดัน

"มีซิคะ ของขวัญสุดพิเศษบิ๊กเซอร์ไพรส์เลยค่ะคุณแม่"ใบหน้าทะเล้นของวารินยิ่งทำให้ทุกคนอยากจะรู้

"อะไรหรอ?ลูกน้ำ"เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของมารดาหญิงสาวก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับเอี้ยวตัวไปดึงแขนผู้กองหนุ่มให้เดินมายืนตรงหน้าแม่ของตน

"เอ๋!!!"

"นี่ไงค่ะทุกคน ของขวัญบิ๊กเซอร์ไพรส์ หนูเอาลูกเขยมาเป็นของขวัญวันเกิดคุณแม่ค่ะ"สิ้นคำแนะนำทำให้ทั้งหมดตาโต

"หา!!!ลูกเขย"คำอุทานที่ดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงจนชลได้แต่ยืนยิ้มบางๆอย่างเขินอายที่ถูกแฟนสาวเปิดตัวแบบอลังแบบนี้

"เออ!!ผมร้อยโท ชลธีร์ครับ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"ชลส่งยิ้มไปให้ว่าที่พ่อตาแม่ยาย

 

"ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ชลจะตกหลุมพรางของพี่น้ำ"วาโยพูดขึ้นเมื่อได้ฟังวีรกรรมของพี่สาว

"นี่!!พูดแบบนี้หมายความว่าไงย่ะ"วารินเท้าเอวชับ

"น้ำออกจะน่ารัก ลมก็ไปแซวพี่เขา"เมษาตีแขนแฟนหนุ่มอย่างหมั่นไส้

"มันน่าจะยุให้เมไปมีกิ๊กซะให้เข็ด"วารินหน้ามุ่ย

"ไม่ได้คนนี้ลมหวง"วาโยดึงร่างบางของเมษามากอดไว้อย่างหวงแหน

"น้อยๆหน่อยนายลมเกินหน้าเกินตาอาไปแล้วนะ"อาหนุ่มเดินมาพร้อมจานอาหารสำหรับภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ

"ขอบคุณค่ะหมอขา ฟอด!!!"ทับทิมยื่นมือไปรับจานอาหารก่อนจะกดปลายจมูกลงบนแก้มสากสามีที่ยื่นมา

"หุ๊ว์ววว"เสียงแซวดังขึ้น

"อาวุฒิก็ใช่ย่อยเลยนะเนี่ย พี่ชลอย่าน้อยหน้าพวกผมนะ"วาโยไม่วายแซวว่าที่พี่เขยเบาๆ ชลหันมามองคนรักนิ่ง

ขวับ!!

"ของแบบนี้มันต้องทำกันสองคนเนาะปะปี๊เนาะ"หญิงสาวขยิบตาส่งให้แฟนหนุ่ม

 

ค่ำคืนที่ท้องฟ้าสุกสกาวสองหนุ่มสาวต่างกุมมือกันยืนมองทะเลสาบเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม

"ไม่น่าเชื่อนะคะ ว่าเราสองคนจะลงเอยกันได้"วารินระบายยิ้มอ่อนๆ

"ใช่!! ถ้าจะไล่เรียงตามอายุปะปี๊แก่กว่าเบบี๊ตั้งหลายปีนะ วันข้างหน้าเบบี๊จะเบื่อตาแก่คนนี้มั๊ย"ชายหนุ่มละสายตาจากทะเลสาบเบื้องหน้าหันมามองใบหน้าหญิงสาวข้างกายแทน

"ไม่มีวันเบื่อหรอกค่ะ เพราะตาแก่คนเนี้ยคือคนที่หนูรัก รักหมดหัวใจ"วารินจับคางบึกบึนของชายหนุ่มส่ายไปมาเบาๆพร้อมเปิดรอยยิ้มหวานส่งให้

"สัญญาได้มั๊ยครับ ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง จะยังคงกุมมือกันไว้แบบนี้ไม่ปล่อย จะอยู่เป็นพ่อเป็นแม่ของลูก เป็นคุณปู่คุณย่า คุณตาคุณยายของหลานๆตลอดไป"ชลมองประสานสายตากับวารินอย่างรอคอย

"ค่ะ สัญญา หนูจะรักจะดูแลปะปี๊แบบนี้ตลอดไป"

"ปะปี๊รักเบบี๊นะ/หนูรักปะปี๊นะ"คำพูดที่ดังขึ้นพร้อมกันของทั้งคู่ทำให้ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างสุขใจที่หัวใจสองดวงตรงกัน และหากันจนเจอแบบนี้ ขอบคุณโชคชะตาที่นำพาเขาและเธอให้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง และได้รักกันในที่สุด ใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มโน้มลงมาคลอเคลียริมฝีปากจิ้มลิ้มเบาๆก่อนจะแนบริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วง ต่อไปนี้หัวใจทั้งสองดวงจะมีเพื่อกันและกันอย่างนี้ตลอดไป

-END-

................

จากวันแรกจนถึงวันนี้ที่ไรท์เขียนนิยายเรื่องนี้มา เป็นเวลาห้าเดือนกว่าๆ ไรท์ต้องขอขอบคุณรีดทุกๆท่าน ที่เข้ามาอ่าน เข้ามาคอมเม้นท์ เข้ามาให้กำลังใจและชื่นชอบตัวละครที่ไรท์เขียน ทุกคอมเม้นท์ทุกคำติชมคือแรงบันดาลใจให้ไรท์มีกำลังใจที่จะสร้างผลงานต่อไป อย่าลืมติดตามไรท์ไปนานๆนะคะ

ขอบคุณค่ะ🙏🙏🙏🙏

สุดท้ายนี้ไรท์ขอฝากผลงานเรื่องใหม่ด้วยนะคะ ไรท์อาจติดเหรียญในบางตอน นะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว