ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

18.สู่จวนปักษาสวรรค์

ชื่อตอน : 18.สู่จวนปักษาสวรรค์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 411

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2564 04:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18.สู่จวนปักษาสวรรค์
แบบอักษร

ไหมขิลิตฟ้า9

 

​เมืองผิงเฉิง ทางทิศเหนือ กรงขายทาส

​เหย่เตี๋ยรู้สึกตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมากถึงกับน้ำตาไหล ที่ไม่คิดว่าอยู่ก็จะมีคนมาช่วยตนออกจากกรงขายทาสแบบนี้ แต่เนื่องจากที่เหย่เตี๋ยมีสัญญากับญาติผู้น้องว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เหย่เตี๋ยจึงโอบกอดญาติผู้น้องเอาไว้แน่น

“พวกเจ้าทั้ง4คนออกมานี่ แล้วประทับนิ้วมือลงสัญญาซะ จะได้ไปกับนายท่านซื่อหมิงซะ” ผู้คุมตวาดใส่พวกเขาทุกคนทันที นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เหย่เตี๋ยรู้ว่า... คุณชายที่จะช่วยตนนั้นมีนามว่า...คุณชายซื่อหมิงนั่นเอง แต่เหย่เตี๋ยก็ยังไม่ขยับตัวแต่อย่างใดเอาแต่กอดเด็กที่หน้าละม้ายคล้ายกันอีก2คนเอาไว้ในอ้อมแขนราวกับว่าไม่อยาจะจากกันไปไหน ซื่อหมิงที่ได้เห็นก็เข้าใจว่าทั้ง3คนที่กอดกันอยู่จะต้องเป็นพี่น้องหรือไม่ก็ลูกพี่ลูกน้องกันอย่างแน่นอน... ประจบกับผีเสื้อไหมดาราฝูงนึงได้บินไปจับที่3พี่น้องตระกูลเมิ่ง ซื่อหมิงรู้ได้โดยสัญญาชาตญาณว่าทั้งสามน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับหนอนไหมอสูรเป็นอย่างดี

“เอาเด็ก2คนที่ชิงใส่ชุดสีน้ำตาลคนนั้นกอดเอาไว้เพิ่มอีก2คนด้วยขอรับ” คุณชายซื่อหมิงได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ผู้คุมกรงขายทาสรู้ดีว่าเหรียญทองที่ได้รับมานั้นมีค่ามาก จึงพยักหน้าแล้วสั่งให้ลูกน้องเอาพี่น้องตระกูลเมิ่งทั้งสามออกมาจากกรงขายทาสทันที โดยที่เหย่เตี๋ยนั้นน้ำตาไหลร้องให้ไม่หยุดเลยเพราะไม่คิดว่าซื่อหมิงจะเข้าใจตน

 

“โชคดีนะขอรับพี่เหย่เตี๋ย เจ้าด้วยอาซวิน ส่วนเจ้าก็ดูแลพี่ ๆ ทั้งคนให้ดีด้วยล่ะอาเซียว” ฮุ่ยหรงได้กล่าวลาพี่น้องตระกูลเมิ่งทั้งสามที่กำลังจะออกจากกรงขายทาสไป เหย่เซียวรีบเข้าไปกอดอำลาฮุ่ยหรงทันทีเพราะทั้งคู่สนิทกันมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากร่ำลาเท่านั้น

“โชคดีนะพี่เหย่เตี๋ยขอท่านได้เจอเจ้านายดีขอรับ” อันหนิงได้เอ่ยอวยพรเหย่เตี๋ยขึ้น

“แม้รู้จักกันได้มินาน แต่ท่านก็เป็นคนดีขอให้เจอเจ้านายดี ๆ นะขอรับ” วั่งซูได้เอ่ยขึ้นมาบ้าง

“ถ้าโอกาสหน้า พวกเรายังมีวาสนาได้เจอกัน ข้าค่อยตอบแทนที่ท่านทำให้ข้าอิ่มท้องนำขอรับ” ไป๋จ้านเองก็เอ่ยออกมาเช่นกัน

“ขอบคุณนะทุกคนสำหรับคำอวยพร และขอให้คำอวยพรที่ทุกคนมอบให้ข้าจงสะท้อนกลับไปหาทุกคนด้วยเช่นกัน” เหย่เตี๋ยได้เอ่ยขึ้นพร้อมน้ำตาที่ยังไหลไม่หยุดและได้ออกไปจากกรงขายทาสทันที

 

ด้านนอกกรงทาสหลังจากที่เหย่เตี๋ยได้ออกมาจากกรงขาย ทาสพร้อมด้วยญาติผู้น้องทั้งสองคนแล้ว... ก็มีผู้ติดตามคุณชายซื่อหมิงวิ่งมาหาทัน

“คุณชาย... เกิดอะไรขึ้นขอรับ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่ตรงนี้ได้?” ผู้ติดตามคนนั้นได้ถามขึ้น... ด้วยท่าทางที่ร้อนใจคงกลัวว่าคุณชายซื่อหมิงจะเป็นอะไรไปตามประสาผู้ติดตาม

“ข้ามิมีปัญหาอะไรหรอก... แต่ว่าเจ้ามาก็ดีแล้ว ช่วยพาพวกเขาไปที่เกวียนเวทย์แทนข้าที่สิ เดี๋ยวข้าสะสางเรื่องเอกสารเสร็จแล้ว ข้าจะรีบตามไปทันที...” คุณชายซื่อหมิงได้สั่งออกไป จากนั้นก็ได้จัดการเรื่องเอกสารให้ถูกต้องตามกฏหมายและผู้ติดตามของคุณชายซื่อหมิงก็เดินเข้ามา ผู้ติดตามที่นามว่า...เฟยปิง ได้เข้ามาช่วยพยุงพากู้เหยียน เหย่เตี๋ยและคนอื่น ๆ ไปที่เกวียนเวทย์ตามคำสั่งของคุณชายซื่อหมิงทันที

 

 

“นายท่านชื่อหมิงอย่างไรเสียตอนนี้ท่านก็เพิ่งเลือกทาสไปแค่35เหรียญทองเองนะขอรับ เด็กนั้น2คนคิด5เหรียญทอง...” ผู้คุมเอ่ยขึ้น เหมือนจะให้คุณชายซื่อหมิงเลือกคนไปเพิ่มอีก

“นายท่านซื่อหมิง ท่านช่วยกรุณาโปรดเลือกไปอีกซัก2-3คนเถิดขอรับ เงินที่ท่านให้มามันมากเกินไป... ข้าเองก็จะรายงานเบื้องบนมิได้” ผู้คุมกรงขายทาสยังได้บอกให้คุณชายซื่อหมิงเลือกคนในกรงขายทาสไปเพิ่ม เพราะเกรงว่าจะตอบเกี่ยวกับเงินที่รับลำบาก...

“ก็ถ้าท่านผู้คุมเอ่ยขอร้องขนาดนั้นแล้ว เจ้าก็เลือกไปเพิ่มอีกซัก2-3คนเถิดซื่อหมิง เพื่อความสบายใจของท่านผู้คุมด้วย” คุณชายอีกคนที่เดินมาหาคุณชายซื่อหมิงทีหลังได้เอ่ยขึ้น

“พี่ใหญ่ท่านมาพอดีเลย เช่นนั้นข้าให้ท่านเลือกแทนก็แล้วกันนะขอรับ” คุณชายซื่อหมิงเอ่ยขึ้นพร้อมให้คุณชายผู้เป็นญาติผู้พี่จัดการต่อ

“งั้นก็ขอเป็นเด็ก ๆ ที่เหลืออยู่ในกรงขังทั้งหมดก็แล้วกันเพราะเหลืออีกแค่3คนเอง เอาหมดเลยง่ายดี... และก็เอาวัยรุ่นชายที่กำยำร่างกายกำยำผู้นั้นด้วย รวมราคาก็น่าจะราคา18เหรียญทองพอดี ” คุณชายที่มาใหม่เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่ายังเหลือเด็กอีก3คนในกรงขัง พร้อมเลือกชายคนนึงเพิ่มเป็นพิเศษ คุณชายซื่อหมิงเองก็พยักหน้าเห็นด้วย ผู้คุมก็เลยทำตาม คุณที่มาใหม่จึงยื่นไปให้ผู้คุมอีก10เหรียญทอง พร้อมพูดต่อ...

“ข้าเลือกเกินราคาไป3เหรียญทอง ที่เหลือถือว่า...ค่าอำนวยความสะดวก แล้วในถุงนี้มีอีก1,000เหรียญทอง เจ้าส่งคนที่เหลือก่อนเข้าเมืองเทียนสุ่ยด้วย ส่วน7เหรียญทองนั้นค่าเหนื่อยพิเศษของเจ้า” คุณชายผู้นั้นไปกระซิบที่ข้าง ๆ ท่านผู้คุมพร้อมยื่นถุงเงินให้ต่างหาก ผู้คุมรับถุงเงินไปพร้อมก้มหัวอย่างนอบน้อมทันที

“อันหนิงเจ้าก็ถูกเลือกไปที่เดียวกับพวกข้าหรือนี่?” วั่งซูได้เอ่ยขึ้นอย่างดีใจ

“ข้าเองก็มิคิดว่า...พวกเราจะได้ไปอยู่กับพี่เหย่เตี๋ยกันหมดเลยแบบนี้” อันหนิงได้เอ่ยตอบออกมาอย่างดีใจและน้ำตาไหล

“ขอบพระคุณคุณชายที่เมตตาช่วยข้าขอรับจากนี้ไป ไป๋จ้านผู้นี้จะขอติดตามรับใช้คุณชายทั้งสองจนกว่าชีวิตจะหาไม่ขอรับ” ไป๋จ้านเอ่ยขึ้นพร้อมโค้งคำนับคุณชายทั้ง2คนทันทีที่ได้ออกมาจากกรงขายทาส

“ข้า...ฮุ่ยหรง ก็ขอขอบพระคุณคุณชายทั้ง2ที่เมตตาซิ้อพวกข้าออกจากกรงขายทาสนะขอรับ” ฮุ่ยหรงเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มคารวะคุณชายทั้ง2คนทันทีที่ได้ออกมาจากกรงขายทาส ทำให้คุณชายผู้พี่ของคุณชายซื่อหมิงพอใจยิ่งนัก

“พวกเข้าทั้ง4จะรีรออะไรอยู่อีก รีบมาประทับลายนิ้วมือกันได้แล้ว ข้าจะได้รีบกลับจวน” คุณชายซื่อหมิงบอกต่อทุกคนที่คุณชายผู้พี่ได้เลือกมาเพิ่ม... ฮุ่ยหรง ไป๋จ้าน อันหนิง และวั่งซู จึงรีบไปที่โต๊ะของผู้คุมและประทับลายนิ้วมือในเอกสารกันจนครบทุกคนทันที

หลังจากที่จัดการเกี่ยวกับเอกสารทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว คุณชายซื่อหมิงก็ได้บอกกับผู้คุมไปว่า...ไม่ต้องการใครแล้ว และได้ให้เหรียญทองเท่ากับราคาของจำนวนคนที่มีอยู่ในกรงขังทาสไว้ก่อนด้วย แล้วกำชับตัวผู้คุมว่าเมื่อถึงปลายทางแล้วให้ปล่อยพวกเขาไปใช้ชีวิตที่อิสระกัน ผู้คุมเลยรีบปฏิเสธเงินจากซื่อหมิง และได้บอกกลับมาด้วยว่า... หยางกวางได้ช่วยจัดการช่วยจัดการเรื่องนี้หมดแล้ว... จากนั้นซื่อหมิงก็กลับไปที่จุดจอดเกวียนเวทย์ในทันที

 

คุณชายซื่อหมิงได้จัดการเอกสารของคนที่เหลือเสร็จแล้วก็กลับมายังเกวียนเวทย์ และได้ยินเสียงบ่นของผู้ติดตามที่เป็นสารถีขึ้นมาว่า...เตรียมเกวียนเวทย์ไม่พอดีคน ซึ่งผู้ติดตามคนดังกล่าวนั้นมีนามว่า...เฟยเหลยนั่นเอง หลังจากที่ทุกคนมาพร้อมกันที่เกวียนเวทย์ แต่ก่อนออกเดินทางเหย่เตี๋ยก็ได้สังเกตสายตาของชาวเมืองผิงเฉิงที่มองมาที่เจ้านายคนใหม่ของตนแปลก ๆ พร้อมทั้งคำพูดต่าง ๆ นานาที่ฟังแล้วเจ็บช้ำน้ำใจยิ่งนัก แต่คุณชายซื่อหมิงเจ้านายคนใหม่ของเหย่เตี๋ยก็ทำเหมือนราวกับว่า... คุณชายซื่อหมิงไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นเลย และคุณชายซื่อหมิงได้สั่งออกเดินทางโดนไม่สนใจอะไร

เฟยเหลยที่หน้าที่สารถีเกวียนเวทย์เล่มดังกล่าว จึงได้มุ่งหน้ากลับจวนของคุณชายซื่อหมิงที่อยู่ทางทิศเหนือของเมืองผิงเฉิงอันมีนามว่า...จวนปักษาสวรรค์ทันที เนื่องจากจำนวนคนที่มีมากคุณชายซื่อหมิงกับคุณชายน้อยและผู้ติดตามบางส่วนและคนที่ซื้อมาใหม่จำนวนนึง พากันขี่อาชาเขาเดี่ยวกลับจวนกัน และแน่นอนว่า...ชาวเมืองผิงเฉิงนั้นก็ซุบซิบนินทากันเอีกเช่นเคย... แต่ในเมื่อคุณชายซื่อหมิงผู้ที่เป็นเจ้านายใหม่ของเหย่เตี๋ยนั้นยังไม่สนใจอะไรเลย เหย่เตี๋ยก็เลยเลือกไม่สนใจตามที่เจ้านายใหม่ของตนได้ทำเป็นตัวอย่าง

​ในเกวียนเวทย์ทุกคนต่างเงียบไร้เสียงใด ๆ ออกมา เพราะทุกคนพึ่งออกมาจากกรงทาสจึงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า จึงพากันหลับไปแม้จะเป็นระยะเวลาเพียงสั้น ๆ ก็ตาม เนื่องจากทุกคนรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยในชีวิตจึงกล้าที่จะยอมหลับตาลงพักผ่อนให้สนิทได้นั่นเอง

 

 

​จวนปักษาสวรรค์

​หลังจากที่ทุกคนได้นั่งเกวียนเวทย์มาจนถึงจวนปักษาสวรรค์กันแล้วเหย่เตี๋ยก็ได้ปลุกคนอื่น ๆ ที่ได้นอนหลับมาในเกวียนเวทย์ให้ตื่นขึ้นมาเพื่อลงไปจากเกวียนเวทย์กันเพื่อเตรียมรับใช้เจ้านายใหม่ทันที พวกเหย่เตี๋ยดีใจมากที่ทุกคนยังได้อยู่ด้วยกันเช่นเดิม ไม่ว่าจะเป็นญาติผู้น้องอย่างเหย่ซวินและเหย่เซียว ฮุ่ยหรงที่เคยอยู่จวนตระกูลหานร่วมกันมาก่อน สหายใหม่กลางทางอย่างอันหนิงและไป๋จ้าน กับสุดท้ายที่รู้จักกันเมื่อวานนี้อย่างวั่งซูด้วย

“วันนี้เหนื่อยกันมามากแล้ว อาจจะต้องแยกย้ายกันไปนอนตามเรือนต่าง ๆ ก่อนนะ” คุณชายของจวนอย่างซื่อหมิงได้เอ่ยขึ้นมา ซึ่งก็น่าแปลกมากที่จวนหลังนี้นั้นเหย่เตี๋ยกับคนอื่น ๆ ยังไม่เห็นนายท่านใหญ่ของจวนเลย

““ขอรับ”” / ““เจ้าค่ะ”” บ่าวไพร่ที่มาใหม่ทุกคนได้ตอบขึ้นมาพร้อม ๆ กัน

“อาเหลย เรือนของเจ้าอยู่ใกล้เรือนครัวมากที่สุด คืนนี้ข้าจะให้กู้เหยียนไปนอนที่เรือนของเจ้าก่อน เพื่อรักษาตัวจนกว่าจะหายนะ” คุณชายซื่อหมิงสั่งออกไปทันที ทุกคนก็ช่วยกันพยุงกู้เหยียนไปที่เรือนเล็กกันทันที

 

“ส่วนพี่ชายที่เป็นชิงท่านนี้” คุณชายซื่อหมิงเอ่ยพร้อมชี้ไปที่มาเหย่เตี๋ย

“เมิ่งเหย่เตี๋ยขอรับ คุณชายเล็ก!!” เหย่เตี๋ยที่ได้รับการช่วยเหลือจากคุณชายซื่อหมิงให้ได้ไถ่ตัวออกมาจากกรงขายทาสได้ตอบชื่อของตนออกไป

“พี่เหย่เตี๋ยท่านมิได้เป็นอะไรมาก... ยังไงข้าก็ฝากท่านคอยช่วยดูแลพี่กู้เหยียนด้วยนะ” คุณชายซื่อหมิงได้พูดกับเหย่เตี๋ยออกมา ซึ่งเหมือนจะเป็นการไหว้วานมากกว่าคำสั่ง...

“ข้าจะทำสุดความสามารถขอรับ คุณชายเล็ก ท่านมิต้องเป็นห่วง...” เหย่เตี๋ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่แข็งขัน ทำให้คุณชายซื่อหมิงที่ไหว้วานงานนี้มาสบายใจขึ้นมาก เหย่เตี๋ยนั้นคิดในใจด้วยว่า... จะตั้งใจดูแลกู้เหยียนให้ดีที่สุดสมกับคุณชายซื่อหมิงได้วางใจและไหว้วานตนมา...

 

จากนั้นคุณชายซื่อหมิงก็ได้สั่งการต่าง ๆ ภายในจวนต่อไปเรื่อย ๆ และได้แบ่งที่นอนให้กับทุกคนออกไปคร่าว ๆ ก่อนเพื่อให้คนที่มีสัมภาระติดตัวมาด้วยไปจัดเรื่องสัมภาระของตัวเองให้เสร็จ โดยที่ส่วนใหญ่ก็จะมีของที่สำคัญกันแค่คน2-3ชิ้นเท่านั้น ส่วนเรื่องเสื้อผ้านั้นไม่ต้องถามให้มากความเพราะพวกเขาต่างมีกันแค่เพียงคนละชุดติดตัวกันเท่านั้น

 

 

 

 

 

_____________________________

作成:令和030418

ตอนจากนี้จะเป็นเนื้อที่จะมีส่วนซ้อนทับกันจากเทพยุทธทะลุมิตินะครับ แต่การบรรยายเรื่องจะอยู่ในมุมมองของเหย่เตี๋ยครับ

สุดท้ายอย่าลืมกดไลค์👍และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ

ความคิดเห็น