ชั่วโมงบิน

นิยายจบแล้ว (สงวนตอนพิเศษบางตอน) เหรียญเยอะ แต่คุ้มค่าความสนุก พิสูจน์ได้จากคอมเม้นต์การันตี ไม่แน่ใจลองเลื่อนอ่านเม้นต์ก่อนได้นะ👌🏻

ชื่อตอน : ปฐพีเย็นชา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 185k

ความคิดเห็น : 96

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2559 12:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 2,000
× 0
× 0
แชร์ :
ปฐพีเย็นชา
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/137880/2130559108-member.jpg

 

 

@โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำแห่งหนึ่ง

 

โคมไฟหน้าตัดทรงกลมอันใหญ่ในห้องสี่เหลี่ยมส่องวาบลงมาให้แสงสว่างแก่ร่างที่อยู่ในห้อง  เสียงถุงมือยางดังเปรี๊ยะ  ในตอนที่มันถูกดึงร่นลงมาเสมอข้อมือหนา  ถึงแม้ผ้าปิดปากจะบดบังใบหน้าขาวละมุนของร่างสูงอยู่  แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่อาจบดบังรูปโฉมหล่อเหลาปานเทพบุตรของเขาได้เลยสักนิด

 

ชุดกาวน์สีขาวห่มคลุมร่างกายสูงโปร่งที่สาวๆใฝ่ฝัน  ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน  ความกว้างของช่วงไหล่และกล้ามเนื้อบึกบึนที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ชุดกาวน์ก็โผล่ออกมาขจรขจายให้ชายทั้งหลายอิจฉาตาลุกวาวเป็นว่าเล่น  รวมถึงใบหน้าสมส่วนลงตัวราวกับพระผู้เป็นเจ้าสรรค์สร้างให้มาอย่างวิจิตร  บรรดาสาวแก่แม่ม่ายสาวเล็กสาวใหญ่วัยละอ่อนต่างก็รุมกรี๊ดกร๊าดคุณหมอหนุ่มจนแทบจะถวายตัวทอดร่างให้เชยชมฟรีแบบไม่มีค่าใช้จ่าย

 

"คนไข้พร้อมแล้วค่ะ"  สุรเสียงน้ำผึ้งหวานเดือนห้าดังขึ้นมาหยอกล้อใบหูสะอาด  มือหนาของร่างสูงราวนายแบบหลุดจากนิตยสารจัดระเบียบหมวกคลุมผมที่ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยความร้อนสูง  ก่อนที่ดวงตาคู่คมคายไร้ความรู้สึกจะหันมาสบสายตากับผู้ช่วยคนสวยที่ยืนทำตาหวานเชื่อมอยู่ข้างหลัง

 

"ขอบคุณ"

 

เขาเดินผ่านไปด้วยมาดแข็งขื่นราวรูปปั้น  ไม่มีแม้แต่สายตาตอบสนองต่อสิ่งเร้าใดๆทั้งสิ้น  ใช้เวลาเพียงไม่นาน  บุรุษพยาบาลก็เข็นเตียงผู้ป่วยเข้ามา

 

เสียงร้องโอดครวญแสดงความเจ็บปวดตามประสามารดาท้องแก่ใกล้คลอดดังขึ้นเป็นระรอก  ร่างบนเตียงบิดตัวอย่างร้าวราน  สองมือจิกหน้าท้องใหญ่โตเสียแน่นเนืองในขณะที่หยดน้ำใสไหลเผาะออกจากหางตาตามความรู้สึก  ร่างสูงหยุดอยู่ตรงปลายเตียง  จัดการกับเครื่องไม้เครื่องมือจนเสร็จสรรพ

 

"คุณ...คุณหมอ"  สาวท้องแก่พึมพำเสียงกระเส่าไร้เรี่ยวแรง  คุณแม่ท้องแก่คนนี้ไม่สามารถคลอดเองได้ตามปกติเนื่องจากช่องคลอดขยายไม่ได้มาตรฐานตามต้องการ  แถมบุตรที่อยู่ในท้องยังตัวใหญ่สมบูรณ์  คลอดเองไม่ได้โดยเด็ดขาด  แต่ถึงกระนั้น  การลงมือผ่าคลอดก็ยังไม่เกิดขึ้น  เนื่องจากยังไม่ถึงขั้นตอนปฏิบัติการณ์ผ่าตัด  คุณแม่ใกล้คลอดโอดครวญเสียงดังขึ้นอีกครั้ง  ให้เดานะ  เสียงกระเส่าเหล่านั้นไม่น่าจะเกิดจากความเจ็บปวดจากภาวะใกล้คลอดหรอก  แต่อาจจะเป็นเพราะคุณหมอที่ทำคลอดเธอดัน  'หล่อระดับเจมส์มาร์  กับเจมจิ  กอดคอกันกระโดดตึกใบหยกลงมาตายเลยต่างหาก!

 

นายแพทย์รูปหล่อไม่ได้สนใจรายละเอียดอื่นใดนอกจากการปฏิบัติหน้าที่ของตน  กุหลาบป่าที่เบ่งบานอยู่ตรงหน้าไม่ได้ทำให้เขาใจเต้นหรือเกิดความรู้สึกอื่นแต่อย่างใด  หล่อนไม่ใช่ผู้หญิงรายแรกที่เขาทำคลอดหรือตรวจภายในให้  ไม่ใช่ผู้หญิงรายแรกที่เขาต้องก้มๆเงยๆสัมผัสร่องกลางกายเพศของหญิงสาว...

 

มือหนาหยิบมีดโกนที่ผ่านการฆ่าเชื้อด้วยระดับความร้อนสูงขึ้นมากำจัดนาผืนน้อยรกทึบที่ปกคลุมกุหลาบป่าจนเกลี้ยงเกลาราวกับช่างตัดผมชายอันลือชา  ถามว่าทำไมต้องโกนออกทั้งๆที่เคสนี้ต้องผ่าคลอด...ตอบง่าย  เนื่องจากว่าอุปกรณ์ทำแผลมักปิดทับจุดที่เส้นหญ้าดกรกงอกเงยอยู่จนก่อให้เกิดปัญหาตามมาในตอนดึงพลาสเตอร์ปิดแผล  หรือแม้กระทั่งตอนที่คุณหมอสุดหล่อต้องลงมือเย็บรอยผ่าให้จรดกันสนิท

 

"คุณหมอ..."  คนไข้เริ่มพึมพำเรียกนายแพทย์หนุ่มแทนที่จะเป็นเสียงครวญครางเจ็บปวด  เธออายมาก  บอกเลยว่าเขิน  หมอหล่อออกขนาดนี้  หัวใจเต้นระส่ำสุดจะทานทนไหว

 

นายแพทย์หนุ่มวางอุปกรณ์  ก่อนที่มือหนาข้างนั้นจะใช้เครื่องมือปาดเช็ดเศษเส้นขนที่ถูกโกนแต่ยังติดค้างอยู่ตามเนื้อโหนกความเป็นสาวของคนไข้จนสะอาด  ดวงตาไม่ได้สื่อถึงอารมณ์ใดๆ  แตกต่างจากสาวท้องแก่ลูกสองที่นอนกัดฟันกึกๆใบหน้าแดงฟุ้งซ่าน

 

แหม...ลูกคนแรกก็ผ่าออก  โดนโกนขนแบบนี้นี่แหละ  มันช่างแปลกดีเหลือเกิน  ที่หล่อนไม่ยักเขินเหมือนทำคลอดกับคุณหมอสุดหล่อคนนี้  หัวใจเต้นตึกตักไปหมด  ยิ่งเวลาที่ดวงตาชั้นเดียวคู่คมจ้องลึกเข้าไปข้างในโพรงสวาทที่แม้จะไม่ได้แสดงอารมณ์ใคร่ใดๆออกมา  แต่ก็สามารถปลุกต่อมพิศวาสของสาวท้องแก่ได้ไม่น้อย  และนี่ก็เป็นอีกเหตุการณ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรก  เพราะคนไข้ส่วนใหญ่ที่อยู่ในเคสการดูแลของนายแพทย์ปฐพี  ล้วนแล้วแต่มีภาวการณ์เต้นของชีพจรที่สูงอยู่เสมอ

 

เห็นไหมล่ะ  กว่าเขาจะเรียนจบ  กว่าจะได้ใบประกอบวิชาชีพแพทย์เฉพาะทางมาได้มันยากเย็นขนาดไหน  เขาเกือบสอบไม่ผ่านข้อหาเป็นตัวการให้ชีพจรคนไข้เต้นสูงขึ้นๆลงๆเกือบหัวใจวายตายไปซะแล้ว!

 

นายแพทย์ปฐพี  พิศิษฐ์วิศาลไพบูลย์  เขาเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง  อายุอายาเพิ่งย่างเข้า  30  ไม่นาน  ชายหนุ่มเกิดมาในตระกูลคุณหมอ  ด้วยทั้งคุณทวดที่ล่วงลับ  คุณปู่    คุณพ่อ  รวมถึงพี่ชายของเขาต่างก็เป็นหมอกันทั้งบ้าน  จะเรียกว่าเป็นตระกูลหมอก็ไม่แปลก

 

แต่น่าเศร้า  ปีกลายที่ผ่านมาพี่ชายของเขาเกิดประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตก่อนวัยอันควร  ทำให้กิจการบริษัทผลิตเครื่องมือทางการแพทย์ครบวงจร  และธุรกิจโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของตระกูล  มีผู้สืบทอดเหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวคือเขา...

 

คุณหมอพี  หรือนายแพทย์ปฐพีวัย  30  กระรัต  ผู้ที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์ราวกับหนุ่มน้อย  20  ตอนต้น  สถานะโสดสนิทชิดเชื้อ  ไม่เคยคบผู้หญิงหรือสุงสิงกับใครหน้าไหน  ด้วยลักษณะนิสัยไม่สนใจโลกภายนอก  ชอบเก็บตัว  พูดน้อย  เกลียดวงสังคมที่วุ่นวายเอิกเกริก  ทำให้เขาแตกต่างจากผู้เป็นพี่ที่ใกล้จะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝ่าไปแล้วถ้าหากไม่สิ้นบุญไปเสียก่อน

 

ด้วยเพราะนิสัยชอบอยู่สันโดษ  แยกตัวออกห่างจากโลกภายนอกและไม่เคยคบหาผู้หญิงหรือมนุษย์โลกหน้าไหนนี่แหละ  ทำให้คุณหญิงแม่ของเขาเกิดความกังวลใจ

 

คุณหญิงสิรินทิพย์  ท่านเป็นที่รู้จักดีในแวดวงสังคมไฮโซไฮเซทั้งหลาย  ท่านดำรงตำแหน่งเป็นถึงทายาทอันดับสองของบริษัทเอเจนซี่ชื่อดังรายใหญ่ในนครเซี่ยงไฮ้  และเป็นคุณแม่ยังสาวของคุณหมอพีสุดหล่อกระชากไส้อีกด้วย

 

"ปฐพี  มาหาแม่สิจ้ะ"  ท่านเอ่ยปากรั้งสองเท้าของร่างสูงอันแสนคุ้นเคยที่กำลังเดินขยับนาฬิกาข้อมือด้วยมาดเคร่งเร่งรีบ  วันนี้มีเคสผ่าตัดด่วนทั้งที่เป็นเวลาเลิกงาน  เวลาพักผ่อนของเขาแทบไม่มี...

 

"สวัสดีครับคุณหญิงน้า"  ชายหนุ่มเอ่ยปากทักทายพร้อมกับยกมือไหว้สวยงามให้หญิงวัยใกล้คล้ายใกล้เคียงกับคุณแม่ของเขา  นามของเธอคือ  'คุณหญิงน้ำนิลซึ่งท่านกำลังนั่งรักษามาดผู้ดีอยู่ข้างคุณหญิงสิรินทิพย์แม่ของเขา

 

"ตายแล้ว  เผลอแป็บเดียวหนูปฐพีโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย  เรียนอยู่ปีไหนแล้วเอ่ย?"

 

"แหม  เรียนจบแล้วคุณหญิงน้อง  เริ่มเข้าทำงานได้หลายเดือนแล้วจ้ะ"

 

"เร็วจริงๆนะคะคุณพี่  เผลอแป็บเดียวก็เรียนจบซะแล้ว  ที่เห็นอยู่ล่าสุดยังเป็นเด็กตัวเล็กๆอยู่เลย"

 

"นั่นสิคะคุณน้อง  เร็วจริงๆด้วย"  คุณหญิงสิรินทิพย์เสริม  ก่อให้เกิดการสนทนาระหว่างสองคุณนายที่ไม่ได้ประสบพบเจอกันนานเป็นชาติ

 

"มีเรื่องอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับคุณแม่"  ปฐพีที่เริ่มรู้สึกว่าคุณแม่ของเขากับเพื่อนรุ่นน้องคนสนิทเริ่มคุยกันออกนอกทะเล  หาได้เกี่ยวข้องอะไรกับการที่ต้องรั้งตัวเขาไว้แต่ประการใดเกิดความสงสัย  สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะตั้งคำถามที่คลางแคลงใจอยู่นานเป็นลำดับถัดไป

 

"กำลังจะไปไหนเหรอลูก?"

 

คุณหญิงสิรินทิพย์กระแอมขั้นมาแก้เก้อ  นึกอยากดุลูกชายตัวเองนักหนาแต่ก็ต้องกลั้นอารมณ์ไว้ต่อกรกันตอนไม่มีแขก  เธอหันมายิ้มถามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยสายตาแพรวพราว  ไม่ทันได้พูดอะไร  คุณหญิงน้ำนิลก็เอ่ยปากพูดในสิ่งที่คงไม่มีวันเกิดขึ้นจริง... 

 

 

"คงจะไปเดท  หรือนัดสาวๆทานมื้อค่ำใช่หรือเปล่าจ้ะ?"

 

"เปล่าครับ"  ปฐพีตอบเสียงเย็นเยียบ

 

"ถ้างั้นคงจะกำลังไปหาใครสักคนมาเป็นลูกสะใภ้ให้แม่ใช่ไหมจ้ะ?"

 

สิรินทิพย์ถามบ้าง  ซึ่งคราวนี้สกัดเอาฝีปากคนเย็นชาอย่างปฐพีให้ปิดปากเงียบงันไปเลยทีเดียว

 

"เปล่าครับ"  คำตอบยังคงไม่เปลี่ยนไป  จนคุณหญิงสิรินทิพย์เผลอคิดว่าตัวเองกำลังพล่ามอยู่กับเครื่องบันทึกเสียงอัตโนมัติ  นึกอายคุณหญิงน้ำนิลที่ตัวเองมีลูกชายเป็นหุ่นยนต์

 

"แล้วลูกไม่คิดจะหาใครสักคนมาเป็นคู่ชีวิตบ้างหรือจ้ะ?"  เธอกลั้นใจป้อนคำถามออกไปอีกครา

 

"ไม่ครับ"

 

"ทำไมล่ะลูก"  คุณหญิงสิรินทิพย์ห่อไหล่สะท้านจนคุณหญิงน้ำนิลอดไม่ได้ที่จะยกมือวางบนไหล่เล็กเพื่อปลอบโยน

 

"ผมไม่อยากแต่งงาน  ผมอยากอยู่คนเดียว..."

 

ลั่นวาจาเหมือนยื่นคำขาด  เขาอยากอยู่คนเดียว  ไม่อยากแต่งงานมีพันธะกับใคร  ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับใครทั้งนั้น

 

"ปฐพี  ลูกจะอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอกนะ"  คุณหญิงสิรินทิพย์ทำตาละห้อย  "วัยอย่างลูก  สมควรจะมีครอบครัว  สมควรจะมีตัวเล็กออกมาวิ่งเล่นให้พ่อกับแม่ได้อุ้มชู..."

 

"แต่คุณพ่อก็ไม่ได้เร่งเร้าอะไรผมนี่ครับ..."  เป็นครั้งแรกที่ปฐพีโต้เถียงกลางคัน  จะว่ายังไงดีล่ะ  เขาเบื่อเหลือเกินที่จะต้องคอยรับฟังเรื่องเดิมๆ  เบื่อเหลือเกินที่ต้องคอยปฏิเสธคำพูดโน้มน้าวที่ไม่เคยมีผลใดๆต่อเขาทุกๆวัน  มันออกจะน่ารำคาญอยู่นะ  ถ้าต้องถูกบีบบังคับให้ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ชอบพอด้วยเลย

 

"ปฐพี"  คุณหญิงสิรินทิพย์ทอดถอนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน  "แม่อยากอุ้มหลาน"

 

เธอเผยความจำนงออกมาตามตรง  เฝ้าวิงวอนผ่านสายตาโรยละห้อย  ซึ่งนอกจากจะไม่ได้คำตอบจากริมฝีปากหยักเป็นรูปสวยสดสีระเรื่อ  เธอยังสัมผัสได้ถึงไอเย็นฉ่ำที่แผ่รัศมีเรืองรองจากร่างสูงสง่าของลูกชาย  คุณหญิงสิรินทิพย์มีท่าทีอึกอัก  อยากรั้งปฐพีไว้ก็ยากเหลือเกิน

 

ปฐพีมีดวงตาเรียบเฉยที่สามารถแผ่รังสีเย็นเยือกออกมาแช่แข็งร่างกายของผู้คนที่ก่อกวนเขาไว้ด้วยความเงียบงันของตัวเขาเอง  ไม่ว่าใครก็ไม่อาจปฏิเสธ...

 

ความเย็นชาของนายแพทย์หนุ่มเป็นอุปสรรคสำคัญ  ที่ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ไม่เคยเข้าถึงตัวเขาได้ดังใจฝันง่ายๆเลยสักครั้ง  สถานที่ที่สามารถพบเขาได้แทบตลอดเวลาคือโรงพยาบาล  นอกนั้นอย่าได้หวัง  และก็อีกเรื่องซึ่งเป็นที่แน่นอน  คือผู้หญิงพวกนั้นมักจะมาในคราบของ  'คนไข้ทั้งป่วยจริงก็ดี  ทั้งป่วยไม่จริงก็ดี  แต่คุณรู้อะไรไหม  ส่วนใหญ่จะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า...

 

"บ่ายวันศุกร์  คุณได้อุ้มแน่"  เสียงทุ้มราบเรียบปานถนนทางด่วนดังออกมาจากกลีบปากสวย  ดวงตาไร้อารมณ์  กับร่างกายที่นานครั้งจะขยับสักหน  ต๊อกแต๊กๆเหมือนหุ่นยนต์แบบนั้น  ถ้าเป็นตอนยังเด็กก็น่ารักอยู่หรอก  แต่ตอนนี้ผู้เป็นแม่อย่างคุณหญิงสิรินทิพย์กลับมองแล้วรู้สึกปวดหัว  รังสีเยือกเย็นพวยพุ่งไปทุกอณูผิวจนแผ่ซ่านเข้าสู่ผิวหนังของคุณหญิงน้ำนิลที่นั่งอยู่ไม่ไกล  รู้ได้โดยนัยน์ว่ายังไงหนูน้ำฟ้าลูกสาวเธอคงรับมือไม่ไหว...

 

"หมายความว่ายังไงฮะตาพี  ที่ว่าวันศุกร์นี้จะได้อุ้มแน่  อธิบายมาเดี๋ยวนี้นะลูก!"  ผู้เป็นแม่สุดจะทานทน  ลูกชายที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวดูเหมือนพ่อของเขาอย่างมากมาย  ที่ถ้าชาตินี้ไม่ถูกจับแต่งงานก็คงไม่มีเมีย  ไม่มีแม้กระทั่งบุตรไว้สืบสกุล  มันน่าไหมล่ะ  ดูสิ  โดนขึ้นเสียงใส่ขนาดนี้ยังยืนเฉยอยู่อีก

 

"ผมจะรับเลี้ยงเด็ก"  เขาตอบเสียงเรียบ  ยกข้อมือขึ้นดูเวลาอีกหน

 

"ปฐพี!  แม่ไม่ต้องการแบบนั้น"  ร่างเพรียวสร่างสมส่วนลุกพรวดขึ้นจากโซฟาเนื้อหนังกึ่งกลางห้องโถง  สองเท้าย่ำพรมเดินตามแผ่นหลังกว้างของลูกชายสุดมึนที่โยกย้ายตัวเองหนีห่างจากเธอไปแบบดื้อๆ  คุณหญิงน้ำนิลยิ้มเอือม  ชะเง้อมองตามสองแม่ลูกด้วยความรู้สึกปวดตับลามไปถึงไตทะแม่งๆ

 

"ปฐพี  หยุดฟังแม่ก่อน"  มือแม่เหนี่ยวรั้งท่อนแขนของลูกชายเอาไว้  หมอหนุ่มชะงักหยุด  ทอดถอนหายใจออกมาปอดแทบฟีบ  "ไม่มีใครจะดีต่อเรามากไปกว่าคนที่ใช้สายเลือดร่วมกันกับเรา"

 

"..."

 

"พีจะอยู่คนเดียวไม่ได้โดยเด็ดขาด"

 

ต่อให้เขาจะรักชีวิตอิสรเสรี  ชอบอยู่ในอีกโลกที่ใครหลายคนไม่เข้าใจ  แต่เขาก็ควรจะหันหน้าเข้าหาผู้คนภายนอกเสียบ้าง  ไม่ใช่หันหลังให้กับอะไรหลายๆอย่างแบบนี้  ตลอดเวลาที่ผ่านมาปฐพีตั้งหน้าตั้งตาทำงานเป็นอย่างดี  ไม่เคยมีข้อบกพร่องให้หมองใจ  แน่นอนว่าทั้งคุณพ่อคุณแม่ของเขาย่อมภูมิใจในตัวเขาเป็นอย่างยิ่ง  ผิดก็แต่ไอ้เรื่องหนึ่งที่ทั้งสองท่านยังลำบากใจนี่แหละ...

 

ไม่สิ  น่าจะเป็นคุณหญิงสิรินทิพย์คนเดียวมากกว่าที่ลำบากใจ  เพราะคุณท่านเมฆาไม่ได้มีความเห็นใดกับเรื่องนี้เลย

 

"มะรืนนี้  ลูกต้องว่าง  แม่จะพาใครบางคนมาให้ลูกทำความรู้จัก"

 

เธอบีบเรียวแขนกำยำซ่อนกล้ามเนื้อเป็นมัดของลูกชายเสียแน่น  สัมผัสนั้นลอดกลอนประตูหัวใจของเจ้าชายน้ำแข็งไม่ได้สักนิด  คงมีแต่เสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ถูกถอนออกมาเป็นคำตอบ

 

"อาชีพหมอ  ไม่มีเวลาว่าง..."  เสียงเรียบทุ้มละไมส่งผ่านริมฝีปากลากเนือย  หากแต่คุณหญิงสิรินทิพย์กลับยังไม่ยอมปล่อยมือจากเขาเลย

 

"เอาเถอะ  แม่ถือว่าลูกรับรู้แล้วนะ"    จะว่ายังไงดีล่ะ  ลำพังแค่สูญเสียลูกชายคนโตไปก็เป็นเรื่องที่ทำใจลำบากยากเย็นจะเป็นจะตายสำหรับหัวอกคนเป็นแม่อยู่แล้ว  ถ้าจะให้ถูกลูกชายคนเล็กหมางเมินงอนนานมันก็ดูจะทำร้ายจิตใจเธอเกินไปหรือเปล่า  ชายหนุ่มเหลือบมองใบหน้าเศร้าสลดของมารดา  ถึงแม้ปฐพีจะเย็นชาไปหน่อย  แต่ลึกๆแล้ว  เขาก็แอบเห็นใจมารดาไม่น้อย...

 

"ผมขอตัว"

 

สุดท้าย  ชายหนุ่มก็เลือกที่จะแสร้งทำทีไม่สนใจต่อโลกตามเดิม  คุณหญิงสิรินทิพย์ยอมปล่อยมือออกจากลำแขนของลูกชาย  ใบหน้าอ่อนเกินกว่าวัยแสดงความสลดไม่เสื่อมคลาย  แต่เธอคงทำอะไรไม่ได้  เพราะพ่อตัวดีขับรถแล่นฉิวจากไปแล้ว!

 

"เห็นหรือยังล่ะคุณน้อง  ว่าลูกชายคุณพี่เย็นชาแบบไหน"  สิรินทิพย์เดินกลับเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม  เธอพบว่าคุณหญิงน้ำนิลมีสีหน้าลำบากใจไม่ต่างกันเลย

 

"ค่ะคุณพี่...แต่นิลคิดว่าลูกสาวนิลหนักกว่าอีกค่ะ  รายนั้นแสบอย่าบอกใคร  นิลคิดว่าเขาไม่เหมาะกับคนฉลาดๆท่าทางสุขุมอย่างปฐพีแน่ๆเชียว"

 

คุณหญิงน้ำนิลมโนภาพยัยลูกสาวจอมแก่นแก้วที่ไม่ได้พกความแสบเกินพิกัดอย่างเดียวสลับกับใบหน้าเพิกเฉยของคุณหมอปฐพีสุดหล่อ

 

"เอาน่า  คุณพี่คิดว่าไม่มีใครเหมาะสมกับเจ้าพีมากไปกว่าหนูน้ำฟ้าอีกแล้ว  คุณพี่เชื่อว่าหนูฟ้าต้องปราบพยศเจ้าพีของคุณพี่ได้แน่  อีกอย่างคุณเมฆาพ่อเจ้าพีก็นิสัยแบบนี้  คุณพี่ยังปราบได้เลย  รับรองว่าคุณพี่จะเป็นเทรนด์เนอร์ที่ดี  ดูแลให้คำแนะนำหนูน้ำฟ้าตลอดการปฏิบัติการเลย"  เธอเอื้อมมือไปกุมไหล่เล็กของคุณหญิงน้ำนิลเอาไว้อย่างแม่นมั่น  ดวงตาคู่สวยฝากฝังความหวังเอาไว้อย่างแรงกล้า  ไม่ว่ายังไงเธอต้องมีลูกสะใภ้สวยๆไว้ประดับบ้าน  ไม่ว่ายังไงเธอต้องมีหลานๆไว้วิ่งเล่น  และไม่ว่ายังไงปฐพีต้องเสียเวอร์จิ้น!

 

ไม่มีใครเหมาะสมกับปฐพีเท่าหนูน้ำฟ้าอีกแล้ว  ก็เธอน่ะ  สวย  รวย  เซ็กซี่  แถมยังอยู่ในลิสต์ผู้ดีไฮโซ  จะมีอะไรดีไปกว่านี้

 

ทุกอย่างถูกกำหนดเอาไว้อย่างลงตัว  ถ้าหากไม่มีข้อผิดพลาดใดๆเกิดขึ้น  หรือปฐพีไม่บังเอิญเป็นเก้งกวางหรือกระทิงแฝงยีนส์กระซู่ซะก่อน  แผนการคงสำเร็จไปด้วยดีอย่างแน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

 

พบข้อผิดพลาด , ตัวอักษร , ตัวสะกดผิดพลาด  คอมเม้นต์แนะนำตักเตือนได้เลยค่ะ  บินจะรีบแก้ไขทันที . . . ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน  ถ้าไม่ลำบากเกินไปกรุณาคอมเม้นต์พูดคุยกับโมงบินได้ตามโอกาสเลยค่ะ  ถึงจะไม่ได้ตอบทุกเม้นต์  แต่ก็ชอบอ่านเม้นต์เป็นงานอดิเรกนะคะ ^__^

 

#พบกันตอนต่อไป  รักทุกคนที่หลงเข้ามาเลยยย ^ 3 ^

 

">

 

ความคิดเห็น