Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 อย่าให้สายเกินไป

ชื่อตอน : บทที่ 8 อย่าให้สายเกินไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2564 15:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 อย่าให้สายเกินไป
แบบอักษร

"พี่เมฆลูก เหม่ออะไรครับ"

"เปล่าครับ"ผมนั่งมองจานข้าวตรงหน้า ก่อนที่จะใช้ช้อนในมือเขี่ยอาหารในจานไปมาอย่างใช้ความคิด ผมรู้ว่าหนูซินชอบผมแต่ทำไมเธอถึงได้มีข่าวว่าจะหมั้นกับคนอื่น มันใช่เหรอ...มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

"เริ่มรู้สึกตัวแล้วละซิ"ป๊าพูดก่อนที่จะหันไปสนใจตักอาหารให้กับคุณแม่

"ผมไม่เข้าใจว่าป๊าพูดอะไร"ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าป๊าหมายความว่ายังไง แล้วตอนนี้ป๊ากำลังสื่อถึงอะไร

"เดี๋ยวนะ สองพ่อลูกกำลังคุยเรื่องอะไรอยู่คะ?"

"ไม่มีอะไรหรอกครับที่รัก เราสองคนรีบทานกันดีกว่า วันนี้อากาศดีเราสองคนควรเข้านอนแต่หัววัน"ป๊าพูดก่อนที่จะขยิบตาให้กับคุณแม่ผม เดี๋ยวก่อนป๊า..คือมีลูกนั่งอยู่ตรงนี้ แถมตอนนี้มันใช่เวลามาหวานกันต่อหน้าผมหรือเปล่า

"ป๊าก็...แก่แล้วพูดอะไรไม่รู้ "แม่ผมพูดออกมาด้วยความเหนียมอายอย่างกับสาวแรกรุ่น

"ป่ะลุก เดี๋ยวป๊าจะแสดงให้ดูว่าแก่แล้วยังแซ่บมันเป็นยังไง"ทุกคนช่วยบอกผมที ว่าตอนนี้ผมยังมีตัวตนอยู่ หวานกันไม่เกรงใจผมเลย

"ป๊า!! เล่นอะไรเนี้ย อายลูกบ้างเถอะ"แม่ผมพูดก่อนที่จะทำท่าหยิกคนแก่ที่นั่งข้างๆเบาๆ

"ตามสบายเลยครับ"ผมพูดก่อนที่ตัวเองจะกลับมาใช้ความคิดอีกครั้ง ผมก็ไม่ใช่คนที่จะเข้าใจเรื่องความรักสักเท่าไหร่หรอกนะ แต่ผมพอรู้มาบ้างหลังจากที่ผมได้คุยกับเธอเมื่องานวันเกิดของผม คำพูดและแววตาของเธอดูจริงจังไม่มีแววล้อเล่น แต่ข่าวซุบซิบที่ออกมานั้นถ้าไม่มีมูลคงไม่มีคนเต้าข่าว ใช่สิกัปตัน กัปตันต้องรู้เรื่องนี้แน่ๆ

"ป๊ากับคุณแม่ครับวันนี้ผมจะกลับไปนอนคอนโดนะครับ พอดีมีเรื่องให้จัดการนิดหน่อย"พูดจบผมก็รีบไปที่รถของตัวเองทันที ก่อนที่จะบึ่งไปในที่ที่ผมสามารถหาคำตอบจากเรื่องนี้ได้

 

"ออกมาเจอกันหน่อย ที่เดิมบอกมันด้วย"หลังจากที่ผมต่อสายหาใครบางคนผมก็รีบขับรถไปที่นัดหมายทันที ผมใช้เวลาประมาณเกือบสี่สิบนาที กว่าจะถึงสถานที่นัดหมาย ส่วนคนที่ผมนัดให้มาเจอกันที่นี่คงมาถึงกันแล้วเพราะพวกมันอยู่ใกล้กว่าผม

"พวกนั้นมาถึงหรือยัง"ผมถามพนักงานที่ทำงานที่ร้าน อาจจะเป็นเพราะว่าที่นี่เป็นที่รวมตัวมาตั้งแต่สมัยป๊าของผมเจ้าของร้านรวมทั้งพนักงานที่ทำงานที่นี่มานานก็จะรู้จักพวกผมเป็นอย่างดี

"คุณๆรออยู่ที่ห้องแล้วครับ"ผมพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะขึ้นไปยังห้องที่พวกเรานัดกันเอาไว้

"มาแล้วเหรอ มีเรื่องอะไรถึงนัดเร่งด่วนขนาดนี้"น้ำเหนือที่ข้างๆมีจิงจิงนั่งอยู่ด้วย คงไม่ต้องบอกว่าจิงจิงเธอโดนน้ำเหนือมันบังคับมา

"น่านละ"ผมหันไปมองรอบๆห้อง เพราะไม่เห็นน้ำน่านในนั้น

"ออกไปรับกัปตัน"

"เดี๋ยวนะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี้ยน้ำเมฆ แล้วเหนือนี่ก็อะไร ไม่ใช่น้ำเมฆมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยเหรอ จะเอาจิงมาด้วยทำไมเนี้ย"จิงจิงพูดด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

"พวกเราไม่มีความลับกับจิงหรอกน่า ใช่มั้ยเมฆ"ในเมื่อเธอมาแล้ว ก็คงว่าอะไรไม่ได้ ผมก็คงได้แต่เลยตามเลย

"มาแล้วๆ เมฆมีเรื่องอะไรหรือเปล่า"น้ำน่านเดินเข้ามาพร้อมกับกัปตันดูจากชุดที่สองคนนี้ใส่คงเพิ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัย

"เรื่องนี้เกี่ยวกับผมด้วยเหรอครับ ทุกทีผมไม่เห็นเกี่ยวอะไรด้วยเลย"กัปตันพูดออกมาด้วยความสงสัย ถึงพวกเราทุกคนจะไปมาหาสู่กันบ่อยๆแต่กับกัปตันนั้นไม่ค่อยที่จะได้มาแฮงค์เอาท์กับพวกผมเท่าไหร่ เลยจะมาหากันแค่เรื่องที่เกี่ยวข้องกันจริงๆพอทุกคนมาถึงผมก็เข้าเรื่องเลยทันที

"หนูซินจะหมั้น"

"ห๊ะ!! ห๊ะ!! ห๊ะ!!"ทุกคนดูตกใจเว้นคนหนึ่งที่ดูไม่ตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

"เดี๋ยวนะ ไหนว่าน้องเขาชอบมึงไงเมฆ"น้ำเหนือพูดออกมาด้วยความสงสัย ส่วนน้ำน่านก็ทำหน้าไม่ต่างกัน

"นี่คือเรื่องที่น้ำเมฆนัดพวกเรามาเหรอ"จิงจิงก็ทำหน้าสงสัย ส่วนอีกคนที่ยกแก้วขึ้นมาจิบ ทั้งๆที่ตัวเพิ่งอายุสิบเก้าเท่านั้นแถมยังทำหน้าตาไม่ตกใจกับเรื่องที่ได้ยิน ไหนมันบอกว่าชอบเธอไงแต่ดูท่าทางแล้ว มันไม่ตกใจกับสิ่งที่ผมบอกเลย

"รู้เรื่องนี้แล้วใช่มั้ย"

"ก็ท่าหนูซินจะหมั้นจริงๆแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่เหรอครับ"กัปตันทำหน้ายิ้มๆ แต่หน้าของมันตอนนี้วอนตีนผมเต็มที่เลยละ

"เออว่ะ ก็แค่น้องเขาจะหมั้นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึงวะเมฆ"น้ำเหนือพูดก่อนที่จะทำหน้าเห็นด้วยกับกัปตัน

"อยู่ๆเกิดเสียดายขึ้นมางั้น"น้ำน่านถ้ามันนั่งเฉยๆผมจะไม่ว่าเลย สาบานว่ามันคือน้องชายที่คลานตามกันมาของผม

"หน้ากูคือคนที่เสียดายของเหรอ"ผมพูดก่อนที่จะเอานิ้วชี้เข้าหาตัวเอง

"เฮ้อ...ในเมื่อพี่ไม่ได้รักได้ชอบ พี่ก็ไม่ควรยุ่งเปล่า"หลังจากที่กัปตันดื่มไปสักพัก มันก็วางแก้วลงตามอารมณ์ที่ตอนนี้ผมรู้ว่ามันไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

"ใจเย็นๆ"น้ำน่านเมื่อเห็นว่าสถานการณ์เมื่อไม่ดี ก็พยายามปรามๆกัปตันเอาไว้ เพราะถ้ามันยังทำพฤติกรรมไม่รู้รุ่นพี่รุ่นน้องแบบนี้ มันอาจจะได้จมตีนอยู่ในห้องนี้ก็ได้

"กูก็แค่อยากรู้ หรือกูอยากรู้ไม่ได้"

"กูรู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันต้องมีเหตุและผล แต่เรื่องของความรักมึงจะมาหาเหตุผลกับมันไม่ได้"น้ำเหนือพูดและทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับมัน ส่วนผมนะเหรอ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ที่ผมเรียกทุกคนมาเพื่ออยากรู้ความเป็นไปได้ ที่จู่ๆเด็กนั่นก็เบนเข็มออกจากผม ตอนนั้นประกาศซะใหญ่โตว่าจะตามจีบผม ตอนคุยกันเธอยังไม่ยอมแพ้เลย นี่อะไรไม่กี่วันมีข่าวว่าจะหมั้น มันใช่เหรอวะ

"ทำไมจะอธิบายและหาเหตุผลกับมันไม่ได้วะ ความรักมันก็เป็นปฏิกิริยาเคมีที่เกิดขึ้นในร่างกายมนุษย์หรือพวกมึงจะบอกกูว่าจู่ๆอะดรีนาลีนของเธอน้อยลงทำให้การตื่นตัวน้อยลงอย่างนั้นเหรอ"

"เฮ้อ! ใครก็ได้ช่วยตอบกูที ว่ากูกับมันออกมาจากท้องแม่คนเดียวกัน"น้ำน่านพูดก่อนที่จะยกแก้วที่มีน้ำสีอำพันเกือบเต็มแก้วขึ้นดื่มแทบจะหมดแก้ว ก่อนที่จะถอนหายใจออกมายาวๆ

"พี่แม่ง..จะเข้าใจอะไรยากวะ ในเมื่อเธอชอบพี่ พี่กลับวิ่งหนี พอเธอออกห่างพี่ พี่จะกับจะดึงเธอให้เข้ามาอยู่ในวงโคจรของตัวเองเนี้ยนะ งี่เง่าว่ะพี่"

"มึงว่าไงนะ"ผมลุกไปกระชากคอเสื้อกัปตันมันทันที มันพูดไม่มาก แต่ความโมโหของผมกลับพุ่งปรี๊ด จะเรียกว่ามันแทงใจดำของผมเลยก็ได้ ผมไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้ผมเป็นอะไร ทำไมต้องอยากหาเหตุผลเพื่อดึงเธอกลับมา อาจเป็นเพราะความเคยชินที่ผมเคยได้จากเธอแต่ต่อไปนี้มันจะไม่เกิดขึ้นกับผม ผมเลยรู้สึกแปลกๆละมั้ง

"มึงควบคุมตัวเองด้วยเมฆ คนที่มึงกำคอเสื้ออยู่ตอนนี้คือน้องนะเว้ย"น้ำเหนือกับน้ำน่านรีบมาดึงตัวผมออกจากกัปตัน

"มึงกลับไปทบทวนตัวเองดีกว่า ว่าตอนนี้มึงเป็นบ้าอะไร ไม่ได้รักไม่ได้ชอบมึงก็อย่าดึงน้องเขาให้มาอยู่ในวังวนของตัวมึงเอง จะมีสักกี่คนที่ยอมให้มึงทำร้ายจิตใจได้มากมายขนาดนี้"น้ำเหนือพยายามเตือนสติผม ผมเข้าใจความหมายที่มันจะสื่อให้ผม แค่ผมไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองเป็นบ้าอะไรเพียงแค่ความใจใส่ที่เธอเคยมีให้ผม รอยยิ้มที่เธอเคยให้ผม ทุกอย่างเธอจะไปทำกับคนอื่น อยู่ๆผมก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

"น้ำเมฆ..ผู้หญิงน่ะ ถ้าเขาอดทนจนถึงที่สุดแล้ว ไม่ต้องให้ผู้ชายมาไล่หรอกนะ เมื่อความอดทนมันสิ้นสุด ผู้หญิงอย่างเราจะไม่ย้อนกลับไปยังที่ที่ทำให้เราเจ็บปวดเด็ดขาด กลับไปทบทวนความรู้สึกตัวเองเถอะ ว่าตัวเองรู้สึกอะไรกับน้องเขา อย่าคิดได้เมื่อทุกอย่างมันสายเกินไป"จิงจิงพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไป น้ำเหนือและกัปตันก็เดินออกไปส่วนน้ำน่าน มันยังนั่งมองหน้าผมไม่ได้ออกไปไหน

"ไม่ไป"ผมพูดกับน้ำน่านก่อนที่จะยกแก้วตรงหน้าขึ้นดื่ม

"วันนี้อยากเมา เมาปะเดี๋ยวเลี้ยง"มันกดกริ๊งเรียกพนักงานเข้ามาก่อนที่จะสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม ผมไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่จิบเหล้าขมๆในแก้วพร้อมกับคิดอะไรไปด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

** เอาจริงคาเรกเตอร์น้ำเมฆเขียนยากมาก คือมันเดาอารมณ์ของตัวละครได้ไม่ค่อยรื่นไหล เพราะด้วยความที่พระเอกเราไม่เคยสนใจเรื่องของความรักเลย ถึงจะมีคนมารักมาชอบมากเท่าไหร่ก็ไม่เคยสะกิดหัวใจพี่แกได้แต่สำหรับหนูซินมันแตกต่างมันอาจจะมีความผูกพันธ์ที่พี่น้ำเมฆไม่รู้ตัว และความใจกล้า กล้าได้กล้าเสียและเอาใจใส่ จนคนที่เคยได้รับความรู้สึกนั้นค่อยๆแทรกซึมเข้าใกล้กันทีละเล็กทีละน้อย ต่อไปพี่จะกลับไปทบทวนความรู้สึกของตัวเองแล้วนะ แต่ก็หวังว่ามันจะไม่สายเกินไป**

 

 

 

 

ขอบคุณสำหรับอันดับ 2 ในหมวดรักโรแมนติก นะคะ❤❤❤

ความคิดเห็น