facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [7] : เสียอาการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2564 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[7] : เสียอาการ
แบบอักษร

 

Chapter 7 

'เสียอาการ' 

 

พลัมในชุดเดรสสีโอรสที่แทบจะกลมกลืนไปกับผิวขาว ๆ ของเธอก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหารที่มีริชาร์ดนั่งรออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวมีอาการเก้อเขินไม่น้อยที่ต้องสวมใส่ชุดสวย ๆ แบบนี้ ไหนจะต้องมากินข้าวกับเขาอีกมันเหมือนออกเดทยังไงก็ไม่รู้ 

"เธอลงมาสายตั้ง 10 นาที" ริชาร์ดพูดขึ้นเมื่อพลัมเดินเข้ามา เขาลุกขึ้นยืนและแสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการเลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อให้เธอนั่ง 

"เพราะชุดของคุณนั่นแหละ หนูไม่ชินเลยค่ะ" เธอเดินมาหาเขาด้วยท่าทางเก้อเขินก่อนจะหย่อนสะโพกสวยลงนั่งบนเก้าอี้ที่เขาเลื่อนให้ "ขอบคุณนะคะ" 

"เธอใส่ชุดนี้ก็สวยดี" เขาพูดชมเธอเสียงเรียบไม่ได้ยิ้มแย้มอะไรออกมาแต่มันก็ทำให้พลัมเขินจนตัวแทบม้วนร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย 

"ขอบคุณนะคะ" เธอกล่าวขอบคุณเขาในคำชมอีกครั้ง 

จากนั้นสาวใช้ก็ทยอยยกของกินมากมายมาขึ้นโต๊ะจนพลัมถึงกับตาทอประกายด้วยความรู้สึกอึ้งในสิ่งตรงหน้าเพราะมันเยอะมาก ๆ มันเหมือนจะจัดให้คนกินสักสิบคนมากกว่า 

"นี่จะจัดงานเลี้ยงเหรอคะ?" พลัมหันไปถามริชาร์ดด้วยความสงสัย 

"เปล่า" เขาตอบเพียงสั้น ๆ 

"แล้วทำไมอาหารมันเยอะจังคะ เราจะกินสองคนหมดเหรอคะ?" 

"ปกติฉันก็กินแบบนี้อยู่แล้ว" 

"ห้ะ?" เธอถึงกับร้องอุทานออกมาแล้วหันไปกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะอีกครั้งที่มีมากมายหลายอย่าง ถ้าให้นับคงเป็นสิบจาน นี่เขากินแบบนี้ทุกวันจริงเหรอ อยู่อย่างราชาเลยนะเนี่ย 

"นี่รับบทเป็นราชาเหรอคะ?" 

"ฉันก็แค่ใช้ชีวิตธรรมดา" 

"ธรรมดาแบบไหนคะเนี่ย?" 

"ก็ธรรมดาในแบบของฉันไง" 

"ค่ะ กินได้หรือยังคะ หิว" เธอมองหน้าเขาซื่อ ๆ เพราะท้องร้องหาอาหารตรงหน้าแล้ว 

"กินสิ" 

"ขอบคุณค่ะ" 

เมื่อริชาร์ดอนุญาตให้กิน พลัมก็ไม่รอช้าที่จะรีบตักอาหารตรงหน้ากินโดยเฉพาะเมนูล็อบเตอร์ตัวโต ๆ เนื้อฉ่ำ ๆ ที่ปกติเธอคงหากินเองไม่ได้ อะไรแพง ๆ ต้องกินก่อนถือว่าเป็นค่าเสียหายที่เขาจับเธอมากักขังหน่วงเหนี่ยวที่นี่ก็ต้องเลี้ยงเธอด้วยของแพง ๆ แบบเนี่ยแหละ 

"ฮายยย" แต่กินไปได้สักพักก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายริชาร์ดเดินเข้ามาภายในห้องแต่พอเขาเห็นพลัมก็หยุดฝีเท้าลงทันที 

"นี่เด็กใหม่พี่เหรอ?" ชายหนุ่มหันไปมองหน้าริชาร์ด 

"พยานฉัน" เขาตอบ ไรอัน น้องชายออกไป น้องชายแท้ ๆ ที่คลานตามกันออกมาเลย 

"อ๋อ คนนี้น่ะเหรอที่พี่เล่าให้ฟัง" ไรอันเดินตรงเข้ามาหาพลัมก่อนจะจับมือของหญิงสาวขึ้นมาจนเธอตกใจ รีบสะบัดมือออกและลุกก้าวถอยหลังออกมา 

"เห้ย ๆ อย่ายุ่งกับพยานฉัน" ริชาร์ดจ้องมองหน้าน้องชายด้วยความไม่พอใจที่มายุ่งกับพลัม 

"ก็แค่อยากทำความรู้จักเอง ไม่ต้องกลัวฉันหรอกนะ" ไรฉันหันไปพูดกับพลัมเสียงหวาน 

"ต้องกลัวมัน เชื่อฉัน" แต่ริชาร์ดก็แย้งขึ้นมาจนพลัมชักไม่แน่ใจเท่าไหร่ 

"สรุปต้องกลัวหรือไม่ต้องคะ?" เธอหันมองหน้าสองหนุ่มแบบงุนงง 

"ไม่ต้อง / กลัว" สองพี่น้องตอบออกมาพร้อมกันแต่คนละทิศทางกันเลยจนพลัมยิ่งสับสนไม่รู้จะเชื่อใครดี 

"งั้นทั้งกลัวและไม่กลัวเลยแล้วกันนะคะ" เธอส่งยิ้มให้ทั้งสองคน ขอเลือกเดินตรงกลางดีกว่า 

"ยิ้มสวยซะด้วย" ไรอันเอ่ยชมเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของพลัมที่หวานเยิ้มเชียว 

"แล้วแกมาทำไม?" ริชาร์ดถามแต่ก็ถูกไรอันยกมือห้ามไม่ให้เขาพูด 

"พี่อย่าเพิ่งพูด ฉันขอแนะนำตัวกับสาวน้อยก่อน" ไรอันหันกลับมาหาพลัมก่อนจะยกยิ้มหวานให้เธออย่างสุภาพไร้พิษไร้ภัย 

"ฉันชื่อไรอันนะเป็นน้องชายแท้ ๆ ของพี่ริช" เขายื่นมือไปหาเธอ 

"ฉันชื่อพลัมนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" เธอยื่นมือไปจับมือของเขาด้วยรอยยิ้ม แต่พอจะปล่อยมือออกเขากลับไม่ยอมปล่อย 

"น้องพลัมเนี่ยสวยจังเลยนะครับ" ไรอันเอ่ยชม มือก็ยังจับมือเล็กไว้แบบนั้นไม่ยอมปล่อย 

"ขอบคุณนะคะ" เธอคลี่ยิ้มให้เขาแต่มือก็พยายามดึงกลับ แต่เขาก็จับแน่นจนเธอต้องตัดสินใจสะบัดออกแบบเสียมารยาทเพราะไม่อย่างงั้นเขาคงไม่ยอมปล่อยแน่นอน 

"ไม่ยักรู้ว่าพี่มีรสนิยมชอบเด็กแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" ไรอันแกล้งพูดแซวแต่ทำเอาพลัมสะดุ้ง เธอรีบหันไปมองหน้าริชาร์ดในทันทีจนเขาต้องรีบแก้ตัว 

"ชอบอะไร ฉันไม่ได้ชอบ เธอแค่เป็นพยานและไม่ควรออกไปเดินลอยหน้าลอยตานอกสายตาฉันเท่านั้นเอง ฉันต้องจัดการตั้งแต่เนิ่น ๆ ไม่ใช่ทำตัวไม่รู้ร้อน" 

"หึ! ให้มันจริงเถอะ แบบนี้สเป็คพี่เลยนิ สะโพกใหญ่ ๆ หุ่นอวบอิ่มแบบนี้" 

"ว้ายยย!" พลัมร้องออกมาเสียงหลงเมื่อถูกไรอันตีมือลงบนก้นของเธออย่างแรงแถมยังบีบลงบนเนื้อนุ่มส่งท้ายอีก 

"ไอ้รันจะมากไปแล้วนะ" ริชาร์ดถึงกับเดินตรงเข้ามาหาไรอันแล้วกระชากคอเสื้อของน้องชายทำท่าจะง้างหมัดต่อยด้วยความไม่พอใจจนพลัมต้องรีบห้าม 

"...มะ...ไม่เป็นไรค่ะ อย่าทะเลาะกันนะคะ" เธอรีบพูดก่อนที่ริชาร์ดจะต่อยน้องของเขาเพราะไม่อยากเห็นพี่น้องทะเลาะกันเพราะเธอ 

"อย่ายุ่งกับพยานฉันอีก" ริชาร์ดจ้องมองหน้าไรอันด้วยแววตาดุดัน สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจชัดเจน 

"เนี่ย อาการหวงออกหน้าออกตาชัดเจน" ไรอันยังไม่วายจะแซวพี่ชายโดยไม่ได้เกรงกลัวสักนิด 

"ไอ้รัน" 

"...จะ...ใจเย็นนะคะ" พลัมรีบพูดเมื่อเห็นริชาร์ดจะต่อยน้อง 

"รู้ไหมเธออะสเป็คพี่ชายฉันเลยนะ" ไรอันหันมาพูดกับพลัมจนเธอหน้าเสียเพราะไม่ได้เตรียมใจเรื่องนี้ไว้ 

ผลั่ว! 

"ว้ายยย!" 

ด้วยความโมโหที่น้องชายเอาแต่พล่ามไม่ยอมหยุด ริชาร์ดเลยง้างหมัดต่อยเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรงจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น ส่วนพลัมก็ยืนตัวแข็งด้วยความตกใจ 

"หุบปากของแกเลยนะไม่อย่างงั้นฉันจะตัดลิ้นแกออกมาทำสเต๊กให้แกกิน" ริชาร์ดชี้หน้าด่าไรอันก่อนจะหันไปหาพลัม "ส่วนเธอกลับขึ้นห้องไปก่อน เดี๋ยวจะให้คนยกอาหารขึ้นไปให้" 

"ค่ะ ๆ" เมื่อได้ยินคำสั่งแบบนั้นพลัมก็รีบเดินออกมาจากห้องในทันที ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวบอกไม่ถูก กลัวพี่น้องสองคนนี้จังเลยและยังมาทะเลาะกันต่อหน้าต่อตาเธออีก นี่มันบ้านหรือสนามรบทำไมถึงต้องอยู่อย่างหวาดระแวงตลอดเวลาด้วย 

"พี่ชอบเธอ" เมื่อพลัมออกไปแล้วไรอันก็หันมาพูดกับริชาร์ด 

"ฉันบอกให้แกหุบปาก" ริชาร์ดจ้องมองน้องชายด้วยแววตาดุดัน 

"พี่ยอมรับความจริงเถอะ แบบนี้มันสเป็คพี่เลย หุ่นอวบ ๆ สะโพกใหญ่ ๆ ทรวดทรงชัดแบบนี้" 

"เธอเป็นแค่พยานเท่านั้น" 

"พยานรักหรือเปล่า?" 

"ถ้าแกยังไม่เงียบปากฉันจะตัดลิ้นแกจริง ๆ นะ" 

"จับเขามาอยู่ด้วยอ้างว่าคลาดสายตาไม่ได้ ใจจริงเพราะอยากอยู่ใกล้เขาไม่อยากให้เขาไปใกล้คนอื่นหรือเปล่า?" 

เพล้ง! 

"เห้ย มันเลอะเทอะนะ" ไรอันรีบลุกจากพื้นเมื่อริชาร์ดปาจานใส่เขาจนกับข้าวในนั้นกระจัดกระจายแทบโดนเสื้อผ้าราคาแพง ๆ ของเขา 

"ถ้าแกยังไม่หุบปากฉันจะปาให้โดนปากแกเลย" 

"แหม ๆ ทำเข้มแก้เขินตลอด" 

ไรอันยังไม่วายจะแซวริชาร์ดแต่คราวนี้เขาเลือกจะไม่ตอบโต้อะไรเพราะขี้เกียจต่อปากต่อคำกับน้องชายกวนประสาทคนนี้ นิสัยมันก็เป็นแบบเนี่ยแหละ กวนประสาทเก่งเป็นที่หนึ่ง อนาคตไม่ตายเพราะตีนคนอื่นก็ตีนเขาเนี่ยแหละ ชอบแกล้งให้เสียอาการอยู่เรื่อย 

 

 

❤️ แหม ๆ พบคนเสียอาการหนึ่งคนค่ะ หึงออกนอกหน้านอกตา ปากบอกไม่คิดอะไรแต่สมองนี่คิดไปไกลถึงขั้นแต่งงานแล้วมั้ง 😂 

ความคิดเห็น