ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายค่ะ ***ติดตามนักเขียนได้ทาง **เพจ : วิธารา Doublevee

ชื่อตอน : 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 489

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 15:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9
แบบอักษร

ภูวิศอาศัยจังหวะที่นิรชาเดินเข้าไปเตรียมน้ำอุ่นแอบดูโทรศัพท์มือถือของเธอเพื่อหาข้อมูลที่เธออาจยังปิดบัง เขาพยายามใส่รหัสโทรศัพท์ของหญิงสาวอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถปลดล็อกโทรศัพท์ได้  

“อุ้ย! นี่คุณ...คุณมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง”นิรชาตกใจที่เห็นสามีเดินมาจนเกือบถึงหน้าห้องน้ำ คนโดนจับได้ขมวดคิ้วเป็นปมรีบคิดหาทางแก้ต่าง 

ตุ๊บ!!! มือใหญ่ตั้งใจทำโทรศัพท์มือถือหล่นลงพื้น และใช้มือปัดป่ายหาที่เกาะ 

“ผม...ผมได้ยินเสียงโทรศัพท์แต่ไม่รู้เครื่องไหน เลยคลำหา ผมหยิบได้แล้วนะแต่ไม่รู้มันหล่นไปไหนแล้ว”ชายหนุ่มหันไปฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาวเพื่อให้เธอตายใจว่าเขามองไม่เห็นจริงๆ นิรชามองโทรศัพท์บนพื้นสลับกับแผ่นหลังกว้างของภูวิศแล้วระบายยิ้มออกมา 

“ฉันอยู่ทางนี้ค่ะ”มือเล็กจับไหล่กว้างหันมาหาตัวเองก่อนจะก้มลงไปหยิบโทรศัพท์ส่วนตัว นิรชาค่อยๆประคองชายหนุ่มเดินมานั่งที่ปลายเตียง 

“ต่อไปถ้าได้ยินเสียงโทรศัพท์ไม่ต้องลุกขึ้นมาหาแบบนี้อีกนะคะถ้าตกเตียงหรือชนนู่นชนนี่เข้าจะเจ็บตัวเอา”เธอพูดออกไปด้วยความเป็นห่วงยิ่งภูวิศมองไม่เห็นด้วยแล้วเธอยิ่งต้องระวังอุบัติเหตุที่เกิดจากการพลัดตกหกล้มให้มากยิ่งขึ้น 

“อืม”เขาตอบรับสั้นๆห้วนๆอีกครั้งจนนิรชาเริ่มจับสังเกต 

“คุณโกรธอะไรนิ้งรึเปล่าคะ หรือว่านิ้งทำอะไรให้คุณไม่พอใจทำไม่พักหลังคุณดูพูดจาแปลกๆ” 

“แล้วคุณคิดว่าคุณทำอะไรไม่ดีไว้รึเปล่าละ?”ภูวิศเผลอตวัดตามองนิรชาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนจะค่อยๆปรับอารมณ์หันไปมองจุดอื่น 

“เท่าที่จำได้ก็ไม่นะคะ” 

“หึ!...” 

“คุณยังไม่ตอบนิ้งเลย” 

“ผมแค่รู้สึกโมโหตัวเอง ที่เป็นภาระคุณก็เลยควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ผมขอโทษด้วยแล้วกันถ้ามันทำให้คุณอึดอัด” 

“นิ้งไม่ได้อึดอัดแค่แปลกใจเท่านั้นเอง ขอแค่คุณบอกนิ้งมาตรงๆว่าคุณรู้สึกยังไง ต้องการอะไรแบบไหนนิ้งก็พร้อมจะทำให้ อย่าเก็บไว้คนเดียวนิ้งเป็นห่วงเราเป็นสามีภรรยากันนะคะมีอะไรก็ไม่ควรปิดบังกัน”นิรชาเอ่ยจบจึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อเตรียมผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ชายหนุ่ม 

‘คุณละนิ้งเคยบอกอะไรผมตรงๆบ้างไหม’ภูวิศแอบจับจ้องร่างบางด้วยสายตาคาดโทษ  

“ฉันเตรียมของเสร็จแล้ว ไปอาบน้ำกันเถอะค่ะ”นิรชาเดินเข้าประชิดตัวชายหนุ่มเพื่อพาเดินไปยังห้องน้ำ 

“ผมคงทำให้คุณลำบากแย่เลย” 

“ฉันบอกเหรอคะว่าลำบาก” 

“ใครจะไปรู้อาจจะแอบบ่นอยู่ในใจก็ได้”นิรชาส่ายหน้าไปพลางอมยิ้มไป เธอขยับเข้าไปพยุงร่างแกร่งให้เดินเข้าไปในห้องน้ำ คนตัวโตสบโอกาสกอดเอวภรรยาสาวแน่นอย่างอารมณ์ดี 

“คุณกอดแน่นไปรึเปล่า”เธอแตะลงที่มือใหญ่ของเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตอีกครั้ง 

“ก็ผมกลัวจะชนประตู”คนเจ้าแผนการเถียงข้างๆคูๆออกไป 

“มันไม่ชน ฉันประคองคุณอยู่ถ้ายังโอบแน่นแบบนี้เดี๋ยวก็ล้มกันทั้งคู่หรอก”ภูวิศยกยิ้มมุมปากเมื่อนึกอะไรดีๆออก 

นิรชาช่วยชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตออกจากตัว มือเรียวเริ่มสั่นเมื่อต้องถอดกางเกงให้คนตัวโต 

“คุณ...คุณถอดกางเกงออกเองได้ไหม?”เธอทำท่าเก้กังเมื่อต้องปลดอาภรณ์ที่ปกปิดจุดสงวนของเขา 

“ได้...ผมขอผ้าเช็ดตัวหน่อย”ภูวิศจัดการมัดผ้าเช็ดตัวปิดทับท่อนล่างไว้แล้วค่อยๆถอดกางเกงออกช้าๆ นิรชาไม่กล้ามองจึงเบนหน้าไปทางอื่น 

“เสร็จแล้ว”เขายื่นกางเกงและกางเกงชั้นในขึ้นจนแทบชนใบหน้าของหญิงสาว 

“มะ...ไม่ต้องยกขึ้นก็ได้”เธอยื่นมือไปรับเสื้อผ้ามาใส่ลงตะกร้าใกล้ๆ 

“คุณจะอาบน้ำให้ผมเหรอ?” 

 

 

 

*********** 

**จะได้อาบกันเสร็จไหมละทีนี้? อีพี่ก็เริ่มเอาคืน** 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ*** 

ความคิดเห็น