ต่อๆ

เช้า 7:00น.

ขนมปังได้ออกบ้านและนั่งรถไปร้านเพื่อเปิดร้านก่อน เพราะร่างหนายังไม่ตื่นเลยร่างบางเป็นห่วงกลัวไม่สบายเพราะเมื่อคืนร่างตัวดูอุ่นๆ

8:00น.

ร่างบางได้นอนกอดร่างหนาให้อุ่นขึ้นเพราะเห็นร่างหนาบ่นว่าหนาว

ตัดมาในห้องน้ำ

ตอนนี้ในสมองร่างหนารู้สึกอึดอัด และดูร่างบางเปลี่ยนไปแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะเขายังนึกได้ว่าเขา2คนไม่ได้เป็นอะไร

10นาทีผ่านไป

โต๊ะอาหาร

พอข้าวหอมทำอาหารเช้าให้จาคอปเสร็จก็ทิ้งตัวนอนที่โซฟาเพราะเมื่อคืนมัวแต่เช็ดตัวให้จาคอปเพราะไม่อยากให้จาคอปตัวร้องและไข้ขึ้นสูงมากเกินไป

และจาคอปกินข้าวเสร็จก็เอาจานไปล้างเขาคิดไปคิดมาดูเหมือนตัวเองเป็นภาระให้ข้าวหอมเลย

และจาคอปได้โทรเรียกนัมจุน,ยุนกิ,เจโฮปมารับที่หน้าบ้านข้าวหอม

บนรถ สนทนา

ตัดมาที่บ้านข้าวหอม

และข้าวหอมได้เห็นกระดาษใบนึงที่เขียนข้อความไว้ว่า

ผมขอกลับบ้านก่อนนะครับขอบคุณสำหรับอาหารมื้อเช้าขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ทำให้ผมและผมต้องขอโทษที่ผมทำให้พี่เหนื่อยขนาดนี้ รักและห่วงใย จาก จาคอป

ตัดมาที่ร้าน

และข้าวหอมได้เดินออกไป

ผ่านไป20นาที

20:00น. ถึงเวลากลับบ้าน

ตัดมาเช้ารุ่งขึ้น 7:00น.

หลังจากทั้งคู่กินอาหารเสร็จ

และตรงไปที่ร้่านและขายของตามปกติ

ชีวิต2พี่น้องวนแบบนี้ไปเลื่อยๆ จน3ปีผ่านไป อะไรๆมันก็เปลี่ยน โดยเฉพาะชีวิตคน

ณ สนามบินประเทศเกาหลี

ตัดจ้าาาา