ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายค่ะ ***ติดตามนักเขียนได้ทาง **เพจ : วิธารา Doublevee

ชื่อตอน : 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10
แบบอักษร

“คุณจะอาบน้ำให้ผมเหรอ?” 

“ใช่ค่ะ ลุงดำช่วยป้าจันทร์ยกของอยู่ข้างล่างนิ้งไม่อยากรบกวน” 

“จะไหวเหรอ?”นิรชาเผลอมองคนตัวโตเปลือยท่อนบนอย่างลืมตัว ร่างเปลือยอกอุดมไปด้วยมัดกล้ามของเขาทำให้เธอเสียความมั่นใจอยู่ไม่น้อย 

“ละ...แล้วทำไมต้องไม่ไหวละคะ ก็แค่อาบน้ำ”หญิงสาวพยายามเรียกสติที่เตลิดให้กลับคืน 

“ถ้างั้นก็อาบเถอะผมอยากพักแล้ว”ภูวิศพูดไปอย่างที่คิดคราแรกก็อยากจะแกล้งคนตรงหน้าแต่อาการปวดรอบๆดวงตากลับกำเริบขึ้นมาจนต้องหยุด เขาหลับตาลงเบาๆและปล่อยให้นิรชาจัดการอาบน้ำให้โดยไม่เอ่ยอะไรออกมา 

“ห้ามคุณดึงผ้าเช็ดตัวออก คลุมไว้จนกว่าจะอาบน้ำเสร็จโอเคนะ” 

“อืม” 

นิรชาให้คนตัวโตนั่งบนเก้าอี้ที่เธอเตรียมเอาไว้กลางห้องน้ำจากนั้นก็จัดการอาบน้ำสระผมให้ชายหนุ่มอย่างทุลักทุเลจนทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี 

นิ้วเรียวบรรจงติดกระดุมชุดนอนให้ชายหนุ่มจนเสร็จ หลังจากปล่อยให้เขาใส่กางเกงชั้นในและกางเกงนอนสีเข้มตัวโปรดด้วยตัวเอง 

“เสร็จแล้วค่ะ คุณนอนพักเถอะ” 

“ขอบคุณนะ”ภูวิศยกมือขึ้นจับดวงตาทั้งสองข้างและสะบัดศีรษะไปมาสองสามครั้ง 

“เป็นอะไรรึเปล่าคะนิรชาสังเกตเห็นใบหน้าของภิวิศไม่สู้ดีนักจึงเดินเข้ามานั่งข้างๆชายหนุ่มทันทีด้วยความเป็นห่วง  

“ปวดหัวปวดตาด้วย”ภูวิศกระพริบตาไปมาเมื่อรู้สึกว่าภาพที่เห็นตรงหน้าชัดเจนไม่เลือนรางเหมือนที่ผ่านมา 

“ไปโรงพยาบาลไหมคะ เดี๋ยวนิ้งไปตามลุงดำให้เอารถออก”เป็นนิรชาที่ร้อนใจกับอาการของเขา 

“ไม่ต้องหรอก นอนซักหน่อยคงหาย”ภูวิศขยับตัวล้มลงไปนอนบนตักของนิรชาโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัว  

“นี่ตักนิ้งนะ ไม่ใช่หมอน”มือเรียวยกขึ้นจับใบหน้าคมคายเบาๆเธอมองเขาด้วยแววตาห่วงใย 

“ขอนอนแบบนี้ได้ไหมไม่อยากขยับตัวเลย”คนป่วยทำตัวออแงพร้อมกับเอ่ยประโยคออดอ้อน 

“ถ้าไม่ไหวให้รีบบอกนะคะนิ้งจะพาไปโรงพยาบาล”นิรชาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้คนตัวโต 

“ครับ”ภูวิศค่อยๆปิดเปลือกตาลงช้าๆ 

 นิ้วเรียวลูบไปมาบนแผ่นหลังกว้างเพื่อช่วยให้ชายหนุ่มหลับได้ง่ายขึ้นอย่างที่เขาชอบให้ทำ 

นิรชาปล่อยให้ภูวิศนอนบนตักจนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเธอส่งเสียงดังไปทั่วห้อง หญิงสาวรีบเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มากดรับเพราะไม่อยากให้เสียงดังรบกวนการนอนของภูวิศ 

“สวัสดีค่ะคุณท่าน...อะไรนะคะ! พี่อัคกลับก่อนกำหนด! ค่ะเดี๋ยวนิ้งจะไปหาแต่คงต้องเป็นพรุ่งนี้เช้านะคะ คุณภูเพิ่งออกจากโรงพยาบาลนิ้งไม่อยากปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว”นิ้วเรียวกดวางสายคุณหญิงสายทิพย์ เธอก้มลงมองคนบนตักด้วยความรู้สึกสับสนทั้งที่ควรจะดีใจที่อัคคีกลับมาแต่ความรู้สึกตอนนี้มันตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง 

ภูวิศยังคงปิดเปลือกตาราวกับคนนอนหลับสนิท ทั้งที่รู้สึกตัวตั้งแต่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของนิรชาแล้ว เขาได้ยินทุกอย่างที่ภรรยาสาวคุยอย่างชัดเจน มือหนาเผลอกำหมัดแน่นเมื่อระบายอารมณ์โกรธที่อัดแน่น 

 

********* 

เจอกันตอนต่อไปอีกตอน ประมาณสองทุ่มนะคะ^^ 

<ตอนต่อไป> 

“ไม่โกหกฉันแต่โกหกเมียนี่นะ ไม่มากไปหน่อยเหรอวะถ้าน้องนิ้งเขารู้แกโดนจัดหนักแน่ไอ้ภู!”ภคินถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ 

“ฉันไม่โกหกนานหรอกเพราะฉันไม่อยากเป็นคนประเภทเดียวกับผู้หญิงแบบนั้น” 

ความคิดเห็น