facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[6] : ดุอย่างหมา

ชื่อตอน : [6] : ดุอย่างหมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2564 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[6] : ดุอย่างหมา
แบบอักษร

 

Chapter 6 

'ดุอย่างหมา' 

 

@บ้านริชาร์ด 

ดวงตาคู่สวยเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะกะพริบถี่เพื่อพยายามไล่ความมัวของภาพตรงหน้าออกไป พลัมจ้องมองไปรอบตัวของเธอด้วยความมึนงงว่าตัวเองนั้นอยู่ที่ไหน 

ร่างอวบอิ่มขยับตัวขึ้นนั่งแต่ก็ต้องเด้งกลับลงมานอนที่เดิมเพราะแขนติดอะไรบางอย่าง แต่พอหันไปมองก็ต้องตกใจจนตาสว่างเพราะมีกุญแจมือกำลังล่ามแขนของเธอติดไว้กับหัวเตียง 

เมื่อเห็นแบบนั้นหญิงสาวก็รีบก้มหน้าลงสำรวจร่างกายตัวเองในทันที แต่ก็ไม่พบความผิดปกติอะไรและเธอยังคงใส่ชุดเดิมแต่เพื่อความมั่นใจเธอเลยเลือกจะจับลงที่ระหว่างเพื่อเช็กว่ามันยังไม่โดนใครเข้าไปสำรวจ จับ ๆ คลำ ๆ มันก็ไม่มีความรู้สึกเจ็บอะไรเลย 

"อ๊ะ!" แต่ตอนนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออกจนพลัมตกใจและคนที่เข้ามาก็คือริชาร์ด เธอจะลุกหนีแต่ก็ลืมไปว่าตัวเองโดนใส่กุญแจมือเลยเด้งกลับมานอนที่เตียงเหมือนเดิมแถมตอนนี้ยังเจ็บข้อมือไปหมดแล้ว 

"โอ๊ย จะ...เจ็บชะมัด" เธอร้องโอดครวญออกมา 

"เป็นยังไงบ้าง?" ริชาร์ดถามด้วยน้ำเสียงเรียบ เขายืนจ้องมองเธออย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไปได้ 

"นี่คุณจับหนูมาทำไมเนี่ย จะจับมาข่มขืนเหรอ?" พลัมถามออกไปเสียงแหลม 

"หึ!" 

"หัวเราะทำไมคะ?" เธอขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย 

"ก็ถ้าฉันจะจับเธอมาข่มขืนจริง ๆ ฉันคงทำไปนานแล้วแหละ ไม่ปล่อยให้มานั่งหน้าเอ๋อแบบนี้หรอก" 

"แล้วจะจับหนูมาทำไมหรือจะจับหนูมาฆ่า มะ….ไม่นะ ปล่อยหนูไปเถอะ ปล่อยหนูไป" 

"เธอจะฟังฉันพูดให้จบก่อนมันจะตายหรือไง? " ริชาร์ดจ้องหน้าพลัมด้วยความไม่พอใจที่เธอมักจะชอบคิดไปไกล จินตนาการไปถึงนู่นนี่นั่น เล่นใหญ่ตลอดเวลาเลย เห็นแล้วมันก็หงุดหงิด 

"...กะ...ก็ ก็หนูกลัวนิ่" เธอถึงกับหน้าเสียที่โดนเขาดุ 

"ไม่ต้องกลัวฉันหรอก ฉันไม่ใช่พวกใจร้ายขนาดนั้น" 

"แต่คุณฆ่าคนนะคะ ฆ่าเหมือนผักปลา หนูควรไม่กลัวคุณเหรอ? " 

"ก็คนพวกนั้นมันสมควรตาย" 

"คุณไม่ใช่พระเจ้านะคะจะไปตัดสินว่าใครควรอยู่ควรตาย" 

"เธอนี่ก็เถียงเก่งเหมือนกันนะ" 

"...ปะ...ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ" พลัมส่งสายตาที่คลอไปด้วยคราบน้ำตาออดอ้อนริชาร์ด 

"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันปล่อยเธอไปไม่ได้" 

"...ฮึก...ฮือ...ฮือ คะ...คุณจะฆ่าหนูเหรอ อย่าฆ่าหนูนะคะ" 

"โธ่เว้ย!" 

"ว้ายยยย!" เขากระแทกเสียงใส่เธอจนหญิงสาวตกใจ เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด 

"จะฟังฉันให้จบก่อนที่จะพูดแทรกหรือคิดไปไกลจะได้ไหม?" 

"...กะ...ก็ได้ค่ะ ปิดปากเลยค่ะ" เธอยกมือขึ้นทำท่ารูดซิปปากเพื่อฟังเขาพูดให้จบก่อน 

"เธอจะต้องอยู่ที่นี่กับฉัน อยู่ในสายตาของฉันตลอด 24 ชม." 

"ห้ะ นี่คุณจะจับหนูทำไมเมียเหรอคะ?" 

เป็นอีกครั้งที่พลัมแสดงอาการตกใจออกมาแบบเวอร์วังจนริชาร์ดถึงกับส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ เขาเดินเข้ามาหาเธอก่อนจะจับใบหน้าหวานให้หันมาสบตาจนพลัมนิ่งเหมือนถูกสาปไปเลย 

"ฟังฉันนะ ฟังให้จบ ตั้งใจฟังดี เข้าใจไหม?" พลัมไม่ได้ตอบอะไรแต่เลือกจะพยักหน้ารับหงึก ๆ 

"ฉันจะไม่ข่มขืนเธอ ไม่ฆ่าเธอ แถมจะเลี้ยงดูอย่างดี มีบ้านให้อยู่ มีข้าวให้กิน มีงานให้ทำ แต่เธอต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้ อยู่ในสายตาของฉัน เข้าใจไหม?" 

"...กะ...ก็ไม่อยากจะเข้าใจ แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ไม่เข้าใจ" 

"เธอนี่กวนประสาทดีเหมือนกันนะ" 

"...มะ...ไม่ได้กวนค่ะ แค่พูดไปตามความรู้สึก" 

"งั้นก็ซื่อบื้อ" 

"เรียกไร้เดียงสามันจะดูน่ารักกว่านะคะ ซื่อบื้อมันดูโง่ ๆ" 

"ช่างมันเถอะ จะไร้เดียงสา ซื่อบื้อก็แล้วแต่เธอ" 

เขาผละตัวออกจากหญิงสาวแล้วโน้มตัวลงไปไขกุญแจมือให้ทำเอาหัวใจของพลัมเต้นแรงเพราะเขาแทบจะหอมแก้มเธอ กลิ่นน้ำหอมของเขาก็โคตรหอมโดยเฉพาะที่คอจนอยากจะซุกหน้าเข้าไปดม 

"...ทะ...ทำไมหนูจะต้องอยู่ที่นี่ด้วย?" พลัมยังคงสงสัย 

"เพราะเธอเป็นพยานไง ถ้าเธอไปให้การกับตำรวจ ไปเป็นพยานในชั้นศาล ฉันก็จะตกที่นั่งลำบากไง ฉันไม่ไว้ใจเธอหรอกเลยต้องเอาเธอมาอยู่ที่นี่ด้วย จะได้อยู่ในสายตาตลอดเวลา" 

"หนูไม่บอกตำรวจหรอก" 

"ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นแหละ โดยเฉพาะเด็กจินตนาการเก่งแบบเธอ ตำรวจมาถามนิดหน่อยคงจินตนาการไปถึงว่าเขาจะจับเข้าคุก กลัวหัวหดหลุดปากบอกไปฉันก็แย่สิ" 

"คุณจะกลัวอะไรกับตำรวจ ตอนฆ่าคนไม่เห็นจะกลัว?" 

"เพราะตำรวจมันจ้องจะจับฉันไง มันพยายามหาหลักฐานมาเอาผิดฉัน การจับฉันได้มันจะเป็นผลงานยอดเยี่ยมในการเลื่อนขั้นเลยนะ แล้วอีกอย่างถ้าฉันโดนจับก็ต้องอยู่ในดงพวกมัน คิดเหรอว่าพวกมันจะปล่อยฉันเดินลอยหน้าลอยตาออกมาง่าย ๆ" 

"ฆ่าคนไม่กลัว แต่กลัวโดนจับ" 

"ตำรวจกับมาเฟียมันไม่ค่อยถูกกันหรอกนะ" 

"สรุปคือหนูต้องอยู่ที่นี่เหรอคะ?" 

"ใช่" 

"แล้วถ้าหนูไม่อยากอยู่?" 

"ก็ตาย" 

คำพูดของริชาร์ดมันทำให้พลัมถึงกับลอบกลืนน้ำลาย จริง ๆ มันไม่มีทางเลือกให้เธอหรอก ถ้าออกไปจากบ้านหลังนี้ก็ต้องออกไปแบบศพเท่านั้น เผลอ ๆ จะไม่ได้ออกโดนฆ่าฝังดินหลังบ้านเสียมั้ง ถ้าอยากมีชีวิตก็ต้องอยู่ที่นี่ แล้วเธอจะเลือกอะไรอะคนเราก็ต้องเลือกมีชีวิตอยู่แล้ว ใครมันจะเลือกตายถ้ายังมีโอกาสรอด 

"ก็ได้ค่ะ หนูจะอยู่ที่นี่ บอกเลยว่าหนูกินจุมาก" 

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลยเพราะฉันเลี้ยงเธอได้อย่างราชินีเลยแหละ" 

"อวดรวยเหรอคะ?" 

"ไม่ได้อวดรวย แต่รวยจริง" เขาหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าปึกหนึ่งแล้วยัดใส่มือของพลัม 

"เอาเงินนี่ไปซื้อขนมกินนะ ฉันให้เป็นค่าปิดปากให้เงียบสนิท แต่ถ้าได้เงินแล้วยังปิดไม่เงียบ ฉันจะให้ลูกปืนแทน" 

พลัมถึงกับหายใจหายคอลำบาก เธอได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้เขาแล้วรับเงินมาแต่โดยดี ก็เงินปึกขนาดนี้ใครจะไม่เอาบ้าง "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ปากของหนูจะปิดได้ด้วยเงิน ยิ่งเงินมากกาวยิ่งเหนียวเลย" 

"ดีแล้วเพราะถ้าไม่สนิท งานนี้ชีวิตเธอจะดับสนิทแทน" 

ว่าจบเขาก็หันตัวเดินออกไปจากห้องหน้าตาเฉย ทิ้งให้หญิงสาวอ้าปากผะงาบอยู่แบบนั้นด้วยความอึ้ง ให้ตายสินี่เขาเหมือนหมาชะมัด ขู่เธอทุกนาทีที่ทำได้ ขู่เป็นหมาบ้าเลยที่เห็นใครไม่ได้ต้องขู่หมด คนอื่นเขาดุอย่างเสือ ส่วนริชาร์ดคงดุอย่างหมา 

อยากจะยกนิ้วกลางให้รัว ๆ พร้อมคำว่าอวัยวะเพศแถมไปให้ แต่ก็ไม่กล้าได้แต่ด่าในใจเพราะกลัวว่าถ้าทำไป นิ้วกับลิ้นจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กลัวว่าชีวิตจะดับสนิทแบบที่เขาขู่ 

 

❤️ เมื่อไหร่เขาจะรักกันเหรอคะ อ๋อ ยังค่ะ อีก 3-4 ตอนเลย แหม รักแรกพบมันไม่ได้เกิดกับทุกคนนะ บางคู่มันต้องให้เวลาเป็นเครื่องช่วย ให้ผูกพันกันก่อนค่อยรักกัน เห็นเขาฆ่าคนตายแล้วจะตกหลุมรักเขาก็ยังไงอยู่เด้อ 555555555 

ความคิดเห็น