ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เวลานัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 95

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2564 17:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เวลานัด
แบบอักษร

ผมไม่อยากให้งานจบไว้เลยทำไมเหรอครับผมก็ไม่อยากไปห้องเด็กร้ายกาจแบบนั้น แต่พวกเด็กๆแปลกไปน่ะเหมือนแอบมองผมสลับกับอี้ป๋อเลย ผมคงคิดมากแหละไม่น่ามีอะไรหรอก

อิม:มึงกูตะไปนอนแล้วน่ะแสบไปนอนเลยไหมหรือยังไง

BB:ครับเฮียไปมึงกลับห้องกัน

YG:ผมนอนกับจ้านจ้านได้ไหมครับ

เซียว:ตะนอนกับพี่เหรอดีสิ

JJ:งั้นผมไปนอนด้วยน่ะต้านต้าน

MT:พวกมึงนี้มันยังไงว่ะไปๆกลกับไปห้องเลยอย่ามาเนอะโตๆกันเเล้ว

Jack:เออแม่งติดมึงเป็นเด็กกันไปได้ไปเลยพวกมึงเข้าห้องตัวเองเลย ตี้มึงจะเข้าห้องยัง

BO:ครับเฮียว่าจะเข้าห้องแล้วครับ (หันหน้าไปมองจ้าน)

JJ:(สะกิดจู้จี้)มึงเห็นไหมมันมองหน้าจ้านจ้านด้วย

จู้จี้:อืมๆกูเห็นแล้วรอดูมึง

MT:มึงกระซิบอะไรกันสองคนไปนอนได้แล้วแจหรือให้เฮียเดินไปส่ง

JJ:แจโตแล้วน่ะเฮียไปกันเถอะพวกมึง

อิม:จ้านจะไปนอนยังมึงอ่ะ จ้าน ไอ้จ้าน

เซียว:ห่ะ!!!อะ อะไรตะโกนทำไมกูตกใจหมด

อิม:อ้าวกูเรียกตั้งนานไม่ขานห่าเอ้ย จะไปนอนยังเมาป่ะเนี้ยมึงน่ะ

เซียว:มึนๆนิดหน่อยเองเดียวไปนอนแล้ว

BO:ไปพร้อมกันเลยไหมล่ะยังไงก็ทางเดียวกัน

Jack:เออจริงตี๋พาจ้านมันไปส่งที่ห้องด้วยเลย

เซียว:ห่ะ!!!มะ ไม่เป็นไรมึงกูไปเองได้เกรงใจน้องมันด้วย

อิม:มึงแปลกๆน่ะจ้าน

เซียว:กูไม่คุยด้วยแล้วไปนอนแล้วน่ะ

Jack:ตี๋เฮียฝากมันด้วยดูดิเดินไม่ตรงทางแล้วนั้นรู้ว่าคออ่อนก็ยังจะแดกเจ้าไปอีก

BO:ครับเฮีย

 

ผมเดินมาจะถึงบรรไดของบ้านทำไมวันนี้พื้นมันเหมือนเปียกๆแบบนี้และมองรอบบ้านเหมือนบ้านมันเอียงเลยหรือผมเมาว่ะเนี้ย กินทำไมว่ะกูมึนหัวมากเลยและตังหวะที่ผมก้าวเท้าเหยียบตรงบรรไดเหมือนผมจะเซและกำลังจะล้มหงายหลัง แต่แล้วก็รู้สึกไม่ได้เจ็บอะไรเลยเงยหน้ามองขึ้นไปเจอจังๆเลยครับ

BO:ถ้ารู้ว่าคออ่อนจะกินเข้าไปทำไมเยอะๆอ่ะจ้าน

เซียว:พี่จ้านสิ ต้องมีคำว่าพี่ด้วยเด็กอะไรเนี้ย

BO:ไปครับขึ้นห้อง

เซียว:ฉันเดินเองได้ไม่ค้องมาจับ

BO:เลือกมาจ้านจะให้ช่วยแค่จับหรือให้อุ้ม

เซียว:บอกว่าให้เรียกพี่ไง

 

จากนั้นเด็กบ้านนั้นก็ไม่ได้คุยกับผมอีกเขาช่วยพนุงผมมาที่ห้อง เดียวนี้มันไม่ใช่ห้องผมนิห้องผมเลยมาแล้วนิ

เซียว:ดะ เดียวก่อนนี้จะพาพี่ไปไหนนั้นเลยห้องพี่แล้วน่ะ

BO:มาคุยกันหน่อย

เซียว:พี่มึนหัวจะนอนแล้วไม่คุยไรทั้งนั้น

BO:ผมรู้ล่ะที่พยายามกินให้เมาเพื่อที่ตะเลี่ยงไม่มาคุยกับผมใช่ไหมจ้าน

เซียว:ไอ้เด็กบ้านี้ยอกว่าให้เรียกพี่ไง

#อี้ป๋อ

ผมรู้สึกหงุดหงิดมากครับจะกินอะไรขนาดนั้น นั้นเหล้าน่ะไม่ใข่น้ำหวานและดูสภาพตอนนี้สิ ผทไม่ได้พาจ้านกลับห้องเขาแค่ผมพามาห้องผมนี้แหละและยังคงดื้อมาก ใครบอกว่าโตแล้วดูทำหน้าเข้าสิจะทนไม่ไหวแล้วน่ะจ้าน

 

ผมตกใตเล็กน้อยที่เด็กบ้านี้จ้องผมไม่กระพริบเลยอะไรของเขาว่ะเนี้ย

เซียว:นี้พาพี่กลับห้องเลยน่ะไม่งั้นพี่ไปเองก็ได้น่ะ อ่ะ อื้มมม อื้มมม

ผมเปิดตากว้างมากอยู่ดีๆเด็กบ้านี้ก็จูบผม ใช่ครับจูบผมผมไม่ทันได้ตั้งตัวเลย ผมเอามือดันเขาออกไปแต่โดนเขาจับมือตรึงไว้ทั้งสองข้างตรงประตูและเจาก็ระดมจูบผมและตอนนี้จากช้าเริ่มรุนแรงขึ้น เขาค่อยๆสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากผมกดเม้นย้ำหลายครั้งจนผมเริ่มหายใจไม่ออกต้องเปิดปากออก และทำให้เขาสอดลิ้นเข้ามาได้ เริ่มรุกล่ำบดขยี้ริมฝีปากผมทำให้สมองผมรู้สึกขาวโพลนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมไม่มีแรงแม้จะขัดขืนเขาเลยและเหมือนเขาจะไม่หยุดแค่จูบ ตอนนี้เขายังคงคอเคลียที่คอผมไล่ลงมาเลื่อยๆ

เซียว:ดะ เดียวก่อน แฮกๆๆ นายจะทำอะไรป๋อ

BO:ทำไมครับจ้านไม่รู้เหรอว่าผมกำลังจะทำอะไร จ้านทำให้ผมทนไม่ไหวรู้ตัวไหม

เซียว:นะนายหยุดลากลิ้นตรงคอพี่ได้แล้วเรามาคุยกันดีๆ

BO:คุยตรงไหนดีครับที่นอนไหม

เซียว:ห่ะ!!!

ผมยังไม่ทันจะได้ตอบกลับอะไรเขา ผมก็ถูกเขาอุ้มมาตรงที่นอนแล้ว และตัวเขาก็ค่อมตัวผมอยู่สายตาเด็กบ้านี้มันคืออะไร จนผมต้องหันหน้าหนี

เซียว:นี้!!!นายออกไปห่างๆพี่หน่อยก็ได้และนี้จะทำอะไรหลบสิ

BO:กลัวผมเหรอจ้าน

เซียว:บอกให้เรียกพี่ จะกลัวนายทำไมแต่พี่จะกลับห้อง

BO:จ้านคิดว่าเข้ามาห้องผมแล้วจะได้กลับออกไปจริงเหรอ

 

 

#คุณชายมาเฟีย

 

ความคิดเห็น