Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 พี่สะใภ้

ชื่อตอน : บทที่ 6 พี่สะใภ้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2564 14:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 พี่สะใภ้
แบบอักษร

"พี่พรีมคะ หนูว่าหนูไม่มีคุณสมบัติมากพอ พี่พรีมเลือกคนอื่นเถอะนะคะ"ฉันกำลังอ้อนวอนรุ่นพี่ปี 2 ที่เลือกให้ฉันเป็นตัวแทนประกวดดาวเดือนของคณะ

"น้องหนูซินพี่ว่าพี่เลือกคนไม่ผิด หนูทั้งน่ารักแล้วก็สวยโดดเด่น เชื่อสายตาพี่เถอะ หนูปังมาก"

"พี่พรีมคนเขาไม่อยากทำเพื่อส่วนร่วม ก็ไม่ต้องไปคะยั้นคะยอเขาหรอกค่ะ หน้าที่นี้ลิลลี่ขออาสาทำแทนเองค่ะ"ลิลลี่เพื่อนในคณะเป็นคนอาสา เธอก็ดูสวย ดูมั่นใจในตัวเอง ส่วนหุ่นคงไม่ต้องพูดถึง ด้วยส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบกว่าๆฉันว่าถ้าเธอยืนอยู่บนเวที เธอต้องโดดเด่นมากๆแน่

"แต่......"พี่พรีมทำหน้าหนักใจ

"พี่พรีมเลือกลิลลี่เถอะค่ะ หนูไม่มีความสามารถจริงๆ หนูไม่อยากให้คณะเราต้องขายหน้า นะคะๆ"ฉันพยายามอ้อนวอนพี่เขาอีกครั้ง

"เฮ้อ... ก็ได้ งั้นพี่เลือกลิลลี่ก็ได้"พี่พรีมทำหน้าลำบากใจ ส่วนฉันได้แต่โล่งใจ ก่อนที่จะขอลาพี่เขาพร้อมกับเดินไปที่ห้องเรียนทันที

"งั้นแม่ว่าที่ดาวคณะ"น้ำรินเอ่ยแซว ฉันรีบมองค้อนเธอทันที เพราะน้ำรินนี่แหละที่เป็นคนยกมือเสนอชื่อฉัน

"ลิลลี่ต่างหาก ไม่ใช่เราสักหน่อย"ฉันตอบเพื่อนด้วยความโล่งใจ

"เดี๋ยวนะทำไมยัยลิลลี่ถึงได้เป็น อย่าบอกนะว่ายัยนั่นเสนอตัวเองอ่ะ"ฉันไม่ได้ตอบอะไรน้ำรินไป เพียงแต่กำลังคิดว่าพรุ่งนี้จะทำอะไรไปให้พี่น้ำเมฆดี

"ซิน..หนูซิน!"

"หะ ห๊ะ!!"ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่จะหันไปมองยังปลายเสียง

"แกเหม่ออะไรเนี้ย ลุกเร็วอาจารย์ปล่อยแล้ว"น้ำรินพูดก่อนที่จะช่วยฉันเก็บหนังสือและชีทเอกสารต่างๆลงกระเป๋าผ้าใบใหญ่

"กินข้าวก่อนมั้ย หรือว่าจะกลับคอนโดเลย"

"กินก่อนก็ได้"ฉันกับน้ำรินเดินไปยังร้านอาหารตามสั่งที่อยู่หน้ามอ ร้านนี้ถือว่าอร่อยแถมยังถูกอีกด้วย นักศึกษาเกือบทุกคณะต้องเคยมาร้านนี้

"ซินกินอะไรดี"น้ำรินยืนมองเมนูอาหารในมือ ฉันที่กำลังจะเดินไปสั่งเครื่องดื่มแต่สายตาดันไปเห็นพี่น้ำเมฆเข้า พี่เขามากับพี่เต็งหนึ่งกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ แต่บนโต๊ะของพี่สองคนไม่มีน้ำ ฉันเลยตัดสินใจเดินไปสั่งของฉัน น้ำรินและของพวกพี่เขาทั้งสองคนเลยดีกว่า

"พี่คะ เอาน้ำเปล่าสองขวด เป๊บซี่หนึ่งแล้วก็ชานมเย็นหนึ่ง อ้อ..น้ำเปล่าสองขวดนี้เสิร์ฟที่โต๊ะตรงนั้นนะคะ"ฉันพูดพร้อมกับชี้พิกัดให้พี่คนที่ร้านขายน้ำดู ก่อนที่พี่เขาจะพยักหน้าเข้าใจ

"ตอนนั้นก็เหม่อ ตอนนี้ก็ยิ้มซะ ถามจริงเหอะซิน แกเป็นไพโบลาหรือเปล่า"

"บ้า..แกก็ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยรับกินเถอะ อยากกลับไปนอนจะแย่อยู่แล้ว"ฉันนั่งทานได้ไม่นาน พี่คนที่ขายน้ำก็เดินเข้ามาหาฉันก่อนที่จะถือขวดน้ำเปล่าสองขวดในมือ ฉันมองหน้าพี่เขาด้วยความสงสัย จนพี่เขาพูดขึ้น

"น้องครับ คือ..โต๊ะนั้นเขาบอกว่า ให้พี่เอามาคืนน้องครับ"พี่คนขายน้ำพูดด้วยความลำบากใจ ก่อนที่ฉันจะหันไปที่ตรงที่โต๊ะที่พี่น้ำเมฆนั่ง ในมือของเขามีน้ำหนึ่งแก้วอยู่ในมือ จากเดิมที่โต๊ะมีสองคนคือเขากับพี่เต็งหนึ่งแต่ตอนนี้มีเพิ่มมาอีกสองคนคือพี่ลูกตาลและเพื่อนของเขา ส่วนน้ำในมือของพี่น้ำเมฆคงเป็นน้ำของพี่ลูกตาลแน่ๆ เราก็อุตส่าห์ซื้อให้ เฮ้อ....เจ็บดีแหะ

"ขอบคุณนะคะที่เป็นธุระให้"ฉันตอบพี่คนขายน้ำก่อนที่จะรับน้ำที่เขาไม่อยากได้ วางไว้ข้างตัว

"ทำหน้าอย่างนี้อีกแล้ว อย่าบอกนะว่าแกซื้อน้ำให้พี่เขาอะ"ฉันพยักหน้าน้อยๆ อาหารตรงหน้าก่อนหน้านั้นฉันยังเจริญอาหารอยู่เลย แต่ตอนนี้ความอยากอาหารหายวับไปกับตา

"หนูซิน ฉันถามแกจริงๆนะ แกจะให้เขาย่ำยีหัวใจแกไปถึงเมื่อไหร่ แกไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่เลยนะเว้ย แกลองเปิดใจเปิดโอกาสให้คนที่เขารักแกจริงๆ ที่สำคัญแกควรเปิดโอกาสให้ตัวแกเอง ฉันเชื่อว่าแกจะพบความสุขที่แกต้องการจริงๆ"

"ฉันสัญญาว่าอีกไม่นาน ฉันจะเริ่มต้นใหม่ แต่ตอนนี้...."

"โอเคๆ ฉันจะไม่คาดคั้นแก "อาหารมื้อนี้คงต้องพอแค่นี้ น้ำรินเมื่อเห็นฉันทานอะไรไม่ลง เธอก็วางช้อนก่อนที่จะเรียกพนักงานให้มาเก็บเงิน ซึ่งเธอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เพราะฉันมารู้สึกตัวก็ตอนที่เธอสะกิดฉันให้ลุกออกจากร้านแล้ว

"กลับกันเถอะ"

"แล้วพี่...."

"พี่เขาเดินออกไปตั้งนานแล้ว"

"ทำไมฉันถึงไม่รู้เลยละ"เพราะถ้าพี่เขาจะเดินออกจากร้านไป มันก็ต้องผ่านโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่ แต่ฉันไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าพี่เขาเดินผ่านฉันไป

"แกคงรู้หรอก นั่งเหม่อซะขนาดนั้น ขนาดแมงวันบินเข้าปากก็คงจะไม่รู้"

"บ้า ฉันไม่ได้ใจลอยขนาดนั้นสักหน่อย"ฉันแถตัวเองไปน้ำขุ่นๆ ฉันคงเป็นอย่างที่น้ำรินบอกนั่นแหละ ถึงไม่รู้สึกตัวเลย ฉันที่เดินมาพร้อมน้ำริน อยู่ๆโทรศัพท์ของน้ำรินก็แผดเสียงขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะกุลีกุจอรีบหาโทรศัพท์ของตัวเอง

"ฮัลโหลค่ะ กลับมาตั้งแต่ตอนไหนเนี้ย ทำไมน้องไม่รู้ น้องจะฟ้องแม่ คอยดูเถอะ"

"มีอะไรหรือเปล่า ทำหน้ามุ้ยเชียว"ฉันถามน้ำรินทันที ที่เธอวางโทรศัพท์ของตัวเองลง

"พี่ไฟนะสิ มากรุงเทพตั้งแต่เมื่อวานแต่ไม่ยอมเข้าไปที่บ้าน คอยดูเถอะฉันจะฟ้องแม่ ทำตัวเหลวไหลจริงๆเชียว "น้ำรินยืนบ่นออกมาพร้อมกับทำหน้าบูดบึ้ง พี่ไฟเป็นพี่ชายแท้ๆของน้ำริน แต่สองศรีพี่น้องนี้ไม่ได้เรียนที่เดียวกัน พี่ไฟไปเรียนวิศวะที่เชียงใหม่ ส่วนฉันกับน้ำรินเรียนบริหารที่กรุงเทพ ฉันถือว่าค่อนข้างสนิทกับพี่ไฟเพราะฉันกับน้ำรินเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มอต้น เวลาที่ต้องทำกิจกรรมที่โรงเรียนแล้วกลับบ้านค่ำ ก็มีพี่ไฟนี่แหละที่เป็นคนคอยรับคอยส่ง เห็นสองคนนี้ตีกันบ่อยๆแต่พี่ไฟก็หวงน้ำรินมากๆ เห็นแล้วฉันก็ทำได้แต่อิจฉาเพราะฉันอยากมีพี่น้องอย่างเขาบ้าง

"พี่ไฟโตแล้วนะ แถมพี่เขาเป็นผู้ชายอีกคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกน่า"

"คงติดหญิงแน่ๆ คอยดูเถอะไปคว้าผู้หญิงไม่ดีมา ฉันจะไล่ออกจากบ้าน"น้ำรินหัวเสียออกมา ฉันได้แต่ยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู เรื่องของฉันถูกเรื่องราวของพี่ไฟกลบมิดไปเลย ฉันยืนยิ้มอยู่ไม่นานเสียงโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้นมา วันนี้จะถึงคอนโดหรือเปล่าเนี้ยธุระเยอะจริง

"สวัสดีค่ะ หืมมม พี่ไฟเหรอคะ"ฉันหันหน้าไปมองน้ำริน พี่ไฟมีเบอร์ฉันได้ยังไง แล้วโทรมาหาฉันทำไม ฉันเปิดลำโพงเพื่อให้น้ำรินได้ยินด้วย

"เป็นไงครับ คิดถึงพี่หรือเปล่าเอ่ย...ส่วนพี่คิดถึ้งงงง คิดถึงหนูซิน ยิ่งโตยิ่งสวย"

"หน๋อย...ไอ้พี่บ้า อย่ามาชีกอใส่เพื่อนน้องนะ"

"อ้าว หนูซินอยู่กับหมาบ้าเหรอครับ อย่าใกล้รินมันมาก เดี๋ยวหนูซินของพี่จะแปดเปื้อน ฮ่าๆ"

"ใครเป็นน้องสาวพี่กันแน่เนี้ย!"น้ำรินยืนเถียงกับพี่ชายตัวเอง ดีนะที่ที่เรายืนอยู่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน

"หนูซินครับ พี่โทรมาหาเรานะเนี้ย พูดกับพี่หน่อยสิเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะเข้าไปหา เอาน้ำพริกหนุ่มกับแคปหมูเจ้าดังเข้าไปให้"

"เอ่อ...ขอบคุณนะคะ พี่ไฟยังใจดีกับซินตลอดเลย"

"เข้าบ้านบ้าง มาเหล่แต่สาว ชิส์"น้ำรินพูดทิ้งท้ายก่อนที่พี่ไฟจะตัดสายไป ฉันส่ายหัวให้กับความป่วนของพี่ไฟ ขยันแกล้งน้องสาวได้น่าเอ็นดูจริงๆ

"พี่ไฟมีเบอร์ฉันได้ไงอ่ะ"ฉันถามน้ำริน

"ฉันเป็นคนให้พี่ไฟไปเองแหละ ตอนนั้นคะยั้นคะยอขอฉันอยู่ตั้งนาน แกเชื่อมั้ยตอนแรกฉันไม่ได้ให้ พอวันหลังมากระเป๋ากุชชี่คอลเล็คชั่นใหม่อยู่ในห้องฉัน เบอร์แกปลิวว่อนเข้าโทรศัพท์พี่ไฟเลย"น้ำรินพูดออกมาด้วยความอารมณ์ดี

"นี่แกขายเพื่อนเหรอ น้ำริน"

"แกสนใจมาเป็นพี่สะใภ้ฉันมั้ยละ ฮ่าๆๆ"น้ำรินพูดก่อนที่จะหัวเราะพร้อมกับวิ่งหนีฉันออกไป จะยี่สิบกันอยู่แล้วเธอยังนิสัยเหมือนเดิมเป๊ะ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธออวดสรรพคุณพี่ชายตัวเองให้ฉันฟัง

 

 

 

 

 

 

 

**ตัวละครเพิ่มมาอีกแล้ว แต่ไรท์บอกไว้ก่อน พี่ไฟของดีเชียงใหม่เลยนะเจ้า นาทีนี้พี่น้ำเมฆต้องหลั่งน้ำตา อิอิ**

ความคิดเห็น