ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ออกไปจาก...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2559 07:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ออกไปจาก...
แบบอักษร

สกาย part

 

 ตุบ!! ผมทุบประตูเป็นครั้งสุดท้าย

 

"บลู ขอเข้าไปหน่อย"ผมเเง้มหูฟังเเนบกับประตูว่าเกิดอะไรขึ้น กลับได้ยินเสียงสะอื้น จากในห้องของอีกคน หัวใจผมถึงกับกระตุก อีกคนกำลังร้องไห้อยู่งั้นเหรอ...

 

"บลู บลู"ผมตะโกนเข้าไปในห้องเเต่ไร้เสียงตอบรับ ผมหันหลังพิงประตูเเล้วย่อนั่งลง บลูเขาเป็นอะไรกัน ทำไมอยู่ดีดีถึง... ผมนั่งคิดอะไรไปมาเรื่อยเปื่อย จนสมองเเทบจะหยุดทำงาน บลู บลู บลู ผมคิดถึงเเค่ชื่อนี้เท่านั้นเเหละ เพราะมันคิดอะไรไม่ออก 

 

 สักพักผมจึงหลับไป เเล้วตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าเเล้ว บลูเขา ผมลุกขึ้นบิดประตูไปมา เเต่ก็ยังล็อคอยู่ ทำไงดีให้บลูออกมา ทำไงดีล่ะ 

 

 เเต่เเล้วประตูก็ถํกเปิดออกมา ผมมองหน้าคนที่เปิดประตู เขาชำเรืองตามองผมน้อยๆ ก่อนจะเดินชนไหล่ผมไป ผมมองตามหลังก่อนจะเดินตามไปจับไหล่ของอีกคนเอาไว้ 

 

"เอามือสกปรกๆ ออกไป!! จากไหล่กู" มันพูดกับผมเเล้วสะบัดมือผมออก ผมค้างมือเล็กน้อย เเล้วเดินเข้าไปดักหน้ามันไว้

 

"เดินมาขว้างทำไม ออกไป"มันกดเสียงพูดช้าๆ ผมมองหน้ามันนิ่ง 

 

"มึงเป็นอะไร"ผมถาม

"กูเปล่าเป็นอะไร เเล้วก็ไปได้เเล้ว"

 

 ผมมองหน้ามัน เเล้วเผลอจูบเข้าที่ปากมันอย่างรุนเเรง มันขัดขืนเเล้วพยายามผลักหน้าผมออก เเต่ผมก็ไม่หยุดจูบมันเนิ่นนาน ก่อนจะรู้สึกคาวเลือดที่ปาก เเล้วผละออก กับมองเห็นน้ำตามันไหลลงอาบเเก้มของมัน

 

"มึงกู ขอโทษ"ผมมองหน้ามันเเล้วยื่นมือไปเกรี่ยน้ำตามันออก ก่อนจะถูกสะบัดออกอย่างไม่ใยดี ก่อนที่มือข้างนั้นจะแาดเลือดที่มุมปาก เเล้วใช้หลังมือปาดน้ำตาออก

 

"ออกไปจากห้องกู"มันกดเสียงต่ำพูดกับผม

"ไม่ไป"ผมตอบกลับ

 

"มันยากหรือไงก็อีเเค่เดินออกไปจากห้องกู"มันตวาดลั่น

"มันยากดิ จะให้กูเดินออกจากห้องคนรักหน้าตาเฉยหรือไง"มันอึ้นค้างเล็กน้อยกับคำพูดผม

 

"ถ้ามันยาก มึงก็ออกไปจากชีวิตกู เเล้ว ไปหาคนสำคัญของมึง ไป!!" มันพูดพลางจับเเขนผมเดินลากมาที่ประตูห้อง

 

"เพราะเรื่องนี้ล่ะสิ กูอธิบายได้นะเว๊ย!!" ผมพูดพลางจะเดินเข้าไปหามัน 

"ไม่มีอะไรต้องอธิบาย"

 

ปัง!! เเล้วมันก็ปิดประตูใส่หน้าผม ผมอึ้งค้างเล็กน้อย ก่อนจะเอาเเผ่นหลังผิงประตู เเต่เเล้วก็มีความรู้สึกว่าอีกฝ่ายก็พิงประตูเช่นกัน เเต่ทางนั้นกลับมีเสียงสะอื้น ยังไงก็ต้องมีน้ำตา เเละผมก็ต้องเจ็บไปด้วย

 

"ขอโทษ" ผมได้ยินเสียงจากในห้องเบาๆ ผมอยากจะฟังเสียงมัน อยากกอดมัน เเต่ว่าทำไมมันเป็นเเบบนี้ล่ะ

 

 ผมจะบอกความจริงก็ได้ คนที่โทรมาเมื่อคืน น้องสาวผมเองเเค่โทรมาถามทำไมไม่กลับห้อง เเละก็ถามว่าอาหารอร่อยไหม ผมก็ตอบไป พอจากนั้นบลูก็ถามผมใคร สำคัญไหม ผมก็ตอบตามความจริงนี่หว่า เเล้วผิดตรงไหนอีกล่ะ

 

"กูขอโทษ ถึงจะไม่ค่อยรู้ว่ามึงเป็นอะไรโกรธอะไร"ผมพูดทิ้งท้ายเเล้วเดินออกมาท่าทางเศร้าๆ เดินกลับห้องตัวเอง

 

 ผมเข้าห้องอย่างเหนื่อยล้าผมนั่งลงที่โซฟา เเล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเอง คนอื่นคงจะคิดว่าเรื่องเเค่นี้ ผู้ชายต้องเสียน้ำตา ผมตอบได้เลยว่า กับคนๆนี้ผมเจ็บปวดที่สัดเลยต้องมีน้ำตา 

 

 ผมปาดน้ำตาออกช้าๆเเล้วเดินไปหน้าประตูใส่รองเท้า เพื่อไปซื้อกับข้าว เเต่หูก็ดันไปได้ยินเสียงปิดประตู เเล้วล็อคประตูลง ผมจึงรีบเปิดประตูออกดู 

 

"บลู" ผมรีบใส่รองเท้าหยิบกระเป๋าเงินเเล้วรีบวิ่งตามไปไปจนตามเห็นหลังร่อมร่อ ผมเดินตามไปเงียบ พอมันเดินไปซักพักก็ถังผับดังใกล้คอนโด เเล้วเดินเข้าไป ผมเดินเข้าไปตามมัน เห็มมันนั่งโต๊ะริมสุดมุมคลับ ผมก็เดินไปเลือกโต๊ะที่มองเห็นมันชัด ก่อนจะจ้องมองมันไม่วางตา

 

"รับอะไรดีค่ะ"

"ขอน้ำเปล่า"ผมตอบพนักงานเขาไป

"ขอโทษนะค่ะถ้าจะเอาเเค่น้ำเปล่าช่วย.."

"5000 พอมั้ย" พนักงานพยักหน้าเเล้วรีบเดินไป 

 

 ผมมองกลับไปที่บลู เขากลับดื่ม เเล้วก็ดื่ม เเทบจะ 5เเก้วพร้อมกัน ผมมองไม่วางตาจนเเน่ใจว่าอีกคนเมามากเเล้ว เเล้วมีพริตตี้สาวเดินเข้าไปนั่งตักบลูเเล้วกำลังหอมเเก้มกันก้่อนที่บลูจะเริ่มลากลิ้นลงไปที่คอของผู้หญิงคนนั้น

 

หึง สิ ครับ

 

 

 ผมมองไปที่บลูเเล้วรีบเดินเข้าไปหาดึงร่างของผู้หญิงคนนั้นออก

 

"อ๊าาย!! ทำอะไรนะคะ"ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้น

 

"คนนี้เมียกู" ผมกดเสียงต่ำช้าๆ เน้นๆ ให้ผู้หญิงคนนั้นฟัง จนเธอเดินจากไป

 

"ร่านนะมึง"ผมด่าไอ้บลูไป เเล้วรีบลากมันมา

 

"จะพากูไปไหน กูยังไม่พอใจจะกินอีก กูจะลืมไอ้บ้านั้นให้ได้" มันพูดได้ค่อนข้างชัดเพราะเมาไม่มากเเต่สายตามันพร่ามัวมาก 

 

 เเล้วผมก็จุกมากกับคำพูดมัน ก่อนจะรีบลากมาที่รถเเล้วโยนเข้าเบาะหลังเเล้วอ้อมมาที่คนขับเเล้วออกรถ

 

 เเต่เเล้วมาได้ไม่นาน....

ความคิดเห็น