email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แก้ปมทีล่ะนิด part:วาริน+ชล

ชื่อตอน : แก้ปมทีล่ะนิด part:วาริน+ชล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 21:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แก้ปมทีล่ะนิด part:วาริน+ชล
แบบอักษร

'ตัดลิ้นงั้นหรอ'

เสียงพูดคุยของบุรุษนิรนามเดินห่างออกไปแล้ว วารินเงยหน้าดูตามช่องกระดานหญิงสาวพยายามที่จะใช้สายตาส่องดูตามช่องจนเห็นช่องๆหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆเสา

"ฮือๆๆๆ"เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

"ป้าคะ ป้า!!!..."เสียงเรียกที่ไร้ทิศทางดังขึ้นทำให้สตรีที่ถูกล่ามโซ่อยู่ลุกขึ้นนั่งทันที หญิงวัยกลางคนสวมใส่เสื้อผ้าสีมอๆ ผมเผ้ากระเซาะกระเซิงราวกับคนบ้า

"ใคร!!!เสียงใคร!!"เสียงแหบพร่าเอ่ยดังขึ้น

"หนูอยู่ทางนี้ค่ะ ตรงเสา"หญิงสาวบอกตำแหน่ง

"เธอเป็นใคร เป็นพวกของอองซอใช่มั๊ย?"เสียงแหบพร่าเกือบจะกลายเป็นตวาด

"ไม่ใช่ค่ะ หนูเป็นคนไทย หนูถูกจับมาที่นี่ค่ะป้า หนูได้ยินที่ป้าพูด ป้าเป็นคนไทยเหมือนหนูใช่มั๊ยคะ"หญิงสาวถามขึ้น

"ใช่ ฉันเป็นคนไทย ฉันคิดถึงลูก ลูกฉัน ฮือๆ"เสียงหญิงกลางคนร่ำไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

"แล้วลูกป้าอยู่ที่ไหนคะ?"

"หมู่บ้านติดชายแดน ไอ้อองชอมันตัดลิ้นลูกฉัน เกสรลูกแม่ ฮือๆๆ"คำพร่ำเพ้อของเธอทำให้วารินหูผึ่ง

"เกสร!! ลูกสาวป้าชื่อเกสรหรอคะ?"วารินถามกลับไปทันที

"ใช่ๆ เธอรู้จักลูกฉันใช่มั๊ย?"

"ใช่เกสรลูกสาวผู้ใหญ่ถมมั๊ยคะ?"

"เธอรู้จักพี่ถมด้วยหรอ พวกเขาเป็นไงบ้าง? 5ปีแล่วที่ฉันจากพวกเขามา พวกเขาคงลืมฉันคงคิดว่าฉันตายไปแล้ว ฮือๆ"

"โธ่!!แล้วใครจับป้ามาขังไว้ที่นี่คะ"

"ไอ้อองซอ ระวังมันคือตัวการเรื่องทั้งหมด"คำพูดของหญิงบ้าทำให้หญิงสาวคิดหนัก

"หนูนึกว่าคนที่จับป้ามาคือจอแปซะอีก"วารินพูดขึ้น

"ไม่ ช่วยจอแปด้วย พวกมันจะฆ่าเขา ช่วยเขา"คำพูดของป้าคนนั้นทำให้หญิงสาวคิดหนัก จอแปคือตัวการใหญ่และผู้นำที่ทุกคนเกรงกลัว แล้วทำไมพวกนั้นถึงต้องการกำจัดเขา อองซอคือตัวแปรสำคัญซินะ

"เธอไปไหนมา ทำไมถึงไม่อยู่ที่พัก"เสียงจอแปดังขึ้น

"ฉันนอนไม่หลับ ฉันเลยมาเดินเล่น นี่!!คุยกันหน่อยได้มั๊ย"วารินพูดขึ้น

"มีอะไร??ถ้าจะพูดเรื่องไร้สาระนั่น ฉันไม่มีอะไรจะคุย"พูดจบจอแปก็ทำท่าจะเดินจากไป

"ฉันจะพูดเรื่องอองซอ"ชื่อที่หลุดออกจากปากของวารินทำให้จอแปชะงัก

"เรื่องอาอองซอ ทำไม?"

"นั่งก่อนซิ! เมื่อ5,ปีก่อน อองซอได้จับผู้หญิงชาวบ้านคนหนึ่งมาจากฝั่งไทยนายรู้เรื่องหรือเปล่า?"ประโยคคำถามที่ดังขึ้นทำให้จอแปถึงกับขมวดคิ้ว

"จับผู้หญิง? ใคร"

"เมียของผู้ใหญ่ถม"จอแปหันมามองหน้าวาริน

"เธอรู้ได้ยังไง?"

"ฉันเจอเธอ เธอถูกขังอยู่ท้ายหมู่บ้าน"คำพูดของวารินทำให้จอแปผุดยืนขึ้น

"ถูกขัง!!! ใครขัง"จอแปกันมามองวารินเต็มตามีคนถูกขังอยู่ที่อาณาเขตของเขาโดนที่เขาไม่รู้อย่างนั้นหรือ

"อองซอเป็นคนขัง แล้วเธอเตือนฉันว่าพวกนั้นจะฆ่านาย เมื่อนายหมดประโยชน์"

"หึ!!นิทานหลอกเด็ก!! เธอกำลังหาทางทำให้ฉันไม่ฆ่าไอ้ชลมันมากกว่า เลยแต่งเรื่องขึ้นมาหลอกให้ฉันและอาอองซอแตกคอกัน"

"นายควรไปเจอเธอ บางทีสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของนายตลอด5ปี อาจจะถูกคลี่คลายก็ได้

"ไร้สาระ!!"จอแปพูดขึ้นแล้วก็เดินหนีไปทันที

"ทำไมถึงได้ดื้อด้านแบบนี้นะ"วารินหน้ามุ่ยหญิงสาวก้าวเร็วๆไปยังที่พักแล้วล้มตัวลงนอนเคียงข้างเกสร หญิงสาวหันมามองร่างเด็กหญิงอายุเพียง13ปีอย่างเวทนา เธอพูดไม่ได้เพราะเธอถูกตัดลิ้นนี่เอง

"พี่จะพาแม่ของเกสรกลับไปให้ได้ พี่สัญญา"หญิงสาวลูบผมเกสรด้วยความเอ็นดู

@ฝั่งไทย

ร่างสองร่างค่อยแฝงตัวมากับความมืดด้วยชุดสีดำ

"ผู้กองพร้อมนะครับ ถ้าครั้งนี้เราพลาด มันอาจจะหมายความถึงอนาคตทางราชการของผู้กองด้วยนะครับ"ผู้ใหญ่ถมหันมามองผู้กองหนุ่มอีกครั้ง

"ผมไม่สนครับผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ห่วงเกสรยังไง ผมก็ห่วงวารินแบบนั้น"ชลพูดขึ้น

"ผมไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยมื่อก่อนผมมัวแต่หวาดกลัวเลยทำให้เมียผมถูกพวกมันจับไปฆ่า ส่วนเกสรก็ถูกพวกมันตัดลิ้นจนพูดไม่ได้ โดยที่ผมช่วยอะไรทั้งสองคนไม่ได้เลย"ผู้ใหญ่ถมพูดขึ้น

"ผู้ใหญ่ทำดีที่สุดแล้วครับ เราต้องช่วยทั้งคู่ออกมาให้ได้"ชลแตะบ่าผู้ใหญ่เบาะ

"เดี๋ยวข้ามเขาลูกนี้ไปจะเป็นฐานของจอแป เราจะเดินทางกันเส้นนี้ครับ" ทั้งคู่พยักหน้าให้กัน

@อีกฝั่ง

"ทำไมถึงปล่อยให้พลาดได้ อองซอ"เสียงหนึ่งดังขึ้น

"เพราะนังผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้เราเสียแผน"เสียงอองซอดังขึ้น

"มันเป็นใคร"

"มันชื่อวาริน เป็นคนที่มาถ่ายทำสารคดีที่นี่"อองซอพูดขึ้น

"แส่ไม่เข้าเรื่อง แล้วไอ้จอแปว่าไง"

"เห็นอองทีว่ามันจับตัวนังนั่นไปไว้ที่ฐาน"อองซอพูดขึ้น

"หึ!!!แล้วเมื่อไหร่จะกำจัดมันซักที จะรอเวลาให้มันกลับมาฆ่าแกก่อนรึไง? ถ้ามันรู้ว่าคนที่ฆ่าพ่อมันไม่ใช่ไอ้ชลแต่เป็นเราสองคน มันฆ่าเราแน่"คำพูดหนึ่งพูดขึ้น

"มันไม่มีวันรู้หรอก ที่ฆ่ามันตอนนี้ไม่ได้เพราะมันยังมีประโยชน์ ถ้าหมดประโยชน์เมื่อไหร่ผมไม่ปล่อยให้มันเป็หอกข้างแคร่ผมแน่นอน ผู้การอย่าห่วงเลย"อองซอพูดขึ้น

"อย่าให้สาวมาถึงฉัน"สิ้นเสียงปริศนา เขาก็เดินออกไปทิ้งให้อองซอนั่งกัดฟันนิ่ง

"ไอ้ผู้การศักดา มึงก็อีกตัวหนึ่งที่กูจะกำจัด อีกไม่นานผู้นำสายชายแดนจะเป็นของกูอองซอคนนี้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพียงคนเดียวเท่านั้น"อองซอมองตามหลังผู้การศักดาด้วยสายตามาดร้าย

@เช้าวันต่อมา

วารินเดินกระสับกระส่ายไปมาด้วยว่าเธอไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นสืบหาเรื่องราวทางไหนก่อนดี ร่างบางเจอกับยะหยาหญิงสาวที่เธอเห็นวันนั้น

"เดี๋ยวยะหยา"เสียงใสเรียกขึ้น ใบหน้าคมเข้มผิวสีแทนตวัดสายตามามองเธอ

"เธอมีอะไรกับฉัน จะมาอวดอะไรฉันอีกล่ะ"ยะหยาทำหน้ามุ่ย

"เปล่า ฉันได้ยินมาว่าเขตด้านใตที่นี่ติดกับเขตประเทศฉันใช่มั๊ย มันห่างกันกี่กิโลหรอ จากนี่ไปไทย"วารินแกล้งถาม

"ถ้าเดินคงประมาณ 1วันเต็มๆถึงจะถึง เธอถามทำไม เธอคิดจะหนีอย่างนั้นหรอ"ยะหยามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

"ก็ไม่ดีหรือไง ถ้าฉันหนีไปได้ ยะหยาก็จะเป็นที่1ของจอแป ยะหยาแค่ช่วยอะไรฉันนิดหน่อยแค่นั้นเอง"

"ช่วยอะไร?"ยะหยาหูผึ่ง

"แค่ช่วยดึงความสนใจของของพวกนั้นไปก็พอที่เหลือฉันจะจัดการเอง"วารินพูนขึ้น

"เธอจะเดินทางเมื่อไหร่"

"คืนนี้"หญิงสาวมองยะหนานิ่ง

@อีกด้าน

"เราใกล้จะถึงเขตแดนฝั่งนู้นแล้วครับผู้กอง"ผู้ใหญ่ถมพูดขึ้นเมื่อพวกเขาได้ข้ามภูเขามาสำเร็จ

"เดินทางต่อเถอะผมยังไม่เหนื่อย"ผู้กองหนุ่มพูดทั้งที่ใจร้อนลุ่ม

"เบบี๊!!! อีกไม่นานเราจะเจอกันแล้วนะ รอปะปี๊ไปรับนะ

...............

วันนี้ไรท์ลงให้แค่นี้ก่อนนะคะ พรุ่งนี้ไรท์มาต่อให้นะคะ

เพราะช่วง2-3วันนี้ ไรท์จะไม่ค่อยว่างอาจแต่งได้ไม่เยอะนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว