ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ง้อต้องเปย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 23:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ง้อต้องเปย์
แบบอักษร

พาร์ท เซน

หลังจากที่ผมคุยกับตัวเล็กสักพักผมก็บอกว่าให้รอในห้องก่อนยังคุยงานไม่เสร็จแต่ก็โดนหน้างอใส่ และเดินไปนั่งที่โซฟา ผมทำอะไรผิดรึป่าว?

 

"กูไปแปปเดียวเอง"

"......" นั่น!ผมว่าผมต้องทำไรผิดเเน่มันถึงเงียบใส่ผม

"เห้ย?เป็นไร?หรือเจ็บตา?"" ผมรัวคำถามแต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ กูทำไรผิดวะเนี่ย?

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"

"นายครับพวกนั้นต้องการสรุปประชุมครับ"

"เออๆ" ผมเดินกำลังจะออกจากห้องก็หันไปมองตัวเล็กที่มองไปทางอื่น กูทำไรผิดวะ?หรือเรื่องคู่นอนเยอะหรือให้คนเข้ามาทำร้าย?หรือ...

"เอ่อ...นายครับนายเดินเลยห้องครับ" ผมหลุดออกจากความคิดหันหลังเห็นไอทีมันชี้ประตูห้องประชุม ไม่ได้ๆมีสมาธิหน่อยไอเซน! ผมสูดหายใจลึกๆก่อนละเข้าไปในห้องประชุม

 

13:41

"เห้อ เสร็จสักที" ผมโอนหลังพิงเก้าอี้

"นายครับ?"

"อะไร" ผมถามละหลับตาลงเพื่อพักสายตา

"เอ่อ นี่นายอย่าบอกนะครับว่าลืมสิ่งที่พูดเมื่อวานกับคุณสตาร์?" ทีมันพูดกับผม หืม?ลืมเรื่องที่พูดกับไอตัวเล็ก เรื่องไรวะ? ผมลืมตาและหรี่ตามองที มันถอนหายใจเหือกใหญ่ก่อนจะมองมาที่ผมอย่างเอือมๆ อะไรวะ?กูทำไรผิดอีกเนี่ย

 

"ข้าวเที่ยงคุณสตาร์ยังไม่ได้รับประทานเลยครับ พอจะนึกออกไหมครับ?" หืม เที่ยง?.....เชี้ย!!! คำพูดของผม

 

' 8โมงถึงเที่ยง'

'นี่ไม่นานเลยใชไหม'

'จะรีบคุยให้เสร็จ'

 

ผมรีบลุกละบอกให้ทีไปเตรียมรถรอ ว่าละไมหน้างอใส่ โมโหหิวชัว ผมรีบขึ้นมาที่ชั้นผู้บริหารละอยู่หน้าห้องก่อนจะทำใจไปง้อเจ้าตัวเล็ก สงสัยต้องเปย์

แกร็ก

อึก ผมกลืมน้ำลายเมื่อเจอสายตาพิฆาต อื้อหือ มาดมาเฟียกูไปหมดละ กะไอแค่ร่างเล็กที่นั่งกอดอกไขว่ห้างมองผมด้วยหางตาที่อย่างกะลูกปืนที่จ่อหัวผมอยู่

"คือ...."

"กลับ" ตัวเล็กมันพูดขึ้นก่อนจะลุกเเละจะเบี่ยงตัวหลบผมออกจากห้อง

 

พรึ่บ

 

"....." ผมคว้าเเขนเล็กๆไว้พคนมที่โดจผมจับหันมามอง ฉึก! สายตาแม่งจะเเดกหัวผมอยู่เเล้ว

"ขะขอโทษ" ผมตะกุกตะกักเหมือนมีอะไรติดคอมันยืนกอดอกเหมือนรอผมสารภาพผิด ดีนะลูกน้องผมมันลงไปด้านล่างตามคำสั่งผมหมดเเล้ว

 

"คือ กูลืมคำพูดละก็ปล่อยให้มึงรอจะไม่ได้กินข้าว ขอโทษ...." นี่เป็นคำคขอโทษจากมาเฟียสุดโหดครั้งที่สามเค้าเคยขอโทษแม่กับพ่อเท่านั้น แต่ตอนนี้เค้ารู้สึกว่าถ้าไม่พูดขอโทษกับคนคนนี้เค้าอาจจะเสียใจภายหลัง

 

"ชดใช้" ผมเงยหน้ามองคนที่ยืนกอดอกอยู่ ชดใช้? ชดใช้ไง

"?"

"พาไปห้าง" อ้า...จะผานเงินผมสินะ ดูจากในตาก็รู้เลยว่าคิดจะเเกล้งผมที่ให้ตัวเองต้องรอ แต่โทษนะครับ พี่สายเปย์

 

"หึ ได้งั้นไปกัน " ร่างบางหันหลังละรีบลงมายังชั้นล่าง ร่างบางคิดเรื่องสนุกๆไว้แกล้งร่างสูง ร่างบางไม่ได้จะคิดจะผานเงินอย่างเดียวเเต่....

 

ณ ห้าง

 

"ห๊ะ?!คุณสตาร์ผมว่าไม่เหมาะนะครับ!" เหล่าลูกน้องผมตอนนี้ปฏิเสธเสียงเเข็งเพราะอะไรนะหรอครับ หึ ก็ไอเด็กแสบนี่นะ.....

 

10นาทีที่เเล้ว ถึงห้าง ณ บนรถ

"คุณเซน"

"หืม?" ผมหันไปหาคนที่เรียกผม นานๆครั้งเค้าถึงจะเอ่ยชื่อผม ถึงผมอยากจะตัดคำว่าคุณออกไปก็เถอะ

 

"หึ คุณต้องไถ่โทษโดยการจ่ายเงินทุกอย่าง" คิดว่าเรื่องอะไร ผมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเเต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อตัวแสบมันพูดอีดประโยค

 

"คุณต้องเป็นคนถือของที่ผมซื้อ" ผมขมวดคิ้วเข้าหากันทันที ลูกน้องผมกับทีหันมาทัทีที่ได้ยินว่าร่างบางจะให้นายตัวเองที่เป็นถึงระดับเจ้าพ่อมาเฟียสุดโหดมาถือของให้ จากสีหน้าที่ตกใจของทีก็เปลี่ยนเป็นยิ้มมุมปากอย่างชอบใจที่นายตนตอนนี้กำลังหน้าเหวอ เค้าก็อยากรู้เหมือนกันว่านายตัวเองจะยอมร่างบางขนาดไหน

 

จนตอนนี้ ณ ปัจจุบัน

"ให้พวกผมถือเองดีกว่าครับคุณสตาร์!" เหล่าลูกน้องต่างล้อมร่างบางให้ร่างบางยอมเเพ้ แต่ผมเชื่อครับว่ายังไงผมก็ต้องถือให้ ดูดิยิ้มมุมปากอย่างงี้กอดออย่างงี้คงจะบอกว่า...

 

"ถ้าคุณเซนไม่ยกผมไปคนเดียว!" ลูกน้องของผมมองหน้ากัน คงรับรู้ถึงเเรงกดดันจากร่าบางสินะ ผมเดินละพยักหน้าให้ลูกน้องถอย ผมเห็นนะไอที!มันขำผม!

 

"เออ กูถือให้" ผมตอบไปและยื่นบัตรทองให้วงเงินไม่จำกัด ร่างบางยกยิ้มพอใจละเดินนำไปทันที ขอละตัวเเสบอย่าคิดอะไรเเผงๆเลย.....

 

หลังจากที่เราทานข้าวกันเสร็จไม่ใช่เราสิ พวกเรา! ตัวเเสบเล่นผรอบเเรกโดยการสั่งอาหารมาเยอะๆเเละให้ลูกน้องเเละไอทีนั่งกินด้วยกัน ผมสังเกตหลายรอบมันขำผมแน่ๆ!ไอทีฝากไว้ก่อนเถอะมึง! ครั้งที่1 5,450บ.

 

หลังจากนั้นร่างบางก็เดินเข้าไปที่ร้านรองเท้า 35,000 เสื้อผ้า 7,900 ไอเพด 20,000 ร้านเค้ก 6,000 โน้ตบุ๊ก 30,000 ขนมต่างๆ 6,500 บาท โอ๊ยยยย อยากจะบ้าตายไม่เคยต้องมายกถือของให้ใครเลย ละไอท่าทีว่าจะไม่หยุดง่ายๆละกำลังสนุกนี่ทันคืออะไร! ไอเงินนะผมไม่ห่วง แต่ผมห่วงตัวเอง! สักพักร่างบางก็หยุด ผมองไปตามสายตาร่างบาง ร้านเครื่องประดับ?

 

"......"

"เป็นอะไร?" ผมเดินเข้าไปถาม ร่างบางหันมามองผมละยิ้มกว้างอีกครั้งก่อนจะดึงผมเข้าไปในร้าน

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าอยากได้ สร้อย กำไร ต่างหู แหวน หรืออะไรดีคะ?" พนักงานถามผม ผมมองไปที่ตัวเล็กก็ไม่เห็นอยู่ข้างๆแต่ไปตรงที่เป็นพวกกำไรผมเดินไปโดยไม่ตอบพนักงาน ดูก็รู้ว่ากำลังให้ท่าผม

 

"สนใจอะไร?"

"ขอมือ" ผมเอาของไว้ไปในอีกมือนึงยื่นมือไปตามที่บอก ตัวเล็กเอากำไรจ้อมือมาใส่ให้ผม เป็นกำไรที่เป็นพระอาทิตย์สีทองเเดงทั้งอันมีเพรชอยู่ตรงกลางพระอาทิตย์

"หึ เหมาะจริงด้วย" ร่างบางพูดก่อนจะชูข้อมือผมละบอกให้คิดเงินเลย

 

ตึกตัก ตึกตัก

เห้อ ใจสั่นเลยกูถึงจะเป็นเงินผมแต่คนที่เลือกไงที่ทำให้ผมชอบ ผมเหลือบไปเห็นกำไรข้อมือที่เป็นรูปดาวสีเงินมีเพรชอยู่ตรงกลางเหมือนกันผมหยิบมาละบอกให้คิดกำไรนี้ด้วยเเต่ร่างบางไม่เห็นเพราะเดินดูอะะไรไปเรื่อยเปื่อยรอคิดเงินผมเอามาใส่ไว้ใรกางเกง พอหันไปอีกทีร่างบางก็อยู่หน้าร้านและกำลังคัยกับ.....ไอเชี่ยเมฆ!

 

ไรท์ : หายไปเนิ่นนานนนนน มาแว้วๆ ฝากคอมเม้นรีเเอคชั่นทีาอ่านทีน้าว่าชอบไหม กดไลค์ กดติดตามขอบคุณทุกกำลังใจจจจจ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น