ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

15.เคราะห์ใหญ่

ชื่อตอน : 15.เคราะห์ใหญ่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 366

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 20:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15.เคราะห์ใหญ่
แบบอักษร

เมืองหลันหลิน

​ก่อนหน้าหนาววันนึงขณะที่เหย่เตี๋ยไปช่วยพ่อบ้านใหญ่ตระกูลหานจ่ายตลาดก็ได้ยินพ่อค้าแม่ขายและผู้คนต่างพากันพูดถึงเรื่องการถูกลอบสังหารของปราชญ์อัจฉริยะลู่เหอที่เกิดขึ้น ทำให้ทางเหย่เตี๋ยเองก็รู้สึกไม่สบายใจเพราะท่านลู่เหอ เป็นคนที่คอยช่วยนายท่านหานชงมาโดยตลอด ขาดท่านลู่เหอไปเห็นทีท่านหานชงเองก็ทำงานได้ยากขึ้น หรือพูดง่าย ๆ ก็คือชาวเมืองหลันหลินคงต้องพบวิบากกรรมครั้งใหญ่กันอีกครั้งแน่ ๆ เลย

​เหย่เตี๋ยเอาแต่คิดถึงเรื่องดังกล่าว เพราะว่าปีหน้าจะเป็นช่วงอายุที่ตนจะต้องรับเคราะห์ครั้งใหญ่ด้วย จึงทำให้เหย่เตี๋ยเครียดขึ้นมาเป็นอย่างมาก จนทำให้เหย่เตี๋ยไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงาน...สักเท่าไร ทางฮูหยินใหญ่เองนั้นก็เอาแต่ตรอมใจเรื่องคุณชายเล็กที่เสียไปจนล้มเจ็บไปอีกคน ทำเอานายท่านหานชงเองที่อยากจะช่วยก็ทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้ เพราะถึงจะรู้ว่าเป็นฝีมือของจินอันเหมินเจ้าเมืองคนใหม่กับหวังฮั่วผู้เป็นเจ้าของหอการค้าสีชาดร่วมมือกันแต่ก็ขาดซึ่งหลักฐานที่จะไปเอาผิดคนทั้งคู่นั่นเอง

 

 

 

​3เดือนต่อมา หลังจากหน้าหนาวอีกปีได้ผ่านไป

​ฮูหยินใหญ่ก็ถึงแก่กรรมด้วยโรคตรอมใจที่เสียลูกชายคนเล็ก ทำให้ความโศกเศร้ากับมาเยือนจวนตระกูลหานอีกครั้ง... นายท่านหานชงคิดจะแก้แค้นให้คนในครอบครัว จึงได้เริ่มสะสมหลักฐานขึ้นมาอีกครั้งอย่างเงียบ ๆ พอได้หลักฐานการทุจริตเพิ่มมากขึ้น นายท่านหานชงก็เตรียมเขียนฎีกาภวายอานอ๋องแต่ยังไม่ได้ถวายออกไป ก็ได้เจอฝ่ายจินอันเหมินผู้เป็นเจ้าเมืองคนใหม่กับหวังฮั่วป้ายใส่ร้ายป้ายสีมาก่อน โดยที่ทางจินอันเหมินได้ถวายฎีกาไปว่า...หานชงฉ้อราษฎร์บังหลวงโกงกินเงินหลวง และได้ส่งหลักฐานแนบไปด้วยเป็นตั๋วแลกเงินที่มีราคาหลายร้านเหรียญทองเลยทีเดียว ถึงอานอ๋องจะกริ้วแต่ก็ให้กุมตัวมาไต่สวนที่เมืองหลวง โดยได้ให้อ๋องหนานสุ่ยเป็นผู้เชิญราชโองการมานำตัวหานชงเข้าเมืองหลวงไป

​แต่อ๋องหนานสุ่ยก็ได้ถือดีเปลี่ยนราชโองการส่วนนึง โดยให้มีเนื้อหาว่าไม่ต้องสอบสวนให้ความผิดจริง ส่วนสมบัติและบ่าวไพร่ในจวนตระกูลหานทั้งหมดต้องตกเป็นสมบัติของอ๋องหนานสุ่ยแต่เพียงผู้เดียว ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับจินอันเหมินกับหวั่งฮั่วเจ้าของพื้นที่อยู่ไม่น้อย เพราะได้เห็นว่าอ๋องหนานสุ่ยเห็นแก่ได้เพียงอย่างเดียว จุดนี้จึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นในการบาดหมาง ระหว่างอ๋องหนานสุ่ยกับหวังฮั่วที่ผลประโยชน์ไม่ลงรอยกัน

​อ๋องหนานสุ่ยมาถึงก็ไปที่จวนตระกูลหานเพื่อประกาศราชโองการออกไปทันที แต่ราชโองการก็ไม่เป็นผลเพราะว่าสมบัติทั้งหมดของตระกูลหานได้ถูกขายไปหมดแล้ว และหานชงก็ไม่ได้บอกว่าเอาเงินไปทำอะไรจึงและไม่สามารถหาเงินจุดนั้นกลับคืนมาได้เช่นกัน ส่วนบ่าวไพร่ทุกคนได้ถูกขายสู่กรงขายทาสทันทีตามคำสั่งของลู่เหอที่เขียนใส่กระดาษให้หานชงเอาไว้ก่อนหน้านี้และให้เปิดออกมาอ่านตอนที่มีภัยเท่านั้น การที่ลู่เหอต้องให้หานชงขายบ่าวไพร่ที่มีไปที่กรงขายทาสเพราะมีสาเหตุสำคัญ2ประการ อย่างแรกก็คือราชโองการในการริบคนเข้าราชสำนักนั้นจะเป็นโมฆะทันที ถ้าบุคคลผู้นั้นตกอยูในสถานะทาส และอีกข้อก็คือ...ทาสคนนั้น ๆ ไม่สามารถขายได้ ณ เมืองที่ซื้อทาสคนนั้น ๆ มาจะต้องนำไปขายที่ต่างเมือง ซึ่งทั้งหมดนี่ก็จะทำใหบ่าวไพร่ในตระกูลหานรอดจากการทำร้ายจากพวกเจ้าเมืองและหวังฮั่วด้วย... ตลอดจนสร้างความผิดใจกันระหว่างอ๋องหนานสุ่ยกับจินอันเหมินเจ้าเมืองหลันหลินคนใหม่มากขึ้นไปในตัว

การคำนวนของลู่เหอดุจเทวดา เพราะการวางแผนที่ลู่เหอจัดเอาไว้ให้หานชงนั้น ทำให้บ่าวไพร่ทั้งหมดของตระกูลหานรอดจากการถูกฆ่าจากจินอันเหมินกับหวังฮั่วอย่างแน่นอน

 

 

จวนตระกูลหาน

“บอกข้ามาซะดี ๆ หานชง ข้าจะขอให้พระบิดาพระราชทานไว้ชีวิตเจ้า หากเจ้าบอกข้าว่า...ทรัพย์สมบัติของเจ้าอยู่ที่ใด?” อ๋องหนานสุ่ยได้ถามหานชงขึ้นมาทันที ขณะที่ได้ล้อมจวนเอาไว้และไม่มีผู้ใดเหลืออยู่ภายในจวนนั้นเลยแม้แต่คนเดียว...

“คนที่มีอำนาจและสามารถสั่งคนในจวนของข้าไปเป็นทาสทั้งหมดได้นั้น มิต้องบอกชื่อออกมาท่านอ๋องก็น่าจะทราบดีนะ” หานชงได้เอ่ยขึ้นมาทันที อ๋องหนานสุ่ยเองก็ไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าหานชงหมายถึงใคร

“เจ้าอย่ามาเล่นลิ้นหน่อยเลย ข้ากับหวั่งฮั่วเป็นมิตรที่ดีต่อกัน พวกเขามิมีทางหักหลังข้าได้” อ๋องหนานสุ่ยได้เอ่ยขึ้นมาต่อในทันที

“ท่านอ๋อง ท่านนี่นะช่างอ่อนหัดยิ่งนัก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” หานชงเอ่ยขึ้นมาพร้อมทั้งหัวเราะเยาะท่านอ๋องหนานสุ่ยออกไปด้วย

“บังอาจ!! เจ้ากล้าลบหลู่ท่านอ๋องของเราเชียวหรือ?” ทหารคนสนิทของท่านอ๋องหนานสุ่ยได้เอ่ยขึ้น แต่อ๋องหนานสุ่ยก็ยกมือห้ามเอาไว้ก่อน ทหารคนสนิทของท่านอ๋องหนานสุ่ยคนนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรต่อออกมาอีกเลย

“พูดความจริงมาหานชง ข้ารู้ว่า...คนใกล้มิพูดโกหกหรอก” อ๋องหนานสุ่ยเอ่ยออกมาอีกครั้ง และพยายามเกลี้ยกล่อมหานชงต่อ

“เรื่องที่ท่านปล่อยข่าวว่า... ท่านลู่เหอผิดใจกับท่านเจ้าเมืองจินอันเหมินและหวังฮั่วนั้น ท่านคิดจริง ๆ หรือว่า... 2คนนั้นมิรู้ว่าเป็นฝีมือของท่านที่เป็นผู้ปล่อยข่าวนั้นออกไป?” หานชงได้เอ่ยถามออกไปตามที่ลู่เหอได้วางแผนให้ ทำเอาอ๋องหนานสุ่ยคิดไม่ตกขึ้นมาทันที... เพราะหานชงไม่ใช่คนที่จะพูดโกหกออกมาแต่อย่างใด ซึ่งเรื่องนี้นั้นอ๋องหนานสุ่ยรู้จักเป็นอย่างดี...

“เด็ก ๆ ไปตรวจการบัญชีการขายทาสมาให้ข้าทีว่า...มีชื่อของหานชงไปขายคนของตัวเองหรือไม่...?” อ๋องหนานสุ่ยได้เอ่ยสั่งทหารคนนึงออกไปทันที เพราะรู้ว่าถ้าหานชงไปขายคนของตัวก่อนหน้านี้ ก็จะเท่ากับเป็นแผนที่หานชงวางเอาไว้ก่อนอย่างแน่นอน

 

 

ผ่านไป1เค่อ

“เรียนท่านอ๋อง ที่ท่านให้ข้าไปสอบถามเรื่องบัญชีขายการทาสนั้น ระยะ3วันที่ผ่านมานี้มีแต่ท่านจินอันเหมินกับท่านหวังฮั่วที่ต่างพากันมาขายทาสมากกว่า200คนเลยขอรับ” ทหารคนที่ถูกใช้ไปตรวจที่บัญชีขายทาสได้เอ่ยขึ้น ทำเอาอ๋องหนานสุ่ยกำหมัดแน่นในทันทีที่ได้ยินคำตอบของทหารผู้นั้น เพราะอ๋องหนานสุ่ยได้รู้สึกว่าตนกำลังโดนจิ้งจอกเฒ่าจินอันเหมินตลบหลังอยู่...

“พอท่านกลับเมืองหลวงไปก็จงระวังฎีกาจากท่านเจ้าเมืองให้ดี ท่านก็คิดเอาเองว่าจะรักษาชีวิตข้าเอาไว้ก่อนเพื่อเป็นหลักประกันให้กับชีวิตท่าน หรือจะประหารข้าเลยก็แล้วแต่ท่านเช่นกัน แต่อย่าลืมว่าเรื่องที่ท่านปลอมราชโองการขึ้นมานั้น มันจะแดงขึ้นมาอย่างแน่นอน” หานชงได้เอ่ยออกไปตามที่ลู่เหอวางแผนเอาไว้ให้ทุกประการ ซึ่งหานชงยังทึ่งกับความสามารถของลู่เห่อมาก ๆ ที่สามารถช่วยตนในยามคับขันได้เช่นนี้

“จริงด้วยสินะหากขาดเจ้าไปละก็...ข้าจะกลายเป็นผู้ร้ายขึ้นมาทันที” ในที่สุดอ๋องหนานสุ่ยก็คิดได้หากหานชงตายไป เรื่องที่ตนปลอมฎีกาขึ้นมากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับจวนตระกูลหานทั้งหมดจะมาลงที่ตนเพียงผู้เดียว... เพราะจินอันเหมินจะซ้อนแผนถวายฎีกาว่า... อ๋องหนานสุ่ยปลอมราชโองการอย่างแน่นอน

“เช่นนั้นท่านอ๋องหากว่าท่านคิดได้แล้ว... ท่านก็ออกไปประกาศราชโองการของจริงต่อหน้าธารกำนัลซะท่านจะได้พ้นผิด” หานชงบอกต่ออ๋องหนานสุ่ยออกไปทันที อ๋องหนานสุ่ยคิดอยู่นานเลยทีเดียว แต่สุดท้ายก็ได้ออกไปหน้าจวนตระกูลหาน ซึ่งในตอนนี้มีชาวบ้านเมืองหลันหลินมามุงดูอยู่หน้าของจวนเป็นจำนวนมากเลยทรเดียว อ๋องหนานสุ่ยเมื่อเห็นจำนวนคนที่มามุงดูก็นึกในใจขึ้นมาทันที หากว่าตนประหารหานชงทิ้งชาวบ้านทุกคนจะโทษความผิดทั้งหมดมาที่ตนผู้เดียว ซึ่งจะกลายเป็นช่องให้จินอันเหมินเล่นงานจนได้

“อัญเชิญราชโองการ... เนื่องจากขุนนางเมืองหลันหลินได้ส่งฎีกาถวายอานอ๋องว่า... หานชงนั้นทำการฉ้อราชบังหลวง ทาชราชสำนักเทียนสุ่ยจึงให้คุมตัวกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อทำการไต่สวนต่อไป... จบราชโองการ” การประกาศราชโองการของจริงนั้น มีผลทำให้ความสัมผันธ์ของอ๋องหนานสุ่ยกับพวกจินอันเหมินและหวั่งฮั่วนั้นขาดสะบั้นออกจากกันทันที เพราะนั่นไม่ต่างจากเป็นการประกาศสืบสาวราวเรื่อง เพื่อเอาผิดของพวกจินอันเหมินและหวั่งฮั่วขึ้นมาแทนเอง...

 

 

จวนท่านเจ้าเมือง

“เรียนนายท่าน อ๋องหนานสุ่ยได้ประกาศราชโองการว่า... ให้คุมหานชงกลับเมืองหลวง และสืบหาความจริงต่อไปขอรับ” คนของจวนท่านเจ้าเมืองได้เอ่ยรายงานต่อจินอันเหมินออกไปทันที

ตุ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

เสียงทุบโต๊ะที่อยู่ในห้องโถงได้ดังขึ้นมาให้ทันทีจนบ่าวไพร่ในห้องต้องรับคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพียงกัน

“หวั่งฮั่วเป็นยังไงล่ะ สหายตัวดีของท่าน สร้างเรื่องยุ่งกับเราแล้ว...” จินอันเหมินได้เอ่ยขึ้นมาอย่างโมโหและมีน้ำเสียงไม่ชอบใจนักกับเรื่องที่เกิดขึ้น...

“ใครจะไปคิดล่ะว่าอ๋องหนานสุ่ยจะโกหกเรื่องราชโองการปลอมกับพวกเราด้วย แบบนี้พวกเราต้องถูกราชสำนักเล่นงานแน่ ๆ เลย” หวังฮัวไดีเอ่ยออกมาอย่างไม่ชอบใจเช่นกัน หากไม่ใช่เพราะว่า...ฝ่ายท่านอ๋องหนานสุ่ยกับฝ่ายพวกตนไม่ต่างพากันอยากได้สมบัติหลายล้านเหรียญทองตระกูลหานแต่เพียงฝ่ายเดียว เรื่องกรณีพิพาทนี้คงไม่เกิดขึ้น แต่ว่าอ๋องหนานสุ่ยก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อนเพราะได้โยนความผิดเรื่องลู่เหอหายสาบสูญไปมาที่จินอันเหมินและหวังฮั่วก่อน

เรื่องที่เกิดขึ้นทำเอาฝั่งจินอันเหมินนั้นร้อนใจอยู่ไม่น้อย... เพราะหากเรื่องถึงราชสำนักเมื่อไหร่ล่ะก็...แม้แต่ตำแหน่งเจ้าเมืองของเขาก็จะต้องหลุดมืออย่างแน่นอน

“ข้ามีวิธีแก้ไขนะ แต่อาจจะต้องฆ่าพวกทาสที่มาจากจวนตระกูลหานทิ้งให้หมด” จินอันเหมินคิดจะปิดปากทุกคนที่รู้เรื่อง

“ท่านอันเหมินนั่นมันเงินทั้งหมดเลยนะขอรับ?” หวังฮั่วที่เป็นพ่อค้าได้พูดขึ้นด้วยความเสียดาย

“เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว... ท่านจะมิถอนรากถอนโคนก็มิได้นะท่านหวังฮั่ว แต่อย่าลืมว่าความใจอ่อนก็คือความตายของพวกเราเองเช่นกัน...” จินอันเหมินได้เอ่ยขึ้นเพื่อเตือนสติของหวังฮั่วออกไป เพราะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้

“เช่นนั้นก็ข้าก็จะให้ท่านตัดสินใจ ข้าจะมิคัดค้านอะไรอีกแล้ว” หวังฮั่วเอ่ยขึ้นอย่างจนใจเพราะเงินก็อยากได้แต่ชีวิตก็ต้องรักษาเอาไว้เช่นกัน

 

 

​กรงขายทาส

​จากนั้นทั้งคู่ก็ได้ตรงไปที่กรงขายทาสในทันที พร้อมกับได้สอบถามข้อมูลต่าง ๆ แล้วรู้ว่าคนของอ๋องหนานสุ่ยมาถามข้อมูลนี้ก่อนแล้ว

“ข้าบอกท่านแล้วว่า... เจ้าเฒ่าหานชงเล่ห์เหลี่ยมมันเยอะ นี่ขนาดมันยอมขายบ่าวไพร่ส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องมาในชื่อท่านทั้งหมดแบบนี้ ข้าว่าถ้าอ๋องหนานสุ่ยถึงเมืองหลวงพวกเราก็มิรอดเช่นเดียวกัน” หวังฮั่วได้เอ่ยขึ้นมาทันที เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าสถานการณ์โดยรวมที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดจะไม่เข้าข้างฝ่ายตนเลยแม้แต่น้อย

“อย่าได้ห่วงไปเลย หากพวกที่อยู่ในกรงขังตายไป พยานบุคคลทั้งหมดที่มีก็จะหมดไป” จินอันเหมินได้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด พร้อมที่จะสั่งฆ่าคนที่อยู่ในกรงขายทาสทิ้งทั้งหมด

“ท่านอันเหมินตอนนี้ฆ่าพวกทาสมิได้นะ เพราะท่านอ๋องมีบัญชีมาสอยู่ด้วย แต่พวกเราต้องซ้อนแผนโดยการส่งทาสพวกนี้ไปขายให้ไวที่สุดเท่านั้น เพราะสัญญาทาสหากหายไปหรือทาสเป็นอิสระ ราชสำนักก็ทำอะไรเรามิได้เช่นเดียวกัน เพราะหลักฐานมิเพียงพอ” หวังฮั่วได้เอ่ยขึ้นเพราะการฆ่าพวกทาสทิ้งมันก็จะยังมีความผิดที่ถึงชีวิตอยู่ดี

“ความคิดนี้ของท่านนั้นมิเลวเลยนะท่านหวังฮั่วเช่นนั้น ท่านก็จัดการให้เสร็จสิ้นซะเดี๋ยวนี้เลย” จินอันเหมินได้เห็นด้วยกับวิธีของหวังฮั่วเป็นอย่างมาก พร้อมทั้งได้กำชับให้หวังฮั่วลงมือทันที

“เรื่องนี้อย่าได้ห่วงไปเลย แต่อ๋องหนานสุ่ยได้ตัวหานชงไป พวกเราจะทำอย่างไรดี? ข้าก่วงเรื่องนี้มากกว่านะ” หวังฮั่วกังวลเรื่องของหานชงมากกว่าเพราะจากที่ได้ดูสถานการณ์ตอนนี้หานชงยอมเดินหมากแบบแลกกระดานกับพวกตนอยู่ เพราะต่อให้ขายทาสได้หมด แต่คำพูดของอ๋องหนานสุ่ยที่เป็นเชื้อพระวงศ์กับขุนนางเจ้าเมืองอย่างจินอันเหมินแน่นอนว่า... อานอ๋องยังไงก็ต้องเชื่อลูกชายตัวเองมากกว่าอยู่แล้ว...

“ข้าจะส่งพวกนักฆ่าดาบสีชาดฝีมือดีอีกสักหลาย ๆ กลุ่มไปช่วยกันจัดการขบวนของอ๋องหนานสุ่ยซะ เพราะว่าหากฆ่าใครสักคนได้ มิว่าจะเป็นอ๋องหนานสุ่ยหรือหานชง เรื่องนี้ก็จะจบเอง” จินอันเหมินได้เอ่ยขึ้นมาพร้อมยกยิ้มร้าย ๆ ออกมาด้วย เนื่องจากว่า...ในเมื่ออ๋องหนานสุ่ยซ้อนแผนกำจัดพวกตอนก่อน พวกตนก็จะซ้อนแผนกลับไปเพื่อที่จะจัดการกับอ๋องหนานสุ่ยบ้าง

“เอาเป็นว่าเรื่องนี้ข้าเชื่อท่าน จัดการตามที่ท่านเห็นสมควรไปได้เลย เพราะยังไงพวกเราก็ได้ผลประโยชน์จากเรื่องนี้อยู่แล้วหากฝ่ายใดฝ่ายนึงทำงานสำเร็จขึ้นมา” หวังฮั่วเอ่ยออกไปทันที พร้อมกับท่าทางดีใจที่ทางจินอันเหมินเลือกที่จะใช้องค์กรนักฆ่าดาบสีชาดที่เป็นมืออาชีพมาจัดการกับเรื่องนี้...

 

 

ขบวนขายทาส

“คำสั่งเบื้องบน ให้นำทาสในกรงขังนี้ออกไปขายให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้...” ผู้คุมกรงขายทาสได้บอกขบวนขายทาสให้เตรียมเดินทางได้ในทันที

“ผู้คุมเราจะไปที่ไหนดีขอรับ?” คนในขบวนขายทาสได้ถามขึ้นมา

“ข้าว่าไปผิงเฉิงเพราะใช้เวลามิถึง2วัน จะได้รีบ ๆ ขายทาสพวกนี้ออกไป หากขายมิหมดพวกเราจะได้เข้าไปแคว้นเป่ยเว้ยต่อเลย” ผู้คุมกรงขายทาสได้บอกที่หมายออกไป

​จากนั้นขบวนขายทาสที่ในกรงมีพวกเหย่เตี๋ยอยู่นั้นก็ได้ถูกเคลื่อนออกมาจากเมืองหลันหลินทันทีเพื่อมุ่งหน้าตรงไปที่ผิงเฉิงที่เป็นเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุด

 

 

ในกรงขายทาส

“พี่เตี๋ยทำให้นายท่านหานชงทำกับพวกเราเช่นนี้หรือขอรับ?” เหย่ซวินถามขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจเป็นอย่างมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ข้าก็มิรู้เหมือนกันว่า...ทำไมนายท่านหานชงจะต้องขายพวกเรามาเป็นทาสด้วย” เหย่เตี๋ยได้เอ่ยออกไปตามตรงมืออีกข้างก็กอดเหย่เซียวอยู่ เพราะเหย่เตี๋ยนั้นถึงจะมีความรู้ด้านหนอนไหมอสูรที่ดีเลิศ ทอผ้าเก่ง ปักผ้าเก่ง แต่ก็ไม่ได้ร่ำเรียนมาจึงไม่รู้ว่าหานชงกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้ขายคนในจวนมาเป็นบ่าวไพร่ทั้งหมดแบบนี้...

“อย่าได้เข้าใจนายท่านหานชงผิดไป การถูกใส่ร้ายครั้งนี้ ตระกูลหานทั้งนายทั้งบ่าวอาจจะถูกประหารสิ้นทั้งหมด แต่การขายพวกเรามาเป็นทาสก่อนราชโองการมาถึง เป็นการช่วยพวกเราอย่างนึ่ง เพราะอย่างน้อยก็รักษาชีวิตพวกเราให้มิตายด้วยราชโองการได้” ฮุ่ยหรงมีมีการศึกษามากกว่าคนอื่น ๆ ในกลุ่มได้เอ่ยขึ้นด้วยความรู้ที่พอมีอยู่ นับว่าฮุ่ยหรงเองนั้นก็เป็นคนที่ฉลาดมากคนนึงเลยด้วยอายุที่น้อยและยังสามารถมองแผนนี้ออกด้วย

“เป็นเช่นนี้นี่เองที่แท้นายท่านหานชงก็ต้องการให้พวกเรารอดพ้นจากอาญาที่ตระกูลหานต้องสินะขอรับ?” เหย่เซียวได้ถามฮุ่ยหรงออกไป...

“ตัวข้านั้นคิดว่าเป็นเช่นนั้น” ฮุ่ยหรงตอบออกมาด้วยความมั่นใจในทันที เพราะฮุ่ยหรงนั้นก็ไม่ต่างจากบุตรบุญธรรมที่หานชงรับเลี้ยง แต่เขาก็ถูกขายมาพร้อมกับคนอื่น ๆ งานนี้หานชงจะต้องจวนตัวจริง ๆ ถึงได้ทำแบบนี้นั่นเอง เหย่เตี๋ยที่ได้ยินฮุ่ยหรงอธิบายออกมาก็พูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่น้อย เขาได้แต่คิดในใจว่า...

‘นี่สินะเคราะห์ครั้งที่2ของข้า แม้แต่ชีวิตตัวเองก็เกือบจะเอามิรอดแล้ว พวกเราทุกคนในที่นี้ติดหนี้ชีวิตจากนายท่านหานชงกันแล้วสินะ เพราะหากมิมีแผนการนี้ของท่านหานชง พวกเราก็อาจจะต้องถูกประหารกันไปหมดแล้ว อย่างแน่นอน’ เหย่เตี๋ยได้แต่คิดในใจพร้อมกับการถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนที่จะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าในการเดินทาง...

 

 

 

 

 

_____________________________

作成:令和030308

เรื่องฝั่งนี้ก็เข้มข้นมากขึ้นเรื่อย ๆ และกำลังจะหลุดดราม่าแล้วนะครับ เพราะเหย่เตี๋ยกำลังจะถูกนำไปขายที่ผิงเฉิงแล้ว...

สุดท้ายอย่าลืมกดไลค์👍และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ

ความคิดเห็น