ขอขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ค่ะ ขอให้มีความสุขและเพลิดเพลินไปกับการอ่านนะคะ ^.^

ชื่อตอน : Ep. 2 : Say Good bye (?) ( 100% )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.8k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2559 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 2 : Say Good bye (?) ( 100% )
แบบอักษร

Ep. 2

Say Good bye (?)

 

#

 

****ความเร็วของตอนต่อไปขึ้นอยู่กับคอมเม้นกำลังใจที่ส่งมานะคะ ^^

 

 

อะไรของคุณอีก

ก็เงินไง โคลด์เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยพร้อมยื่นแบงค์หนึ่งร้อยดอลล่าห์ให้กับหญิงสาว

ใช่ ฉันรู้  แต่คุณจะเอามันมาให้ฉันทำไม

เอาไปซื้อยากินซะ

ยา ?

ก็ยาคุมฉุกเฉินไง  นี่คุณไม่เคยเรียนวิชาเพศศึกษามาบ้างเลยหรือยังไงกัน  ถึงได้ไม่รู้ว่าถ้ามันเกิดพลาดขึ้นมาแล้วต้องทำไงต่อเป็นอันดับแรก

พระเจ้า! คุณนี่มัน.... หึ  หมดหน้าที่ของฉันแล้ว  ลาขาดค่ะ !! คุณโคลด์ สมิธ !! ”

เดี๋ยว!   ผมหวังว่าคุณคงไม่โง่ปล่อยให้ตัวเองท้องไม่มีพ่อหรอกนะ  จะบอกให้เอาบุญน้ำยาของผมมันแรงเสียด้วยสิ

อย่ามั่นใจในน้ำยาของตัวเองขนาดนั้นสิคะ  และถึงอย่างไรฉันก็ไม่โง่ปล่อยให้ตัวเองท้องแล้วมีพ่อเด็กเป็นซานตานร้ายแบบคุณแน่นอน ไม่ต้องห่วง! ”

 

         ลิน่าหันหลังให้กับชายหนุ่มซึ่งกำลังยืนเปลือยท่อนบนให้กับเธอ  ขาเรียวก้าวยาวเดินตรงไปยังบานประตูไม้เนื้องามไม่แม้แต่จะเลี้ยวหลังกลับ  เธอจะทิ้งทุกความทรงจำและความรู้สึกไว้ที่นี่ให้หมด  เรื่องเดียวที่เธอคิดคือต้องออกไปจากที่แห่งนี้ให้ไว้ที่สุด !! 

มันจบลงแล้ว..ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว  ระหว่างเขากับเธอ...

 

                โคลด์หันหน้าเข้าหากระจกใสบานใหญ่  มองทอดสายตาออกไปเบื้องล่างของตึก  ร่างบางอรชรของหญิงสาวที่เขาพึ่งพรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอกำลังกระชับเสื้อคลุมเข้าหาตัว  แม้จะห่างไกลแต่แสงไฟตามทางเดินด้านล่างก็ทำให้เขามองเห็นอิริยาบททุกท่วงท่าของเธอจนกระทั่งลิน่าก้าวขึ้นรถแท็กซี่และหายลับไปพร้อมกับรถคันนั้น  โคลด์เงยหน้าขึ้นมองบนเพดานผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา 

 

 

ความรู้สึกบ้านี่มันคืออะไรกัน...  ทำไมต้องรู้สึกผิดแบบนี้ด้วย...

 

นายไม่ได้ไปบังคับข่มขืนเธอซักหน่อยโคลด์ สมิธ  หยุดรู้สึกแบบนี้ได้แล้ว !

 

เจ้าของร่างกำยำพร่ำบอกตัวเองในใจ...

 

 

 

หนึ่งวันต่อมา ผับชื่อดังใจกลางเมืองหลวงกรุงลอนดอน

 

ได้ข่าวว่าลอลส์ฟื้นแล้วเมื่อกลางดึกที่ผ่านมา  ยินดีด้วยนะลิน่า แคลร์เอ่ยพลางหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาใส่

อื้อ  การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีกว่าที่คิด  อาการของลอสส์ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ หมอบอกว่าถ้ายังดีแบบนี้เรื่อยๆ อีกไม่เกินหนึ่งเดินเขาจะกลับมาเป็นปกติ ”  ลิน่าเอ่ยตอบเพื่อนสาวคนสนิทด้วยสีหน้าสดใส  เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็ทำให้เธอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหัวค่ำของมองวานนี้ไม่ได้ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากออกมาจากโรงแรมคัสเติลนั่นเธอก็รีบมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อดูอาการน้องชายจนลืมนึกถึงเรื่องยาคุมฉุกเฉินไปเสียสนิท!! พอกลับถึงห้องพักก็หลับเป็นตายจนกระทั่งมาทำงานนี่จึงนึกขึ้นได้!!

 

เฮ้ ! ทำไมจู่ ๆ ก็ทำหน้าตาตื่นแบบนี้ล่ะ

 

แคลร์ !! เดี๋ยวฉันมานะ

 

สวัสดีสะ..สาว....

 

 

เดี๋ยวฉันกลับมานะคะคุณสตีฟ  เธอวิ่งผ่านผู้เป็นเจ้านายออกไปจากห้องหลังร้านอย่างรวดเร็ว

 

นั่นลิน่าจะไปไหน  หน้าตาตื่นขนาดนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า สตีฟหันไปถามแคลร์ด้วยความงุนงงและคำตอบที่ชายหนุ่มได้กลับมามีเพียงการส่ายหน้าแบบไม่รู้เรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น

 

 

                เกือบรุ่งเช้าหน้าที่การทำงานของทั้งลิน่าและแคลร์ก็สิ้ดสุดลงทั้งสองพากันเดินไปตามทางเท้าริมท้องถนนเฉกเช่นทุกครั้งที่เลิกงาน  เงียบงัน ปราศจากผู้คน มีเพียงสายลมที่หอบเอาความเย็นมาและท้องฟ้าเริ่มคลายความมืดเมื่ออีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าพระอาทิตย์จะเริ่มทำงานขึ้นแทนที่พระจันทร์และดวงดาว

 

ลิน่า  มีเรื่องอะไรไม่สบายใจอยู่ใช่ไหม

 

ก็...นิดหน่อยน่ะ

 

อยากจะเล่าให้ฉันฟังหรือเปล่า

 

แคลร์... ฉันจะไม่ท้องหรอกใช่ไหม

 

หะ..ห๊ะ! ” ทั้งสองหยุดเดินกะทันหัน  แคลร์หันมองหน้าเพื่อนสาวด้วยความงุนงงและตกใจ อย่าบอกนะว่าเมื่อวานนี้ที่เธอโทรมาลางานกะทันหันเป็นเพราะว่า...

 

....อื้อ...ลิน่าเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เธอพะยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้มมองลงพื้น

 

โอ้! พระเจ้าว่าแต่การที่เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไอ้หมอนั่นไม่ได้ป้องกันงั้นหรอกเหรอ

 

ไม่ ! เขาใส่ถุงยาง แต่ว่า...มันแตกน่ะ

 

ถุงยางแตกเนี่ยนะ! ”

 

ชู่วส์!!! เธอกำลังเสียงดังเกินไปแล้วนะแคลร์

 

โอเค ๆ เพื่อน  ฉันกำลังช็อคน่ะ  ว่าแต่ช่วยบอกฉันทีว่าเธอกินยาคุมฉุกเฉินเรียบร้อยแล้ว

 

อื้ม

 

งั้นก็โล่งใจไปเก้าสิบเปอร์เซ็นได้

 

แต่ฉันกินยาหลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นไปแล้วกว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงนะ

 

โอ้เยี่ยม ! ลดเหลือหกสิบเปอร์เซ็นพอเพื่อน

 

แคลร์!! ฉันไม่ตลกนะ

 

ฉันก็ไม่ได้กำลังหัวเราะอยู่นี่ยัยเพื่อนจอมบื้อ  เธอนี่น้า...

 

 

ก็ตอนนั้นฉันมัวแต่วุ่นอยู่กับลอสส์ที่โรงพยาบาล  พอกลับถึงห้องก็สลบเหมือดเลยนี่นา

 

ว่าแต่หมอนั่นเป็นใครกัน ! เขาเป็นประเภท..มิสเตอร์เกรย์อะไรทำนองนั้นหรอถึงขนาดถึงขั้นถุงยางระเบิดเนี่ย

 

ไปกันใหญ่แล้ว ! มันเป็นแค่อุบัติเหตุน่ะ  ถุงยางมันคงเสื่อมอะไรทำนองนั้น

 

แล้วสรุปพ่อหนุ่มปริศนานั่นคือใครกัน

 

 

ฉันบอกไม่ได้  มันคือข้อตกลงในสัญญา

 

ว้าว ! หัวหมอซะด้วย  สงสัยนอกจากจะรวยแล้วยังเป็นคนดังด้วยแหง ๆ

 

แคลร์ !! พอเถอะ  ฉันไม่อยากพูดถึงเขาแล้ว  ทุกอย่างมันจบลงแล้ว  ยกเว้นก็แต่เรื่องบ้า ๆ ที่อาจจะตามมานี่

 

เอาน่า...กังวลไปตอนนี้ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น  รอให้ประจำเดือนเธอไม่มาแล้วค่อยว่ากันใหม่ดีไหม ฉันว่าตอนนี้เรารีบกลับห้องพักกันเถอะ เพลียร่างจะแย่แล้ว

 

 

                ลิน่าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มันก็จริงอย่างที่แคลร์ว่า  แม้เธอจะเครียดไปตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไร ๆ ดีขึ้น  ทำได้แค่ภาวนาขอให้ยานั่นเป็นผล  อย่าให้เจ้าเสปริมร้ายของโคลด์สมิธเข้ามาฝังตัวอยู่ในรังไข่ของเธอเล้ย

 

 

                ทันทีที่ถึงห้อง ลิน่าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไปอยู่ในชุดสบายพร้อมโดดขึ้นเตียงนอนเล็ก ๆ ของตน  ระหว่างกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเครื่อง  หน้าจอโทรศัพท์ก็โชว์หลาด้วยเบอร์แปลกซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่เคยสนทนากับเจ้าของเบอร์นี้มาก่อนแน่นอน

 

ฮัลโหล..สวัสดีค่ะ

 

อรุณสวัสดิ์

 

คะ...คุณ...

 

รู้สึกเป็นเกรียติจริง ๆ ที่คุณยังจำเสียงผมได้ เสียงเข้มกรอกมายังปลายสาย  แม้แต่ทางโทรศัพท์เขาก็ยังวางมาดไม่หยุดหย่อน

 

ถ้าเข้าใจไม่ผิดฉันว่าเราหมดธุระต่อกันแล้วนะคะ

 

ใช่ คุณเข้าใจถูกต้องแล้ว  ผมก็แค่ต้องการโทรมาเช็คเพื่อความแน่ใจว่าคุณกินยาเรียบร้อยแล้ว

 

ค่ะ ! ”

 

ดี อ่อ! เงินก้อนนั้นที่ได้ไปอย่าซักแต่ว่าเอาไปใช้เพลินล่ะ  ผมไม่อยากเห็นผู้หญิงอย่างคุณต้องเปลืองตัวให้ใครอีก  เก็บส่วนที่เหลือรักษาไว้ให้คนรักในอนาคตของคุณน่าจะดีกว่า

 

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดี ๆ แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าคุณไม่กลับเข้ามาวุ่นวายในวงโคจรชีวิตของฉันอีก! ”

 

ติ๊ด!!  ลิน่ากดตัดสายด้วยอารมณ์โมโหก่อนจะบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเขาทันที 

 

 

พระเจ้าโปรดสงสารลูกด้วย  ชาตินี้ขออย่าให้ได้เจอะได้เจอกับอีตานั่นอีกเลย... 

 

 

หญิงสาวตั้งจิตอธิษฐานจริงจังก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงจนกระทั่งเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด...

 

 

 

หนึ่งเดือนต่อมา...

 

ตึง ตึง ตึง!

 

เฮ้! ลิน่า  ผลเป็นไงบ้าง  อย่าเอาแต่เงียบอยู่ในห้องน้ำนั่นคนเดียวแบบนี้สิ

 

        กว่าสิบนาทีที่ลิน่าหายเข้าไปอยู่ในห้องน้ำพร้อมกับเจ้าเครื่องตรวจคันถึงสามอัน  มันนานเกินกว่าที่แคลร์จะอดทนรอได้อีกต่อไป  เสียงเคาะประตูระรัวจึงดังขึ้นตามด้วยเสียงเรียกจากเธอ

 

                ไม่กี่นาทีต่อมาบานประตูห้องน้ำก็ค่อย ๆ เปิดออก  เผยให้เห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของเจ้าของร่างเล็ก ในมือคู่น้อยของเธอเต็มไปด้วยเครื่องตรวจครรภ์ทั้งสามอัน  ทั้งหมดล้วนพร้อมใจยืนยันว่าเธอกำลังเป็นแม่คนด้วยวัยเพียง 22 ปีเสียแล้ว 

 

 

ลิน่า...

 

ฮื้อ ๆๆ แคลร์  มันไม่จริง..ฮึก.. ไม่จริงใช่ไหม  ลิน่าโผเข้ากอดเพื่อนสาวเต็มแรง  เธอยังมีอะไรอีกตั้งหลายอย่างที่อยากจะทำ ไหนจะต้องทำงานหาเงินดูแลน้องชายที่พึ่งฟื้นจากอาการป่วยอีก  การที่เธอต้องมาตั้งท้องแบบนี้มันเป็นอะไรที่แย่สุด ๆ ในสถานการณ์เช่นนี้

 

ใจเย็นๆ นะลิน่า  เครื่องตรวจพวกนี้มันอาจหลอกเธอก็ได้  เราไปหาหมอกันดีไหมจะได้รู้ชัดเจนไปกันเลย

 

ไม่แคลร์  ไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่านี้แล้ว  ประจำเดือนเดือนนี้ของฉันก็ขาดไปแล้วกว่าสิบวัน แถมไอ้เจ้าเครื่องตรวจพวกนี้ยัง..ยัง... ฮื้อ ๆๆ

 

 

เธอต้องให้ผู้ชายคนนั้นรู้เรื่องนี้

 

ไม่! ไม่ได้เด็จขาด

 

ทำไมจะไม่ได้ เขาต้องรับผิดชอบต่อเรื่องนี้

 

ตามสัญญานั่นฉันกับเขาจะไม่ข้องเกี่ยวกันอีกไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ๆ ก็ตาม...และถ้าฉันทำผิดสัญญา  ฉันจะต้องหาเงินสิบเท่าของเงินที่ได้มาเพื่อไปคืนเขา หรือเลือกว่าจะนอนในคุกแทน ลิน่าพยายามควบคุมสติตนเองให้กลับคืนมา  เธอยกหลังมือขึ้นปาดหยาดน้ำตาบนใบหน้าพร้อมกับสูดหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด

 

เลิกสนใจสัญญาบ้าบอนั่นได้แล้ว เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขา  เขาไมใจร้ายใจดำขนาดนั้นหรอกลิน่า

 

เธอไม่รู้จักเขาดีพอแคลร์

 

แล้วเธอคิดว่าเธอรู้จักไอ้ตานั่นดีพอแล้วหรือไงห๊ะ  เอาล่ะ! ฟังฉันนะเธอมีแค่สามทางเลือกเท่านั้น ! หนึ่งไปบอกไอ้ตัวการที่เสกเด็กใส่ท้องเธอซะ  สอง! เก็บเด็กไว้แล้วเลี้ยงแบบถู ๆ ไถๆ ไปตามมีตามเกิด...คงลำบากน่าดู  และสาม! เอาเด็กออกซะ

 

ม่าย..ไม่ ตัดข้อสุดท้ายไปได้เลยแคลร์  ฉันทำไม่ได้เด็ดขาด

 

งั้นเธอก็เลือกระหว่างข้อหนึ่งและสอง แต่จงรู้ไว้ไม่ว่าจะอย่างไรฉันไม่มีวันทิ้งเธอแน่นอนลิน่า ”  แคลร์พูดพลางดึงเพื่อนสาวร่างบางเข้ามากอดเพื่อปลอบประโลมอีกครั้ง

 

 

 

 

เก้าเดือนผ่านไป..

 

บริษัทโคลด์คัสเติล

 

                เจ้าของเรือนร่างสูงกำยำถอดเสื้อสูทสีดำตัวนอกออกพาดกับเก้าอี้ก่อนจะเอนกายพิงเข้ากับผนักพิง  เปลือกตาบางปิดซ่อนความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า  เกือบหนึ่งปีที่ผ่านมามีอะไรหลายสิ่งหลายอย่างรอบ ๆ ตัวเขาล้วนเปลี่ยนแปลงไป  แต่ไม่มีแม้ซักวันที่เขาจะสลัดภาพบราวน์ ลิน่า ออกไปจากสมองได้ รวมทั้งความรู้สึกผิดแบบนั่นด้วยเช่นกัน  นับตั้งแต่บทสนทนาในสายโทรศัพท์ครั้งนั้นเขากับลิน่าก็ไม่ได้พบเจอหรือติดต่อกันอีกเลย  ถึงแม้จะพร่ำบอกตนเองว่าไม่ได้ทำอะไรผิดแต่ท้ายที่สุดโคลด์ก็ยังขจัดความรู้สึกเหล่านี้ออกไปไม่ได้เช่นเดิม  จนกระทั่งเมื่อสองวันก่อนแอริคเข้ามาบอกกับเขาว่าลิน่าเธอพึ่งให้กำเนิดลูกสาวแสนน่ารัก 

 

 

                สำหรับชายหนุ่มผู้แข็งแกร่ง  ประโยคนั่นมันเป็นเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางอก เขารู้สึกมั่นใจได้ทันทีว่าเด็กน้อยคนนั้นต้องเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนแน่นอน 

 

 

ขออนุญาตครับคุณโคลด์ แอริคเอ่ยอย่างนอบน้อมเมื่อเข้ามายังห้องทำงานและเห็นผู้เป็นเจ้านายนั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้โดยหันหน้าออกไปยังกำแพงห้องซึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่

 

ว่าไงแอริค เสียงทุ้มตอบรับทั้ง ๆ ที่ดวงตาเขายังคงปิดสนิทเช่นเดิม

 

ผลดีเอ็นเอเด็กไม่ตรงกับคุณครับ

 

เป็นไปได้ยังไงกัน! นายแน่ใจนะแอริค

 

ครับ นี่ครับผลการตรวจ

 

                ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นจากเดินตรงไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลจากแอริคก่อนจะเปิดมันดูด้วยตาตนเอง นัยน์ตาสีฟ้าครามฉายแสงแห่งความผิดหวัง  สมองเขาบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสน 

 

 

นายควรจะดีใจสิโคลด์

 

 

ฝ่ามือหนาขยำกระดาษผลตรวจนั่นอย่างใจเย็น  เขาพยายามบอกตัวเองและสงบอารมณ์ให้ได้มากที่สุด

 

ขอบใจมากแอริค  นายออกไปเตรียมรถไว้  อีกสิบนาทีฉันจะตามลงไป

 

คุณโคลด์จะกลับบ้านแล้วเหรอครับ

 

เปล่า  เราจะไปเยี่ยมอดีตคนรู้จักอย่างคุณบราวน์กัน

 

           โคลด์เดินไปยังกำแพงกระจกใสอีกครั้ง มองทอดสายตาออกไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้า...นัยน์ตาสีฟ้าครามดุดันขึ้นจนเห็นได้ชัด

 

 

อยากรู้เสียจริงว่าผู้ชายหน้าไหนได้แอ้มคุณไปต่อจากผม...ลิน่า!!

 

#

 

โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า...

__________________________________________________________________________________________________________

ก่อนอื่นขอขอบพระคุณคอมเม้นติชม และกำลังใจอันเหลือล้น

อยากอ่านคอมเม้นเยอะ ๆ 

อย่าลืมคอมเม้นให้ด้วยนะคะ

ไรท์จะได้รู้ว่ามีรีดเดอร์ยังคงรอคอยตอนต่อไป ๆ อยู่ *.*

ถูกใจมากมายแถมกดไลค์ กดโหวตให้ด้วยน้าาา จุ้บบบบ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว