email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 14 แผนสูง

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 แผนสูง

คำค้น : gglover

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 415

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 แผนสูง
แบบอักษร

ตอนที่ 14 

แผนสูง 

  

เย็นวันนั้น

นานะเดินเข้ามาในคอนโดของตัวเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย พลางคิดถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ทั้งรู้สึกดีใจ แปลกใจระคนกันไป 

“รู้สึกเธอจะมีความสุขเหลือเกินนะ!” เสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อนานะเดินเข้ามาในห้อง เธอหันหน้าไปมองบุคคลที่นั่งกอดอกอยู่บนโซฟา

“แน่นอน! แล้วเธอล่ะ? ไม่มีธุระกงการที่ไหนหรือไง ถึงได้ว่างมากขนาดนี้!!” เธอถามกลับทันที แบมแบมหัวเราะออกมา ก่อนจะตอบ

“มีสิ!! แต่มันยังไม่ถึงเวลา? แล้วเธออยากจะรู้มั้ยว่าฉันจะไปทำธุระที่ไหน?” แบมแบมถามอย่างลองเชิง

“ไม่อยากรู้! เธออยากจะไปไหนหรือไปทำอะไร มันก็เรื่องของเธอ เพราะฉันไม่อยากจะเอาเรื่องไร้สาระ! มาเข้าสมองหรอก!!” นานะตอกกลับทันที แต่ก็ไม่ทำให้แบมแบมรู้สึกโกรธเลย เธอกลับยิ้มออกมาซะงั้น? นานะมองหน้าหญิงสาวอย่างแปลกใจ

“ก็ดีแล้ว เพราะเรื่องบางเรื่องเธอก็ไม่สมควรที่จะรู้ เพราะอาจจะเจ็บปวดเอาได้! นี่ฉันบอกด้วยความหวังดีเลยนะ!” หญิงสาวเอ่ยบอก นานะถึงกลับขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“หมายความว่ายังไง?!!”

“หึหึๆ ไหนว่าไม่อยากรู้ไง แต่ไม่เป็นไรเพราะฉันจะบอกเธอให้เอาบุญ! ว่าภูเขาโทรมาชวนฉันออกไปข้างนอก สงสัยอยากจะรื้อฟื้นความหลังครั้งเก่าของเราล่ะมั้ง!” แบมแบมบอกด้วยความสะใจ นานะถึงกลับกำหมัดแน่น

“อย่ามากุเรื่องขึ้นหน่อยเลย!! เขาไม่มีวันกลับไปหาเธอหรอกแบมแบม เพราะภูเขารักฉัน!” นานะบอกไป

“เธอนี่ซื่อหรือว่าโง่กันแน่! เลิกหลอกตัวเองได้แล้วว่าภูเขารักเธอ ฉันขอถามหน่อยเหอะ! เธอเคยได้ยินคำว่ารักจากเขาหรือยัง?!!” แบมแบมถามออกไป นานะแทบสะอึกนิ่งอึ้งทันที ใช่แล้ว! ภูวดลไม่เคยที่จะบอกรักเธอเลยสักครั้ง เธอไม่เคยที่จะได้ยินคำนั้นจากปากเขาเลย แต่ยังไงเธอก็ยังมั่นใจในตัวของภูวดลและการกระทำของเขา ถึงเขาจะไม่ยอมพูดมันออกมาแต่เธอก็รู้ว่าเขารักเธอ นานะยิ้มออกมาเมื่อคิดได้แบบนั้น

“เธออยากจะพูดอะไรก็ได้นะ เพราะถึงยังไงฉันก็ไม่มีทางที่จะหวั่นไหวไปกับคำพูดพล่อยๆของเธอหรอก!!” นานะบอกอย่างเชื่อมั่น ก่อนจะเดินเข้าห้องไป สร้างความเจ็บใจให้แบมแบมไม่น้อย

 

เวลาประมาณเที่ยงคืน นานะยังคงนอนไม่หลับ สายตาก็คอยแต่มองไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ เธอพยายามที่จะโทรหาภูวดลตลอดเวลาและเขาก็ไม่ยอมรับสาย เธอก็เลยเลิกโทรแล้วรอให้เขาโทรกลับแทน แต่ก็ไม่มีวี่แววอะไร

จู่ๆเสียงข้อความก็ดังขึ้น นานะรีบคว้าโทรศัพท์ก่อนจะเปิดดูข้อความทันที แต่แล้ว! สิ่งที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ!! นั่นก็คือ ภาพถ่ายคนสองคนที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี กับข้อความใต้รูปภาพ ที่ระบุว่าพวกเขาสองคนอยู่ที่ไหน นานะกุมโทรศัพท์ไว้แน่น สายตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความไม่พอใจ!!

“รู้จักฉันน้อยไปแล้ว!!” นานะเอ่ยขึ้นอย่างโกรธจัด ก่อนจะรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกจากห้องไป

 

ร้านอาหารที่อยู่บริเวณชั้นล่างของโรงแรมแห่งหนึ่ง นานะเดินเข้ามาก่อนจะหันซ้ายหันขวากวาดตามองหาเป้าหมายที่เธอต้องการ ก่อนจะพบกับร่างของใครบางคนที่เธอคุ้นเคย แล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้านิ่งๆ 

“อ้าว~ นานะ เธอมาทำอะไรที่นี่หรอ?” แบมแบมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ แต่ดูจากสีหน้าและแววตาเหมือนเธอรู้อยู่แล้วว่านานะจะต้องมา ภูวดลที่นั่งหันหลังให้รีบหันไปมองหญิงสาวทันที

“นานะ! มาได้ยังไงเนี่ย!!” เขาเอ่ยถามอย่างตกใจ

“ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอกภู อย่าทำเหมือนว่าตัวเองกำลังทำผิดอยู่!! ที่ฉันมาที่นี่ได้ ก็เพราะมีใครบางคนส่งข้อความไปท้า เอ๊ะ! ไม่สิ! ส่งข้อความไปบอกว่านายอยู่ที่นี่ ฉันก็เลยตามมา!” นานะเอ่ยบอกเสียงเรียบ ภูวดลถึงกลับลอบกลืนน้ำลายลงคอเพราะตอนนี้นานะช่างน่ากลัวเหลือเกิน เหมือนกับภูเขาลาวาที่รอเวลาปะทุอยู่ ซึ่งแตกต่างกับแบมแบมที่กำลังนั่งยิ้มหน้าบานไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

“นานะ นั่งก่อนดีกว่านะ” ภูวดลเอ่ยบอก พลางลุกขึ้นไปจูงแขนหญิงสาวให้นั่งลงข้างๆกัน นานะทำตามที่ชายหนุ่มบอกอย่างว่าง่าย ก่อนจะจ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง

“ไหนเธอบอกว่าไม่สนใจไง? ว่าฉันจะไปทำธุระกงการที่ไหน? แล้วนี่อะไร!! ทำไมเธอถึงถ่อมาถึงที่นี่ได้ล่ะ?!” แบมแบมถามอย่างเยาะเย้ย นานะเชิดหน้าขึ้นทันที ก่อนจะตอบออกไป

“เสียใจด้วยนะ! ที่ฉันไม่ได้มาหาเธอ ฉันมาหาแฟน ฉันต่างหาก! ถ้าปล่อยไว้กลับหมา!! จิ้งจอกอย่างเธอ มีหวังภูต้องโดนเธอเขมือบลงท้องแน่ๆ!!!” นานะตอกกลับทันที ซึ่งให้ทำให้แบมแบมถึงกลับสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้

“เอาล่ะๆ หยุดทะเลาะกันก่อนดีกว่า เธอมีอะไรจะพูดกับฉันหรอ แบมแบม?” ชายหนุ่มถามขึ้น พลางมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างสงสัย เพราะก่อนที่เขาจะแยกจากนานะ แบมแบมก็ได้ส่งข้อความมาหาเขาแล้วบอกว่ามีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย ที่แรกเขาก็กะว่าจะไม่มา แต่เธอก็ส่งข้อความมาอีกว่าอยากจะเจอชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย แล้วต่อไปก็จะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเขาอีก ด้วยเหตุผลนี้เขาจึงตกลงยอมที่จะมาเจอเธอตามคำขอร้อง ภูวดลกะว่าจะโทรไปบอกนานะ แต่ก็กลัวว่าหญิงสาวจะคิดมาก ก็เลยต้องเก็บไว้ แต่สุดท้ายหญิงสาวก็รู้จนได้ ตอนนี้นานะคงจะโกรธเขามากแน่ๆ!!

“เธอมีอะไรที่จะพูดกับภู ก็พูดออกมาเลย! ไม่ต้องอ้ำอึ้ง!” นานะพูดสบทบ แบมแบมมองหน้าทั้งสองคนนิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมา

“ไม่ต้องจับผิดฉันขนาดนั้นหรอกนะนานะ!” แบมแบมเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันไปพูดกับภูวดล

“ที่แบมนัดภูออกมาเจอวันนี้ แบมแค่อยากจะมาขอโทษกับสิ่งที่แบมเคยทำไว้ แบมทำผิดกับภูเอาไว้มาก จนทำให้เราต้องกลายมาเป็นคนแปลกหน้ากันอยู่แบบนี้” แบมแบมเอ่ยบอกอย่างหน้าเศร้า

“จะมาไม้ไหนกันแน่ แบมแบม!” นานะเอ่ยขึ้นอย่างหมั่นไส้ จนภูวดลต้องสะกิดแขนปรามหญิงสาวไว้ นานะหันไปมองภูวดลอย่างเคืองๆ 

“แบมไม่ได้ต้องการให้ภูยกโทษให้ ที่แบมกลับมาเมืองไทยเพื่ออยากจะกลับมาทำในสิ่งที่ค้างคาใจอยู่ แบมไม่ได้จะมาขอให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่แค่ให้แบมมีโอกาสได้ขอโทษภูสักครั้ง มันก็ทำให้แบมรู้สึกผิดน้อยลงแล้ว...” หญิงสาวอธิบายออกมา 

“เราไม่ได้โกรธอะไรเธอหรอกนะ แบมแบม เพราะเรื่องนี้ มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้คบกันเหมือนอย่างแต่ก่อน แต่เราสองคนก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่นะ..” ภูวดลเอ่ยบอกน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า แบมแบมได้ฟังดังนั้นถึงกลับยิ้มออกมาด้วยน้ำตา นานะมองคนทั้งคู่ที่กำลังส่งยิ้มให้กันอย่างไม่ชอบใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ได้แต่กระดกน้ำเข้าปากตัวเองเพื่อดับอารมณ์เท่านั้น

“แบมขอบคุณภูมากเลยนะ ภูเป็นผู้ชายที่ดีจริงๆ” เธอบอกออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะหันไปมองหน้านานะที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่

“ส่วนเธอ!...ก็เลิกมองฉันด้วยสายตาเครียดแค้นสักทีได้มั้ย? ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบขี้หน้าฉัน เหมือนกับที่ฉันไม่ชอบขี้หน้าเธอ แต่ยังไงเราสองคนก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ให้ตัดยังไงก็ตัดกันไม่ขาดหรอก แล้วเธอก็เลิกห่วงเรื่องฉันกับภูสักที เพราะฉันกับเขาไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว เพราะว่าตอนนี้ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนที่ฉันรัก และฉันก็รักเขามาก และนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้อยู่ที่เมืองไทย หลังจากแต่งงานฉันจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นอย่างถาวร...” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ภูวดลและนานะถึงกลับนิ่งอึ้งอ้าปากค้าง

“หมายความว่าไง? เธอกำลังเล่นตลกอะไรอยู่เนี่ย!” นานะถามอย่างไม่ไว้ใจ แบมแบมถึงกลับหัวเราะออกมากับท่าทางของเธอ

“เธอจะแต่งงานหรอแบมแบม?...” ภูวดลถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“ใช่...ฉันกำลังจะแต่งงานกับเดวิดอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า” เธอตอบออกมา

“แล้วเรื่องที่เธอบอกว่าจะเอาภูกลับมาเป็นของเธอล่ะ มันหมายความว่ายังไงกันแน่?!” นานะถามอย่างสงสัย

“ฉันก็แค่อยากจะแกล้งยั่วให้เธอเจ็บใจเล่นก็เท่านั้น เพราะฉันหมั่นไส้เธอ ความจองหองของเธอและความมั่นใจที่เธอมีก็แค่นั้น แม้ว่าฉันจะไม่ชอบเธอ แต่ฉันก็ไม่ได้เลวพอที่จะแย่งคนรักของญาติตัวเองได้หรอกนะ!” แบมแบมเอ่ยบอกพลางยิ้มออกมาอย่างสะใจ ที่สามารถทำให้นานะหัวปั่นได้

“แบมแบม!! ยัยบ้า!!” นานะว่าออกไปอย่างเหลืออด แม้ว่าเธอจะด่าว่าแบมแบมแค่ไหน แต่เจ้าตัวก็เอาแต่ยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“แม้ว่าฉันจะเคยทำผิดกับเธอไว้ แต่ฉันจะไม่ขอโทษเธอหรอกนะจะบอกให้!” แบมแบมเอ่ยขึ้นพลางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างหยิ่งๆ

“ฉันก็เหมือนกัน!...และฉันก็อยากจะให้เธอรู้ไว้ ว่าเราสองคนก็ยังคงเป็นศัตรูกันเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง!!” นานะบอกไป

“พวกเธอสองคนเหมือนกันไม่มีผิดเลยนะ” ภูวดลพูดตัดขึ้นทันที

“เหมือนตรงไหนกัน! ฉันสวยกว่ายัยแบมแบมตั้งเยอะ!!” นานะว่าอย่างไม่ชอบใจ

“ตลกแล้วยัยเด็กน้อย! ฉันสวยและเซ็กซี่กว่าเธอเป็นไหนๆ!” แบมแบมว่ากลับทันที

“เธอนั่นแหละที่ตลก ความเซ็กซี่ฉันก็มีย่ะ! แค่จะเอาออกมาใช้ในยามที่จำเป็นก็แค่นั้น!” นานะบอกออกมาอย่างมั่นใจ

“เหรอ!!”

“พอแล้วๆ ที่ฉันว่าเหมือน ก็คือนิสัยที่ร้ายกาจของพวกเธอสองคนต่างหาก!” ภูวดลรีบตัดบททันที แต่ทั้งสองสาวก็ยังคงเถียงกันอยู่แบบนั้นไม่ยอมหยุด จนภูวดลเบื่อที่จะห้ามปราม ได้แต่นั่งกรอกตาไปมาปล่อยให้ทั้งสองคนเถียงกันต่อไป ถ้าเหนื่อยเมื่อไหร่ เขาสองคนคงจะเลิกทะเลาะกันไปเอง

 

ภูวดลและนานะเดินเข้ามาในซอยเข้าบ้านด้วยกันสองคน หลังจากที่แยกจากแบมแบมที่ร้านอาหาร เพราะเธอบอกว่าจะไปทำธุระต่อ ระหว่างทางกลับบ้านเขาทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย เพราะนานะเอาแต่เหม่อลอยอยู่ตลอดเวลา จนทำให้ภูวดลไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป เพราะคิดว่าเธออาจจะกำลังโกรธเขาเรื่องของวันนี้อยู่ นานะและภูวดลเดินมาจนถึงบ้านของชายหนุ่มแต่ทั้งสองก็ยังไม่หยุดเดิน จนนานะต้องชะงักฝีเท้าและหันไปมองหน้าชายหนุ่ม

“นายเข้าบ้านเถอะ ไม่ต้องไปส่งฉันหรอก” เธอเอ่ยบอก ภูวดลมองหญิงสาวนิ่งก่อนจะถามออกไป

“แต่ฉันอยากไปส่งเธอ หรือว่าเธอยังโกรธฉันอยู่กับเรื่องวันนี้อยู่” เขาถามอย่างกังวลใจ

“ใช่! ฉันโกรธ!!...แต่ว่าหายแล้ว นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนโกรธง่ายหายเร็วจะตาย” นานะเอ่ยบอก ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

“อ้าว! ฉันก็อุตส่าห์กลุ้มใจ กลัวว่าเธอจะโกรธ จนไม่ยอมพูดยอมจากับฉันเลย” ภูวดลถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“เปล่าสักหน่อย ที่ฉันไม่ได้พูดอะไร เพราะว่าฉันกำลังคิดถึงเรื่องยัยแบมแบมอยู่ ตั้งแต่ยัยนั่นมาที่นี่ ฉันยอมรับว่าฉันกังวลและก็กลัวมาก กลัวว่าหัวใจของนายอาจจะหวั่นไหว แล้วกลับไปคืนดีกับเขา วันทั้งวันฉันเอาแต่คิดถึงเรื่องของนายจนไม่เป็นอันทำอะไร แต่ผลสุดท้ายเรื่องทุกอย่างก็กลับตาลปัตรไปหมด จนฉันรู้สึกว่า มันใช่เรื่องจริงหรือเปล่าก็เท่านั้น?” เธอบอกความรู้สึกของตัวเองออกมา

“อย่างนี้นี่เอง แต่ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวหรอกนะที่คิดมาก ฉันก็เป็นเหมือนกัน เพราะฉันเอาแต่เป็นห่วงเธออยู่ตลอดเวลา เป็นห่วงความรู้สึกของเธอ แต่ผลสุดท้ายมันกลับออกมาเป็นแบบนี้” ภูวดลพูดขึ้น ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

“ต่อไปคงไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกลุ้มใจอีกแล้วนะ” 

“แต่ว่า...ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าคนที่คิดน้อยแบบเธอ จะคิดมากเป็นกับเขาด้วย” เขาพูดหน้านิ่งๆ นานะหันขวับไปมองทันที 

“ภู!! นี่นายหลอกด่าฉันหรอ?!” เธอบอกอย่างฉุนๆ ชายหนุ่มจึงหัวเราะออกมาดังๆ

“โอ้ๆๆ~ ฉันแค่ล้อเล่นน่าเฉยๆ ไม่อยากให้เธอเครียดไง” เขาบอกอย่างอารมณ์ดี นานะจึงยอมปล่อยผ่านไป

“แม้ว่าเรื่องของแบมแบมจะจบไปแล้ว แต่ฉันก็ยังมีเรื่องที่ค้างคาใจอยู่?...” นานะเอ่ยออกมา ภูวดลมองเธออย่างสงสัย

“อะไรหรอ?...”

“วันนี้ฉันโทรไปหานายตั้งหลายรอบ ทำไมนายถึงไม่ยอมรับเลย!! อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะ?!!” นานะเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด

“จริงหรอ?” เขาพูดขึ้น ก่อนจะคลำหาโทรศัพท์ของตัวเองไปทั่ว แต่ก็ไม่เจอเลย สงสัยเขาอาจจะลืมไว้ในบ้าน ตอนที่กำลังจะออกไปเจอแบมแบม แน่ๆ

“สงสัยฉันไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วย ขอโทษนะ” เขาบอกอย่างรู้สึกผิด นานะทำหน้าอย่างขัดใจ แต่เธอก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะคาดโทษเขาไว้

“อย่าให้มีคราวหน้าอีกนะ!” เธอบอกพลางชี้หน้าเขา ภูวดลยิ้มให้เล็กน้อย

“โอเคครับ~” เขาตอบยิ้มๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับจูงเธอ แล้วพาเดินต่อไป

 

 

ฝากติดตามและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ❤️ 

ความคิดเห็น