email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13 เล่นละคร

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 เล่นละคร

คำค้น : gglover

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 419

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 เล่นละคร
แบบอักษร

ตอนที่ 13 

เล่นละคร 

  

หลังจากที่นานะวางสายจากภูวดลแล้ว จากที่ทำหน้าเครียดๆเมื่อครู่ก็เผยรอยยิ้มที่มุมปากของเธอทันที 

“นานะ แกหลอกภูทำไมอ่ะ?” เจนจิราถามอย่างไม่เข้าใจ 

“หลอกอะไรกัน? ฉันเปล่า~” นานะตอบกลับหน้าซื่อ 

“ฉันได้ยินที่แกคุยโทรศัพท์ทุกคำย่ะ! หลอกให้ภูมาหา ทำเป็นมารยาสาไถย แกล้งทำน้ำเสียงเศร้าหลอกให้เขาเป็นกังวล ทั้งที่ในใจแกดี๊ด๊าอย่าบอกใคร!” เจนจิราว่าอย่างหมั่นไส้ นานะมองเพื่อนก่อนจะพูดขึ้น 

“นังเจน! แกเพื่อนฉันมั้ยเนี่ย? หลอกด่ากันอยู่ได้!” นานะว่าอย่างงอนๆ 

“ก็เพื่อนไง แต่ไม่เข้าใจว่าแกทำแบบนั้นทำไม?” 

“ก็เล่นละครไง มันคือแอ๊คติ้งเข้าใจป่ะ ถ้าฉันไม่ทำอย่างนี้แล้วจะรู้ได้ไงว่าภูเขาแคร์ฉันแค่ไหน” นานะบอกด้วยความพึงพอใจ 

“ฉันว่าแกต้องได้เกียรตินิยมแน่นอนเลยว่ะ” เจนจริราบอกอย่างทึ้งๆ 

“แน่นอนอยู่แล้ว~ เพราะตลอดระยะเวลาที่ฉันสั่งสมการแสดงมา เพื่อใช้ในวันนี้โดยเฉพาะเลยนะ หึๆๆ” นานะบอก เจนจิราถึงกลับทำหน้าหวาดๆ 

“แล้ว?...แกจะทำยังไงกับยัยแบมแบมนั่นล่ะ? จากที่แกเล่าให้ฉันฟังรู้สึกว่ายัยนั่นก็แรงไม่ใช่เล่นเลยนะ” เจนจิราถามอย่างเป็นห่วง นานะเชิดหน้าขึ้นก่อนจะตอบ 

“แรงมาฉันก็แรงตอบ!! คนอย่างนานะเสียทองเท่าหัว ไม่ยอมเสียผัวะ...เห้ย!!...แฟนให้ใครหรอก!” นานะรีบแก้คำของตัวเองทันที แม้จะอยากพูดออกมาแต่ก็ไม่สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำ แต่ยังไงซะ...เธอจะต้องได้พูดคำนั้นออกมาได้อย่างภาคภูมิแน่นอน!!(เธอคิด) 

“เห็นท่าทางแกแบบนี้แล้ว มันทำให้ฉันมั่นใจทันที ว่าแกน่ากลัวกว่ายัยแบมแบมนั่นอีก” เจนจิราบอกอย่างอึ้งๆ นานะถึงกลับกรอกตาไปมาอย่างรำคาญเพื่อนของตัวเอง... 

“ถึงฉันจะเป็นยังไงมันไม่สำคัญหรอก เพราะสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน...นั่นก็คือภู ฉันมั่นใจว่าภูเขาไม่มีวันกลับไปรักกับยัยแบมแบมแน่นอน” เธอบอกอย่างมั่นใจ 

“เอาความมั่นใจมาจากไหนเนี่ย?” 

“นู้นไง~” นานะเอ่ยตอบ ก่อนจะชี้ไปทางชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังรีบวิ่งมายังจุดที่เธอนั่งอยู่ พลางยิ้มออกมาทันที เจนจิรามองอย่างตะลึง เพราะเธอเริ่มเชื่อแล้วว่านานะมีความมั่นใจมากในตัวของภูวดล เพราะดูจากการกระทำของชายหนุ่มแล้ว สงสัยจะลืมรักแรกของตัวเองแล้วไปจริงๆ เพียงไม่กี่นาทีเขาก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าพวกเธอแล้ว 

“ฉันเชื่อแกแล้วจริงๆนานะ” 

“ถ้าอย่างนั้น...พอภูมาถึงแกก็ทำตามแผนที่ฉันบอกนะ” 

“โอเคๆ 5…4…3…2…แอ๊คชั่น!!”เจนจิราพูดจบ นานะก็ปรับสีหน้าของตัวเองจากที่ดูสดใสกลายเป็นเศร้าในทันที 

“นานะ...แฮ่กๆๆ ฉันมาแล้ว แฮ่ๆ” ภูวดลเอ่ยบอกพลางหอบหายใจอย่างเหนื่อยๆ 

“ฉันบอกแล้วไง ว่าไม่ต้องมาก็ได้” เธอเอ่ยเสียงเรียบที่ปนไปด้วยความเศร้า (เล่นได้เนียนจริงๆแม่คุณเอ๋ย!) เจนจิราคิดในใจ 

“เธอไม่สบายหรือเปล่า? ดูหงอยๆจัง” ภูวดลถามอย่างเป็นห่วงพลางเอามือขึ้นแตะหน้าผากนานะ ว่าเธอมีอาการตัวร้อนหรือเปล่า (แล้วเขาก็ติดกับจนได้) เจนจิราคิดในใจอีกแล้ว 

“ฉันแค่ปวดหัวนิดหน่อยนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก” เธอบอกพลางเอามือขึ้นกุมขมับตัวเอง 

“งั้นฉันพาไปหาหมอดีกว่านะ?”  

“ไม่ต้องหรอกภู!! เดี๋ยวอีกสักพักฉันกับเจนก็จะต้องไปซ้อมละครกันแล้ว จริงมั้ยเจน?” นานะหันไปมองเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างหลัง พลางส่งสัญญาณให้เธอเข้าบทของตัวเองได้แล้ว... 

“จะ...จริงภู เดี๋ยวฉันกับนานะต้องไปซ้อมละครเวทีกันแล้ว เห็นว่าวันนี้เธอมีฉากจูบด้วยใช่มั้ยนานะ?” เจนจิราเริ่มพูดตามบททันที นานะยิ้มกริ่มในใจที่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของภูวดล 

“จูบหรอ?!! มันมีฉากจูบด้วยหรอ?” เขาถามอย่างไม่พอใจ 

“มีสิ...ก็อาจารย์เขาเปลี่ยนบทกะทันหัน แถมยังกำชับย้ำนักย้ำหนาว่าต้องจูบจริงอีกด้วยนะ” เจนจิราเอ่ยบอก นานะพลางทำสีหน้าลำบากใจ (เข้าถึงบทบาทจริงๆ) เจนจิราคิด 

“แล้วถ้าวันนี้นานะยังไม่เข้าถึงบทบาทละก้อ~ มีหวังต้องได้จูบ!! เป็นร้อยรอบแน่ๆ!!” เจนจิราพูดจบ นานะก็ทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ 

“งั้นฉันจะพาเธอไปถอนตัวจากละครเรื่องนี้!!!” ภูวดลเอ่ยอย่างจริงจัง พลางดึงมือนานะให้เดินไป 

“ไม่ได้นะ!!!” ทั้งนานะและเจนจิราโพล่งขึ้นอย่างตกใจ  

“ทำไม?” ภูวดลถามด้วยสีหน้าเครียดๆ 

“เอ่อ...คือ...ก็อาจารย์เขาคาดหวังกับละครเรื่องนี้มาก อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแสดงแล้ว ถ้าฉันไปขอถอนตัวกลางคัน มีหวังอาจารย์ต้องผิดหวังในตัวนักเรียนดีเด่นอย่างฉันแน่!!” นานะพูดอย่างเศร้าๆ ส่วนเจนจิราก็มองเพื่อนสาวด้วยสายตาทึ่งๆในการเอาตัวรอดที่ชนะเลิศของเธอจริงๆ ภูวดลตอนนี้มีสีหน้าที่เครียดจัดพลางกุมขมับตัวเองอย่างคิดหนัก 

“แล้วเธอจะยอมให้คนอื่นจูบแบบนี้หรอ?” 

“มันก็ไม่เสมอไปหรอกนะ แต่นายก็รู้! ว่าฉันไม่ค่อยมีประสบการณ์เรื่องเลิฟซีนซักเท่าไหร่? ถ้าครั้งเดียวผ่านมันก็คงจะดี แต่ถ้าไม่ผ่านมันก็คง ฮึ่ยย! วันนี้ฉันอาจจะปากบวมเจ่อกลับบ้านก็ได้ ฮือๆๆ” นานะแกล้งร้องไห้ทันที 

“ฉันสงสารเธอเหลือเกินนานะ...ฮือๆ” เจนจิราเอ่ยขึ้น พลางร้องไห้ตาม ยิ่งทำให้ภูวดลกลุ้มเข้าไปใหญ่ 

“แล้วมีทางไหนที่จะทำให้เธอไม่ต้องจูบหลายๆรอบบ้าง?” ภูวดลถามออกมา นานะและเจนจิราหยุดร้องทันที ก่อนจะตอบไป 

“นายช่วยมาเป็นคู่ซ้อมให้หน่อยสิ” นานะเอ่ยบอกพลางยิ้มให้  

“ห๊ะ!! ว่าไงนะ?!!” ชายหนุ่มถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง 

“อีกครั้งนะ มาเป็นคู่ซ้อมละครให้ฉันหน่อยนะ ภูจ๋า~” เธอบอกอย่างอารมณ์ดี แตกต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง 

“เอ่อ...” ภูวดลแทบพูดไม่ออก นานะจึงรีบตัดบททันที 

“ไม่ต้องเอ่อแล้ว..ไปจูบ เอ้ยย! ไปซ้อมกันดีกว่านะ ภู” นานะเอ่ยบอก ก่อนจะเดินไปกอดแขนเขาไว้แน่น แล้วดึงให้เขาเดินตามเธอไป ก่อนจะหันมาขยิบตาใส่เพื่อนสาวอย่างรู้กัน 

“โชคดีนะ..นานะ” เจนจิราตะโกน พลางโบกมือบ๊ายบายมาให้ทั้งสองคนที่กำลังเดินจากไป 

  

ม่านรูด.... 

ภูวดลนั่งแข็งทื่ออยู่บนเตียงที่เป็นเหมือนยานอวกาศ พลางหันไปมองหญิงสาวที่นั่งยิ้มหวานอยู่ข้างๆอย่างหวาดหวั่น 

“เอ่อ...ไหนเธอบอกว่ามีซ้อมละครไม่ใช่หรอ แล้วเรามาทำอะไรกันที่นี่ล่ะ?” เขาถามอย่างแปลกใจ 

“แม้~ เราก็มาเอา...เอ่อ! มาซ้อมกันที่นี่นะสิ ฉากสำคัญแบบนี้ก็ต้องทำในที่ลับตาคนสิ จริงมั้ย?” พูดจบหญิงสาวก็ขยับเข้าไปใกล้ๆเขา ภูวดลถึงกลับกระเถิบหนีทันที 

“แต่ฉันว่า...มันลับตาคนเกินไปหรือเปล่า? ดูสิ!แทบไม่มีทางให้หนีเลย” เขาบอกพลางสำรวจห้องไปทั่ว 

“แบบนี้แหละ ฉับชอบ!” นานะเอ่ยบอก ภูวดลรีบหันมามองหน้าเธออย่างตกใจ 

นานะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มช้าๆ กลิ่นหอมอ่อนๆของเขาลอยเข้ามาแตะจมูกของเธอ ตอนนี้ภูวดลถึงกลับเกร็งไปหมด นานะดันภูวดลให้นอนลง ก่อนจะขึ้นไปทับร่างเขาทันที 

“นะ...นานะ...เธอจะทำอะไร?...อุ๊บบ! ” ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ นานะก็ประกบปากของเขาทันที ภูวดลถึงกลับเบิกตากว้างในความใจกล้าบ้าบิ่นของหญิงสาว นานะถอนจูบออกไปก่อนจะยิ้มใส่ตาเขา 

“ก็ทำให้นายเป็นของฉันสักทีนะสิ” เธอตอบก่อนจะจูบชายหนุ่มอีกครั้ง แม้จะรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดที่ทำแบบนี้ แต่ร่างกายของเขามันกลับไม่ปฏิเสธในการกระทำของเธอเลย เขาจูบตอบหญิงสาวก่อนจะรั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้แน่น 

“อืมมม~” ก่อนที่ภูวดลจะถลำตัวไปมากว่านี้ ชายหนุ่มจึงรีบดึงสติของตัวเองกลับมา ก่อนจะผละตัวออกมาให้ห่างจากเธอ นานะมองหน้าชายหนุ่มอย่างเสียใจที่เขาทำท่าทางเหมือนรังเกียจเธอ 

“นายรังเกียจฉันหรอภู?” เธอถามออกไป ก่อนที่น้ำตาจะเริ่มไหลออกมา 

“เปล่า แต่ฉันคิดว่าเรากำลังจะทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมอยู่ มันยังไม่ถึงเวลาที่เราจะมาทำเรื่องแบบนี้นะนานะ” ภูวดลเอ่ยบอกด้วยสีหน้าจริงจัง 

“ทำไมหรอภู? หรือที่นายปฏิเสธฉันแบบนี้ เป็นเพราะนายยังรักแบมแบมอยู่?” 

“มันไม่ใช่อย่างนั้น!” เขารีบเอ่ยบอก 

“แล้วมันยังไง?” 

“เพราะฉันรู้ไง ว่าถ้าเกิดเรามีอะไรกันตอนนี้ มันจะต้องปัญหาอื่นๆตามมาแน่ๆ! ฉันแค่อยากจะปกป้องและทะนุถนอมเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธออยากจะมีความสุขแค่ชั่วข้ามคืนแค่นั้นหรอ? แต่สำหรับฉัน...มันไม่ใช่! ฉันก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง มีอารมณ์ มีความต้องการเหมือนกับคนอื่นๆ เธอไม่รู้หรอก ว่าฉันต้องใช้ความพยายามแค่ไหนที่จะไม่ล่วงเกินเธอ!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นานะมองหน้าชายหนุ่มนิ่ง รอยยิ้มบางๆเริ่มผุดออกมา ภูวดลถึงกลับงงทันที 

“ขอบคุณนะ~” เธอเอ่ยบอกเขา  

“เธอจะมาขอบคุณฉันเรื่องอะไร?” ภูวดลถามกลับอย่างไม่เข้าใจ 

“ที่นายคอยปกป้องศักดิ์ศรีของฉันไง ฉันเข้าใจแล้ว ว่านายเป็นคนดีมากแค่ไหน เพราะแบบนี้ไงถึงทำให้ฉันชอบนาย ชอบถึงขนาดที่ทนไม่ได้ถ้านายต้องตกไปเป็นของคนอื่น” เธอเอ่ยบอกน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหน้าชายหนุ่มเบาๆ ภูวดลสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือบางนั้น ชายหนุ่มยิ้มออกมาก่อนจะโผล่เข้ากอดหญิงสาวตรงหน้าไว้เพื่อต้องการถ่ายทอดความรู้สึกที่เขามีให้เธอได้รับรู้  

“รอฉันก่อนนะ~ นานะ” เขาเอ่ยบอกน้ำเสียงแผ่วเบา นานะกอดตอบชายหนุ่มด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเขาคนนี้ อีกไม่นานหรอก อีกไม่นานที่เขาจะบอกความรู้สึกที่มีทั้งหมดให้เธอได้รับรู้ แค่รออีกไม่นานเท่านั้น~ 

 

ฝากติดตามและให้กำลังกันด้วยนะคะ❤️ 

ความคิดเห็น