email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 เรื่องมันเพิ่งจะเริ่ม!

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 เรื่องมันเพิ่งจะเริ่ม!

คำค้น : gglover

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 438

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 เรื่องมันเพิ่งจะเริ่ม!
แบบอักษร

 

ตอนที่ 12 

เรื่องมันเพิ่งจะเริ่ม!! 

  

​ช่วงเช้า

​นานะเดินเข้ามาจนถึงหน้าห้องของตัวเอง หลังจากที่ออกมาจากบ้านภูวดล ก่อนจะไขประตูเข้าไปในห้อง

​“ไปไหนมา!?” เสียงของใครบางคนเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงเย็นๆ นานะหันไปมองทันที 

​“ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย?...ฉันจะไปไหนมาไหนก็ไม่จำเป็นต้องมารายงานเธอไม่ใช่หรอ?” นานะตอบอย่างหน้าตาย แบมแบมเดินเข้ามาหาหญิงสาวพลางจ้องหน้าอย่างไม่พอใจ

​“ไม่บอกก็ไม่เป็นไร เพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าคนอย่างเธอจะไปไหนได้ ถ้าไม่ไปอ่อยภู!” แบมแบมพูดขึ้น ทั้งสองคนจ้องหน้ากันนิ่ง ก่อนที่นานะจะยิ้มร้ายออกมา

​“เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ เพราะภูต่างหากที่เป็นคนมาอ่อยฉัน ถึงขนาดที่เมื่อคืนนี้เขามาชวนฉันไปนอนด้วยเลยนะ!!” เธอบอกอย่างเย้ยๆ แบมแบมกำหมัดตัวเองแน่นพยายามข่มอารมณ์เอาไว้

​“ฉันไม่เชื่อ!!” หญิงสาวร้องบอก นานะหัวเราะออกมาทันที

​“ก็ตามใจ~ แต่จะบอกอะไรให้ ว่าเมื่อคืนนี้ฉันกับภูเรามีความสุขกันมาก ถึงขนาดที่เขาบอกรักให้ฉันฟังทั้งคืนเลยนะ!!” นานะจงใจยั่วอารมณ์โกรธของแบมแบมมากยิ่งขึ้น ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะหญิงสาวถึงขนาดกัดริมฝีปากตัวเองอย่างสะกดกลั่นอารมณ์โกรธไว้ พลางเชิดหน้าขึ้นทำเป็นไม่เชื่อในสิ่งที่นานะพูด

​“เธอจะพูดอะไรก็ได้ แต่ฉันอยากจะบอกให้เธอรู้ไว้ถึงยังไงภูเขาก็ยังคงรักฉันอยู่ ถึงแม้เราจะเลิกกันแล้วแต่เขาไม่มีทางที่จะลืมฉันได้! เพราะอะไรนะเหรอ? ก็เพราะว่าฉันเป็นรักแรกของเขานะสิ หึๆๆ” แบมแบมหัวเราะออกมาอย่างสะใจ นานะถึงกลับหน้าซีดทันที

​“มั่นใจขนาดนั้นเชียว?!!” นานะพูดขึ้น แบมแบมแสยะยิ้มออกมาอย่างเป็นต่อ

​“ใช่นะสิ! เธอคงจะคิดน่ะสินะว่าภูเขามีใจให้เธอ...แต่เสียใจด้วยนะที่เธอคิดผิด!!...ที่ภูเขาทำแบบนั้นก็เพราะว่าภูเขาเหงาและสงสารเธอที่ตามตื้อเขาอยู่ได้” คำพูดของแบมแบมมันเสียดเข้าไปในใจของนานะทันที

​“หยุดพล่ามได้แล้ว!! ภูเขาบอกกับฉันเองว่าเธอมันก็แค่อดีต!! ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอมันหมดไปแล้ว!! และตอนนี้หัวใจของเขามันก็มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น!!!” นานะเอ่ยบอกอย่างจริงจัง 

​“หลอกตัวเองไปเถอะ!! แล้วเรามาดูกัน! ว่าภูเขาจะเลือกใคร ระหว่างฉันที่เป็นรักแรก กับเธอ!! ที่เป็นได้แค่เพื่อนของเขาเท่านั้น!!” แบมแบมพูดขึ้น ก่อนจะเดินชนไหล่นานะออกไป นานะมองตามร่างของหญิงสาวอย่างโกรธจัด!! แม้เธอจะไม่อยากคิดอะไรมาก แต่คำพูดของแบมแบมมันก็ส่งผลต่อความรู้สึกของหญิงสาวเป็นอย่างยิ่ง เพราะมันอาจเป็นไปได้ที่ภูเขาจะยังไม่ลืมรักแรก นานะพยายามที่จะไม่หวั่นไหวไปกับคำพูดของแบมแบม แต่มันก็อดไม่ได้!!! หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ก่อนจะหายใจออกมาหนักๆอย่างเป็นกังวล

 

​ภูวดลเดินลงมาข้างล่าง ก่อนจะเห็นมารดาและน้องชายของเขามองมาด้วยสายตาจับผิด ภูวดลนั่งลงตรงข้ามกับทั้งสองคน พลางสำรวจร่างกายตัวเองว่ามีอะไรแปลกไปหรือเปล่า? แต่มันก็ปกติดีทุกอย่าง ไม่รู้ว่าแม่และน้องของเขาจะจ้องอะไรนักหนา

​“มีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่าครับ?” 

​“เอ่อ...คือ...แม่แค่อยากจะถามว่า ลูกกับนานะไปถึงไหนกันแล้ว?” คุณพรพรรณถามออกไป

​“ก็เรื่อยๆครับ” เขาตอบออกไป ก่อนจะยกน้ำส้มขึ้นดื่ม คุณพรพรรณพยักหน้าก่อนจะถามต่อไป

​“แล้วลูกกับนานะได้ป้องกันหรือเปล่า?” 

​พรวด!!!

ภูวดลแทบพ่นน้ำออกมาทันทีที่ได้ฟังคำถามเชิงลึกของผู้เป็นแม่ ก่อนจะทำหน้าเหว่อมองมารดาอย่างอึ้งๆ

“แม่ถามอะไรเนี่ย?!” เขาถามอย่างตกใจ คุณพรพรรณพยักหน้าให้ลูกชายอย่างเข้าใจ

“แม่รู้...ว่าเรื่องแบบนี้มันพูดกันยาก แต่มันก็เป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงและผู้ชายจะมีอะไรกัน แต่ว่าลูกได้ป้องกันหรือเปล่า?” คุณพรพรรณถามอย่างใจเย็น 

“แม่! พูดอะไรออกมาเนี่ย! ไม่เห็นหรือไงว่าภีมก็นั่งอยู่ด้วย!!” ภูวดลเอ่ยขึ้นเสียงดัง

“เอาน่าๆ ไม่เป็นรัย เดี๋ยวแม่ให้คำแนะนำน้องเอง แต่ภูต้องตอบคำถามแม่ก่อน ว่าได้ป้องกันหรือเปล่า? ลูกกับนานะเองก็ยังเรียนอยู่ทั้งคู่ ถ้าเกิดนานะท้องขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ ทั้งสองคนยังไม่ได้แต่งงานกันซะด้วย”คุณพรพรรณบอกอย่างเป็นห่วง

“ไปกันใหญ่แล้วครับแม่ ผมกับนานะเรายังไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่แม่พูดหรอกครับ” ภูวดลตอบออกมาทันที

“จะไม่มีได้ยังไง ชายกับหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้?”

“แม่ครับ เมื่อคืนนี้นานะเขามีเรื่องนิดหน่อย ผมก็เลยให้มานอนที่บ้านเรา ส่วนผมก็ไปนอนกับตาภีมที่ห้อง เราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองนะครับ” ภูวดลอธิบายอย่างใจเย็น

“จริงหรอ?...”คุณพรพรรณถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“แม่ไม่เชื่อผมหรือไง เห็นผมเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย?”

“แม่รู้ว่าลูกเป็นคนยังไง? แต่ของเรื่องแบบนี้ อารมณ์มันพาไปนะลูก ถ้าจะให้ดี ลูกก็ต้องป้องกันไว้หน่อยจะได้ไม่มีปัญหาภายหลัง หรือว่าถ้าไม่อยากป้องกัน ลูกกับนานะก็แต่งงานกันซะเลย ทุกอย่างมันจะได้ถูกต้องและเหมาะสม” คุณพรพรรณแนะนำ แต่คำแนะนำมันทำให้ชายหนุ่มถึงกับกุมขมับทันที

“ผมไม่คุยกับแม่แล้ว เชิญคิดไปเองเลยครับ ตามสบาย” ภูวดลเอ่ยบอกอย่างหน่ายๆ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป แต่ผู้เป็นแม่ก็ยังตะโกนไล่หลังตามลูกชายไป

“แต่ถ้าลูกอายที่จะซื้อ เดี๋ยวแม่ไปซื้อให้ก็ได้นะ จะได้อุ่นใจ” คุณพรพรรณตะโกนบอก พลางชะเง้อคอมองลูกชายที่ลับหายไป

 

คอนโดหรูของก้องภพ

ภูวดลเดินเข้ามาภายในคอนโดแห่งหนึ่ง ก่อนจะตรงดิ่งไปที่ห้องของเพื่อนทันที จากนั้นจึงกดออดที่หน้าประตูเพียงไม่นานวิทยาก็ออกมาเปิดประตูให้

“ฉันมาผิดหรือเปล่าวะ?” ภูวดลเอ่ยถาม เพราะเขามาหาก้องภพแต่ต้องมาเจอวิทยาแทน

“ไม่ผิดหรอก...ฉันกะจะมาอยู่ที่ถาวรเลย ฮ่าๆๆมันสะดวกสบายดี” วิทยาบอกอย่างอารมณ์ดี

“มันกะจะยึดห้องฉันเลยว่ะ!!!” ก้องภพตะโกนออกมาจากภายในห้อง ภูวดลได้แต่กลั้นขำ ก่อนจะเดินเข้าไป นั่งลงที่โซฟา

“แกมาหาฉันมีอะไรหรือเปล่าวะ?” ก้องภพถามขึ้น

“เปล่าหรอก ฉันก็แค่เบื่อ แล้วแกล่ะไอ้วิทย์?” ภูวดลหันไปถามเพื่อนอีกคนที่กำลังนั่งดูบอลอยู่ข้างๆกัน

“มีสิวะ ฉันมีธุระตลอดนั่นแหละ” วิทยาเอ่ยตอบ ก้องภพถึงกลับทำหน้ายู่ใส่ทันที

“มันก็สรรหาธุระไปบ้านคนอื่นอยู่เรื่อย ธุระของมันเยอะจะตาย” ก้องภพว่าใส่ แต่มีหรือที่วิทยาจะสะทกสะท้าน

“แล้วไอ้จอนล่ะ ไม่มาด้วยหรอ?” 

“มันก็คงจะอยู่กับพ่อมันนั่นแหละ ทำไงได้เป็นลูกจ้างพ่อตัวเองก็ต้องทำใจ ไปไหนวันหยุดไม่ได้หรอก” วิทยาเอ่ยตอบ ภูวดลขมวดคิ้วอย่างงุนงง

“เป็นลูกจ้างพ่อตัวเอง? ยังไงวะ?”

“ก็พ่อไอ้จอน กลัวว่ามันจะไม่รับช่วงต่อธุรกิจของท่านมันนะสิ ก็เลยยื่นคำขาดว่าถ้าไม่มาเรียนรู้งานท่านจะยกสมบัติให้คนอื่น มันก็เลยต้องจำใจไปช่วยงานพ่อมันไง” วิทยาเอ่ยบอก แต่สายตายังจดจ่ออยู่ที่หน้าจอทีวีเหมือนเดิม ภูวดลพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ฉันว่าพ่อมันก็ทำถูกแล้วนะ มีลูกชายอยู่คนเดียวก็ต้องอยากให้รับช่วงต่อกิจการ” ก้องภพเอ่ยบอกอย่างเห็นด้วย

“ดีกับผีนะสิ!! ทุกวันนี้ไอ้จอนมันต้องกล้ำกลืนฝืนทนแค่ไหน? ที่พ่อมันดันไปสู่ขอลูกสาวของเพื่อนให้กับไอ้จอนมัน แล้วยังกำชับอีกว่า ถ้าเรียนจบเมื่อไหร่ให้แต่งงานกันทันที” ทั้งก้องภพและภูวดลถึงกลับตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อกี้

“จริงหรอวะ!!?” 

“แกสองคนสนิทกับมันหรือเปล่าเนี่ย?! ถึงไม่รู้เรื่องอะไรของเพื่อนเลย?” วิทยาเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ถามมาได้! ก็สนิทนะสิวะ! แต่ไอ้จอนมันเคยเล่าเรื่องตัวเองเสียที่ไหน มีแต่แกนั่นแหละที่คอยเสือกเรื่องของคนอื่นไปทั่ว!!” ก้องภพเอ่ยตอบอย่างหมั่นไส้

“ไอ้นี่!! มาด่ากันซะงั้น?” 

“แล้วแกเคยเห็นว่าที่คู่หมั้นไอ้จอนหรือเปล่า?” ภูวดลถามอย่างสนใจ

“ไม่เคยว่ะ แต่ได้ยินไอ้จอนมันพูดว่า สวยดี”

“สวยดี? ฉันอยากจะรู้แล้วล่ะ ว่าสวยดีของไอ้จอน จะหน้าตาเป็นยังไง?” ก้องภพพูดขึ้น

“ฉันว่าอีกไม่นานชีวิตของนายจอน จรณผู้รักอิสระจะต้องปั่นป่วนแน่นอนเลยวะ ฮ่าๆ” ภูวดลเอ่ยบอกอย่างขำๆ ทุกคนจึงยิ้มออกมา

“เหมือนกับเรื่องของแกตอนนี้ใช่มั้ยวะ?” วิทยาหักลำมาหาภูวดลทันที ทำให้ก้องภพถึงกลับกลั้นหัวเราะ

“ใครบอก! เรื่องของฉันกำลังเป็นไปได้สวยโว้ย!!”

“เหรอ?!!!” ทั้งวิทยาและก้องภพพูดขึ้นพร้อมกัน จนทำให้ภูวดลถึงกลับกรอกตาไปมาอย่างเซ็งๆ

“อย่าพูดมากน่า!!”

“ถ้าเป็นไปได้สวยอย่างที่แกบอก ฉันจะเห็นแกมานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้หรือไง? เป็นไปไม่ได้หรอกที่แกกับนานะจะออกห่างจากกันในช่วงวันหยุดแบบนี้ มันต้องมีอะไรแน่ๆ?” วิทยาหรี่ตามองอย่างจับผิด

“แกเป็นหมอเดาหรือไงวะ? รู้ดีไปซะหมด” ภูวดลว่า วิทยายิ้มออกมาก่อนจะตอบ

“ฉันเป็นคนช่างสังเกตต่างหากเล่า” วิทยาบอกอย่างชื่นชมในตัวเอง

“ไอ้คำว่าช่างสังเกตกับยุ่งเรื่องของชาวบ้านมันใกล้เคียงกันหรือเปล่าวะ?”

“ไอ้ก้อง!! แกกินสก๊อตไบร์ทเป็นอาหารหรือไงวะ ทำไมถึงชอบขัดฉันตลอดเลย!” วิทยาว่าอย่างฉุนๆ ทั้งภูวดลและก้องภพถึงกลับหัวเราะออกมาดังๆ จากนั้นโทรศัพท์ของภูวดลก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะยิ้มออกมา พลางกดรับ

“ว่าไงนานะ?” เขาถามขึ้น ก่อนจะลุกเดินออกไปที่ระเบียง

(ภู...นายอยู่ไหน?)

“อยู่ที่คอนโดไอ้ก้องนะ เธอมีอะไรหรือเปล่า?”

(เปล่าหรอก...ฉันก็แค่คิดถึงนายเฉยๆ~) ภูวดลยิ้มออกมาอย่างดีใจที่ได้ยินคำนี้จากเธอ

“ฉันก็คิดถึงเธอ” เขาตัดสินใจบอกออกไป

(แน่ใจหรอว่านายคิดแบบนั้น?) ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงเรียบ เหมือนกับเธอไม่ดีใจเลยที่ได้ยินคำพูดแบบนี้จากเขา เพราะถ้าตามปกติแล้วนานะคงจะต้องกรี๊ดออกมาแน่นอน แต่นี่เธอกลับนิ่งไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

“นานะเป็นอะไรหรือเปล่า?” เขาถามอย่างเป็นห่วง

(เปล่าหรอก สงสัยฉันจะอยู่ห่างนายมากไปก็เลยรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่)

“แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? เดี๋ยวฉันจะไปหา” เขาเอ่ยบอก เพราะเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา

(ฉันอยู่ที่คณะ กำลังจะซ้อมละครเวที นายไม่ต้องมาหรอก นานๆที่จะได้อยู่กับเพื่อน ฉันไม่อยากรบกวน) นานะบอกออกมา ภูวดลถึงกลับแปลกใจในคำพูดของเธอ

“แต่ฉันอยากอยู่กับเธอมากกว่า เดี๋ยวฉันจะไปหานะ แล้วเจอกัน” พูดจบเขาก็ตัดสายทันที ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง

“ฉันไปหานานะก่อนนะ” เขาบอกกับเพื่อนแค่นั้น ก่อนจะรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทั้งก้องภพและวิทยามองด้วยความสงสัย 

“ห่างกับเมียไม่ได้เลยนะ ไอ้ภู” วิทยาว่าอย่างขำๆ ก่อนที่จะหัวเราะออกมา ส่วนก้องภพได้แต่อมยิ้ม ให้กับท่าทางร้อนรนของภูวดล  จริงๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะขอให้อยู่ห่างๆจากนานะ แต่ดูตอนนี้สิ!! อยากจะตัวติดกับเขาจนตัวสั่น (ก้องภพคิดในใจ) ไม่คิดเลยว่าภูวดลจะเปลี่ยนไปมากถึงขนาดนี้!

 

ฝากติดตามและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ❤️ 

ความคิดเห็น