email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 เกือบงานเข้า?!

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 เกือบงานเข้า?!

คำค้น : gglover

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 491

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 เกือบงานเข้า?!
แบบอักษร

 

ตอนที่ 10 

เกือบงานเข้า?! 

  

​ภูวดล จอน จรณ  วิทยาและก้องภพ เดินออกมาจากโรงอาหาร ก่อนจะพากันมานั่งพักที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ ซึ่งเป็นที่ประจำของพวกเขา 

​“ดูสิ พอไอ้ภูมันถอดแว่นออกแค่เนี่ย? ทำไมพวกสาวๆถึงมองกันตาเป็นมันเลยวะ?” วิทยาถามอย่างไม่เข้าใจ 

​“ใช่! เมื่อก่อนอ่ะนะ ขนาดหมายังเมินมันเลย แต่พอเดี๋ยวนี้เดินไปที่ไหน สาวๆหันมามองเอาซะคอแทบหักแหนะ!” จอน จรณบอกอย่างอิจฉา  

​“ไอ้นี่! แกไม่รู้หรือไง ว่าหนังหน้าไอ้ภูมันดีอยู่แล้ว แต่แค่ไม่เอาออกมาโชว์ก็แค่นั้น แต่แกนี้สิ หนังหน้าไม่ดีแถมยังปากสุนัขไม่รับประทานอีก แบบนี้สาวๆที่ไหนจะหันมามองวะ” วิทยาหันไปว่าจอนจรณ ทุกคนถึงกลับขำออกมา 

​“แกก็พูดให้ฉันซะไม่มีอะไรดีเลยนะ! ไอ้เพื่อนบ้า!” จอน จรณว่าอย่างเคืองๆ 

​“พอแล้วๆ พวกแกจะเถียงกันทำไมวะ ที่คนอื่นเขามองฉัน อาจจะไม่เคยเห็นของแปลกก็ได้!!” ภูวดลเอ่ยบอกตามที่คิด 

​“อย่าถ่อมตัวไปหน่อยเลยว่ะ! ฉันว่านะถ้าแกจะเนื้อหอมขนาดนี้ มีหวังยัยนานะคอยตามหึงหวงจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่นอน” วิทยาเอ่ยบอก 

​“ไม่หรอกมั้ง นานะเธอไม่ทำแบบนั้นหรอก” ภูวดลคิดในทางที่ดี 

​“น้อยไปสิ!” ทั้งจอน จรณ วิทยา และก้องภพพูดขึ้นพร้อมกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ 

​“ฉันให้พันหนึ่ง ถ้ายัยนานะไม่มาเฝ้าแกวันละสิบรอบล่ะก้อ เอาไปเลย!!” วิทยาบอกอย่างมั่นใจ 

​“แกอาจจะได้เสียเงินฟรีๆก็ได้นะ เพราะช่วงนี้นานะคงไม่มีเวลามาตามหึงฉันแน่นอน” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น ทุกคนทำหน้าสงสัยก่อนที่ก้องภพจะถามออกไป 

​“ทำไมวะ?” 

​“ก็เพราะนานะมีงานละครเวทีเข้ามา เธอก็เลยต้องทุ่มเวลาให้กับการซ้อมละคร บางทีช่วงนี้ฉันกับนานะอาจจะไม่ค่อยได้เจอกันก็ได้” ภูวดลบอกอย่างเซ็งๆ 

​“งั้นแกเอาเงินมาเลยไอ้วิทย์” จอน จรณเอ่ยบอก พลางแบมือแล้วยื่นไปหาวิทยาทันที 

​“สงครามยังไม่จบ อย่าพึ่งนับศพทหารสิวะ เพี๊ยะ!” วิทยาเอ่ยบอก พลางตีมือจอน จรณอย่างแรงก่อนที่จอน จรณจะต่อว่าวิทยาจู่ๆก็มีผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา ทุกคนเงยหน้ามองอย่างสงสัย 

​“มีอะไรกับพวกพี่หรือเปล่าครับ?” ก้องภพถามออกไป ทั้งสองสาวพากันก้มหน้าอย่างเขินอาย ก่อนที่จะตอบออกมา 

​“เอ่อ...คือ...พี่ภูคะ?...เราสองคนขอสมัครเข้าชมรมภาพยนตร์ด้วยได้มั้ยคะ?” ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น 

​“อ่อ ครับ...แต่พี่ว่าไปขอกับประธานชมรมจะดีกว่านะครับ พี่เป็นแค่สมาชิกเฉยๆ”  

​“พวกเราสองคนไม่รู้ว่าใครเป็นประธานชมรมนะค่ะ ถ้าพี่ภูใจดี ช่วยพาเราสองคนไปหาหน่อยได้มั้ยคะ?” หนึ่งในนั้นเอ่ยอย่างอ้อนๆ ภูวดลถึงกลับทำตัวไม่ถูก 

​“ไม่ต้องพาไปหรอกครับ สมัครกับรองประธานอย่างพี่ก็ได้” วิทยาเอ่ยขึ้นยิ้มๆ ทั้งสองสาวหันไปมอง ก่อนจะหันหน้าหนีทันที 

​“งั้นเอาไว้รอให้เจอกับประธานชมรมดีกว่าค่ะ พวกเราไปก่อนนะคะพี่ภู แล้วเจอกันใหม่ค่ะ” พวกเธอเอ่ยบอก พลางส่งยิ้มหวานเยิ้มมาให้ภูวดลพร้อมกับส่งสายตาเป็นนัยๆว่ามีใจให้กับชายหนุ่ม 

​“ครับๆ” ภูวดลเอ่ยตอบรับอย่างงงๆ หลังจากที่สาวๆเดินออกไปทุกคนก็หันมามองที่ภูวดลอย่างอึ้งๆ 

​“ฉันว่าแกไม่รอดแน่นอนว่ะ?” จอน จรณพูดขึ้น 

​“ยังไงวะ?” ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย 

​“ฉันว่าแกโดนเมียแกฉีกอกแน่ๆ ถ้านานะรู้ว่ามีผู้หญิงเข้าหาแกขนาดนี้ มีหวังภูวดลของพวกเราอาจจะศพไม่สวยก็เป็นได้” ก้องภพเอ่ยบอกอย่างขนลุก ภูวดลขมวดคิ้วทันที 

​“อย่าพูดเป็นลางสิ! คนยิ่งกลัวๆอยู่” ภูวดลเอ่ยบอกพลางทำหน้าหวาดๆ 

​“ฉันว่าตอนนี้แกควรจะเตรียมใจไว้จะดีกว่านะ เพราะนานะ เดินมานู้นแล้ว” ก้องภพเอ่ยบอก เมื่อหันไปเจอหญิงสาวที่กำลังเดินมาทางนี้ ภูวดลรีบหันไปมอง ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจ 

​“ภู!!” นานะตะโกนมาแต่ไกล ทุกคนแทบผวาทันที 

​“เอ่อะ มีอะไรหรอนานะ? เรียกซะดังเชียว”ชายหนุ่มถามอย่างตกใจ พลางขยับที่ให้หญิงสาวนั่งลง 

​“มีคนมาบอกฉันว่ามีผู้หญิงมาจีบนาย จริงหรือเปล่า?” หญิงสาวนั่งลงก่อนจะถามชายหนุ่มอย่างไม่ชอบใจ 

“เปล่าสักหน่อย เขาแค่มาขอสมัครเข้าชมรมเฉยๆไม่เชื่อก็ถามไอ้จอนดูก็ได้” ภูวดลเอ่ยบอก พลางพยักพเยิดไปทางเพื่อน จอน จรณแทบถลึงตาใส่ไอ้เพื่อนตัวดีกล้าโยนระเบิดมาทางเขา นานะหรี่ตามองจอน จรณอย่างจับผิด 

​“เอ่อ..จริงๆนานะ พวกเธอแค่มาขออยู่ชมรมด้วยเฉยๆ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น” จอน จรณรีบตอบทันที 

​“ถ้าอย่างนั้นก็ดี! แต่อย่าให้รู้แล้วกันว่ามีใครมาเกาะแกะนาย ไม่อย่างนั้นฉันเอาตายแน่!!” นานะบอกอย่างขู่ๆ ภูวดลแทบกลืนน้ำลายตัวเอง 

​“ครับๆ ไม่มีแน่นอน” ชายหนุ่มบอกพลางก้มหน้าลงหลบสายตา เพราะเขารู้สึกว่าสายตาของนานะในตอนนี้มันช่างน่ากลัวเหลือเกิน 

​“แล้วนายกินข้าวหรือยังอะ?” นานะถามขึ้น (ช่างเปลี่ยนอารมณ์ไหวจริงๆ) ชายหนุ่มคิด 

​“อืม เรียบร้อยแล้ว แล้วเธอล่ะ วันนี้จะกลับพร้อมกันมั้ย?” 

​“วันนี้ฉันต้องอยู่ซ้อม คงไม่ได้กลับบ้านพร้อมนาย” นานะบอกอย่างเซ็งๆ ภูวดลพยักหน้าเข้าใจ 

​“งั้นให้ฉันอยู่รอเป็นเพื่อนมั้ย?...” 

​“ไม่เอา!” นานะตอบแทบจะทันที ภูวดลขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์หวังดีแต่ทำไมเธอถึงปฏิเสธเขาเสียงแข็งขนาดนั้น 

​“ทำไม?” ภูวดลถามเสียงขุ่น 

​“ก็ฉันไม่อยากได้นายเป็นเพื่อน แต่อยากจะให้เป็นอย่างอื่นมากกว่า” นานะเอ่ยบอกพลางเกาะแขนชายหนุ่มแน่นก่อนจะส่งสายตาหวานเยิ้มให้เขา ภูวดลได้ฟังดังนั้นถึงกลับไปไม่ถูก ความขุ่นเคืองเมื่อกี้แทบจะหายไปทันที 

​“ฮิ้ว~ อิจฉาโว้ย!! ทำไมต้องมาสวีทกันต่อหน้าพวกเราด้วยวะ?!!” วิทยาพูดขึ้นอย่างอิจฉา 

​“จริงด้วยว่ะ คนโสดก็เหงาเป็นเหมือนกันนะโว้ย~” ก้องภพเอ่ยแซวอีกคน นานะหันไปมองก่อนจะพูดขึ้น 

​“พวกนายก็หาแฟนสักคนสิ จะได้มีคนแก้เหงาเป็นของตัวเองไง” 

​“เธออย่าไปแนะนำไอ้คนพวกนี้เลย ดูแต่ละคนสิ เสือผู้หญิงกันทั้งนั้น รถไฟไม่ชนกันมันก็บุญแล้ว!” ภูวดลดักคอทันที ทั้งวิทยา จอน จรณ และก้องภพถึงกลับทำหน้าเซ็ง ส่วนนานะได้แต่อ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก 

​“ไอ้นี่!! ขายเพื่อนซะงั้น” จอน จรณว่าใส่อย่างหมั่นไส้ ภูวดลได้แต่ยักไหล่ ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวข้างกาย 

​“เราไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่งที่ห้องซ้อม” ภูวดลพูดขึ้น พลางเอื้อมมือไปจับมือหญิงสาวให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินออกไป ชายหนุ่มทั้งสามคนมองตามด้วยความอิจฉาตาร้อน 

​“จะรีบไปสวีทกันสองต่อสอง ว่างั้นเหอะ!!”  

​ภูวดลและนานะหันกลับมามอง ก่อนที่ชายหนุ่มจะชูกำปั้นขึ้นพลางถลึงตาใส่ไอ้เพื่อนบ้าของเขาที่เอาแต่ยียวนกวนประสาทจริงๆ!!! 

  

​อาทิตย์ต่อมา 

​นานะกระเด้งตัวออกจากที่นอนแทบจะทันที เพราะจู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์แล้วกดรับทันที 

​“อัลโหล~” เธอกรอกเสียงลงไปอย่างงัวเงีย 

​“ค่ะแม่ ห๊ะ!! แม่ว่าอะไรนะคะ?!!!” เธอเบิกตากว้างอย่างตกใจ 

​“ยัยแบมแบมจะมาเมืองไทย!!!” เธอโพลงด้วยความตกใจ ตอนนี้หัวใจของหญิงสาวแทบเต้นรัว มือบางก็เริ่มสั่นเทา 

​“เธอจะมาอยู่กับหนูชั่วคราวหรอคะ?เอ่อะ.. ก็ได้ค่ะ แค่นี้นะคะ” นานะวางโทรศัพท์ลงด้วยความรู้สึกหลากหลาย รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก 

​แบมแบมที่นานะพูดถึง เธอเป็นญาติของหญิงสาวเอง แม้ว่าพวกเขาจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่พวกเธอกลับไม่ค่อยถูกกัน คอยแต่จะแข่งกันทั้งเรื่องความสวย ความสามารถและเรื่องของผู้ชาย และตอนนี้นานะก็เริ่มหวั่นใจ เพราะสิ่งที่เธอไม่เคยชนะแบมแบมได้เลยนั่นก็คือเรื่องของ...ภู!!! 

  

​ย้อนไปเมื่อสามปีก่อน 

​นานะยังจำวันนั้นได้เป็นอย่างดี เมื่อสมัยที่เธอ แบมแบม และภูยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย ก่อนที่แบมแบมจะย้ายไปเรียนที่ต่างประเทศ ทั้งสามคนเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จนกระทั่งวันนั้น... 

​“นานะ ฉันมีเรื่องอยากจะบอก” ภูวดลเอ่ยขึ้น สีหน้าเป็นกังวล นานะมองชายหนุ่มอย่างสงสัย 

​“มีอะไรหรอภู?” เธอถามขึ้น  

​“เอ่อ...คือ...ฉันไม่รู้ว่าจะบอกเธอดีมั้ย? แต่ยังไงเธอก็เป็นเพื่อนที่ฉันสนิทด้วยมากที่สุด” เขาเอ่ยออกไป นานะมองหน้าชายหนุ่มอย่างงงงวย 

​“เรื่องอะไรหรอ?” 

​“คือฉัน...ฉัน...ชอบแบมแบม!!!” ชายหนุ่มตัดสินใจเอ่ยออกไป นานะแทบอึ้งทันที รู้สึกร่างกายมันขยับไม่ได้ เหมือนมีสายฟ้ามาฟาดลงกลางใจ 

​“นะ..นาย...แน่ใจหรอ?” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง 

​“ฉันคิดว่าฉันเป็นเพื่อนกับแบมแบมๆไม่ได้แล้วฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้วนานะ” เขาบอกอย่างร้อนรน 

​“อืม...ฉันเข้าใจแล้ว ดีแล้วล่ะที่นายรู้ใจตัวเองแบบนี้ ดีแล้วๆ” เธอบอกออกมาพลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ตอนนี้มันจะทำได้ยากเหลือเกิน 

​“แล้วเธอคิดว่าแบมแบมเขาจะชอบฉันมั้ย?” ชายหนุ่มเอ่ยถาม  

​“ไม่รู้สิ นายก็ลองไปสารภาพรักกับเธอดู บางที่ใจของเธอสองคนอาจจะตรงกันก็ได้นะ” นานะแนะนำออกไป แม้ในใจจะเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้ 

​“ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นฉันไปบอกกับแบมแบมก่อนนะ ว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขา” ภูวดลบอกอย่างมีกำลังใจ  

​“อืม...ไปสิ” นานะเอ่ยบอกพยายามที่จะยิ้มออกมา แต่ก็ยากลำบากเหลือเกิน ภูวดลได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าแล้วรีบวิ่งออกไป นานะแทบหมดแรงที่จะยืน เพราะแม้ว่าเธอและภูวดลจะเป็นเพื่อนรักกันมานาน แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยที่จะรับรู้ความรู้สึกของเธอเลยสักนิด น้ำตาใสๆไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างอย่างกลั่นไม่อยู่ ตอนนี้นานะรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก เธอจุกจนจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่พยายามข่มใจเอาไว้ แม้ว่าเธอจะรู้สึกเศร้าใจมากแค่ไหน แต่ถ้าคนที่เธอรักทั้งสองคนมีความสุขเธอก็จะยอมถอยออกมา 

​หลังจากวันนั้นภูวดลและแบมแบมก็เริ่มคบกัน พวกเขาสองคนมักจะไปไหนมาไหนด้วยกัน บางครั้งนานะก็ไปด้วย แต่เธอกลับรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างพวกเขากับเธอมันเริ่มห่างไกลออกไปทุกที เธอรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินอยู่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน จนบางครั้งนานะก็เลี่ยงที่จะเจอกับพวกเขา เพราะยิ่งนานวันเข้าเธอก็เริ่มรู้สึกทนไม่ได้ เพราะความรู้สึกที่มีต่อภูวดลมันมากเกินกว่าที่เธอจะเก็บไว้ได้อีกต่อไป มันช่างเป็นความรู้สึกที่ทรมานเหลือเกิน!!! 

​ก่อนที่จะเรียนจบนานะเคยฝันว่าอยากจะเป็นหมอ เธอจึงพยายามที่จะอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอยู่ตลอดเวลา เธอมักจะไปที่ร้านหนังสืออยู่เป็นประจำเมื่อยามว่าง  

​ขณะที่นานะยืนเลือกหนังสือเพื่อเตรียมสอบอยู่นั้น เธอก็บังเอิญเหลือบไปเห็นใครบางคนที่ดูคุ้นมากเหลือเกิน จึงตัดสินใจเดินตามใครคนนั้นไป จนกระทั่งเธอตามไปเห็นผู้หญิงคนนั้นยืนกอดกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ นานะแทบตะลึงงันอย่างไม่อยากจะเชื่อ 

​“แบมแบม!!!” นานะเอ่ยเรียกเสียงดัง ทั้งสองคนหันมามองที่หญิงสาว ก่อนที่แบมแบมจะเบิกตากว้างอย่างตกใจ 

​“นานะ! มาได้ยังไง?” 

​“นี่เธอนอกใจภูหรอ? เธอทำกับเขาแบบนี้ได้ยังไง?ภูเขารักเธอมากนะ!!” นานะโพลงออกไป 

​“เอ่อ...คือ มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ” แบมแบมรีบปฏิเสธทันที 

​“แล้วมันคืออะไร?... ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอกำลังยืนกอดกับผู้ชายคนนี้อยู่ หรือเธอจะบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกันอย่างงั้นหรอ?!” นานะว่าพลางชี้หน้าผู้ชายคนนั้น 

​“พีชไปรอแบมที่ร้านอาหารก่อนนะ แบมขอเคลียร์กับนานะก่อน” แบมแบมหันไปบอกชายหนุ่มข้างกาย เขาพยักหน้าให้ก่อนที่จะเดินออกไป นานะมองตามด้วยสายตาที่โกรธจัด 

​“ใช่! ฉันกับพีชเรากำลังคบกันอยู่” ได้ฟังดังนั้น นานะถึงกลับอึ้ง 

​“แล้วภูล่ะ? เธอเอาเขาไปไว้ที่ไหน?!!” นานะถามอย่างไม่พอใจ 

​“ภูเขาก็อยู่ในที่ของเขา เธอคิดหรอว่าฉันจะทนคบกับผู้ชายที่จืดชืดแบบนั้นได้!!” 

​“เหอะ!! แท้ที่จริงแล้วเธอไม่เคยจริงใจกับเขาเลยอย่างงั้นใช่มั้ย?!!” 

​“ใช่! ที่ฉันทนคบกับเขา ฉันแค่คบเอาไว้แก้เบื่อเท่านั้นเอง!!” แบมแบมเอ่ยบอก พลางยิ้มออกมาอย่างสะใจ 

​“ฉันจะบอกภู?!!” นานะเอ่ยบอกเสียงแข็ง 

​“ก็เอาสิ! เธอคิดหรอว่าภูเขาจะเชื่อเธอมากกว่าฉัน เธอก็รู้ว่าภูเขารักฉันมากแค่ไหน!” แบมแบมเอ่ยบอกอย่างมั่นใจ 

​“เธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?” นานะถามอย่างไม่เข้าใจ 

​“ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้มันก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละนานะ!!” 

​“เป็นเพราะฉัน?!!”  

​“ใช่! มันเป็นเพราะเธอ เพราะเธอที่แย่งความรักไปจากฉันจนหมด เพราะเธอ ฉันจึงเป็นหมาหัวเน่าแบบนี้ไง!! เพราะเธอเกิดมาสวยมีความสามารถไม่ว่าเธอจะหยิบจับอะไร มันก็จะสำเร็จไปซะทุกอย่าง ไม่ว่าจะประกวดอะไรเธอก็ได้ที่หนึ่งมาตลอด แล้วดูฉันสิ!! พ่อกับแม่มักจะด่าว่าฉัน บอกให้ฉันเอาแบบอย่างเธอบ้าง ฉันมักจะเป็นรองเธอเสมอ ซึ่งมันทำให้ฉันทั้งโกรธทั้งเกลียดเธอ เธอได้ยินมั้ย? นานะ!!!!” แบมแบมเอ่ยบอกมาอย่างแค้นใจ นานะแทบอึ้งพูดอะไรไม่ออก 

​“แต่เราเป็นญาติกันนะ?” 

​“ญาติหรอ?! หึ!!..ฉันไม่เคยนับเธอเป็นญาติเลยสักครั้ง!! ทางเดียวที่จะทำให้ฉันชนะเธอ นั่นก็คือภู! แล้วก็บังเอิญฉันดันไปรู้ความลับของเธอเข้า ว่าเธอแอบรักภูมานานแค่ไหนแล้ว ฉันจึงพยายามทำทุกวิถีทางที่จะทำให้ภูหลงรัก! และมันก็สำเร็จซะด้วยสิ! ฮ่าๆๆ” แบมแบมหัวเราะอย่างสะใจ นานะกำหมัดตัวเองแน่นอย่างเจ็บปวด เพราะเธอไม่คิดเลยว่าพี่น้องที่เธอรักจะทำกับเธอได้ลงคอแบบนี้ นานะเช็ดน้ำตาที่จะไหลลงมา ก่อนที่จะเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่แข็งกร้าว 

​“ที่แท้ เธอก็อิจฉาฉันมาตลอด!! แต่ไม่เป็นไร เธอทำให้ภูหลงรักเธอได้ แล้วคนที่มีอะไรที่เหนือกว่าเธอแบบฉัน!! ทำไมจะทำให้ภูรักไม่ได้!!!” นานะกัดฟันพูดพลางแสยะยิ้มออกมา 

​“นี่เธอจะทำอะไร?” แบมแบมถามอย่างร้อนรน 

​“ฉันก็จะทำให้เธอออกไปจากชีวิตภูซะ!! ในเมื่อเธอประกาศตัวเป็นศัตรูกับฉันแบบนี้ ความเป็นพี่น้องของเรามันจะไม่มีอีกแล้ว” นานะบอกอย่างจริงจัง ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากตรงนั้น 

“เอาะ!! ลืมบอกไป ที่เธอถามฉันว่าระหว่างฉันกับเธอ ภูเขาจะเชื่อใครมากกว่ากัน แต่โทษทีนะพอดีฉันถ่ายรูปเธอกับผู้ชายคนนั้นเอาไว้ ทีนี้เธอคิดว่าภูเขาจะเชื่อใคร!!!” นานะหันมามอง พลางส่งยิ้มให้อย่างเป็นต่อ แบมแบมได้แต่ยืนมองนานะอย่างโกรธจัด เธอไม่คิดว่านานะจะร้ายกาจขนาดนี้ แต่เธอก็จะไม่มีวันยอมแพ้แน่นอน สักวันเธอต้องเอาชนะคนอย่างนานะให้ได้!! เธอจะไม่ยอมเป็นรองอีกต่อไป!! 

และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้นานะและแบมแบมไม่ลงรอยกันมาจนถึงทุกวันนี้ หลังจากที่นานะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ภูวดลฟัง ชายหนุ่มก็ไม่ยอมเชื่อ นานะจึงหยิบหลักฐานขึ้นมาให้เขาดู ภูวดลแทบล้มทั้งยืน ก่อนที่เขาจะไปเค้นเอาความจริงจากปากคนรัก ซึ่งแบมแบมก็ปฏิเสธไม่ยอมรับ เธอบอกว่าโดนนานะใส่ร้าย แต่ด้วยความที่รู้จักและเชื่อใจนานะมากกว่าทำให้ภูวดลไม่หลงกลแบมแบมอีกต่อไป ภูวดลขอเลิกกับหญิงสาวทันที แม้จะยังรักมาก แต่เขาก็ไม่อาจที่จะรับได้กับการโดนหักหลังแบบนี้!!! 

ภูวดลถึงกลับเสียใจมาก เขาเอาแต่เก็บตัวอยู่คนเดียว ไม่ยอมออกมาพบหรือพูดคุยกับใครเลย ยิ่งทำให้คนรอบข้างเป็นห่วงและกระวนกระวายใจ นานะต้องคิดหาวิธีที่จะทำให้ภูวดลกลับมาเป็นเหมือนเดิม นานะยอมเสียสละความฝันของตัวเองที่จะเป็นหมอยอมมาเรียนตามชายหนุ่มเพื่อได้มาอยู่ข้างๆเขาคอยทำให้เขาสบายใจ เธอยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองจากสาวเงียบๆเรียบร้อย กลายมาเป็นผู้หญิงที่ก๋ากั่นมั่นใจในตัวเอง ทำให้ภูวดลถึงกลับแปลกใจว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปได้มากถึงขนาดนี้ เหมือนไม่ใช่นานะคนเดิมที่เขารู้จักอีกต่อไป!! 

 

ฝากติดตามและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ❤️ 

ความคิดเห็น