email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 รู้สึกแปลกๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 รู้สึกแปลกๆ

คำค้น : gglover

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 553

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2564 14:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 รู้สึกแปลกๆ
แบบอักษร

 

ตอนที่ 6 

รู้สึกแปลกๆ 

  

เช้าวันจันทร์ 

​ภูวดลเดินเข้ามาภายในมหาลัยคนเดียว ก่อนจะมุ่งตรงไปที่ตึกคณะตัวเอง ชายหนุ่มเดินมาจนถึงห้องเรียน พลางนั่งลงในที่ประจำของตัวเองโดยมีวิทยาเพื่อนของเขานั่งอยู่ก่อนแล้ว 

​“มาเช้าเชียวนะ” ภูวดลเอ่ยทักทันที 

​“มันแน่นอนอยู่แล้ว ว่าแต่แกเหอะ วันนี้ไม่เห็นมีเมียมาส่งถึงห้องเหมือนอย่างทุกวันเลย? นานะหายไปไหนวะ?” วิทยาเอ่ยถามอย่างสงสัย 

​“เธอมาก่อนฉันตั้งแต่เช้าแล้ว เห็นบอกว่าจะรีบมาซ้อมการแสดงให้กับรุ่นน้องที่จะส่งเข้าประกวดในช่วงบ่ายน่ะ” ภูวดลเอ่ยบอก วิทยาพยักหน้าอย่างเข้าใจ 

​“จริงสินะ วันนี้เขามีการประกวดดาวเดือนของคณะกันหนิ น่าตื่นเต้นชะมัด ไม่รู้ว่าใครจะได้ตำแหน่งไปครอง อย่างนี้ฉันต้องไปรอชมจนชิดขอบเวทีซะแล้ว เห็นเขาว่ากันว่ามีแต่คนสวยๆ แจ่มๆทั้งนั้นเลยว่ะ” วิทยาเอ่ยบอกอย่างตื่นเต้น  

​“ตามสบายเลยนะ แกอยากจะไปรอชมจนชิดขอบเวที หรือจะไปอยู่ตรงใต้เวทีก็แล้วแต่เลยนะ” 

​“ไอ้บ้า!! ใครจะไปอยู่ใต้เวทีกัน! แต่ถ้าเวทีมันมีรูก็ไม่แน่ ฮ่าๆๆ” วิทยาเอ่ยบอกอย่างขำๆ ภูวดลถึงกลับส่ายหน้าไปมาให้กับคำพูดของเพื่อนตัวเอง ก่อนที่สายตาของเขาจะมองเห็นร่างสูงของสองหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามา 

​“มาแล้วหรอไอ้ก้อง ไอ้จอน พวกฉันรออยู่ตั้งนาน”วิทยาเอ่ยขึ้น 

​“ก็ไอ้จอนนะสิ! ไม่รู้มันไปอดหลับอดนอนมาจากไหน ฉันปลุกยังไงมันก็ไม่ยอมตื่น!!” ก้องภพพูดอย่างอารมณ์เสีย พลางนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆภูวดล 

​“เอาน่า~ แกอย่าโมโหไปเลย ยังไงฉันกับแกก็มาเรียนทันอยู่แล้ว” จอน จรณบอกสบายอารมณ์ ทำให้ก้องภพอยากจะกระโดดถีบเพื่อนตัวเองจริงๆ 

​“เออนี่!! วันนี้เราไปดูเขาประกวดดาวเดือนคณะกันเถอะนะ” วิทยาเอ่ยชวนทุกคน 

​“ไปดิๆ ฉันจะได้ไปเชียร์น้องกิ๊ฟ กับน้องฟ้าด้วย...”จอน จรณเอ่ยบอก พลางทำหน้าระริกระรี้  

​“ไปด้วยๆ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครจะได้เป็นดาวคณะในปีนี้” ก้องภพเอ่ยบอกด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน 

​“แล้วแกล่ะไอ้ภู จะไปกับพวกเรามั้ย?” วิทยาหันมาถาม 

​“ไม่อยากไปก็ต้องไป ยังไงฉันก็ต้องไปรอนานะอยู่แล้ว” ภูวดลเอ่ยบอกอย่างเซ็งๆ ทั้งสามหนุ่มหันมามองชายหนุ่มเป็นตาเดียว 

​“นั่นแน่~ ไปเฝ้าเมียก็บอกมาเถอะ ปากก็บอกไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ดูจากการกระทำของแกแล้วมันสวนทางกับคำพูดทุกอย่างเลยว่ะ” จอน จรณเอ่ยแซว ทุกคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย 

​“ก็เป็นเพื่อนกันไง เพื่อนสนิทน่ะ” ภูวดลรีบอธิบายพลางหลบสายตาของเพื่อนทั้งสามคนที่มองมายังเขาอย่างจับผิด 

​“เหรอ~” ทั้งสามคนพูดขึ้นพร้อมกัน อย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะระหว่างภูวดลและนานะ มันน่าจะมีอะไรที่มากเกินกว่าเพื่อนธรรมดาแน่นอน พวกเขามั่นใจ!! 

​“ก็แล้วแต่นะ แกอยากจะปากแข็งต่อไปก็ตามใจเลย... แต่อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน ถ้าเกิดวันหนึ่งมีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาคาบเธอไปกินซะก่อน อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ” วิทยาเอ่ยบอกอย่างลองเชิง ก่อนที่จะลอบยิ้มออกมา เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของภูวดลก่อนจะส่งซิกให้เพื่อนอีกสองคน 

​“ใช่! นานะเองก็ใช่ว่าจะไม่มีคนมาชอบมาสนใจ เห็นไอ้วีระมันก็ตามจีบมาตั้งแต่ปีหนึ่ง จนตอนนี้อยู่ปีสามแล้ว มันก็ยังไม่เลิกชอบเธออีก” ก้องภพพูดขึ้นสบทบ ยิ่งทำให้ภูวดลมีสีหน้าเคร่งเครียดมากกว่าเดิม 

​“เห็นด้วยว่ะ ถ้าแกยังขืนเล่นตัวอยู่แบบนี้ มีหวังนานะเปลี่ยนใจ หันไปคบกับไอ้วีระแทน แกจะทำยังไงวะ?” จอน จรณเอ่ยบอกพลางเหล่ตามองภูวดลอย่างขำๆ 

​“พอแล้วๆ พวกแกจะบิวต์ฉันไปถึงไหนวะ! ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันกับนานะเป็นแค่เพื่อนกัน เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้วเข้าใจมั้ย!!” ภูวดลเอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ยิ่งทำให้จอน จรณ วิทยาและก้องภพ มองมาที่เพื่อนจอมปากแข็งอย่างขัดใจ 

  

​หลังเวที 

​ตอนนี้นานะกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยน้องๆแต่งตัว เพื่อให้ทันกับการประกวดที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมง  

​“นานะ โทรศัพท์เธอดังตั้งหลายครั้งแล้วนะ แถมยังมีข้อความเข้าอีก” เจนจิรา เพื่อนสาวของนานะเอ่ยบอก 

​“ใครกันนะ?” หญิงสาวถามออกไปอย่างงงๆ ก่อนที่จะเดินมาหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง 

​“แฟนแกละมั้ง~ เห็นมันขึ้นว่าที่รัก” เจนจิราเอ่ยบอกอย่างยิ้มๆ นานะมองโทรศัพท์อย่างแปลกใจ เพราะเธอไม่คิดว่าเขาจะโทรมาหาเธอในเวลานี้ หรือว่าจะมีเรื่องด่วนอะไร จากนั้นนานะจึงเลื่อนเปิดดูข้อความดูทันที 

‘นานะอยู่ไหน?’ 

‘ทำอะไรอยู่?!’ 

‘ทำไมไม่ตอบ!’ 

‘หรือว่าอยู่กับใครรึเปล่า?!’ 

​“อะไรของเขากันนะ?” หญิงสาวพึมพำอย่างแปลกใจ เพราะปกติภูวดลไม่เคยส่งข้อความมาหาเธอในลักษณะแบบนี้ แถมยังโทรกระหน่ำตั้งสิบกว่าสาย นานะตัดสินใจโทรกลับไป ก่อนที่ปลายสายจะรีบรับทันที 

​“ภู มีอะไรรึเปล่า? เห็นโทรมาตั้งหลายครั้ง?” เธอถามออกไปอย่างสงสัย 

​(แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? อยู่กับใคร? ทำอะไรอยู่? ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์ฉัน?!) ปลายสายถามกลับมาอย่างไม่พอใจ ยิ่งทำให้หญิงสาวแปลกใจมากขึ้น  

​“อยู่ห้องพักหลังเวที ตอนนี้ฉันกำลังแต่งตัวให้รุ่นน้องอยู่ เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ แล้วนายมีอะไรหรือเปล่า?” เธอถามออกไป 

​(เดี๋ยวฉันจะไปหา) 

​“นายจะมาหาฉัน? อืม~ได้สิ เอ๊ะ! อย่าบอกนะ ว่าไม่ได้เจอหน้ากันเมื่อเช้านี้ ทำให้ภูจ๋าทนคิดถึงเค้าไม่ไหวน่ะ” นานะเอ่ยบอกไปอย่างขำๆ พลางยิ้มออกมาเล็กน้อย 

​(อืม แค่นี้นะเดี๋ยวไปหา) พูดจบชายหนุ่มก็รีบตัดสายทิ้งทันที ส่วนนานะได้แต่ยืนนิ่งอึ้ง ไม่รู้ว่าทำไม วันนี้เขาถึงได้มาแปลกเหลือเกิน ยิ่งคิดก็ยิ่งงง? ก่อนที่เธอจะเลิกคิดแล้ววางโทรศัพท์ไว้ พลางเดินไปช่วยน้องๆแต่งตัวต่อ 

  

​ภูวดลเดินเข้ามาภายในห้องพักหลังเวที ที่มีคนอยู่ในนั้นประมาณสิบกว่าคน มีทั้งรุ่นน้องและรุ่นพี่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะใช้สายตามองหาหญิงสาวที่เขาต้องการ จากที่นานะกำลังง่วนอยู่กับการแต่งหน้าให้รุ่นน้องอยู่ หญิงสาวจึงโดนสะกิดจากเพื่อนสาวให้หันไปมองคนที่กำลังยืนเก้ๆกังๆอยู่ที่หน้าประตู นานะยิ้มออกมาอย่างขำๆกับท่าทางประหม่าของภูวดล ก่อนที่เธอจะลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหาชายหนุ่มทันที 

​“มาแล้วหรอภู? วันนี้เรียนเสร็จเร็วจัง?” นานะถามออกไป ภูวดลมองหน้าหญิงสาวนิ่งก่อนจะตอบออกมา 

​“ก็ อาจารย์เขาปล่อยเร็วไง ฉันไม่มีอะไรทำ ก็เลยมาหาเธอ” ภูวดลเอ่ยบอก ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วอาจารย์พึ่งจะเข้าสอนเอง แต่ชายหนุ่มไม่มีกะจิตกะใจที่จะเรียนจึงหนีออกหาหญิงสาวตรงหน้าซะงั้น 

​“งั้นเหรอ อืม~เดี๋ยวอีกสักพัก ก็น่าจะแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ภูไปนั่งรอตรงนั้นก่อนก็แล้วกันนะ” นานะเอ่ยบอกพลางชี้มือไปที่เก้าอี้ที่อยู่ตรงมุมๆหนึ่งภูวดลเดินไปนั่งตามที่เธอบอกอย่างว่าง่าย นานะจึงเดินเข้าไปประจำที่ของตัวเองเหมือนเดิม 

​“ฉันไม่เข้าใจแกจริงๆ ทำไมแกไปคบกับผู้ชายอย่างนั้นได้ จืดก็จืด ไม่เห็นจะมีเสน่ห์ตรงไหนเลย” เจนจิรากระซิบถามอย่างไม่เข้าใจ 

​“ทำไมอ่ะ? ภูเขาน่ารักจะตาย” นานะเอ่ยตอบอย่างไม่ต้องคิด เจนจิราถึงกลับทำหน้าเหยเก 

​“น่ารักตรงไหนกัน? แถวบ้านฉันเรียกว่าซื่อบื้อต่างหาก มีหนุ่มๆหล่อๆมาชอบตั้งหลายคน แกกลับไม่สนใจ ฉันว่าแกเริ่มจะมีรสนิยมแปลกๆแล้วนะ” เจนจิรายังพูดไม่ยอมหยุด นานะถึงกลับกรอกตาไปมาอย่างรำคาญ 

​“แล้วไง! ก็ฉันชอบ ฉันรักของฉัน! ใครจะมองว่าภูเป็นยังไง ฉันไม่สน!! ในสายตาของฉันเขาเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเจอมา” เธอบอกออกมาอย่างจริงจัง 

​“ฉันล่ะปวดหัวกับแกจริงๆ เฮ้อ!!” เจนจิราถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวังในตัวเพื่อนสาว 

​“ระวังเถอะ! สักวันแกจะต้องเปลี่ยนคำพูดที่ว่าภูเขาแบบนั้น ถ้าเขาเปลี่ยนตัวเองเมื่อไหร่ แกอาจจะเสียใจที่ตาบอดมองไม่เห็นความหล่อในตัวเขา” นานะพูดออกไปอย่างมั่นใจ เจนจิราถึงกลับทำท่าขนลุก 

​“ไม่มีทาง! คนอย่างฉันมองใครไม่เคยพลาด ไม่มีทางที่นายภูจ๋าของแกจะดูดีขึ้นมาได้หรอก ฉันมั่นใจ!!!” เจนจิราเอ่ยบอกอย่างจริงจัง ก่อนที่นานะจะทำเป็นไม่สนใจ พลางหันมาแต่งหน้าให้กับผู้เข้าประกวดต่อ 

​ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงนานะจึงเดินเข้ามาหาภูวดลที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ 

​“ภู” เธอเรียกเขา ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวก่อนจะยิ้มให้เธอ 

​“เสร็จแล้วหรอ?” 

​“เสร็จแล้วจ๊ะ ตอนนี้ฉันก็ว่างแล้ว เราไปหาอะไรกินกันดีกว่านะ ตั้งแต่เช้าฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย” นานะเอ่ยบอก พลางลูบท้องตัวเองไปมา ภูวดลขำออกมากับท่าทางของเธอ 

​“ไปสิ เธอจะทานอะไรก็ได้ วันนี้ฉันจะตามใจเธอ” ภูวดลเอ่ยบอก นานะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย 

​“งั้น~ ฉันขอกินนายได้มั้ย? สงสัยฉันคงจะอิ่มไปเป็นปีๆแน่เลย” หญิงสาวเอ่ยบอกอย่างทะเล้น พลางเดินเข้าไปหาชายหนุ่มใกล้ๆ ภูวดลถึงกลับถอยหนีทันที 

​“นานะ!!” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกเสียงเข้มอย่างปรามๆเธอ นานะถึงกลับหุบยิ้มทันที 

​“ล้อเล่นน้า~ ไปกันเถอะ ฉันกะจะกินไอติมสักห้าถ้วยไปเลย” หญิงสาวเอ่ยบอก ภูวดลถึงกลับกรอกตาไปมา ในความเป็นเด็กของเธอจริงๆ 

​“มันจะอิ่มแทนข้าวมั้ยนั่น?” ชายหนุ่มว่า 

​“ก็กินข้าวก่อนไง ค่อยไปกินไอติมกันต่อ”  

​“กินของหวานมากๆไม่กลัวอ้วนหรือไง? สมัยนี้ใครๆเขาก็รักษาหุ่นกันทั้งนั้น ยัยอ้วน!” ภูวดลเอ่ยบอกอย่างล้อๆ 

​“ฉันไม่ได้อ้วนสักหน่อย ถ้านายไม่เชื่อ เดี๋ยวกลับบ้านฉันจะถอดเสื้อผ้าโชว์หุ่นให้ดูเลยเป็นไง” นานะเอ่ยบอกพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์ ภูวดลถึงกลับถอนหายใจออกมาหนักๆ สุดท้ายเธอก็วกเข้าหาเรื่องแบบนี้จนได้ เธอช่างมีความพยายามที่จะเสียตัวให้เขาจริงๆ (ชายหนุ่มคิดอย่างหนักใจ) 

​“ไปกันเถอะ ฉันขี้เกียจจะเถียงกับเธอแล้ว” ภูวดลเอ่ยบอก ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือหญิงสาวแล้วพาเดินออกไป นานะยิ้มออกมาอย่างชอบใจ พลางเดินตามเขาไปอย่างอารมณ์ดี 

 

 

ฝากติดตามและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ❤️ 

1 คอมเม้น= 1 กำลังใจ🧡 

ความคิดเห็น