email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ตะปบเหยื่อ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ตะปบเหยื่อ

คำค้น : gglover

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 783

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2564 13:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ตะปบเหยื่อ
แบบอักษร

ตอนที่ 2 

 ตะปบเหยื่อ 

  

​นานะนอนกลิ้งตัวไปมาอยู่บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย แม้ว่าตอนนี้มันจะดึกมากแล้วก็ตาม แต่หญิงสาวก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร? แต่แล้ว เธอก็เริ่มคิดอะไรดีๆขึ้นมาได้ ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โทรไปหาใครบางคน เพียงไม่นานปลายสายก็กดรับ 

​(อืม...ว่าไง?) เสียงทุ่มตอบรับอย่างงัวเงีย 

​“นอนแล้วหรอ?” 

​(พึ่งหลับเมื่อกี้ มีอะไรหรือเปล่า?) เขาถามอย่างสงสัย นานะได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ 

​“ฮือๆ ก็ไฟที่ห้องมันดับอ่ะ ภูช่วยมาดูให้หน่อยได้มั้ย? เรากลัว ฮือๆๆ” เธอแกล้งร้องไห้คร่ำครวญไปงั้นแหละ พลางเงยหน้ามองหลอดไฟบนเพดานที่กำลังส่องสว่างจ้าไปทั่วห้อง 

​(อืม~ งั้นรอแป๊บนึงนะ?) เขาตอบตกลง เข้าแผนเป๊ะ นานะถึงกลับร้องไชโยอยู่ในใจ 

​“ฮือๆ มาเร็วๆนะ ฉันกลัว~” ว่าจบเขาก็ตัดสายไป นานะยิ้มออกมาทันที วันนี้นายเสร็จฉันแน่! 

​เพียงไม่ถึงสิบนาที ภูวดลก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องโชคดีที่นานะพักอยู่ที่คอนโดคนเดียว เพราะพ่อกับแม่ของเธอขายบ้านแล้วย้ายไปอยู่ต่างประเทศกันหมด ซึ่งเป็นโอกาสที่ดีที่เธอจะได้รวบหัวรวบหางภูวดลสักที!นานะสวมชุดนอนแบบซีทรูเพื่อให้ดูเซ็กซี่ จัดทรงผมให้ดูเซอร์เล็กน้อย เพื่อให้เธอดูน่าค้นหามากขึ้น ดูสิ! ว่าภูวดลจะทนได้แค่ไหน 

​นานะเปิดประตูออกมา ก่อนจะโผล่เข้ากอดชายหนุ่มทันที 

​“ฮือๆๆ ภู” เธอกอดเข้าไว้แน่น ตั้งใจให้หน้าอกเต่งตึงบดเบียดกับอกแกร่งให้มากที่สุด 

​“นานะ ฉันว่าเราเข้าไปข้างในดีกว่ามั้ย? ถ้าเกิดคนอื่นเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะ” เขาเอ่ยบอก พยายามแกะมือของหญิงสาวออก แล้วรีบดันตัวเธอเข้าไปข้างในห้องจากนั้นจึงปิดประตูทันที 

​ในห้องมืดสนิทมาก จนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย ภูวดลเปิดไฟฉายที่เขาเตรียมมาด้วย พลางเดินไปที่สวิตช์ไฟ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปดึงมันขึ้นทันที จากนั้นไฟในห้องก็สว่างขึ้น นานะแอบทำหน้าเซ็ง ทำไมมันเร็วแบบนี้นะ?! ​“เรียบร้อยแล้ว...” เขาเดินมาบอกเธอ ก่อนที่สายตาของภูวดลจะปะทะเข้ากับเรือนร่างของหญิงสาว ภูวดลถึงกลับตกตะลึงไปเลย ยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับไปไหน นานะยิ้มกริ่มในใจก่อนใช้โอกาสนี้ เดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มช้าๆ ภูวดลรีบถอยหลังหนีทันทีหญิงสาวจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตามีเลศนัยจนภูวดลแอบกลืนน้ำลายตัวเองอย่างฝืดๆ 

​“ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เราก็มาทำอย่างอื่นกันดีกว่า~” เธอพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน พลางก้าวเท้าเข้าไปหาชายหนุ่ม จนเขาหมดหนทางหนี จนเผลอล้มลงไปนั่งที่โซฟา นานะแอบยิ้ม เพราะเธอตั้งใจให้เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว นานะใช้วินาทีนั้นรีบขึ้นไปนั่งบนตักเขาเพื่อไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้อีก

​“เอ่อ! นานะ ฉันว่าฉันกลับดีกว่านะ” เขาบอกน้ำเสียงร้อนรน หญิงสาวส่ายหน้าไปมา

​“ชู่วว์ๆ~ จะรีบไปไหนล่ะ ฉันยังกลัวไม่หายเลย” นานะมองชายหนุ่มด้วยสายตาหวานเยิ้ม ภูวดลได้แต่หลบสายตาที่เธอส่งมาให้ ในใจก็เริ่มกระอักกระอวนขึ้นมา ในใจก็พลางคิดว่า สิ่งที่นานะกำลังทำอยู่ มันเป็นสิ่งที่ผิดและไม่สมควรอย่างยิ่ง!

​“แต่ฉันว่าตอนนี้เธอน่ากลัวกว่าอีกนะ” เขาเอ่ยออกน้ำเสียงสั่นๆ

​“นายกลัวฉันหรอ?” เธอเลื่อนหน้าไปกระซิบที่ข้างหูของเขา และรับรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ภูวดลเกร็งมากขนาดไหน

​“........”

​“ฉันไม่เห็นจะน่ากลัวเลย ออกจะน่า~...” เธอขบที่ติ่งหูของเขาเบาๆอย่างหยอกล้อ นานะได้ยินเสียงหัวใจของชายหนุ่มที่กำลังเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่

​“นะ..นานะ!” เขาเอ่ยเรียกเธออย่างตะกุกตะกักพลางเพ่งมองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง จากนั้นนานะจึงโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆภูวดลอย่างช้าๆ ตอนนี้ร่างกายเขาแทบขยับตัวไปในไม่ได้ ริมฝีปากของเธอและเขาสัมผัสกันแผ่วเบา แต่จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของนานะก็ดังขึ้น ทั้งสองคนหยุดชะงักงันทันที

​“ใครโทรมาตอนนี้นะ!!” หญิงสาวพึมพำอย่างขัดใจ พลางลุกออกจากตัวชายหนุ่ม แล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ ส่วนภูวดลถึงกลับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่มันยังไม่เกิดอะไรขึ้น นานะกดรับโทรศัพท์ แต่สายตาก็ยังคงจ้องมองภูวดลไม่วางตา

​“ว่าไงค่ะแม่? หนูกำลังจะนอนแล้วค่ะ” เธอบอกออกไปอย่างเซ็งๆ เพราะดันแม่โทรเข้ามาขัดจังหวะพอดี

​“คิดถึงแม่เหมือนกันค่ะ บ๊ายบายนะคะ” พูดจบนานะก็รีบตัดสายทิ้ง ก่อนที่จะเดินเข้ามาหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาเหมือนเดิม

​“งั้น ฉันกลับก่อนนะ” ภูวดลรีบเอ่ยบอก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตู เห็นดังนั้นนานะจึงรีบไปดักหน้าไว้

​“เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไหนเล่า?” เธอเอ่ยออกมา ชายหนุ่มถึงกับตกใจทันที

​“มะ...มันดึกแล้ว พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้าด้วย” เขาเอ่ยบอกแต่ไม่กล้าสบตาเธอ 

​“งั้นก็นอนที่นี่สิ”

​“ห๊ะ!! มะไม่ได้!” เขารีบปฏิเสธ พลางทำหน้าผวา

​“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ทำเหมือนกับไม่เคยนอน” 

​“ก็นั่นมันตอนเด็กๆ ตอนนี้เราสองคนก็โตกันแล้ว ที่สำคัญฉันอยากอยู่ในโลกส่วนตัวมากกว่า” เขาบอกเหตุผล ก่อนจะดันตัวหญิงสาวให้ออกจากหน้าประตูแล้วรีบเปิดมันออกไป นานะจึงใช้ไม้เด็ด โอบกอดชายหนุ่มไว้จากทางด้านหลัง

​“นายจะทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวจริงๆหรอ?”เธอพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร ซึ่งก็ทำให้ชายหนุ่มถึงกับใจอ่อนยวบทันที

​“แต่ฉัน....!”

​“ฮึก~” ภูวดลกำลังจะปฏิเสธ แต่นานะทำเสียงเหมือนจะสะอื้นไห้ ทำให้ชายหนุ่มหยุดคำพูดนั้นไว้

​“ก็ได้ๆ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ” นานะแทบยิ้มออกมาทันทีที่เขายอมทำตามที่เธอบอก

​“งั้นเข้าห้องกันเถอะ!”

​“ห๊ะ!!” ได้ยินดังนั้นภูวดลถึงกลับเบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนที่จะโดนหญิงสาวฉุดเข้าไปในห้องทันที... ปัง!!! 

 

 

 

ฝากติดตามและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ❤️ 

1 คอมเม้น= 1 กำลังใจ🧡 

ความคิดเห็น