email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ไปเรียนกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ไปเรียนกัน

คำค้น : gglover

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.พ. 2564 13:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ไปเรียนกัน
แบบอักษร

ตอนที่ 1 

ไปเรียนกัน 

  

​ภูวดลเดินลงมาจากบนห้อง เพื่อเตรียมตัวจะออกไปเรียน ตอนนี้เขาเรียนอยู่ที่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง คณะนิเทศศาสตร์ เอกภาพยนตร์ แม้ว่าเขาจะเป็นคนขี้อาย พูดน้อย แต่ความใฝ่ฝันของเขาคืออยากเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ หรือไม่ก็เป็นช่างภาพอิสระ ส่วนนานะคงไม่ต้องพูดถึง เพราะเธอเลือกเรียนนิเทศศาสตร์เหมือนกันแต่คนละสาขา นานะเลือกเรียนสาขาการแสดงและกำกับการแสดง อาจเป็นเพราะเธอเป็นคนที่กล้าแสดงออก เรียกได้ว่าออกหน้าออกตาจนเกินไปก็ว่าได้ จึงทำให้หญิงสาวเหมาะกับสาขานี้ที่สุด (ในความคิดของภูวดล) 

​ชายหนุ่มเดินออกมาจากในหมู่บ้านในช่วงเช้าตรู่ แต่จู่ๆ ก็มีมือบางของใครบางคนสอดเข้ามาคล้องแขนเขาเอาไว้ ก่อนจะซบหน้าลงบนไหล่อย่างสนิทสนม 

​“ไม่รอกันเลยนะภู วิ่งตามตั้งนาน เหนื่อยนะเนี่ย!” เสียงหวานตัดพ้อออกมา พลางหอบหายใจถี่ๆอย่างเหนี่อยๆ 

​“เธอไม่มีเรียนไม่ใช่หรอ แล้วมาทำไม?” ภูวดลเอ่ยถามหญิงสาวข้างกายอย่างสงสัย นานะอมยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบ 

​“แม้~ จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็เพราะฉันทนคิดถึงนายไม่ไหว ก็เลยกะว่าจะไปด้วยไง” เธอเอ่ยบอกบอกอย่างอ้อนๆ พลางยิ้มแฉ่งใส่เขา ภูวดลได้แต่เกาหัวตัวเองอย่างไม่รู้จะทำยังกับหญิงสาวดี ได้แต่ปล่อยให้เธอเกาะแขนของเขาเอาไว้อยู่อย่างนั้น พลางก้าวเท้าเดินต่อไป 

​“แล้วทานข้าวเช้าหรือยังอ่ะ?” ชายหนุ่มถามขึ้น 

​“ยังเลย ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ แต่หิวอย่างอื่นมากกว่า~” มาอีกแล้ว ไอ้คำพูดเป็นนัยๆ บวกกับสายตาเจ้าเล่ห์ของเธอ มันทำให้ภูวดลแอบกลืนน้ำลายตัวเองทันที 

​“วันนี้ลืมกินยาใช่มั้ยเนี่ย?” 

​“กินยงกินยาอะไรกัน! แต่ถ้าเป็นยาใจยังไม่ได้กินเลย~” ภูวดลถึงกลับกรอกตาไปมาอย่างไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ได้แต่เงียบเอาไว้ เพราะไม่อยากจะพูดอะไรให้เข้าตัวเองอีก 

​“ภูจ๋า~” มาล่ะ (ชายหนุ่มคิด) 

​“ภูจ๋า~ หันหน้ามามองกันหน่อยสิ” เสียงหวานร้องบอก 

​“มีอะไรอีกล่ะ?”ชายหนุ่มถามขึ้น แต่ก็ไม่ยอมหันไปมองเธอ  

​“โธ่~ภูจ๋า หันมามองหน้ากันหน่อยสิ ฉันมีอะไรอยากจะบอก” นานะอ้อนเขาเสียงหวาน ภูวดลจึงยอมหันหน้าไปมองเธอ ทั้งสองคนสบตากันนิ่ง 

​“วันนี้ฉันมีซ้อมหรีดให้กับน้องๆกว่าจะเสร็จก็คงดึก” 

​“แล้ว?” ภูวดลถามอย่างสงสัย 

​“แล้วมันก็คงจะดึกมาก ซอยเข้าบ้านมันก็เปลี่ยวด้วย ท่าจะให้ดีนายอยู่รอฉันได้มั้ย? น้า~” นานะบอกความประสงค์ของตัวเองออกมา พลางเขย่าแขนเขาอย่างขอร้อง 

​“แล้วฉันเคยปฏิเสธได้มั้ยล่ะ?” ภูวดลเอ่ยออกมาสั้นๆเป็นคำตอบ ก่อนจะเดินต่อไป นานะอมยิ้มออกมาแล้ววิ่งไปเกาะแขนชายหนุ่มไว้เหมือนเดิม 

​“ภูจ๋าน่ารักจังเลย อย่างนี้ต้องให้รางวัลซะแล้ว”ไม่ว่าเปล่าหญิงสาวเขย่งเท้าขึ้นไปขโมยหอมแก้มชายหนุ่มฟอดใหญ่ โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว 

​ฟอด!!  

​“นานะ! เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้สักที เราเป็นเพื่อนกันนะ!” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงดุๆ  

​“ก็เพื่อนไง แค่แสดงความรักต่อกัน มันผิดตรงไหน?” นานะพูดออกมาอย่างหน้าตาย 

​“ผิดที่มันแสดงออกมามากเกินไปไง” 

​“เกินไปที่ไหน? ไม่เกินหรอก แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ” เธอบอกพลางยิ้มออกมาอย่างไม่สนใจอะไร ภูวดลถึงกลับหมดคำพูดทันที 

​“ไปเรียนกันเถอะ ถ้านายยังมัวแต่หวงตัวอยู่แบบนี้ มีหวังไปเรียนสายแน่ๆ “ นานะเอ่ยบอก ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือชายหนุ่มแล้วพาเดินไป ภูวดลรีบชักมือออก ก่อนจะยกมันขึ้นกอดอกตัวเองเอาไว้เลย นานะได้แต่มองการกระทำของเขาอย่างขัดใจ! 

  

​มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง 

​นานะและภูวดลเดินทางมาถึงที่มหาลัยเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะเดินเข้าคณะของตัวเอง แต่จู่ๆ... 

​“นานะ...” เสียงเรียกหญิงสาวดังขึ้น ก่อนที่จะปรากฏร่างชายหนุ่มหน้าตาดีที่วิ่งเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน 

​“มีอะไรหรอวี?” นานะถามอย่างสงสัย วีระยิ้มออกมา ก่อนจะตอบ 

​“วันนี้เธอว่างมั้ย? ฉันอยากจะชวนเธอไปดูหนังด้วยกัน” ชายหนุ่มเอ่ยบอก พลางยิ้มหวานให้หญิงสาว 

​“วันนี้ไม่ว่างหรอก พอดีฉันมีซ้อมหรีดให้น้อง” เธอเอ่ยปฏิเสธทันที ถึงจะไม่มีซ้อมยังไงเธอก็ไม่ไปอยู่ดี 

​“งั้นรอให้เธอซ้อมเสร็จก็ได้ หลังจากนั้นเราค่อยไปดูหนังกัน” เขายังตื้อไม่หยุด นานะกรอกตาไปมาอย่างรำคาญ 

​“คงไม่ได้หรอก เพราะมันคงดึกมากกว่าจะเสร็จ”เธอบอกปัดอย่างรำคาญ พลางเหล่มองคนข้างๆ ที่ยืนฟังอย่างสงบ เห็นแบบนี้ยิ่งทำให้นานะไม่ชอบใจ นี่เขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรบ้างเลยหรือไง?! (เธอคิดอยู่ในใจ) 

​“งั้นให้ฉันไปส่งเธอที่บ้านก็ได้ เป็นผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวมันอันตราย” วีระบอกอย่างเป็นห่วง

​“ไม่ต้องหรอก เพราะฉันมีภูอยู่แล้วทั้งคน” นานะเอ่ยบอก ก่อนจะดึงแขนภูวดลเข้ามากอดไว้ วีระมองอย่างไม่พอใจ

​“ไอ้จืดเนี่ยนะ!! มันจะช่วยอะไรเธอได้ ลำพังแค่มันเองก็ยังเอาตัวไม่รอดเลย! หึๆ” วีระว่าใส่อย่างสะใจนานะถึงกลับชักสีหน้าทันที

​“หยุดมองคนอื่นที่ภายนอกได้แล้ว! ไม่ว่าภูจะดูอ่อนแอในสายตาของนายยังไง แต่ฉันก็อุ่นใจที่มีเขาอยู่ข้างๆ!! ไปเถอะภู” นานะพูดออกมาด้วยความโมโห พลางดึงแขนชายหนุ่มให้เดินออกมาจากตรงนั้นทันที เพราะไม่อยากจะเสวนากับคนที่ดีแต่ดูถูกคนอื่นไปทั่วแบบนี้!!

​“ไอ้ภูวดล เพราะแกคนเดียว!!!” วีระสบถออกมาอย่างแค้นใจ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมนานะถึงเลือกคนจืดชืดอย่างไอ้ภูวดลได้ มันไม่ได้มีอะไรที่จะสู้เขาได้เลยด้วยซ้ำ! (ชายหนุ่มคิดอย่างเจ็บใจ)

​หลังจากที่เดินพ้นออกมาจากวีระได้แล้ว นานะจึงปล่อยมือออกจากแขนชายหนุ่ม ก่อนจะพ้นลมหายใจร้อนๆออกมา

​“นี่นายจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ที่โดนดูถูกแบบนั้น?!! คิดแล้วมันน่าโมโหนัก” นานะบ่นออกมาทันที

​“เขาก็พูดถูกแล้วหนิ ฉันมันอ่อนแอจริงๆอย่างที่เขาบอกนั่นแหละ” ภูวดลเอ่ยบอกอย่างไม่ปฏิเสธอะไร​“นายนี่! มันน่าโมโหยิ่งกว่านายวีระซะอีกหึ่ย!!” ว่าจบ นานะก็เดินหนีไปทันที ภูวดลได้แต่มองตามหลังหญิงสาวไปอย่างงงๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนตัวเองไป

 

 

ฝากติดตามและให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ❤️  

1 คอมเม้น= 1 กำลังใจ🧡 

ความคิดเห็น