email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปมpart:วาริน+ชล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2564 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปมpart:วาริน+ชล
แบบอักษร

ร่างบางเดินเข้ามายังที่พักอย่างใช้ความคิด เกสรมองใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความงุนงง เธอเอื้อมมือไปกระตุกแขนเรียวของวารินเบาๆ หญิงสาวก้มหน้าลงมองดูใบหน้าเล็กที่จ้องมองเธอตาแป๋ว วารินยิ้มบางๆส่งไปให้

"พี่ไม่ได้เป็นอะไรแค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย เกสรฟังพี่นะ คืนนี้พี่จะออกไปสืบอะไรสักหน่อยเกสรนอนไปก่อนเลยนะ ปิดไฟให้หมดแล้วให้ทำเหมือนพี่นอนอยู่ด้วย เกสรทำได้ใช่มั๊ย"หญิงสาวพูดเบาๆ เกสรพยักหน้า

 

@ฝั่งประเทศไทย

ร่างสูงของชลเดินไปเดินมาราวกับเสือติดจั่น เขาเป็นห่วงวารินและเกสรมาก แต่เขาก็ไม่สามารถลักลอบเข้าไปได้ง่ายๆ

"ผู้กอง"เสียงจ่าสมานดังขึ้น

"ว่าไงจ่าทางนู้นเขาว่าไงบ้าง?"

"ทหารฝั่งโน้นจะออกตามตัวจอแปให้เราครับ แล้วให้ฝั่งเราตรึงกำลังตามแนวรั้วชายแดนให้พร้อม"ชลฟังการรายงานของผู้ใต้บังคับบัญชาเงียบๆ

"ผู้กองครับผู้ใหญ่ถมมาพบผู้กองครับ"หมู่เทพพูดขึ้น ชายหนุ่มพยักหน้า

"ผู้กองได้เรื่องอะไรบ้าง"ใบหน้าผู้ใหญ่ถมเคร่งเครียดด้วยความเป็นห่วงลูกสาว

"ทางการฝั่งโน้นจะรีบดำเนินการตามหาพวกมันให้"ผู้กองหนุ่มพูดขึ้น

"ผมจะไม่รอ ผมจะออกไปตามหาลูกสาวผมเอง"

"แต่มันผิดกฏหมายนะครับผู้ใหญ่"ชลทักท้วง

"ผมไม่สน นาทีนี้ชีวิตลูกสาวผมสำคัญที่สุดผมจะลักลอบเข้าไปฝั่งมันเอง"ผู้ใหญ่ถมพูดขึ้น

"งั้นผมไปด้วย"ชลมองผู้ใหญ่ถมนิ่งเมื่อเขาตัดสินใจได้แล้ว ทั้งคู่พยักหน้าให้กัน

@อีกฝั่งหนึ่ง

ร่างบางเร้นกายกับความมืด เมื่อตอนกลางวันเธอแอบเห็นว่านชนิดหนึ่ง ที่ถูกตากแห้งเอาไว้ หญิงสาวรู้สรรพคุณมันเป็นอย่างดี มันคือยานอนหลับดีๆนี่เอง หญิงสาวค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วใช้มือกอบเอาว่านที่ตากแห้งชนิดนั้นใส่ลงไปในถุงที่เธอเตรียมมา เธอค่อยๆย่างกรายไปใกล้ตรงจุดที่มีคนคุมอยู่มากมายก่อนจะค่อยๆโรยว่านแห้งนี้ลงไปตรงคบเพลิง ส่วนตัวเธอก็รีบหาผ้ามาปิดจมูกตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอสูดดมเข้าไป ควันอ่อนๆที่ล่องลอยในอากาศ ทำให้เหล่าบรรดาสมุนของจอแปเริ่มง่วงงุน ทุกคนเริ่มหาว ก่อนจะร่วงลงทีล่ะคน ดวงตากลมโตจองมองข้างด้วยสายตาเต้นระริกอย่างดีใจ หญิงสาวก้าวเท้าออกมาจากที่ซ่อน เดินไปที่ประตูห้องบานนั้นดวงตากลมโตหันมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวังแล้วผลุบกายเข้าไปในห้องนั้นแทบจะทันที กลิ่นฉุนๆโชยมาแตะจมูก

"กลิ่นอะไร เหม็นชะมัด"วารินพึมพำเบาๆมือเล็กทำท่าปัดไปมาเหนือจมูกเล็กเชิดปลายรั้น ห้องนี้มืดสนิทจนเธอแทบมองไม่เห็นข้างใน

"ทำไมมืดแบบนี้เนี่ย มองไม่เห็นอะไรเลย"จู่ๆไฟฉายกระบอกใหญ่ถูกยื่นมาให้เธอ หญิงสาวรีบรับมาแล้วเปิดฉายไปแทบจะทันที

"ขอบใจ...."เธอยืนนิ่งราวกับถูกสาปเมื่อคิดได้ร่างบางก็หันไปมองแทบจะทันทีแสงไฟจากไฟฉายทำให้เห็นใบหน้าอีกคนอย่างชัดเจน

"จะ...จอแป แฮร่ๆๆๆ"วารินส่งยิ้มแห้งๆไปให้เขาเมื่อเธอถูกจับได้

"เธอมันตัวแสบจริงๆ"ดวงตาคมดุจ้องหญิงสาวตรงหน้าเขม็ง เสียดายที่เธอเป็นผู้หญิงของชลธีร์ ไม่งั้นเขาไม่ปล่อยเธอให้หลุดมือเป็นอันขาด

"จะ...ทำอะไรน่ะ อย่าเข้ามานะ"ร่างบางก้าวถอยหลังจนไปชนเข้ากับผนังห้อง

กึก!!!

"หึ!!เก่งจริงเธอก็หนีออกไปให้ได้ซิ วาริน"ชายหนุ่มเท้าแขนกักร่างเล็กไว้ตรงกลาง

"นี่อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ฉันเป็นคนรักของอดีตเพื่อนนายนะ"เสียงใสแหวออกไป

"นั่น คือสิ่งที่น่าฆ่าที่สุด เพราะเป้าหมายของฉันคือการทำให้ไอ้ชลมันเจ็บปวดจากการสูญเสียคนรักเหมือนกัน"

"แล้วนายแน่ใจได้ยังไง ว่าคนที่ฆ่าพ่อนายคือผู้กอง"

"ฉันเห็นเต็มสองตา ทั้งๆที่มันรับปากกับฉัน แต่มันยังทำ คนแบบนี้ฉันควรจะนับมันเป็นเพื่อนอยู่มั๊ย"จอแปกระชากแขนเรียวของวารินเข้ามาใกล้ๆ

"แต่พ่อนายทำผิดนะ พ่อนายค้ายาเสพติด"หญิงสาวเถียงกลับไป

"ใช่!!!พ่อฉันทำผิดฉันรู้ ฉันกำลังจะเกลี่ยกล่อมให้พ่อฉันไปมอบตัว แต่มันไม่ให้โอกาสเลยซักนิด มันลั่นไกใส่พ่อฉัน ทำให้พ่อฉันตาย แม่ฉันต้องตรอมใจตายตาม ส่วนมันก็ได้ติดยศจนเป็นผู้กองจนถึงทุกวันนี้ไง"จอแปพูดออกมาเสียงดังลั่น

"นายรู้พ่อนายทำผิด นายก็เห็นจุดจบของคนทำผิด แล้วทำไมนายยังทำอยู่ล่ะจอแป หึ!ไม่ใช่ซิฉันต้องเรียกนายว่าจ่าชาติกล้าใช่มั๊ย?"คำพูดของวารินทำให้ดวงตาของจอแปไหววูบ

หลังจากที่เธอเห็นหน้าเขาเมื่อตอนกลางวัน หญิงสาวเดินคิดไปมาหัวแทบแตก ว่าเธอเคยเห็นเขาที่ไหน จนนึกย้อนไปถึงตอนที่เธอเข้าค่ายฝึกร.ด. ครูฝึกทหารคนใหม่ที่ยืนแนะนำตัวมีสองคนนั่นก็คือ ชลธีร์และชาติกล้า และเขาคือคนที่ยืนหัวเราะข้างๆชลธีร์เมื่อตอนที่เธอกอดขาผู้กองหนุ่มเอาไว้ก่อนที่จะถูกอุ้มโยนมาจากหอกระโดด

"เธอ!!เธอรู้ได้ไงว่าฉันคือใคร?"จอแปหันหลังให้หญิงสาว

"ฉันรู้!!เพราะฉันเคยเห็นคุณ คุณหยุดเถอะนะ คุณก็รู้ว่าจุดจบมันเป็นยังไง ทุกวันนี้คุณมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่แบบนี้หรอ"วารินพูดขึ้น

"อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ฉันจะอยู่หรือจะตายมันคือชีวิตของฉัน เพราะฉันมันตัวคนเดียวไม่มีอะไรต้องห่วงอีกต่อไปแล้ว เมื่อไอ้ชลมันยืนฝั่งกฎหมายฉันก็จะยืนฝั่งตรงข้ามกับมัน เพราะมันกับฉันนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมามันคือเส้นขนาน!!!"วารินมองชายตรงหน้าอย่างหนักใจ เขาไม่ยอมฟังเธอเลย

"มันจะไม่มีทางบรรจบกันเลยหรอ?"

"มีซิ เมื่อคนใดคนหนึ่งตายไง เธอออกไปได้แล้วอย่าวุ่นวายมาก อย่านึกว่าฉันจะไม่กล้าฆ่าเธอ"จอแปตวัดสายตามาที่วารินอีกครั้ง หญิงสาวถอนหายใจเฮือก แล้วค่อยย่างกรายออกมา โดยมีสายตาของจอแปมองตาหลังไปเงียบไป

"เข้าใจผิดอย่างงั้นหรอวาริน ฉันพยายามมองให้เหมือนเป็นการเข้าใจผิดแล้วแต่มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย มันเหยียบหัวพ่อฉันเพื่อไปคว้าตำแหน่งหน้าตาเฉย คนแบบนี้หรอที่ฉันควรให้โอกาส"ดวงตาดุดันแข็งกล้าขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อคิดถึงเรื่องราวเมื่อ5ปีที่แล้ว เขากับชลธีร์คือเพื่อนรักที่กล่าวคำสาบานมาร่วมกัน ทั้งคู่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกัน เมื่อครั้นที่เขาและชลธีร์ถูกส่งมาทำภารกิจลับจับกุมผู้ค้ายาเสพติดข้ามชาติระหว่างคนไทยกับประเทศเพื่อนบ้าน เมื่อเห็นภาพถ่ายของผู้ร้ายฝั่งไทยเขาชาวาบไปทั้งตัว เมื่อรูปที่เขาเห็นคือบิดาของเขา

'ใจเย็นๆไอ้กล้า'ชลแตะบ่าเพื่อนเบาๆ

'ทำไมต้องเป็นพ่อกูด้วย'ชาติกล้าหน้าเครียด

'เราต้องทำตามหน้าที่ ถึงแม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นคนในครอบครัวเราก็ตาม เราต้องเลือกความถูกต้องเพื่อน"ชลปลอบเพื่อนเบาๆ

'มึงจะใหกูจับพ่อตัวเองเข้าคุกเนี่ยอะนะ กูทำไม่ได้ ชลมึงรับหน้าที่นี้แทนกูได้มั๊ย? กูขออย่างเดียว อย่าจับตายพ่อกู'ชาติกล้าพูดขึ้น ชลพยักหน้ารับปาก

 

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนหลายนัดที่ดังติดต่อกัน ร่างของชายวัยกลางคนร่วงลงพื้นทันที ภาพตรงหน้าที่เขาเห็นคือปลายกระบอกปืนของคนที่ได้ชื่อว่าเพื่อนถูกชี้ไปที่ร่างที่ไร้ลมหายใจของบิดาเขา โดยที่บิดาเขาไม่มีอาวุธแม้แต่ชิ้นเดียว

'พ่อ!!!! ไอ้ชล มึงยิงพ่อกูทำไม มึงยิงทำไม!!!'เสียงตวาดดังลั่น

'ไอ้กล้า กะ..กูไม่ได้..'ชลที่กำลังจะพูด

'ทำได้ดีมากจ่าชลธีร์ คุณสามารถจับตัวผู้บงการใหญ่ได้ ยศปีนี้คงเลื่อนหลายขั้น'เสียงของผู้การดังขึ้นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของชาติกล้าให้ดำดิ่งลงไปเมื่อเขารับรู้เพียงว่าชลทำทุกอย่างเพื่อลาภยศ ถึงขนาดเหยียบหัวเพื่อนและหัวพ่อเพื่อนขึ้นไป

 

"ปะปี๊ คุณทำแบบนั้นจริงๆเหรอ เฮ้อ!"ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องนั้นไกลพอสมควร เธอทิ้งตัวนั่งลงบนรากไม้นิ่งอย่างใช้ความคิด ถ้าสิ่งที่จอแปพูดเป็นความจริง ชลถือว่าเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากๆ แต่เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ว่าคนอย่างผู้กองชลธีร์จะทำเรื่องแบบนี้ได้

"เราจะเคลียร์ปมตรงไหนดีเนี่ย คิดซิคิดวารินคิด เราต้องหยุดความแค้นนี้ให้ได้ก่อนที่จะมีการนองเลือดเกิดขึ้น"วารินยกมือสองข้างตีสมองตัวเองเบาๆอย่างใช้ความคิด ที่นี่ไม่มีเครื่องมือสื่อสารไม่มีไอทีแล้วฉันจะไปหาข้อมูลมาจากที่ไหนเนี่ย

~ครืด~ครืด

เสียงลากโซ่ดังขึ้นทำให้วารินรีบหันหน้าไปมาด้วยความกลัว

"เสียงลากโซ่ ในคืนเดือนดับ จะหลอนไปไหนเนี่ย ผีประเทศนี้จะน่ากลัวเหมือนผีไทยมั๊ยเนี่ย สาธุ ไปผุดไปเกิดเถอะนะอย่าได้มาหลอกมาหลอนกันเลย ฟังภาษาบ้านฉันออกมั๊ยเนี่ย"หญิงสาวยกมือท่วมหัว

"ช่วยด้วย!!!ช่วยฉันด้วย!!!"เสียงแหบพร่าดังขึ้น เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากบ้านหลังเล็กๆท้ายหมู่บ้านซึ่งห่างจากที่เธอนั่งอยู่ไม่ไกล

"เอาว่ะ!!! มากสุดก็แค่ถูกผีหลอก วารินแกต้องไปดู" ร่างเล็กค่อยๆก้าวขาที่สั่นเทาไปยังเบื้องหน้าอย่างกล้าๆกลัวๆ ยิ่งใกล้บ้านหลังเล็กนี้ไปเท่าไหร่เสียงร้องโหยหวนก็ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ

"ปล่อยฉัน ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันกลัวแล้ว ฮือๆ"เสียงคร่ำครวญดังขึ้นภายในบ้านหลังเล็ก หญิงสาวกระชับไฟฉายที่ได้จากจอแปมาไว้ในมือแน่ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ประตูบานนั้น

"ล็อคแน่นหนาขนาดนี้เลยหรอ"หญิงสาวจับกุญแจที่คล้องที่ประตูขึ้นมาดูอย่างหงุดหงิด

เสียงเดินเหยียบกิ่งไม้ดังมาใกล้เรื่อยๆทำให้หญิงสาวต้องหาที่หลบเธอจึงวิ่งไปหลบอยู่ใต้ถุนบ้าน

"เข้าไปดูซิ!!นังบ้านั้นมันโวยวายอะไรนักหนาเดี๋ยวจอแปก็ได้ยินเข้าหรอก"เสียงชายนิรนามพูดกันเสียงดัง

"นังบ้าอย่างงั้นหรอ ทำไมต้องกลัวจอแปได้ยินด้วย!!!"วารินพยายามเก็บความสงสัยไว้ในใจ

แกรก!!

"พวกเอ็งปล่อยพวกข้าไปเถอะนะ ข้าคิดถึงลูก ข้าไม่พูดเรื่องวันนั้นหรอก ข้าสาบาน"เสียงแหบพร่าของหญิงสาวที่ร้องไห้คร่ำครวญออกมาอย่างน่าเวทนา

"ไม่ได้!!!แล้วเลิกโวยวายเสียงดังได้แล้วไม่งั้นไม่ใช่แค่เอ็งคนเดียวที่จะตาย ลูกสาวละผัวของเอ็งด้วยที่ต้องตายอีกคน"เสียงเหี้ยมดังขึ้นอย่างข่มขู่

"อย่าทำอะไรพวกเขาเลยนะ ข้ายอมแล้ว อย่าฆ่าลูกของข้าเลย แค่นี้ลูกข้าก็ทรมานอยู่แล้ว ฮือๆๆ"เสียงร่ำไห้คร่ำครวญดังขึ้นอีกรอบ

"มันขึ้นอยู่กับเอ็ง ถ้าเอ็งยังเรื่องมากแบบนี้ลูกเอ็งจะไม่ได้แค่โดนตัดลิ้น แต่มันจะถูกตัดคอ ผัวเอ็งด้วย"เสียงขู่ดังขึ้นทำให้เสียงร้องนั้นเงียบกริบ

วารินเอามือปิดปากตัวเองแน่น 'ตัดลิ้นงั้นหรอ'

.............

เรื่องราวดูเหมือนจะบานปลายไปเรื่อยๆ วารินจะแก้ปมเชือกอันนี้ได้มั๊ย พรุ่งนี้มาลุ้นกันนะคะ

ช่วยคอมเม้นท์ กดถูกใจให้ไรท์ด้วยนร๊า มีคำผิดข้อความตกหล่นไว้ไรท์กลับมาแก้ไขให้นะคะทู๊กกกคน

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว