Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 เหมือนเดิม

ชื่อตอน : บทที่ 4 เหมือนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2564 14:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 เหมือนเดิม
แบบอักษร

ฉันไม่ได้ชอบเธอ...

หยุดเถอะ!

หยุดเถอะ!

หยุดเถอะ!

คำพวกนี้ตีรวนในหัวของฉันไม่หยุด หลังจากที่เขาเรียกฉันไปคุย พอเขาเดินออกไปฉันก็โทรเรียกคนที่บ้านให้มารับทันที คุณน้าเฌอมาฉันก็ไม่ได้เข้าไปลาท่านด้วยตัวเองเพียงแต่ส่งข้อความบอกท่านว่ามีธุระด่วน ขอกลับก่อน ฉันไม่สามารถไปเผชิญหน้ากับเขาได้ตอนนี้ ถึงปากจะบอกว่าฉันจะไม่หยุด ฉันจะสู้ให้ถึงที่สุด แต่ในเศษเสี้ยวหัวใจเล็กๆ มันก็บอบช้ำมากเกินทน การแอบรักว่าเจ็บปวดแล้วแต่การถูกปฏิเสธซึ่งๆหน้า มันเจ็บปวดยิ่งกว่า

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง เสียงข้อความดังเข้ามาไม่หยุด หน้าจอแสดงรายชื่อขอคนที่ส่งข้อความเข้ามา ฉันไม่มีเรี่ยวแรงที่จะเปิดดูเนื้อหาในข้อความด้วยซ้ำ ทำได้เพียงเอนหลังลงบนเตียงก่อนที่จะแหงนมองเพดานปล่อยให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลผ่านแก้ม ไรผมเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำตา คงไม่ต้องบอกว่าพรุ่งนี้ดวงตาของฉันจะบวมช้ำมากขนาดไหน

"พี่แว่นกลมทำไมใจร้ายกับเปียคู่ขนาดนี้ละ"สรรพนามที่ใช้เอื้อนเอ่ย ทุกคนคงสงสัยว่าพี่แว่นกลมคือใคร เอาเป็นฮีโร่ของฉัน เด็กผู้ชายหน้าหวานใส่แว่นกลมขนาดใหญ่ คนที่โดนเจ้ายักษ์ใจร้ายผลักล้มจนหัวเข่าแตกแต่เขากลับปกป้องเด็กหญิงผมเปียตัวน้อยวัยอนุบาลที่ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาเพราะโดยเจ้ายักษ์ใจร้ายรังแก เขาปกป้องฉัน ทั้งๆที่เราสองคนไม่เคยรู้จักกัน เขาคอยซับน้ำตาเด็กน้อยผมเปียในวันนั้น แต่วันนี้เด็กหญิงผมเปียคนนี้กำลังร้องไห้เพราะเขาฮีโร่วัยเด็กของฉัน พี่ชายแสนดีคนที่ส่งยิ้มน่ารักให้ฉัน วันนี้ใบหน้าที่ฉันคอยคนึงหากลับมีแต่เย็นชา

ฉันพยายามตามหาเขามาตลอดพี่แว่นกลมของฉัน และก็ได้รู้ว่าเขาคือนายน้ำเมฆ วิชัยทรงสิทธิ์ นักศึกษาแพทย์ ของมหาวิทยาลัย A ฉันก็รีบยื่นสมัครเรียนที่นี่เพราะอยากที่จะใกล้ชิดเขาเหมือนดั่งที่เคยเป็น แต่ใครจะคิดว่าพอเห็นตัวจริงของเขา ฉันกลับหลงรักเขาหัวปักหัวปลำ เลยประกาศกร้าวต่อหน้าเพื่อนเขาทั้งคณะว่าจะจีบ จากนิ่งกลายเป็นเย็นชา คำพูดร้ายๆออกมาจากปากของเขาไม่หยุด เป็นเพราะฉันตามตื้อเขาทุกครั้งที่เจอหน้า ฉันรู้ว่าตัวเองน่ารำคาญแต่ฉันกลับควบคุมมันไม่ได้

"พี่มีแฟนจริงๆเหรอคะ"คำพูดของผู้หญิงคนนั้นดังเข้ามาในหัวของฉันไม่หยุด ฉันคิดแค่ว่าเขายังไม่มีแฟน เลยพยายามตามตื้อตามจีบเขาเพราะคำพูดของผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขามันทำให้ฉันย้อนกลับมาคิดว่าควรพอหรือเดินหน้าต่อ

"ไม่หรอกน่า ถ้ามีพี่เขาต้องบอกแล้วสิ"ฉันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่า แต่เขาไม่เคยพูดหรือเอ่ยถึงผู้หญิงคนไหนเลย แสดงว่าเขายังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ ฉันนอนคิดเรื่องราวของเขาจนไม่รู้ว่าตัวเองเผลอนอนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ จะรู้ตัวก็ที่ได้ยินเสียงคุณแม่เรียกในตอนเช้าของทุกวัน

"ตื่นแล้วค่าาา"ฉันพูดด้วยน้ำเสียงติดแหบ ตอนนี้รู้สึกปวดกระบอกตามากๆเสียงก็แทบจะไม่มี ไม่น่าร้องไห้จนหลับเลย กระจกจ๋าเราสองคนคงต้องห่างกันสักพัก ฉันใช้เวลาจัดการตัวเองไม่นานวันนี้คงต้องเป็นน้องแว่นแล้วละเพราะฉันปวดตามากๆหวังว่าคุณพ่อกับคุณแม่คงจะไม่ทักหรอกนะ

"หืมมมม วันนี้เป็นน้องแว่นเหรอคะลูก"คุณพ่อวางแก้วกาแฟก่อนที่จะจ้องหน้าฉันอย่างคนที่กำลังใช้ความคิด

"จริงด้วย แม่ก็นึกว่าหนูจะไม่ใส่แว่นอีกแล้ว"คุณแม่ฉันก็พูดเสริมขึ้นมา เพราะการใส่แว่นมันผิดวิสัยของฉัน เป็นเพราะฉันเคยถูกล้อฉันเลยแอนตี้แว่นตาพร้อมกับอ้อนคุณพ่อคุณแม่ให้พาไปทำเลสิก การที่ฉันใส่แว่นในวันนี้ใส่ในรอบ 2 ปีเลยก็ว่าได้

"คือ..พอดีว่าหนูดูซีรีย์หนักไปหน่อย ตาก็เลยบวมน่ะค่ะ"ถึงจะเป็นการแก้ต่างแบบแก้ผ้าเอาหน้ารอด พ่อกับแม่คงจะไม่ซักไซร้อะไรมากไปกว่านี้หรอกมั้ง

"เอาอีกแล้ว แม่บอกหนูแล้วไงอย่าไปอินมาก พระเอกมันก็มีแต่ในละครแค่นั้นละลูก ชีวิตจริงน่ะเหรอ ไม่มี"

"ผมนี่ไงครับ ใช่มั้ยครับ"พ่อฉันทำตาเล็กตาน้อยใส่คุณแม่ ท่านสองคนยังคงเสมอต้นเสมอปลายเพราะเท่าที่ฉันจำความได้ ก็เห็นพวกท่านดูแลเอาใจใส่กันและกันอย่างนี้มาตลอด

"หยุดเลยนะคะ แค่นี้เบาหวานก็จะขึ้นตาหนูอยู่แล้วเนี้ย ถ้าคุณพ่อคุณแม่หวานมากกว่านี้อินซูลินคงกลายเป็นวิตามินซีสำหรับหนูแล้วละค่ะ"บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้านี้ทำให้ ความหมองมัวในใจฉันจางลงนิดหน่อย

เช้านี้ฉันไม่มีเรียน แต่ฉันกลับมายืนอยู่ที่ตึกคณะแพทยศาสตร์ เป็นประจำเหมือนทุกครั้ง ฉันมองกระปุกคุ้กกี้ในมือ คุ้กกี้ธัญพืชที่ฉันตั้งใจทำถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยรับเลย แต่ฉันก็ยังคงมามอบให้เขาเหมือนทุกครั้ง ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก

"อ้าว! นึกว่าใคร น้องนี่ทนเหมือนกันนะ"เสียงแหลมที่ดังมาก่อนตัวทำให้ฉันรู้เลย ว่าเป็นใครเพราะฉันจะเจอเธอตลอด ทุกครั้งถ้อยคำเสียดสีจะประดังออกจากปากเธอมาไม่หยุด แต่ฉันก้ไม่เคยที่จะตอบโต้เพราะเธอก็ถือว่าเป็นรุ่นพี่ ปะทะกันก็ทีแต่เสียกับเสีย ดังนั้นฉันคงไม่ลดตัวไม่ยุ่งกับเธอ

"นี่!! ฉันคุยกับเธออยู่นะ"เธอดึงแขนฉันอย่างแรง จนฉันรู้สึกเจ็บ แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบโต้เธอออกไปเพียงแค่พยายามดึงแขนของตัวเองออก

"แรดๆแบบน้องเนี้ย น้ำเมฆเขาไม่แลตามองหรอกนะ มีอย่างที่ไหนมาประกาศว่าจะจีบเขา ชั่งไม่เจียมกะลาหัวตัวเอง"พูดจบเธอก็สะบัดแขนฉันออก ความรู้สึกเจ็บแปร๊บเข้ามา แขนของฉันเป็นรอยมือของเธออย่างชัดเจน

"นี่ยัยป้า! อย่ามาทำแบบนี้กับเพื่อนฉันนะ"น้ำรินรีบวิ่งเข้ามาหาฉันก่อนที่จะจ้องหน้าของรุ่นพี่คนนี้อย่างเอาเรื่อง ฉันรีบจับแขนของเพื่อนตัวเองเบาๆ ว่าฉันไม่อยากมีเรื่อง

"นี่แขนแกเป็นขนาดนี้ ยังจะให้ฉันใจเย็นอีกเหรอ นี่มันทำร้ายร่างกายนะ"

"น้ำเมฆ มาแล้วเหรอ นี่ผลแลปที่เราบันทึกเอาไว้เมื่อวาน"รุ่นพี่คนนั้นรีบวิ่งเข้าไปหาพี่น้ำเมฆทันที ก่อนที่นางมารร้ายเมื่อสักครู่จะเปลี่ยนเป็นนางฟ้าผู้อ่อนโยน

"พี่น้ำเมฆคะ คุ้กกี้ธัญพืชค่ะ"ฉันยื่นกระปุกคุ้กกี้ให้กับคนตรงหน้า เขาปรายสายตามองมันแปบเดียวก่อนที่จะยื่นมาไปรับผลแลปกับผู้หญิงอีกคน วันนี้เขาก็ไม่รับมันอีกแล้วสินะ

"ไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวพี่เอาไปให้มันเอง"พี่ผู้ชายที่เดินมากับเขารีบคว้ากระปุกคุ้กกี้ที่ฉันถืออยู่ ก่อนที่จะรีบเดินตามพี่น้ำเมฆออกไป

"หน้าด้านหน้าทนจริงๆ"รุ่นพี่เธอพูดกับฉันพร้อมกับทำหน้าเอือมระอา พี่น้ำเมฆเขารับของจากผู้หญิงคนนั้นโดยที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าของฉันเลย ความสัมพันธ์ของเขากับรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ใช่อย่างที่ฉันกำลังคิดใช่มั้ย

 

 

 

 

 

 

**พี่น้ำเมฆขาาาา พี่จะใจร้ายเกินไปแล้วนะ ไรท์จะไม่ทนนนนนน***

ความคิดเห็น