facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[3] : ข่มขู่แล้วขอกางเกงใน

ชื่อตอน : [3] : ข่มขู่แล้วขอกางเกงใน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2564 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[3] : ข่มขู่แล้วขอกางเกงใน
แบบอักษร

 

Chapter 3 

'ข่มขู่แล้วขอกางเกงใน' 

 

@ร้านอาหารแห่งหนึ่ง 

พลัมกลับมาทำงานที่ร้านอาหารหลังจากออกจากโรงพยาบาลได้แค่หนึ่งวัน เธอไม่ได้พักอะไรเลยเพราะพักไม่ได้ถ้าพักเจ้าของร้านจะไล่เธอออกและจ้างคนใหม่ สำหรับเด็กอายุ 18 ย่าง 19 แบบเธองานมันหายาก 

หญิงสาวหยิบเอาสมุดออกมาจดออเดอร์ของลูกค้าตามที่เธอเคยทำเหมือนปกติทุกอย่าง เหมือนชีวิตของเธอไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนไม่ได้เห็นคนตายมาต่อหน้าต่อตา ถึงจะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นแต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไปตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ปากท้องก็ต้องกินต้องใช้แหละนะ 

แต่ตอนนั้นเองก็มีกลุ่มคนเดินเข้ามาภายในร้าน พวกเขาเป็นผู้ชายทั้งหมดและดูเหมือนจะเป็นลูกค้าคนสำคัญเพราะเจ้าของร้านรีบเดินออกมาต้อนรับเลย สายตาของพลัมมองไปยังผู้ชายเหล่านั้นด้วยความสงสัยแต่ก็ต้องตกใจจนทำสมุดจดออเดอร์ตกพื้นเพราะหนึ่งในนั้นคือผู้ชายคนที่ลั่นไกสังหารเด็กวัยรุ่นคนนั้น 

"หนูจ้ะ จะรับออเดอร์ไหม?" เสียงของมาดามดังขึ้น 

นั่นทำให้สติของพลัมกลับคืนมาแต่เธอเลือกจะไม่รับออเดอร์และรีบวิ่งหนีกลับเข้าไปหลังร้านแทนจนมาดามคนนั้นตะโกนเรียกด้วยความไม่เข้าใจและต่อว่าตามหลัง นั่นดึงดูดสายตาของริชาร์ดให้มองตามไปและทันเห็นใบหน้าหวาน ๆ ของพลัมที่เขาจำได้ดีว่าเป็นผู้หญิงในเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อน 

"ให้จัดการเธอเลยไหมครับ?" เดอรองซ์ ลูกน้องคนสนิทถาม 

"ไปจับตัวเธอมาให้ฉันแบบเป็น ๆ และไร้รอยขีดข่วน" เขาสั่งออกไปเสียงเย็นก่อนจะหันไปยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม 

ทางด้านของพลัมเธอเองก็รีบเก็บข้าวของเพื่อเตรียมจะหนีกลับบ้านเพราะกลัวว่าริชาร์ดจะตามมาทำร้าย ร่างอวบอิ่มรีบเร่งมือก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายรีบเดินหนีออกมาทางหลังร้าน แต่ยังไม่ทันจะก้าวขาไปทางไหนก็มีมือหนึ่งเอื้อมมาฉุดเธอและตามมาด้วยมืออีกสองสามมือที่ช่วยกันจับและปิดปากเธอเอาไว้ 

"อื้ออออ!" หญิงสาวร้องโวยวายออกมาในลำคอเมื่อถูกลากตัวไปยังรถที่จอดรออยู่ แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์จะโวยวายเพราะถูกเทปกาวสีดำเหนียวเหนอะปิดปากเอาไว้ก่อน 

ร่างเล็กถูกกระชากตัวขึ้นรถพร้อมโดนถุงครอบหัว ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก ๆ ในเวลาไม่ถึงห้านาที ไม่ทันได้ดิ้นขัดขืน ร้องขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำไปก็ถูกชายฉกรรจ์หลายคนช่วยกันลากขึ้นรถมาแล้ว รถรีบเคลื่อนตัวออกมาจากหลังร้านจนร่างเล็กเอียงซ้ายเอียงขวาไปตามการเลี้ยวของรถ 

นี่มันอะไรกันเนี่ยมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือพวกมันจะจับเธอไปฆ่าปิดปาก พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหนูด้วย หนูยังไม่อยากตาย 

. 

. 

@เซฟเฮ้าท์แห่งหนึ่ง 

"อื้อ!" 

พลัมถูกเปิดถุงที่คลุมหัวออกเมื่อพวกมันมัดเธอกับเก้าอี้ได้สำเร็จ หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความหวาดกลัวเพราะในตอนนี้มีผู้ชายหลายคนกำลังยืนล้อมเธออยู่ 

"อื้ออออ~" หญิงสาวพยายามส่งเสียงร้องแต่ก็ถูกปิดปากเอาไว้ 

"แจ๋มซะด้วยว่ะ นมใหญ่ดี" ผู้ชายคนหนึ่งพูดแซวพลัมและทำท่าจะเข้ามาลวนลามเธอจนหญิงสาวส่งเสียงร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว น้ำตานองหน้า 

ปัง! 

"กรี๊ดดดด!" 

เสียงปืนดังขึ้นและเป็นอีกครั้งที่พลัมเห็นคนถูกยิงต่อหน้าต่อตาของเธอ มันทำให้หญิงสาวตกใจจนแทบสิ้นสติกับสิ่งตรงหน้า ร่างของผู้ชายคนเมื่อกี้ที่จะเดินเข้ามาลวนลามเธอตอนนี้นอนแน่นิ่งกองกับพื้นจมกองเลือดไปแล้วเพราะถูกยิงเข้ากลางหัวเต็ม ๆ 

"ฉันมักพูดเสมอว่าเราควรเป็นสุภาพบุรุษและไม่ควรข่มเหงผู้หญิง ฉันไม่ชอบที่จะเห็นผู้หญิงโดนลวนลาม คุกคามทางเพศหรือข่มขืน" เสียงเข้มของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างสูงเดินตรงเข้ามาหาพลัม 

แต่เมื่อหญิงสาวเห็นเขาก็ต้องตกใจเพราะว่าเป็นคนที่ลงมือฆ่าวัยรุ่นคนนั้นในคืนนั้น เธอจำใบหน้านี้ได้แม่นยำ ใบหน้าของเพชฌฆาตและตอนนี้เขาก็ลงมือฆ่าคนต่อหน้าเธออีกคนแล้ว 

"นี่เธอเห็นฉันฆ่าคนสองคนแล้วนะสาวน้อย" เขาพูดกับเธอด้วยสีหน้านิ่งเรียบในมือยังคงถือปืนแต่อีกมือก็ยื่นมาแกะเทปกาวออกจากปากอวบอิ่ม 

"...จะ...จับหนูมาทำไม จะฆ่าหนูเหรอ?" พลัมถามออกไปในทันทีที่ปากเป็นอิสระ 

"ถ้าฉันจะฆ่าเธอ ฉันคงฆ่าเธอตั้งนานแล้วไม่ปล่อยให้ลอยหน้าลอยตาแบบนี้หรอก" 

"แล้วจะจับหนูมาทำไมหรือจะข่มขืนหนู รุมโทรมหนู ถ่ายคลิปแบล็กเมล์เหรอ?" 

"ฉันเพิ่งฆ่าคนที่จะลวนลามเธอ คุกคามเธอไปนะ สมองยังคิดเรื่องแบบนั้นได้อีกเหรอ ฉันเป็นนักฆ่าแต่ไม่ใช่นักข่มขืนหรอก ไม่ได้ชั่วขนาดนั้น" 

"แล้วจับหนูมาทำไมเล่า" เธอเริ่มชักสีหน้ามุ่ยใส่เขาเพราะไม่เข้าใจจุดประสงค์ 

"พวกแกออกไปให้หมด" 

"ครับ" ลูกน้องพากันเดินออกไปจนหมดห้องตามคำสั่งเหลือไว้แค่ริชาร์ดกับพลัมเท่านั้น 

เขาเดินมายังโต๊ะอุปกรณ์ทรมานที่ลูกน้องของเขาจัดเตรียมไว้ให้ มือใหญ่วางปืนลงและหยิบมีดผ้าตัดกับเลื่อยตัดกระดูกขึ้นมาก่อนจะเดินกลับมาหาพลัมที่หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นอุปกรณ์ในมือเขา 

"รู้ไหมว่ามีดผ่าตัดมันคมมาก ความคมของมันทำให้บาดแผลสวยและกรีดเนื้อได้ไว เลือดจะไม่ออกมากมันคงเหมาะที่จะใช้คู่กับเลื่อยตัดกระดูกเพื่อตัดแขนขาของใครสักคนเช่นเธอ" 

คำพูดของเขามันทำให้พลัมถึงกลับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวจนสติแทบหลุด หายใจหายคอลำบากไปหมดเพราะรู้ว่าคนแบบเขาคงทำจริงไม่ใช่แค่ขู่ ก็เขาฆ่าคนแบบไม่เกรงกลัวอะไรแบบนี้จะฆ่าเธออีกสักคนจะเป็นไรไป 

"...ยะ...อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ อย่าฆ่าหนูเลย" 

"ฉันไม่ฆ่าเธอหรอก แต่จะตัดแขนขาของเธอเพื่อให้ตายทั้งเป็นแทน มีชีวิตที่เดินไม่ได้ หยิบจับอะไรก็ไม่ได้ มันคงแย่กว่าความตายเสียอีก" 

"...ฮึก...ฮือ...ฮือ ยะ...อย่าทำอะไรหนูเลย หนูไม่ได้บอกตำรวจ ไม่ได้บอกใครเลย" 

"แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอจะไม่ปากโป้งไปบอกใคร" 

"...กะ...ก็ถึงตอนนั้นคุณค่อยมาตัดแขนตัดขาหนูก็ได้ถ้าหนูบอกหรืออยากจะควักไส้หนูออกมาพันคอหนูแล้วแขวนคอก็ได้" 

"ดูสิแม่นกน้อยเนื้อตัวสั่นเสียแล้ว" เขาใช้เลื่อยตัดกระดูกเชยคางบางให้เงยขึ้นสบตา "งั้นฉันคงต้องทำสัญญากับเธอหน่อยแล้วแหละ" 

"โอ๊ยยยย!" พลัมถึงกับร้องออกมาเสียงหลงเมื่อโดนริชาร์ดใช้มีดกรีดลงบนต้นแขนของเธอจนเลือดไหลซึมออกมาเพราะความคมของมีดที่กดเบา ๆ ก็เฉือนลึกลงไปในเนื้อ 

"รอยแผลเป็นนี้มันจะเป็นเครื่องเตือนใจเธอ ทุกครั้งที่เห็นมันเธอก็จะเห็นหน้าฉัน ได้ยินคำขู่ของฉัน และจำใส่สมองเอาไว้ว่าถ้าเธอผิดสัญญาฉันจะไปจัดการเธอด้วยมือของฉันเอง จะเอามีดกรีดเปิดท้องของเธอแล้วเฉือนเครื่องในออกมาทีละชิ้น โดยที่เธอจะได้มองเครื่องในตัวเองออกมากองข้างนอก สุดท้ายฉันจะเอาไส้แขวนคอของเธอตามที่เธอต้องการเลย" 

"...นะ...หนู หนูสัญญาว่าจะไม่บอกใคร ไม่บอกใครจริง ๆ" 

"งั้นก็ดี" ริชาร์ดใช้มีดตัดเชือกที่พันธนาการพลัมออกให้ 

เมื่อได้เป็นอิสระหญิงสาวก็รีบลุกจากเก้าอี้วิ่งไปที่มุมห้องในทันทีเพื่ออยู่ให้ห่างริชาร์ดเอาไว้ ร่างเล็กยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แขนขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหวแต่ก็ต้องฝืนยืนเอาไว้ แผลก็เจ็บแต่มันไม่เท่าความกลัวที่มีเลย มันกำลังกัดกินจิตใจเธอจนแทบสิ้นสติอยู่แล้ว 

"...ปะ...ปล่อยหนูไปเถอะ ขอร้อง" 

"ฉันปล่อยเธอแน่ แต่ขอกางเกงในเธอเป็นของที่ระลึกแล้วกัน" 

"ห้ะ?" เธอถึงกับขมวดคิ้ว 

"เออ เอามาเถอะน่า จะถอดเองหรือให้ฉันไปถอดให้" 

"...นะ...หนูถอดเอง" พลัมรีบยกขาขึ้นถอดกางเกงในให้เขาในทันทีเพราะกลัวว่าถ้าเขาถอดเองจะทำมากกว่าถอดน่ะสิ 

เมื่อถอดเสร็จเธอก็ยื่นกางเกงในสีฟ้าให้เขาด้วยมือไม้ที่สั่นคลอน ริชาร์ดรับเอากางเกงในตัวน้อย ๆ มาและยัดใส่กระเป๋ากางเกงโดยที่พลัมก็ได้แต่สงสัยในการกระทำของเขาที่ไม่ข่มขืนเธอแต่ขอกางเกงในแทนหรือจะเอาไปช่วยตัวเองแต่ก็ไม่กล้าถามออกไป 

"ฉันจะให้คนไปส่งเธอที่บ้าน หวังว่าจะไม่ทรยศฉันนะ" 

"...มะ...ไม่ ไม่แน่นอนค่ะ" 

"งั้นก็ดี แต่เดินดี ๆ ล่ะ กระโปรงเธอมันสั้นเดี๋ยวอะไรจะโผล่ออกมา" 

เขาพูดเตือนเธอจนหญิงสาวยิ่งงงว่าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ เอากางเกงในเธอไปยังจะมาเป็นห่วงอีก กระโปรงมันก็สั้นจริงนั่นแหละเพราะเป็นยูนิฟอร์มของร้านถูกออกแบบมาให้สั้น ๆ ดูเซ็กซี่ แต่เอาเถอะอย่างน้อยตอนนี้เธอก็รอดตาย รอดจากการโดนข่มขืน รุมโทรม แบล็กเมล์แล้วแหละนะ นี่ก็ดีมากแล้วถึงจะเสียกางเกงในก็เถอะ ก็แค่กางเกงในตัวเดียวซื้อใหม่ก็ได้ 

หลังจากนั้นไม่พลัมก็ถูกลูกน้องของริชาร์ดพามาส่งบ้านแบบเขาว่าจริง ๆ หญิงสาวเดินโซซัดโซเซลงจากรถตรงเข้าบ้านด้วยใบหน้าที่ยังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ถึงจะรอดตาย รอดจากการโดนทำร้าย แต่จิตใจเธอก็บอบช้ำไปหมด สถานการณ์ที่เจอมามันทำให้จิตใจของเธอย่ำแย่ รู้สึกไม่สดใส ไม่สนุกเหมือนเมื่อก่อนเลย มันหดหู่ หวาดกลัวและหวาดระแวงตลอดเวลา 

ทำไมชีวิตจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ แต่ที่สงสัยกว่าคือคนเลวนั่นจะเอากางเกงในของเธอไปทำไมนะ? 

 

 

❤️ อิพี่เอากางเกงในน้องไปทำไมหนอ แต่ดีที่พี่มันไม่ใช่พวกนิยมขืนใจใคร น้องเลยรอดแถมยังยิงคนที่มันจะลวนลามน้องทิ้งอีก ยึดมั่นในอุดมการณ์และลูกน้องต้องยึดมั่นด้วยสินะ ก็มีข้อดีอยู่บ้างนิดหนึ่ง 😂 

ความคิดเห็น