email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 73

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2564 23:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1
แบบอักษร

"อย่าทำกับผมอย่างงี้เลยนะพ่อ'ให้ผมทำอะไรก็ได้ผมทำได้หมด'​แต่ผมขออย่างเดียวได้ไหม'ผมขอให้พ่ออย่าขายผมให้กับคนพวกนี้เลยนะ"

 

เสียงที่พูดออกมาจากปากของเด็กชายวัยสิบสี่มันเต็มไปด้วยคำขอร้องอ้อนวอน มือน้อยๆทั้งสองข้างยกขึ้นพนมไหว้คนร่างท้วมตรงหน้าทั้งน้ำตา มันไหลอาบลงมาบนแก้มเนียนอย่างหน้าเวทนา...

 

 

 

 

ภายในห้องเช่าเล็กๆเท่ารังหนูมีหนุ่มน้อยคนหนึ่งกำลังนอนเอามือปัดป้อง​ไปมาบนอากาศ​เหมือนอย่างกับคนที่นอนหลับแล้วทำอะไรลงไปโดยที่ไม่รู้สึกตัว เขาบ่นพรึมพรำออกมาเบา ๆ มันฟังดูไม่ค่อยถนัด ได้ยินแต่ว่า 'อย่าขายผมนะ อย่าทำผมเลย'​ เด็กหนุ่มพูดวนอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ จู่ ๆ หนุ่มน้อยก็สะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อกาฬที่ไหลอาบออกมาจนท่วมตัว

'นี่เราฝันร้ายอีกแล้วหรอเนี่ย' หลังจากที่รู้สึกตัวตื่นเด็กหนุ่มก็ได้เดินไปเข้าห้องน้ำรวม ที่ตั้งอยู่ข้างหลังหอ เพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นพร้อมที่จะสู้​กับเช้าวันใหม่

 

 

หมูปิ้งนมสดร้านรถเข็น​ที่จอดขายประจำอยู่หน้าหอฝั่งตรงข้าม พ่อค้าหนุ่มในวัยยี่สิบปลาย ๆ กำลังหยิบหมูปิ้งสองไม้พร้อมกับข้าวเหนียวหนึ่งห่อใส่ลงในถุงหูหิ้วแล้วส่งมันมาให้กับเด็กหนุ่มที่กำลังยืนรออยู่หน้าร้านด้วยใจจดจ่อ

"สามสิบบาทครับน้อง" พ่อค้าหนุ่มยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงกันสวยพร้อมกับส่งถุงหมูปิ้งในมือตนมาให้ใบหม่อนรับเอาไว้

"ขอบคุณ​ครับ" หลังจากที่จ่ายเงินพร้อมกับได้ของที่ต้องการแล้ว เด็กหนุ่มก็พร้อมที่จะออกไปทำงานเสียที

 

ผมมีชื่อว่าใบหม่อนครับ เด็กหนุ่มในวัยสิบสี่ปี ผมอาศัย​อยู่ที่ห้องเช้าซอมซ่อ​ท้ายซอยตามรำพัง ชีวิตของผมทั้งหมดตอนนี้เป็นของนายทุนคนหนึ่ง พ่อเลี้ยงของผมขายผมให้กับนายทุนเพื่อแรกกับหนี้พนันที่พ่อได้ก่อเอาไว้ ผมไม่เคยเห็นหน้า​ค่าตาของคนที่ซื้อตัวผมมา เคยได้ยินแต่ชื่อของเขาเพียงเท่านั้น ผมย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เดือนกว่า ๆ แล้ว เมื่อก่อนผมอาศัยอยู่กับพ่อเลี้ยงที่ต่างจังหวัด แม่ของผมเสียไปเมื่อประมาณ​สี่ปีก่อน ส่วนพ่อจริง ๆ ของผมนั้นไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง​ตั้งแต่เริ่มจำความได้ผมก็อยู่กับแม่แค่สองคน เราอยู่​กันมาจนผมอายุได้ประมาณ​ห้าขวบ แม่ก็ได้มีสามี​ใหม่อีกครั้ง สามีใหม่คนนั้นไม่ใช่ใครอื่นคน ๆ นั้นก็คือคนที่เอาผมมาขายนั่นแหละ

 

ทุกคนอยากรู้ไหมครับว่าผมนั้นทำงานอะไร ผมทำงานขายครับ ไม่ใช่ขายผักขายปลาแต่มันตรงกันข้าม​กันเลย สิ่งที่ผมขายนั้นก็คือ เรือนร่าง ผมขายเนื้อหนังตัวเอง ในทุก ๆ วัน ผมต้องเข้าไปยืน​อยู่​ข้างในตู้กระจกติดเบอร์ พร้อมกับสวมใส่ชุดวาบหวิว​ที่ทางร้านได้จัดเตรียมเอาไว้ให้ ที่กลางหน้าอกข้างซ้ายถูกติดหมายเลขเอาไว้ด้วยตัวเลข​69

ทุก ๆ วันจะมีคนแวะเวียนมาซื้อตัวของผมไป ผู้คนเหล่านี้ซื้อผมไปเพราะเหตุผล​เดียว คือเอาผมไปทำกับเรื่องอย่างว่า

เมื่อก่อนตอนที่เข้ามาทำงานใหม่ๆผมกลัวมากเพราะผมไม่เคยเลยสักครั้งกับเรื่องพวกนี้ แต่ตอนนี้มันชินและชาไปหมดแล้ว

และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ผมถูกซื้อตัวมา เสื้อผ้าถูกถอดออกจนหมดทุกชิ้นด้วยคำสั่งของชายตรงหน้า ไม่พูดพร่ำทำเพลง ชายร่างหนาผลักผมให้ล้มลงไปนอนราบอยู่บนพื้นเตียงนุ่ม ไม่รอช้าขาเรียวของผมถูกจับแยกออกจากกัน ด้วยมือของชายหนุ่มในเครื่องแบบสีกากี มันเผยให้เห็นช่องทางรักสีหวานของผม เพื่อไม่ให้เสียเวลาลิ้นร้อนของตำรวจหนุ่มสัมผัส​ลงบนช่องทางรักนั้นแล้วดูดเม้มมันอย่างเล้าอารมณ์​ บทสวาทอันเล่าร้อนกำรังจะลุกเป็นไฟ​ แต่ทะว่า...

 

ความคิดเห็น