email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 4 ภาระ

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 4 ภาระ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2564 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 4 ภาระ
แบบอักษร

ตอนที่ 4 ภาระ

“งั้นเอารถเข็นด้วยไหม หรือจะให้ปูพรมดี”

“นี่!”

ปาลิดาทำหน้าหงิกเมื่อถูกเขากระแหนะกระแหน นี่ขนาดเพิ่งเจอกันแรกยังปากคอเราะรายใส่เธอได้ขนาดนี้ อีกหน่อยคงจะตะโกนใส่หน้าเธอว่าสตอแน่ ๆ

ความปากร้ายของชายหนุ่มทำเอาเธอนึกอยากจะไปหันไปดูหน้าให้ชัด ๆ เต็มสองตาสักที แต่ก็ติดที่ขีดจำกัดของร่างกาย เพราะเพียงแค่เอี้ยวหลังไปความเจ็บก็แล่นพล่าน ทำเอาน้ำตารื้นขึ้นมาทันที

“ไอ้คนไม่มีน้ำใจ อ๊ะ โอ๊ยยย ซี้ดด”

พศินถอนหายใจพรืด ทั้งสงสารและทั้งสมเพช เขาก้มลงหยิบกล่องพัสดุขึ้นมาก่อนจะปล่อยให้มันหล่นตุ้บลงบนหน้าตักของผู้เป็นเจ้าของโดยไม่สนใจเลยว่าแรงกระแทกนั้นจะสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้หญิงสาวมากสักแค่ไหน

“ยัยภาระ!”

"คุณสิภา...ระ ว๊ายยย" ปาลิดาแว้ดกลับอย่างสุดกลั้น แต่ยังไม่ทันจะด่าให้จบคำร่างก็ลอยขึ้นเหนือพื้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

สองแขนเรียวเล็กตวัดโอบรัดรอบคอแกร่งแน่นด้วยความกลัวตก สายตาตื่นตระหนกหันมองใบหน้าของเจ้าของการกระทำ พลันเสียงร้องก็หลุบหายไปในลำคอ

ริมฝีปากหนาหยักอมชมพูดูสุขภาพดี จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายแวววาว ผิวขาวราวน้ำนมแถมยังเกลี้ยงเกลาไร้สิวสักเม็ด มองรวม ๆ แล้วพูดได้คำเดียวว่า...หล่อ!!

พศินหลุบตาลงมองคนปากดีที่เงียบเสียงไปเฉย ๆ แล้วหัวเราะในลำคอ ขบขันในความไบโพลาร์ของเธอที่เมื่อครู่ยังออกอาการกระฟัดกระเฟียด ทว่าเวลานี้กลับอ้าปากเหวอ ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม ดวงตาฉายแววหลงใหลได้ปลื้มเขาไปเสียแล้ว

"หล่อใช่ไหม"

"อืม หล่ออ"

เสียงหวานครางตอบพร้อมพยักหน้าหงึกหงักโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะสะดุ้งทำตาโตเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของคนถาม ทำให้เธอเพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอคิดดังอีกแล้ว

"โอ๊ะ โอ๊ยย เจ็บจังงงง"

ปาลิดาร้องโอดโอยแล้วแสร้งหน้าบิดเบี้ยวเหยเกราวกับเจ็บปวดเจียนตายกลบเกลื่อน ก่อนจะเบือนหนีสายตารู้ของชายหนุ่มไปอีกทาง ตอนตกรั้วว่าอายแล้ว ตอนหลุดปากเมื่อกี้อายยิ่งกว่า!!

เนื่องจากมือของพศินไม่ว่าง ส่วนปาลิดาเองก็บาดเจ็บจนไม่สามารถเกร็งตัวเพื่อเปิดรั้วเหล็กที่หนักอึ้งได้ สุดท้ายพศินจึงตัดสินใจพาตัวหัวขโมยเฉพาะกิจเข้าไปนั่งพักในบ้านก่อน

"ซี๊ดดด"

ปาลิดาห่อปากร้องครางพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเมื่อความเจ็บแล่นพล่านไปทั่วสะโพกอีกครั้งหลังถูกวางตัวลงบนโซฟาเบด แม้อีกคนจะพยายามเบามือแล้วก็ตาม ดวงตาแวววับเอ่อคลอด้วยน้ำตามองตามแผ่นหลังเจ้าของบ้านที่ลุกขึ้นไปวุ่นวายกับผ้าม่านด้วยความงุนงง

"ทำอะไรของคุณ หาเหรียญเหรอ"

"อืม จะเอาไว้ให้คุณอม"

"ฉันชอบอมแบงค์ย่ะ!"

ครืดดดด

เสียงหัวเราะดังขึ้นหลังได้ยินประโยคหลังที่หญิงสาวตบมุกพร้อมกับผ้าม่านสีทึบถูกรูดไปรวบไว้ที่มุมเสา ส่งผลให้แสงแดดส่องผ่านประตูกระจกใสกริ้งจนห้องนั่งเล่นสว่างไสวโดยไม่จำเป็นต้องเปิดไฟทันที

"รอตรงนี้แป็บหนึ่ง อย่าเพิ่งคลานไปไหนล่ะ"

จะให้คลานไปไหน แค่นั่งยังลำบาก อีตาบ้า!! คนที่เจ็บจนไม่กล้ากระดิกตัวได้แต่ตะโกนด่าไล่หลังในใจ

ถึงไม่ค่อยไว้ใจแต่อย่างน้อยการที่เจ้าบ้านเปิดม่านจนคนภายนอกสามารถมองทะลุกระจกใสเข้ามาได้ ก็สร้างความมั่นใจให้เธอได้ในระดับหนึ่งว่าเขาคงไม่กล้าทำอะไรที่มันไม่ดี

แล้วอีกอย่างคือสภาพเธอก็เละเทะเต็มไปด้วยคราบฝุ่นดิน เสื้อผ้าเปียกแฉะจากน้ำที่ขังอยู่บนปูน เขาคงทำไม่ลงหรอก...มั้ง

ขณะกำลังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง พลันก้อนขนกลม ๆ ก็วิ่งมายืนส่ายหางดุ๊กดิ๊ก ทำหน้าทำตาอ้อร้ออยู่หน้าประตูคล้ายต้องการล้อเลียน

ปาลิดาย่นจมูกใส่แล้วยกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษ “ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี บอกให้ไปคาบกล่องมาให้ก็ไม่ทำ เสียแรงที่รักที่ไว้ใจ ดูสิเนี้ย! เสียเป็นล้านบ้านเพิ่งจะได้เข้า แต่เข้าแบบนี้ก็ไม่ไหวนะเป้!”

พศินส่ายหน้ายิ้ม ๆ หยุดยืนมองคนเจ็บที่ทำหน้าจริงจัง โวยวายออกมายาวเหยียดราวกับอัดอั้นตันใจมานานแรมปี กระทั่งจบประโยคจึงย้อนถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

“หึหึ คุณเสียอะไรเป็นล้าน”

ปาลิดาหันมองตามเสียงจึงพบว่าเจ้าบ้านกลับมาพร้อมกล่องยา เธอกระแอมไอเบา ๆ แล้วเก็บไม้เก็บมือ ถึงจะยังเขินอายกับความหล่อและการกระทำของตัวเองอยู่บ้าง ทว่าความขุ่นเคืองที่ถูกชายหนุ่มกวนประสาทนั้นมีมากกว่า เธอจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ

“ก็เสียขนมให้เจ้าแง่งขิงไงล่ะ"

พศินหลุดหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น คนนี้สินะที่พี่สาวเคยเล่าให้ฟังว่าสนิทกับเจ้าหน้าแป้นที่บ้านจนนึกอยากยกมันให้ เพราะทุกครั้งที่บ้านข้าง ๆ กลับจากทำงานหรือมีเจ้าหน้าที่มาส่งของ คูเป้จะทำตัวราวกับผู้พิทักษ์ ทั้งเห่าทั้งกระโดดโลดเต้น จนบางครั้งพี่สาวก็นึกน้อยใจที่หมารักคนอื่นมากกว่า

"สายเปย์เหรอเราน่ะ"

"อ่ะแน่นอน"

พศินอมยิ้ม หย่อนสะโพกลงนั่งข้างคนเจ็บแล้วดึงเอาอุปกรณ์ทำแผลออกมาวางใกล้มือ โดยมีสายตาคลางแคลงใจคอยมองตามอยู่ทุกการกระทำ

"คุณเป็นอะไรกับพี่ปุ้ยอ่ะ"

"น้องชาย"

"ไม่ยักรู้ว่าพี่ปุ้ยมีน้องด้วย ไม่เคยเห็นหน้าเลย"

"ไม่เชื่อ? ต้องเดินไปหยิบทะเบียนบ้านให้ดูไหม"

ปาลิดากลอกตาแล้วส่งเสียงเหอะออกมาเบา ๆ ด้วยความหงุดหงิด คนอุตส่าห์ถามดี ๆ ดันมาประชด เดี๋ยวแม่ให้ไล่ให้ไปเอามาให้ดูจริง ๆ เลยนี่

"เอาแขนมา เดี๋ยวทายาให้ แต่ตรงสะโพกนี่ไปทายาเอาเองนะ เดี๋ยวทำให้ก็หาว่าผมทำอนาจารอีก"

พศินพูดดักอย่างรู้ทันพลางดึงแขนมาสำรวจบาดแผล โชคดีที่รั้วสูงเพียงเมตรครึ่งจึงมีรอยถลอกแค่ตามข้อศอกและหัวเข่าประปราย

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ชิ! อู้ยยย คุณ!”

ปาลิดาทำหน้าเอือม ก่อนจะสะดุ้งร้องครางเสียงหลงเมื่อสำลีชุ่มเบตาดีนกดลงบนบาดแผลอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ยิ่งเธอร้องโอดโอยน้ำหนักมือก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นคล้ายจงใจกลั่นแกล้ง แววตาขุ่นขวางจึงตวัดมองหน้าเจ้าของมืออย่างลืมตัว

"ซี้ดด เบา ๆ สิคุณ! อ๊า แสบบ"

“เลิกครางติดเรทสักทีได้ไหม! เป็นกุลสตรีหรือเปล่าเนี้ย อ้อลืมไปว่าคงไม่ใช่หรอก เพราะผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนจะปีนเข้าบ้านผู้ชาย!”

“นี่! อู้ยย เห็นฉันแรด ๆ แบบนี้ฉันก็เลือกนะยะ”

“อืมม ก็เลือกได้ดีนะ หล่อซะขนาดนี้”

ปาลิดาเบ้ปาก หมั่นไส้คนหลงตัวเองจนอยากจะลุกหนีแต่เพราะร่างกายยังไม่เอื้ออำนวย เธอจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ยอมรับนะว่าแวบแรกเธอมองว่าเขาหล่อ แต่พออ้าปากพูดเท่านั้นแหละ อื้อหื้ออ! ความหล่อหารด้วยร้อย! คนอะไร๊ปากปีจอยิ่งกว่าหมาตัวจริง ทำเอาเสียงเห่าคูเป้นี่ชิดซ้ายไปเลย!

 

*********

โอ๊ะโอ ดูเหมือนจะมีคนได้มากกว่าครีมกลับบ้านน้าาา คิกคิก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว