ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน ๒๓

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2564 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ๒๓
แบบอักษร

หนุ่มผมแดงกระแอมไอ ก่อนจะใช้ ภาษาไท แปร่งปร่าตอบกลับมา ดวงตาเขาฉายความฉงนเช่นเดียวกับคนอื่นๆ  

ไม่คิดว่าหญิงสาวเยาว์วัยคนหนึ่ง จะสามารถพูดจาภาษาของตน แม้จะฟังดู ‘แปลก’ ไปบ้าง ทว่ายังเข้าใจว่าเธอถามสิ่งใด  

“ทว่าผู้จัดการของพวกเราน่าจะทราบ...นั่นเขามาพอดีขอรับ” พนักงานหนุ่ม สาวเท้าเข้าไปหาชายชาวตะวันตกวัยกลางคน ท่าทางภูมิฐานคนนั้น  

กระซิบกระซาบกับเจ้านาย ไม่นานผู้จัดการหนุ่มก็เดินยิ้มเข้ามา  

“ผมชื่ออัลเบิร์ต เป็นผู้จัดการของห้างแอนเดอร์สันสาขาพระนคร มิสมีกระไรให้กระผมรับใช้หรือขอรับ”  

บัวไม่สนใจสายตาใคร่รู้ของบรรดาลูกค้าทั้งหลายที่กำลังจับจ้องอยู่ เธอจดจ่ออยู่ที่คำตอบมากกว่า 

“ฉันอยากจะทราบว่าใครเป็นคนเขียนภาพนี้ ภาพดอกวิสทีเรียภาพนี้สวยงามมากจริงๆ เห็นแล้วยังอดชื่นชมไม่ได้”  

ผู้จัดการเลิกคิ้ว ไม่เพียงแต่หญิงสาวจะพูดภาษาของพวกเขาได้ ยังรู้จักดอกไม้เมืองหนาวชนิดนี้อีกด้วย 

“นายห้างของพวกเราเป็นคนวาดภาพนี้เองขอรับ”  

“นายห้าง?”  

“มิสเตอร์อลัน แอนเดอร์สันเจ้านายของกระผมรักในการวาดภาพ ดอกไม้ทั้งหมดที่แขวนอยู่ส่วนใหญ่เป็นฝีมือของเขา”  

หรือว่ามิสเตอร์อลันคนนั้นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับนักโทษคนนั้นของสน 

จะต้องรีบบอกเรื่องนี้ให้ผีร้ายนั่นรู้  

คิดพลางแตะลงกับขอบเอวผ้านุ่ง เธอนำเรือกระดาษลำนั้นติดตัวออกมาด้วย ต้องหาโอกาสใช้มัน 

“แม่บัว” เสียงอ่อนหวานปานน้ำผึ้งเดือนหน้าห้าของเพ็ญดึงหญิงสาวออกจากภวังค์ครุ่นคิด 

ใบหน้างามประดับด้วยรอยยิ้ม ทว่าบัวกลับสัมผัสถึงความไม่พอใจที่พวยพุ่งออกมาจากญาติสาว เมื่อกี้เพราะรีบร้อนจนเกินไปจึงเผลอทำตัวโดดเด่นขึ้นมาเสียแล้ว 

สิ่งนั้นไม่ควรเกิดขึ้น 

หลานสาวของคุณหญิงชื่อผู้เก็บตัวอยู่ในเหย้าในเรือน ไม่ควรที่จะรู้ภาษาอังกฤษจริงไหม 

“ไม่คิดว่าแม่บัวจะเก่งกาจปานฉะนี้ สนทนาภาษาฝรั่งก็ได้ด้วย”  

ทำไมหล่อนไม่ระแคะระคายมาก่อน ว่าญาติผู้น้องของตนจะเป็นคนซ่อนคมงำประกาย มิได้ใสซื่ออ่อนแออย่างที่เข้าใจ 

เพ็ญรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา 

สิ่งที่หล่อนไม่ปรารถนาที่สุดคือการที่คนใกล้ชิดโดดเด่นกว่าตน!  

“บัวมิได้เก่งกาจอันใดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่เคยอ่านหนังสือฝรั่งบนตึกใหญ่ของคุณลุงคุณป้า เมื่อครั้งยังเยาว์ได้ยินคุณพี่พร้อมฝึกฝนท่องจำจึงจดจำมาบ้าง”  

อีกฝ่ายจะคลางแคลงในคำแก้ตัวก็ช่าง เธอก็ทำได้ดีที่สุดแค่นี้ละ บัวทำเป็นเพิ่งเฉยกับเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นรอบๆ  

หลังจากความตื่นเต้นผ่านพ้นไป คลื่นอารมณ์ที่พุ่งเป้าหมายมาที่ตัวเธอเริ่มกลับมารุนแรงอีกครั้ง บัวนิ่วหน้า ผิวเนื้อคันยุบยิบเหมือนถูกเข็มเล็กๆ ทิ่มตำ 

แน่นหน้าอก ศีรษะปวดแปลบขึ้นมาทันทีจนตาพร่า ร่างแน่งน้อยซวนเซในทันที 

“คุณบัว” ยี่เข่งรีบเข้ามาประคองนายสาวที่ตอนนี้ใบหน้าเผือดสีลงอย่างน่ากลัว 

“เป็นกระไรไปล่ะแม่บัว”  

น้ำเสียงของเพ็ญติดจะเหน็บแนมอยู่บ้าง เมื่อกี้ยังลอยหน้าลอยตาพูดฉอดๆ อยู่แท้ๆ ยามนี้กลับมาทำสำออย  

หึ...จะเรียกร้องความสนใจไปถึงไหนกัน 

“บัวเวียนศีรษะน่ะค่ะคุณพี่ คงจะแพ้กลิ่นน้ำหอม”  

คนฟังนิ่วหน้าขึ้นมาทันที ก็ไม่ใช่หล่อนหรือที่เพิ่งฉีดพ่นน้ำหอมจนหอมฟุ้งไปทั่ว 

“แม่บัวคงไม่ชินกับกลิ่นของน้ำหอมฝรั่งกระมัง เพราะไม่เคยได้ใช้” สาวชาววังหน้าตึง เน้นย้ำให้ใครๆ ในที่นั้นเข้าใจถึงสถานะอันแตกต่างระหว่างคนสอง  

ไม่พูดถึงว่าหลายวันก่อนญาติผู้น้องเพิ่งได้ของกำนัลเป็นน้ำหอมในขวดสวยหรู จากชายหนุ่มรูปงามที่ตนลอบหมายตา 

“คงเป็นอย่างนั้นเจ้าค่ะ”  

หญิงสาวพยักหน้าไปตามน้ำ ครั้นเห็นผู้คนเมียงมองมาที่ญาติผู้น้องของตนด้วยความสนใจระคนชื่นชม เพ็ญยิ่งไม่อยากให้อีกฝ่ายเสนอหน้าอยู่ตรงนี้นาน 

“ในนี้คนมาก อากาศอาจจะไม่ถ่ายเท แม่บัวควรจะไปนั่งที่อื่นเสียก่อน”  

“ฝั่งตรงข้ามกับห้างของเรามีโรงน้ำชาอยู่ อย่างไรให้มิสไปนั่งพักที่นั่นก่อนดีไหมขอรับ” อัลเบิร์ตเสนอขึ้นมาอย่างมีไหวพริบ 

“เอาตามที่คุณผู้จัดการบอกก็แล้วกัน ยี่เข่งพยุงนายของเอ็งไปเร็วเข้า” เพ็ญถือโอกาสขับไล่ไสส่งญาติผู้น้องไปเสีย แค่นี้ฝ่ายนั้นก็โดดเด่นเกินหน้าเกินตาตนมากพอควรแล้ว 

“เจ้าค่ะ”  

ยี่เข่งรับคำ บัวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ปล่อยให้บ่าวคนสนิทประคองร่างเดินไปยังโรงน้ำชาขนาดใหญ่ที่ตั้งเยื้องอยู่ฝั่งตรงข้าม 

คนชั้นล่างแน่นขนัด ไม่มีที่ว่าง พวกเธอจึงต้องเดินขึ้นไปยังชั้นสองที่ผู้คนบางตากว่า 

“คุณบัวรอบ่าวตรงนี้ประเดี๋ยว บ่าวจะลงไปหาน้ำชากับของว่างมาให้รับประทานนะเจ้าคะ”  

“ไปเถอะ”  

บัวหยิบพัดจีบด้ามน้อยจากมืออีกฝ่ายขึ้นมาโบกลมหาตัว อากาศในวันนี้ร้อนอบอ้าว แต่เมื่อไกลห่างจากมลพิษทางอารมณ์ จิตใจของบัวก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก 

หญิงสาวทอดถอนหายใจ 

รู้สึกไม่พอใจที่ตัวเองไม่สามารถปิดกั้นอารมณ์จากคนรอบข้างได้ สิ่งเหล่านี้อาจจะเป็นปัญหากับเธอในอนาคต  

ต้องรีบหาทางแก้ไข 

กำลังจะย้อนกลับไปใคร่ครวญถึงสัญลักษณ์ปริศนาบนภาพวาด 

ลมหอบใหญ่ก็พัดผ่านออกมาจากนอกระเบียง นำพาเอากลิ่นหอมของสมุนไพรอย่างหนึ่งโชยชายมาเตะจมูก บัวหันมองไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังหันมองมาทางเธอ 

เพราะหล่อนยืนหันหลังให้แสงตะวันที่ส่องเข้าในอาคาร จึงมองเห็นหน้าไม่ถนัดนัก 

แต่บัวแน่ใจหล่อนกำลังจ้องมองเธอ 

ไม่นานร่างสูงโปร่งในชุดคลุมขมุกขมัว ก็เดินผ่านมาทางโต๊ะที่เธอนั่งอยู่ บางสิ่งร่วงหล่นจากตัวกลิ้งตกลงมาที่พื้นข้างเก้าอี้ของเธอ 

บัวโน้มตัวลงหมายจะช่วยเก็บดอกไม้เงินดอกนั้นให้หล่อน พอดีกับที่มือหยาบกร้านผอมบางของอีกฝ่ายยื่นออกมา มือทั้งสองสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ 

ด้านในข้อมือของหญิงแปลกหน้า ปรากฏอักขระตัวหนึ่งสว่างวาบขึ้น 

มันคือสัญลักษณ์แบบเดียวกันกับที่เห็นบนภาพดอกวิสทีเรีย! 

To be continued... 

เดี๋ยวคุณหลวงมาน้า ใจเย็นๆ แฮร่ ลงช้าหน่อย แก้ต้นฉบับอยู่จ้า รอแพร๊บบบบ 

ความคิดเห็น