facebook-icon

ฝากกดติดตามเพจ fortune _28 ด้วยงับ อิอิ

ชื่อตอน : Chapter 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2564 21:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 17
แบบอักษร

 

หญิงสาวหน้างอง้ำกอดอกมองสองสามีภรรยา เสี่ยนทีเห็นท่าไม่ดีรีบกุมมือตัวจี๊ดชิ่งหนีไปก่อน

"คุยกันตามสบายเลยนะเพื่อนรัก เดี๋ยวไปข้างในแปป"

เขารีบดึงมือหญิงสาวคนรักวิ่งออกไปทันที โรสชี้นิ้วตามหมายหัวไว้ว่ากลับมาโดนแน่นอน จากัวร์ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะสวมกอดเอวเล็กไว้หลวมๆ

"ไปไหนทำไมไม่บอกกันก่อน อันตรายนะรู้มั้ย ทำอะไรห่วงลูกในท้องบ้าง"

โรสนิ่งเงียบไม่รู้จะพูดอะไรก่อนดี ใจหนึ่งก็รู้สึกดีที่เขาตามมา ใจหนึ่งก็ยังรู้สึกแย่ที่เราสองคนทำได้แค่เท่านี้ และไม่มีทางตรงกลางให้เราสองคนได้เดินเลย

"โรสดูแลตัวเองได้ค่ะ เคยบอกไปแล้ว"

เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยหันหน้าเข้าหาชายหนุ่มมองเขาด้วยสายตาที่เหนื่อยล้า

"ทำไมคุณต้องทำขนาดนี้ด้วย"

"ผมเป็นห่วงคุณมากนะ อย่าทำแบบนี้กับผมเลยขอร้องล่ะ ผมไม่ได้อยากทำรุนแรงกับคุณหรือเอาเปรียบคุณเลยนะโรส อย่าทิ้งกันได้มั้ย อย่าออกมาแบบนี้เลย"

หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยแววตารู้สึกผิดเป็นอย่างมาก หรือเธอควรจะพูดกับเขาไปตรงๆว่ารู้สึกแบบไหน

"โรส..."

"โรสแค่หาทางออกให้เราสองคนเท่านั้น อย่าทำแบบนี้เลยนะ"

"คุณได้ยินที่แม่ผมพูดใช่มั้ย"

โรสเงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยแววตาสับสน เธอควรจะพูดใช่มั้ยว่ามันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก เหมือนถูกเหยียดหยามเกียรติ เธอไม่ได้มั่วขนาดที่จะต้องไปตรวจว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร ถ้าเธอจะท้องกับคนอื่นคงไม่มีหน้าใจกล้าขนาดไปบอกให้คนอื่นมารับผิดชอบหรอก

"ผมขอโทษที่คุณต้องมาฟังอะไรแบบนั้น แต่ทุกอย่างมันมีเหตุผลของมัน แม่ผมเขาแค่เป็นห่วงผม แต่ผมมั่นใจว่าคุณมีผมคนเดียวและลูกในท้องก็เป็นลูกของผม เราไม่มีความจำเป็นต้องตรวจ DNA เมื่อเวลาผ่านไปแม่ผมจะเข้าใจทุกอย่างเอง"

โรสรับฟังเขาอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกดีนะที่อย่างน้อยเขาก็ไม่เชื่อแม่จนไม่ลืมหูลืมตามองความเป็นจริง เธอแทบจะนอนกับเขาทุกคืนและเราไม่ได้ป้องกัน เพราะเขาบอกว่าตัวเขาเองตัวอ่อนไม่ได้แข็งแรงขนาดจะติดง่าย นี่ก็เป็นเวลาปีกว่าเหมือนกันจนเธอคิดว่าเขาไม่มีน้ำยาด้วยซ้ำ หรือว่านี่จะเป็นเหตุเป็นผลให้คนในครอบครัวของเขาไม่ปักใจเชื่ออะไรง่ายๆ

"แล้วคุณจะทำยังไงคะ ถ้าโรสไม่ตรวจแม่คุณก็ไม่ยอมรับ แต่คุณควรรู้ไว้ว่าโรสไม่มีทางตรวจ ทำไมจะต้องเอาลูกไปเจ็บตัวด้วย"

"ผมเข้าใจคุณ โรสฟังผมนะ เราสองคนจดทะเบียนสมรสกันไปก่อน แล้วผมจะไปอธิบายทุกอย่างกับครอบครัวของคุณเอง พ่อผมพร้อมจะรับคุณเป็นลูกสะใภ้ท่านจะไปขอคุณแต่งงานให้ผม ผมคุยกับพ่อแล้วทุกอย่างมันมีทางออกนะ"

เขาพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว พ่อของเขาไม่ว่าอะไรแถมยังชอบโรสด้วย เรื่องหลานท่านไม่ติดใจอะไรด้วยซ้ำ โรสมองเขาอย่างซาบซึ้งใจในความพยายามที่เขาตั้งใจทำเพื่อครอบครัวของเรา แต่ถ้าคนเป็นแม่ไม่โอเคยังไงเธอก็ไม่สามารถมีความสุขได้เต็มปากหรอก

"เอาแบบนี้มั้ยคะ เรื่องจดทะเบียนสมรส เรื่องแต่งงานเอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องลูกโรสจะตัดสินใจทุกอย่างเอง ส่วนเรื่องที่แม่คุณให้ไปตรวจ DNA โรสไม่ตรวจค่ะ และหลังจากนี้โรสจะไม่ไปบ้านคุณอีกห้ามมาบังคับกัน โรสจะอยู่ในที่ของตัวเอง ส่วนคุณถ้าอยากอยู่ด้วยกัน โรสจะยอมให้เราสองคนเป็นเหมือนเดิมถ้าคุณยอมรับข้อเสนอได้นะ"

หญิงสาวยื่นข้อเสนอที่เป็นทางออกที่ดีที่สุดให้แก่เขา เธอไม่ได้ต้องการให้ใครมายอมรับการเป็นสะใภ้หรือมายอมรับเป็นหลาน อย่างน้อยถ้าผู้ชายมั่นใจว่าเป็นลูกของเขาก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษมากพอ ส่วนคุณแม่ของเขาถ้าอยากจะไปดูแลตอนไหนก็ไป อยากจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่อย่ามายุ่งเกี่ยวกันก็พอ

"หมายถึงว่าคุณจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวผม"

"เค้าเป็นแม่ของคุณนะคะคุณจากัวร์ ยังไงท่านคือคนสำคัญที่สุดในชีวิต โรสไม่ได้ห้ามว่าต้องมาอยู่กับโรสและลูก แต่โรสไม่อยากให้ลูกไปแล้วถูกมองว่าไม่ใช่คนในครอบครัว คุณเข้าใจความรู้สึกใช่มั้ย แค่ตอนนี้ก็เหมือนถูกเหยียดหยามว่าเป็นผู้หญิงมั่ว ท้องเป็นลูกของใครก็ไม่รู้ มันรู้สึกแย่นะ"

เธอเอ่ยความรู้สึกภายในใจออกไป อย่างน้อยเขาต้องเข้าใจความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันไม่สามารถยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ ถ้าบังเอิญเธอไม่ผ่านไปได้ยิน มันคงจะดีกว่านี้...

"ผมขอโทษที่ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ ผมมันเป็นผู้ชายที่แย่มากใช่มั้ย"

"คุณไม่ได้แย่หรอก แค่เราอาจจะเจอกันในช่วงเวลาที่คุณกับแม่เคยเจออะไรมา เอาเป็นว่ายอมรับข้อตกลงนี้มั้ย"

จากัวร์มีสิทธิ์ที่จะไม่ยอมรับด้วยหรือไง เขาเลือกอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่หลังจากนี้ไปเขาจะขอแค่คุณแม่ของตัวเองอย่าไปยุ่งกับโรสและลูก ต่างคนต่างอยู่ ส่วนเขายังดูแลท่านเสมอ

"เอาตามนี้ก็ได้ แต่ผมอยากให้คุณจดทะเบียนสมรสกับผมนะ"

"ไม่เอาอ่ะ ไว้ให้เป็นเรื่องของอนาคตแล้วกัน"

หญิงสาวยืนยันคำเดิมว่าจะไม่จดทะเบียนสมรสกับเขา ไม่รู้ว่าในอนาคตของเราสองคนจะเป็นอย่างไรต่อไป เขาจะยังดูแลเธอและลูกไปตลอดหรือไม่ ไม่มีใครสามารถบอกได้เลย เธอยังไม่อยากผูกมัดเขาไว้กับตัวเอง ถ้าถึงวันที่เธอมั่นใจในตัวเขาแล้วเธอจะไม่ลังเลที่จะทำตามที่เขาร้องขอทุกอย่าง

"คุณใจร้ายกับผมมากเลยนะโรส"

เขาตัดพ้อพร้อมกับสวมกอดหญิงสาวไว้แนบอก แค่นี้ก็ดีมากแล้วสำหรับโอกาสครั้งนี้ถึงจะแอบน้อยใจก็เถอะ แต่เขาจะพยายามทำให้คุณแม่เชื่อมั่นว่าเด็กที่คลอดออกมาเป็นลูกของเขาอย่างแท้จริงโดยที่ไม่ต้องมีผลตรวจใดๆ เขาจะเป็นกาวใจของทั้งสองคนโดยมีพ่อของเขาช่วยพูดอีกแรง

"ฉันใจดีกับคุณที่สุดแล้วนะ หรือจะเป็นคู่นอนแบบเดิมดีล่ะ"

หญิงสาวเอ่ยถาม เขารีบส่ายหน้าทันทีถ้าต้องให้กลับไปเป็นแบบเดิม เขาคงแย่แน่ๆ มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยนะที่จะต้องมาทะเลาะกัน หนีกัน มันเหนื่อยนะ

"ไม่เอาแล้ว แบบนี้ก็ยังดี แต่ผมจะทำทุกอย่างให้คุณแม่ของผมยอมรับในตัวคุณและลูก เชื่อใจผมใช่มั้ยว่าผมทำได้"

"ฉันไม่แคร์ค่ะ รับไม่รับก็ไม่สนใจ"

โรสสะบัดหน้าใส่เขาอย่างงอนๆ ถึงปากจะบอกว่าไม่แคร์ไม่สน แต่คนปกติเขาก็ต้องเสียใจบ้างแหละ แต่เธอเข้มแข็งกว่าคนอื่นและมีพื้นฐานครอบครัวที่มีทุกอย่าง ถ้าลองเป็นคนที่ไม่มีอะไรดูสิจะหันหน้าไปพึ่งใครได้...

"โธ่... แคร์หน่อยเถอะ นะๆ"

"ปล่อยได้แล้วไปตามไอ้เสี่ยมาเดี๋ยวนี้ มันน่าโดนดีนักปากพล่อยที่สุดให้ตายสิ โมโห!"

 

 

<~~~~~~~~~>>>>>

 

 

 

แม่เกรี้ยวกราดบ่อยไป 5555

นางเป็นไบโพล่าร์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

เป็นโรสก็อึดอัดน้า สงสารนางออก 😆😆😆

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว