facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[2] : รับบทนางความจำเสื่อม

ชื่อตอน : [2] : รับบทนางความจำเสื่อม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2564 21:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[2] : รับบทนางความจำเสื่อม
แบบอักษร

 

Chapter 2 

'รับบทนางความจำเสื่อม' 

 

พลัมลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง สิ่งแรกที่เห็นมันคือเพดานสีขาวที่มีไฟอยู่สี่ดวง พอหันมองไปทางอื่นก็เจอผนังสีขาวเหมือนกันแต่มีป้ายของโรงพยาบาลติดเอาไว้ชัดเจน 

เมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาลหญิงสาวก็รีบลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วสำรวจดูร่างกายของตัวเองด้วยความตกใจ แบบมีรูมีรอยยิงรอยแทงตรงไหนไหม แขนขา นิ้ว หูยังอยู่ครบไหม ไม่ได้มีส่วนใดส่วนหนึ่งหายไปจากร่างกาย 

"ฟื้นแล้วเหรอคะ งั้นฉันไปตามหมอก่อนนะคะ" พยาบาลที่เดินเข้ามาเจอพลัมนั่งอยู่ก็รีบวิ่งออกไปตามหมอ 

ไม่นานนักคุณหมอและพยาบาลก็พากันเดินเข้ามาในห้องตรงมาหาหญิงสาวแล้วจับเธอตรวจนั่นนี่เยอะแยะ ด้วยความมึนงงเธอเลยได้แต่นั่งนิ่ง ๆ มึน ๆ ให้หมอตรวจ จนผลสรุปออกมาว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้วและเตรียมกลับบ้านได้ตอนบ่ายของวัน 

"เดี๋ยวจะมีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาสอบปากคำคุณนะครับ" 

"ตำรวจเหรอคะ?" พลัมทำหน้ามึน ๆ เมื่อหมอพูดออกมาแบบนั้น 

"ใช่ ครับ ก็คุณดันอยู่ในเหตุการณ์ที่มีคนโดนยิงเสียชีวิต" 

"อ๋อค่ะ" เธอได้แต่ตอบสั้น ๆ 

หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อทบทวนในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอก่อนหน้านี้ ยังจำทุกอย่างได้แม่น กลิ่นคาวเลือดของผู้ชายคนนั้นยังลอยฟุ้งในจมูกของเธอ ใบหน้าของผู้ชายที่เป็นมือสังหารเธอก็ยังจำได้ดี 

และมันปาฏิหาริย์มากที่เธอยังรอดมาได้ 

ไม่นานนักตำรวจและนักสืบก็เดินเข้ามาภายในห้องพร้อมตรงเข้ามาทักทายพลัม "สวัสดีครับ ผมเดอฟรองซ์ ส่วนนี่คู่หูผม โอเรเตล" 

"สวัสดีค่ะ ฉันพลัมนะคะ" พลัมทักทายกลับไปด้วยรอยยิ้ม 

"งั้นเข้าเรื่องเลยดีกว่านะครับ" เดอฟรองซ์พูด 

"ค่ะ" 

"คุณคงทราบแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่พวกผมมาวันนี้ก็เพื่อมาสอบถามคุณเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนครับ" โอเรเตลกล่าว 

"ฉันจำได้แค่มีผู้ชายคนหนึ่งถูกยิง ฉันพยายามจะโทรหาตำรวจไปมันก็ไม่ทันหลังจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย" 

"คุณไม่เห็นหน้าของคนร้ายเหรอครับ?" 

"ฉันไม่เห็นค่ะ" 

พลัมตอบออกไปด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ทั้ง ๆ ที่เธอจำได้ดีได้แม่นเลยแหละ หน้าของผู้ชายคนนั้นที่ฆ่าคนได้อย่างโหดเหี้ยม แต่เธอก็ฉลาดพอที่จะไม่พูดออกไปเพราะถ้าผู้ชายคนนั้นฆ่าคนกลางเมืองแบบไม่เกรงกลัวกฎหมายได้ขนาดนี้แสดงว่าเขาต้องมีอิทธิพลอยู่พอตัวและเธอไม่ควรเอาตัวเองไปเสี่ยง 

"คุณไม่เห็นหน้าคนร้ายจริงเหรอครับ?" เดอฟรองซ์ถามย้ำเหมือนไม่เชื่อ 

"ค่ะ ฉันไม่เห็น เห็นแค่ว่ามีคนถูกยิงแค่นั้น" พลัมยังคงยืนยันคำโกหกของเธอด้วยสีหน้าเรียบ 

"ถ้ามีใครมาข่มขู่คุณ ไม่ต้องกลัวนะครับทางเราจะปกป้องคุณเอง" โอเรเตลกล่าว 

"ไม่มีใครมาข่มขู่ฉันทั้งนั้นแหละค่ะ พอฉันตื่นขึ้นมาก็เจอหมอและพวกคุณเป็นกลุ่มแรกเนี่ยแหละ อีกอย่างตอนนั้นมันมืดนะคะ ไฟมันก็ไม่ได้สว่างอะไร ไหนฉันจะกำลังหนีตายจากเสียงปืนอีก ก็เลยไม่ทันได้มองหน้าคนยิงค่ะ" 

"ถ้าอย่างงั้นไว้คุณจำอะไรรีบบอกเราเลยนะครับ" เมื่อเห็นว่าถามไปหญิงสาวก็ยังยืนยันคำเดิม สองคู่หูเลยไม่มีทางเลือกต้องยอมถอยออกไปก่อน 

"ค่ะ แน่นอนอยู่แล้วค่ะ" พลัมคลี่ยิ้มให้ทั้งสองคน 

"งั้นหายไว ๆ นะครับ ดูแลสุขภาพด้วย" 

"เช่นกันนะคะ" 

สองคู่หูส่งยิ้มให้พลัมก่อนจะหันตัวเดินออกไปจากห้อง เมื่อทั้งสองคนออกไปแล้วหญิงสาวก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ความจริงเธอก็รู้สึกผิดนะที่ต้องโกหกแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่รู้ 

แต่ถ้าเธอบอกไปจะมีอะไรรับรองว่าจะปลอดภัยล่ะ ตำรวจจะปกป้องได้จริงหรือไง มันก็มีหลายครั้งนะที่พยานโดนสั่งเก็บทั้ง ๆ ที่อยู่ในความดูแลของตำรวจเพราะฉะนั้นเธอก็ควรจะรักตัวกลัวตายสิ เพราะถ้าบอกความจริงไปศพต่อไปอาจจะเป็นเธอก็ได้ ไม่ใช่สิอาจจะพ่อด้วย ถึงแม้จะผิดแต่ก็ต้องทำเพื่อปกป้องตัวเองและคนอื่นในครอบครัว 

@บ้านลาคัสฟรองซ์ 

เสียงเพลงคลาสสิกดังกังวานไปทั่วบ้านหลังสไตล์โปรวองซ์ที่สวยงามทั้งภายนอกและภายใน ที่เก้าอี้ริมหน้าต่างมีร่างสูงของ ริชาร์ด นั่งจิบเหล้ารสเลิศเงียบ ๆ สุนทรีย์ไปกับเสียงเพลงที่เขาเปิดเอง 

"เมอซิเออร์ครับ" 

"จัดการผู้หญิงคนนั้นแล้วใช่ไหม?" เสียงเรียบถามออกไป 

"ยังครับ พอดีตำรวจอยู่กับเธอ" 

คำพูดของลูกน้องคนสนิทมันทำให้เขาตวัดสายตาดุดันมอง ร่างสูงลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเกรงขาม "ป่านนี้ผู้หญิงคนนั้นคงบอกตำรวจไปหมดแล้ว ทำไมพวกแกมันสะเพร่าแบบนี้" 

"เธอไม่ได้บอกอะไรตำรวจครับ สายสืบของเราที่เป็นพยาบาลไปหลอกถามเธอมา เธอบอกว่าจำหน้าคนร้ายไม่ได้ครับ" 

"แล้วจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอไม่โกหก?" 

"แต่เธอไม่ได้บอกตำรวจจริง ๆ ครับ" 

"ช่างมันเถอะ ถ้าเธอจำอะไรไม่ได้ก็ดีแล้ว แต่จับตาดูเธอไว้ด้วยอย่าให้คลาดสายตา เฝ้าทั้งกลางวันกลางคืน" 

"ครับ รับทราบครับเมอซิเออร์" 

ลูกน้องคนสนิทเดินออกไปจากบ้านส่วนริชาร์ดก็หันกลับมานั่งที่เก้าอี้เหมือนเดิม มือใหญ่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม สายตาก็ทอดมองออกไปยังวิวด้านนอก ถ้าผู้หญิงคนนั้นจำอะไรไม่ได้เธอก็จะรอด แต่ถ้าเธอจำได้เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องปิดปากเพื่อไม่ให้เอาความเดือดร้อนมาให้เขา 

 

❤️ แต่ละตอนจะสั้นหรือยาวขึ้นอยู่กับพล็อตที่ริสวางไว้ในแต่ละตอนนะคะ พล็อตที่วางไว้มันสิ้นสุดแค่กี่หน้าริสก็จะตัดจบแค่นั้นไม่คิดเพิ่ม อีกอย่างริสเปิดให้อ่านฟรียันจบเลย ไม่ต้องกลัวว่าจะเจอตอนสั้นและติดเหรียญนะคะ  

ความคิดเห็น