facebook-icon

ฝากกดติดตามเพจ fortune _28 ด้วยงับ อิอิ

ชื่อตอน : Chapter 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2564 01:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15
แบบอักษร

ตกเย็น...

โรสปิดประตูล็อคจากข้างในเพราะกลัวว่าคุณจากัวร์จะเข้ามาหา เธอโกรธที่เขาไม่ยอมทำตามที่เธอขอ มันเป็นหนทางสำหรับเราสองคนที่ดีที่สุดแล้ว ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจนะ

"เห้อ! ฉันจะทำยังไงดีเนี้ย"

เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เป็นเบอร์ของชายหนุ่มที่น่าจะโทรเข้ามาหลายสายแล้ว แต่เธอไม่อยากรับตอนนี้ กลัวว่าจะใจอ่อนยอมเขาอีกครั้ง

ติ้งงงง

เสียงข้อความถูกส่งเข้ามา เธอกดเปิดหน้าจอแล้วเข้าไปอ่านข้อความนั้น

'มาหาผมที่รีสอร์ต วันนี้ผมประชุมถึงดึกคุณไม่ควรนอนคนเดียวนะผมเป็นห่วง'

"ชิ! ไปให้โง่นะสิคนนิสัยไม่ดี ฉันไม่มีทางไปหาคุณหรอกยะ... นอนคนเดียวไปเลย"

โรสจิ๊ปากใส่ชายหนุ่มก่อนจะวางโทรศัพท์ลงข้างๆแล้วเผลอนอนหลับไปอีกครั้ง จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงดึก เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาไม่หยุดยังเป็นจากัวร์คนเดิมที่ไม่ยอมแพ้ เธอถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆก่อนจะกดรับสาย เพราะไม่อย่างนั้นเขาจะบุกมาทุบประตูหน้าห้องของเธอดังลั่นคอนโดแน่ๆ

"ยังไม่หยุดโทรอีกเหรอไง"

(ผมให้คุณมาหาทำไมไม่มาโรส นอนคนเดียวได้ยังไงเกิดเป็นอะไรขึ้นมาใครจะดูแล)

"ปกติก็ดูแลตัวเองได้ อีกอย่างเผลอหลับตอนเย็นเพิ่งจะตื่น เพราะฉะนั้นนี่ก็ดึกแล้วฉันขอนอนต่อนะ บั๊ย"

(เดี๋ยวโรส โรส!!!)

เธอกดวางสายทันทีก่อนจะเบะปากใส่โทรศัพท์อย่างหมั่นไส้ เจ็บใจที่เขาลงโทษเธอจนคลานลงเตียงนั้นแหละ โมโห!

ตู้ด ตู้ด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เธอกำลังจะกดวางสายก็นิ่วหน้าด้วยความแปลกใจเพราะสายที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ของเพื่อนสนิท

'เสี่ยนที'

(สวัสดีค่ะเสี่ยนที Rose Wedding ยินดีต้อนรับค่ะ)

"แกจะเป็นทางการไปมั้ยยัยโรส"

หญิงสาวหัวเราะร่าอย่างชอบใจ เธอชอบแกล้งเพื่อนคนนี้มาก ก็หล่อน่ารักน่าแกล้งไงมีแค่นั้นแหละ

(ฮ่าๆๆ ว่าไงคะเสี่ย โทรมาแบบนี้ฉันก็แค่แปลกใจนะ ปกติจะไม่โทรมาเบอร์ส่วนตัวแบบนี้ นอกจากว่า....)

"ว่าอะไร"

(ว่าเสี่ยขาจะแต่งงาน)

"ฉลาดยังไงก็ยังฉลาดแบบนั้นเนาะ"

(กริ๊ดดดด เอาจริง.. จะแต่งงานจริงๆเหรอ กับใครบอกมานะ น้องแว่นข้างบ้านรึเปล่า)

โรสลุ้นหนักมากว่าจะใช่รึเปล่า เพราะก่อนหน้านี้สองโทรศัพท์มาเล่าให้ฟังว่าเสือนทีตอนนี้กลายเป็นหมาหงอยตามผู้หญิงต้อยๆแล้ว เธอก็ลุ้นมากว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใคร แต่ให้เดาก็คงไม่ยาก

"เออคนนั้นแหละ"

(อร๊ายยยย ไอ้แมวน้อย ในที่สุดแกก็ตายรัง โอ๊ยยย เรื่องนี้ต้องเรียกประชุมแล้ว)

"เดี๋ยวๆๆ ก่อนจะเรียกประชุม มาคุยกันก่อน ฉันจะแต่งงานในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า ใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้ แต่ต้องได้สถานที่ การ์ดแต่งงาน และของชำร่วยภายในหนึ่งอาทิตย์ ทำทันมั้ย"

(หรูหราขนาดไหนคะ คนเท่าไหร่ระดับเสี่ยคงถึงพันคน แล้วจัดที่ไหนโรงแรมห้าดาวใช่มั้ย)

"ประมาณนั้นก่อน พรุ่งนี้จะส่งรายละเอียดทั้งหมดให้ อยากรู้แค่ว่าทันมั้ย"

(ถ้าเงินถึงก็ทันค่ะเสี่ย เอาเป็นว่าสำหรับเพื่อนรักโรสจัดให้ค่ะ พรุ่งนี้จะส่งตัวอย่างการ์ดแต่งงานให้ พร้อมกับสิ่งที่ต้องใช้ในงานแต่งงานให้คร่าวๆ พรุ่งนี้เจอกันได้มั้ย เดี๋ยวบินไปกรุงเทพเลย)

"โอเคเจอกัน ขอบคุณมากนะโรส ขอบคุณจริงๆ"

(จ๊ะ ดีใจด้วยนะเสี่ยขอให้มีความสุขมากๆ)

"อื้ม แกก็รีบแต่งงานไวๆล่ะ"

โรสถึงกับสะอึกไปเล็กน้อยเมื่อถูกอวยพรแบบนั้น แต่งงานอย่างนั้นเหรอ... คงไม่มีวันนั้น เพราะขนาดแม่สามียังไม่ยอมรับเลย แถมยังใช้ให้ไปตรวจ DNA อีก ตอนนี้มีลูกติดท้องมาอีกเพราะฉะนั้นอยู่เลี้ยงลูกคนเดียวเริ่ดๆไปก็พอ

(คงยาก...แค่นี้นะ)

เธอกดวางสายก่อนจะนอนคว่ำหน้าแววตาเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด เธอกดดูหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความจากคุณจากัวร์เข้ามาอีกครั้ง

'ฝันดีนะโรส คืนนี้ผมไปหาไม่ได้จริงๆ'

เธอวางโทรศัพท์ลงก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น เธอไม่อยากไปบังคับให้เขาต้องเลือกเธอกับลูกหรือครอบครัวของเขา ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้วว่าครอบครัวต้องสำคัญที่สุด ในเมื่อเธอไม่สามารถอยู่ร่วมเป็นครอบครัวกับเขาได้ เธอก็จะเย็นชาใส่เขาจนกว่าจะยอมแพ้แล้วถอยไปเอง

'ดีที่สุดแล้วแบบนี้'

เช้าวันต่อมา...

โรสเตรียมกระเป๋าเดินทางไปหาเพื่อนที่กรุงเทพ งานของเสี่ยนทีทั้งทีจะส่งผู้ช่วยไปเองไม่ได้ เธอต้องไปยินดีกับเพื่อนด้วยตัวเอง เมื่อคืนนั่งส่งรายละเอียดตั้งใจช่วยเพื่อนทั้งคืน และตอนนี้ก็มาสนามบินโดยไม่บอกคุณจากัวร์ด้วย เชื่อมั้ยว่าถ้าเขารู้ตามมาแน่นอน เพราะฉะนั้นต้องไปให้ถึงก่อนเขาจะได้ไม่ตามมาได้และจะเลิกมาวุ่นวายกับเธอซักพักใหญ่ เพราะเธอคงจะไม่กลับเชียงใหม่ในเร็ววันนี้แน่

เธอกดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนสนิททันที จะได้รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนจะได้ไปหาถูก

(ว่าไงโรส)

"เสี่ยอยู่ที่ไหนเนี้ย ฉันมาถึงกรุงเทพแล้วยังอยู่ที่ร้านชุดแต่งงานหรือเปล่า จะได้ตรงไปหาเลย"

(อยู่ที่นี่แหละ มาพอดีเลยมาช่วยเลือกแบบชุดทีไม่รู้จะเอาประมาณไหนอ่ะ)

"โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันที่ร้านเลย"

โรสกดวางสายก่อนจะหันไปมองลูกน้องคนสนิทที่ติดตามมาด้วยประมาณสามคน

"กลับไปที่ร้านก่อน เดี๋ยวโรสไปคุยกับลูกค้าเอง ฝากดิวราคากับโรงแรมด้วยนะ รายละเอียดที่ส่งให้ในแชทเมื่อวานอ่ะ"

"ได้ค่ะคุณโรส เจอกันค่ะ"

โรสพยักหน้าก่อนจะเดินไปขึ้นรถแยก เธอเรียกแกรบมารับเพราะต้องตรงไปหาเพื่อนที่ร้านชุดแต่งงาน ส่วนคนอื่นๆก็ขึ้นรถบริษัทกลับไปก่อน

ตู้ดดดดด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เบอร์ปลายสายที่เห็นแล้วต้องถอยหายใจออกมาดังๆ จองล้างจองผลาญไม่เลิกจริงๆให้ตายสิเขาควรจะยอมแพ้แล้วไปไกลๆไม่ใช่เหรอ...

"ว่าไงโทรมาทำไม"

(ทำไมเย็นชาจังเลยแม่เสือสาว)

เขาเอ่ยหยอกแกล้งหญิงสาว ไม่อยากทะเลาะเลยสักนิดแต่เธอต้องการแบบนั้นเองนี่ช่วยไม่ได้

"ยุ่ง! ฉันไม่ไปหาหรอกนะไม่ต้องโทรมาบังคับกันล่ะ"

(ไม่ต้องมาเพราะคืนนี้จะไปกินถึงที่เอง อาบน้ำแต่งตัวสวยๆรอนะ)

เสียงปลายสายยิ้มมุมปากออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่รู้ว่าเขาไปติดใจอะไรในผู้หญิงคนนี้นักหนาก็ไม่รู้ ลีลาก็ใช่จะได้เรื่อง แต่ยิ่งเธอฟึดฟัดโมโหใส่เขาเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้เลือดในร่างกายของเขาไหล่พล่าน เหมือนโรคจิตใช่มั้ยล่ะ แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าเขารักเธอถึงได้ต้องการมากขนาดนี้

"ฝันไปเถอะยะ! ผัวก็ไม่ใช่อย่ามาบังคับกันให้มากนัก ถ้าอยากได้จะไปหาเองเข้าใจป่ะ"

(เดี๋ยวๆ คุณมีสิทธิ์ต่อรองผมเหรอโรส ถ้าวันนี้ผมไม่ได้เจอคุณ รับรองว่าคุณได้โดนจนคลานลงเตียงแน่นอน คราวที่แล้วไม่จำสินะ)

เขาเอ่ยแกมขู่หญิงสาว อยากรับผิดชอบให้ตายสุดท้ายก็วนมาแบบเดิม ไม่รู้ว่าที่เธอเป็นแบบนี้เพราะโรสได้ยินในสิ่งที่คุณแม่ของเขาพูดรึเปล่า มันเป็นเรื่องที่คาใจและต้องได้รับการปรับความเข้าใจกันโดยด่วน

"นี่! เข้าใจมั้ยว่าฉันมาทำงานที่กรุงเทพ จะมาหายังไงไม่ทราบ กลับไปค่อยคุยกันแค่นี้แหละ"

โรสกำลังจะกดวางสายชายหนุ่มนิ่วหน้าก่อนจะเอ่ยถามทันที

(อยู่กรุงเทพเหรอ... ไปทำงานที่ไหนแล้วทำกับใคร ผู้ชายหรือผู้หญิง แล้วไปกับใครบ้าง แล้วพักที่ไหน กี่วันจะกลับมา)

โรสฟังประโยคคำถามของเขาก็อึ้งออกมาทันที นี่ตกลงเป็นคู่ขาหรือผัวยะ! ถามซะ....

"ยุ่งน่า จะไปกับใครคุยกับใครแล้วเกี่ยวอะไรไม่ทราบ เป็นแค่คู่ขาไม่ใช่ผัวจ๊ะ แค่นี้แหละ บั๊ยยย"

โรสกดวางสายก่อนจะยิ้มมุมปากออกมาอย่างสะใจ เธอจะอยู่กรุงเทพนานนานไปเลย ดูสิว่าเขาจะทำยังไง ชิ

ทางด้านของจากัวร์หลังจากที่ถูกวางใส่ก็ปาโทรศัพท์ทิ้งอย่างหัวเสีย

"จะเอาแบบนี้ใช่มั้ยโรส ได้!! เจอกัน!!"

เขาเก็บของแล้วเดินออกจากห้องทำงานทันที ไม่ลืมที่จะสั่งให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินไปกรุงเทพให้ด้วย

"หอบลูกหนีผัวแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ หึ!"

 

 

<~~~~~~~~~~>>>>

 

ตามไปเลยคุมพ่ออออ อิอิ

การบรรยายสปอยของไรท์ในเรื่องอื่นอาจจะเพี้ยนไปบ้าง แต่คือพยายามให้มันอยู่ในช่วงเวลาเดียวกันให้มากที่สุด เพื่อคนอ่านจิไม่งง อิอิ

นอนๆๆ มาหลายตอนละ555

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว