facebook-icon

ฝากกดติดตามเพจ fortune _28 ด้วยงับ อิอิ

ชื่อตอน : Chapter 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2564 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 13
แบบอักษร

 

เวลาผ่านไป...

ทั้งสองคนใช้ชีวิตกันอย่างปกติ ตื่นเช้ามาจากัวร์รับหน้าที่ไปส่งโรสที่ทำงานทุกวัน และวันนี้เขาตั้งใจว่าจะพาโรสไปเจอที่บ้าน แล้วจะแวะไปคุยเรื่องแต่งงานกับคุณพ่อคุณแม่ด้วย พักหลังมานี้เขาไม่เข้าบ้านเลยจนผู้เป็นแม่เริ่มสงสัย เขาว่าจะถือโอกาสพาไปทำความรู้จักกันเธอจะได้ไม่กังวลว่าเขาจะทอดทิ้งเธอ

"เย็นนี้ผมมารับเร็วหน่อยนะ อาจจะมาตั้งแต่เที่ยงจะมาทานข้าวด้วย แล้วตอนเย็นผมจะพาไปที่บ้าน"

"ไปทำไมคะ"

โรสมีสีหน้าที่ลำบากใจเป็นอย่างมาก ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอแต่ไม่รู้ไปแล้วจะต้องเจออะไรบ้าง ยิ่งมาท้องทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย พวกผู้ใหญ่เขาจะมองเธอว่าเป็นผู้หญิงประเภทไหน

"เราสองคนกำลังจะมีลูกด้วยกันนะโรส คุณเป็นผู้หญิงมีแต่เสียหายยังไงก็ต้องแต่งงานกัน ไม่ดื้อสิไปนะครับ"

"ก็ได้ค่ะ"

หญิงสาวพยักหน้าอย่างยอมจำนนและไม่อยากจะทะเลาะกับเขาอีก ลองไปดูก็ไม่เสียหายอะไรหรอก เธอไม่ได้ต้องง้อครอบครัวของเขาซะหน่อย ทีเงินมากพอจะเลี้ยงลูกได้สบายมาก ถ้าจะไม่รักไม่ชอบก็ขอแค่ต่างคนต่างอยู่อย่ามายุ่งเกี่ยวกันก็พอ

"งั้นกลางวันผมมาหานะ รีบเข้าไปได้แล้วอากาศมันเริ่มร้อนแล้ว ดูแลตัวเองนะ"

"ค่ะ โรสไปก่อนนะคะ"

จากัวร์ดึงหญิงสาวมาใกล้ก่อนจะจุ๊บแก้มซ้ายหนึ่งทีแล้วส่งกระเป๋าถือให้เธอ โรสยิ้มออกมาบางๆก่อนจะเดินเข้าไปในบริษัท ส่วนชายหนุ่มหลังจากที่หญิงสาวลับสายตาแล้วก็เดินกลับเข้าไปในรถแล้วขับไปทำงานต่อที่รีสอร์ต

ตอนนี้โรสกำลังนั่งมองจอมอนิเตอร์อยู่สตูดิโอของตัวเอง ใจนึกไปถึงเรื่องที่คุยกับชายหนุ่มก่อนหน้านี้ เธอจะทำตัวยังไงเมื่อต้องไปเจอครอบครัวของเขา เกิดมาก็ไม่เคยไปเจอว่าที่พ่อผัวแม่ผัวสักครั้งในชีวิต ยิ่งเธอเป็นคนที่เข้าหาผู้ใหญ่ไม่ค่อยเป็นด้วย

"เห้ออออ"

จีน่าหันไปมองหน้าเจ้านายที่นั่งถอนหายใจอยู่หลานครั้ง ไม่ได้มีสมาธิในการดูหน้าจอเลย

"จีน่าว่าเจ้านายไปพักผ่อนก่อนดีมั้ยคะ เดี๋ยวทางนี้ให้ดิวจัดการเองไม่มีอะไรหรอก"

"กี่โมงแล้วคะ"

"เกือบเที่ยงแล้วค่ะ ไปหาอะไรทานกันดีมั้ยคะ"

"คุณจากัวร์เขาจะมาทานอาหารกลางวันด้วยนะคะ โรสไปรอเขาที่ห้องดีกว่ายังไงทางนี้ฝากช่วยกันดูด้วยนะ"

"ได้ค่ะ"

เธอยิ้มให้ทีมงานทุกคนก่อนจะเดินออกไปจากสตูดิโอแล้วเดินกลับห้อง ในระหว่างทางก็เจอชายหนุ่มกำลังเดินไปยังห้องของเธอ

"คุณจากัวร์คะโรสอยู่นี่"

เขาหยุดชะงักก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยิ้มกว้างเดินตามมา

"อ่าว คุณไปไหนมาครับ"

"อยู่ในสตูค่ะ คุณเพิ่งมาถึงเหรอ"

"ครับ ไปข้างนอกกันมั้ยไปหาอะไรทานกันแล้วเดินเล่นที่ห้าง จากนั้นค่อยกลับบ้านกัน"

"ได้ค่ะ งั้นโรสไปเอากระเป๋าก่อนนะคะ"

โรสยิ้มรับก่อนจะเดอนเข้าไปในห้องไปหยิบกระเป๋าติดมือมาจากนั้นทั้งสองคนก็เดินควงแขนกันไปที่รถเพื่อเดินทางไปยังห้างสรรพสินค้า จากนั้นทั้งสองคนก็ทานข้าว เดินช็อปปิ้งกัน โรสไม่ลืมที่จะซื้อขนมและของฝากไปให้ครอบครัวของเขาด้วย อย่างน้อยเป็นการแสดงความมีน้ำใจของเด็กคนหนึ่ง

"คุณแม่ของคุณทานเค้กมั้ยคะ"

"ชอบทานเค้กส้มครับ แบบนั้นเลย"

"อ่อ งั้นโรสซื้อไปนะคะ"

"ตามใจคุณสิ อ่อ นี่บัตรเครดิตจำกัดวงเงินสองหมื่นบาทต่อวัน ผมเอาไว้ให้คุณใช้นะอยากได้อะไรไปไหนใช้ซื้อเลย"

โรสดันมือของเขากลับ เธอไม่ได้อยากมีชื่อว่าเกาะผู้ชายกินหรือที่ท้องเพราะจะจับเขา เรื่องเงินมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอ เชาไม่มีความจำเป็นต้องมารับผิดชอบทุกอย่างในชีวิตของเธอก็ได้ ทุกวันนี้ค่ากินค่าน้ำมันรถที่ต้องไปรับไปส่งก็มากพอแล้ว

"ไม่เอาค่ะ แค่นี้คุณก็ให้โรสมากแล้ว"

"เก็บไว้เถอะ ผมต้องรับผิดชอบชีวิตคุณกับลูกนะ อย่าทำให้ผมลำบากใจสิ ผมรู้ว่าคุณมีเงินคุณดูแลตัวเองได้ แต่บางครั้งผมอยากให้คุณอ่อนแอบ้าง ให้ผมได้แสดงความเป็นผู้ชายบ้างเถอะ"

หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้จะเถียงยังไง เธอตัดสินใจรับบัตรของเขามาก่อนจะหยิบเงินสดไปจ่ายค่าเค้ก

"เอาเป็นว่าโรสจะรับไว้นะคะ นี่ค่าเค้กค่ะ"

"ไม่ใช้บัตรจ่ายไปล่ะ"

"โรสไปเยี่ยมครอบครัวคุณนะ จะให้คุณจ่ายทุกอย่างเองอีกมันดูแปลกๆนะ"

หญิงสาวยิ้มออกมาขำๆ เขาก็เลยไม่รู้จะว่าอะไรเธอต่อก็เลยยอมให้เธอจัดการทุกอย่างเอง

"งั้นเราไปกันเลยนะ"

"ค่ะ โรสพร้อมแล้วค่ะ"

ทั้งสองคนเดินกลับไปที่รถจากนั้นก็พากันไปยังบ้านของชายหนุ่ม ซึ่งเขาได้โทรศัพท์มาบอกคุณแม่ล่วงหน้าไว้แล้วว่าจะพาหญิงสาวไปเจอ ท่านก็ไม่ว่าอะไรแถมจะลงมือทำอาหารเย็นด้วยตัวเองอีกแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย

เมื่อมาถึงที่บ้านของจากัวร์ โรสมองสำรวจซ้ายขวา ใหญ่โตสมฐานะเจ้าของรีสอร์ตหลายสาขา ส่วนเธอจริงๆก็มีบ้านแต่ว่าอยู่ที่กรุงเทพเป็นบ้านของครอบครัว แต่ไม่มีใครอยู่หรอกมีแต่คนดูแลเท่านั้น

"บ้านคุณสวยจัง"

"อยากมาอยู่มั้ยล่ะ"

เขาเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน โรสรีบส่ายหน้าทันทีเพราะชีวิตของเธอเป็นคนที่ไม่ได้เป็นแม่บ้านแม่เรือน ที่จะต้องตื่นเช้ามาทำกับข้าว ทำงานบ้านสารพัด แค่ทำงานที่บริษัทก็เหนื่อยจะแย่เลยไม่อยากอยู่กับคนมากกลัวว่าคนอื่นจะรับนิสัยแบบนี้ของเธอไม่ได้

"ไม่ดีกว่าค่ะ โรสอยู่คอนโดเดินทางสะดวกกว่าเยอะเลย นี่ก็ไม่แปลกใจว่าทำไมคุณถึงชอบนอนที่รีสอร์ตคงเพราะบ้านอยู่ไกลนี่เอง"

"ก็ประมาณนั้นครับ เข้าไปกันเถอะ ป้าครับช่วยหิ้วของหลังรถเข้าไปข้างในหน่อย"

"ได้ค่ะคุณจากัวร์"

เขากุมมือหญิงสาวเดินเข้าไปข้างใน ภายในห้องรับแขกมีทั้งคุณพ่อและคุณแม่ของเขานั่งอยู่ในนั้น จากัวร์เดินเข้ามาพร้อมกับทักทายเสียงใส โรสปล่อยมือจากเขาก่อนจะยกมือไหว้ท่านทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มกว้าง

"สวัสดีค่ะ หนูชื่อโรสค่ะ"

ผู้ใหญ่ทั้งสองคนรับไหว้ ผู้เป็นแม่มองสำรวจหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้าตาสวย การแต่งกายก็ดี มารยาทก็ไม่ได้ย่ำแย่อะไร ส่วนผู้เป็นพ่อมองคนรักของลูกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู น่ารักนะเนี้ยเด็กนี้ดูท่าทางลูกชายเขาจะเกรงใจด้วย

"สวัสดีจ๊ะหนูโรส"

"สวัสดีจ๊ะ มากันเหนื่อยๆดื่มน้ำดื่มท่ากันก่อนดีกว่า ป้าพรไปเอาน้ำเย็นมาให้คุณหนูกับหนูโรสหน่อย"

แม่บ้านรับคำก่อนจะเดินไปทำตามคำสั่งของเจ้านาย ส่วนโรสเธอไม่รู้จะพูดอะไรเพราะเรื่องที่พงกเขาคุยกันก็เป็นเรื่องรีสอร์ตซะส่วนใหญ่ เธอไม่ค่อยรู้การทำงานของเขาเท่าไหร่เพราะไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายแม้แต่น้อย

"แล้วนี่หนูโรสไปช่วยงานที่รีสอร์ตด้วยเหรอ"

ผู้เป็นแม่เอ่ยถาม คงอยากจะสัมภาษณ์เกี่ยวกับการทำงาน การศึกษาล่ะมั่ง

"โรสไม่ค่อยมีความรู้เรื่องงานรีสอร์ตเท่าไหร่คะ ชอบทำออแกไนซ์มากกว่า"

"แล้วแบบนี้ถ้าไม่มีใครจ้างจะมีรายได้เหรอ"

โรสอึกๆอักไม่รู้จะตอบยังไง คือพื้นฐานที่บ้านเธอรวยอยู่แล้ว และเธอก็มีหุ้นส่วนหลายที่อยู่เฉยๆก็มีรายได้ แต่ว่าที่มาเปิดบริษัทออแกไนซ์เพราะเรียนมาและชอบโดยส่วนตัว พอทำไปทำมาดั้นเป็นที่รู้จักงานเลยเยอะมาก

"ก็พอมีคนจ้างบ้างค่ะ คือประมาณว่าพออยู่ได้ แหะๆ"

โรสไม่รู้จะตอบยังไง ยิ่งอยู่ยิ่งอึดอัด ถ้าไม่ใช่ลูกค้าเธอค่อนข้างจะเข้าหาคนยาก โดยเฉพาะพ่อแม่ของผู้ชายมันรู้สึกเกรงแปลกๆ

"งั้นเหรอ..."

"เอาน่าคุณ หนูโรสอยากทานข้าวหรือยัง วันนี้แม่เขาทำอาหารเยอะแยะเลยนะ"

"ก็นิดหนึ่งค่ะ"

โรสยิ้มออกมาเมื่อคุณพ่อเอ่ยถาม ท่านดูใจดีและน่าคุยด้วยที่สุดแล้วต่างจากคุณแม่ที่หน้านิ่งจนเธอกลัวไปหมด

"งั้นไปทานข้าวกันมั้ย"

จากัวร์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เขารู้ดีว่าเธอจะอยากทานข้าวบ่อยเพราะท้องอยู่ อยากทานนั้นนี่ตลอดเวลา ถึงจะทานมาได้ไม่นานเขาเชื่อว่าเธอจะต้องอยากทานอีก

"คือ.. โรสอยากจะไปเข้าห้องน้ำแปปหนึ่งนะคะ"

"ได้สิ ผมไปส่งดีกว่า"

"ไม่เป็นอะไรค่ะ คุณนั่งคุยกับคุณพ่อคุณแม่เถอะ เดี๋ยวโรสไปเองค่ะ ขอตัวสักครู่นะคะ"

"จ๊ะ ออกไปเลี้ยวขวานะห้องน้ำอยู่ทางซ้าย"

คุณแม่บอกทางหญิงสาว โรสยกมือกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินออกไปทันที เมื่อออกมาก็รู้สึกหายใจโล่งขึ้นมาบ้าง เธอไม่ใช่คนที่จะเป็นแบบนี้เลยนะออกจะมั่นใจในตัวเองสูงมากด้วยซ้ำ

"จะไหวมั้ยเนี้ย เห้อออ"

ลับหลังหญิงสาว ผู้เป็นแม่หันมามองลูกชายตัวดี หลังจากเกิดเรื่องครั้งก่อนก็ไม่เห็นว่าลูกชายจะพาผู้หญิงมาที่บ้านอีก

"คนนี้ก็น่ารักดีนะ จะคบกันก็ดูนานๆก่อน ถ้ารักกันจริงแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร"

"เราสองคนคบกันมานานแล้วครับ ผมแค่ไม่มีโอกาสพามาที่นี่เท่านั้น แต่ตอนนี้ที่ผมมาเพราะอยากจะคุยกับพ่อและแม่ เรื่องแต่งงานของเราสองคน คือมันเป็นเรื่องเร่งด่วน แต่โรสกำลังท้องอยู่ผมไม่อยากให้ครอบครัวของเธอว่าเอาได้"

"อะ..อะไรนะ!! ทะ..ท้องแล้วเหรอ ทำไมถึงไม่รู้จักระวังเลย แล้วแกมั่นใจได้ยังไงว่าเป็นลูกของตัวเอง ถ้าแต่งงานแม่ไม่ได้ว่าถ้าแกพิสูจน์ได้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของแกจริงๆ"

"คุณ!!"

"แม่ครับ ผมมั่นใจว่าลูกในท้องของโรสเป็นลูกผม อย่าทำแบบนี้เลยนะครับครั้งนี้ผมขอร้อง"

ผู้เป็นแม่สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เธอต้องได้รับการยืนยันว่าเป็นหลานของตระกูลจริงๆก่อน ถึงจะยอมรับและให้ทั้งสองคนแต่งงานกัน เธอไม่ได้รังเกียจแม่หนูคนนั้น แต่อดีตมันเกิดและมันต้องป้องกันไว้ก่อน เธอรักลูกถึงได้ตัดสินใจแบบนี้

"แกต้องตรวจDNA ถ้าผลออกมาว่าเป็นลูกแท้ๆ แม่จะเป็นคนจัดงานแต่งงานและไปขอหนูโรสแต่งงานให้เอง"

 

 

<~~~~~~~~~~>>>>

 

อดีตเค้ามีอะไรกันเหรอคะซิสสสส

บอกแล้วว่าเพิ่งเริ่มจ้นนนนน อิอิ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว