ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนนิยายค่ะ ***ติดตามนักเขียนได้ทาง **เพจ : วิธารา Doublevee

ชื่อตอน : 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 491

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8
แบบอักษร

ภูวิศค่อยๆลืมตาช้าๆเพื่อปรับสภาพแสงเขาหันไปมองรอบๆห้อง อีกครั้งทว่าภาพที่เห็นกลับไม่เป็นเช่นเคย 

“เห็นอะไรไหมภู” 

“มัน...มันมืดหมดเลยครับผมไม่เห็นอะไรเลย” 

“มันมืดสนิทหรือว่าแค่มัวๆมองภาพไม่ชัด?”คนถูกถามนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเลือกคำตอบที่ตรงข้ามกับความเป็นจริง 

“มืดสนิทเลยครับ”ความจริงแล้วเขาพอจะมองเห็นภาพลางๆอยู่บ้าง สายตาคมแอบลอบมองวงหน้าสวยของภรรยาสาวเป็นครั้งคราวแม้จะมองภาพได้ไม่ชัดมากนัก สุดท้ายแล้วนิรชาคือคนที่เขาอยากเห็นมากที่สุดอยู่ดี  

“เห็นมือลุงไหมว่ามีกี่นิ้ว” ภูวิศทำทีเป็นกวาดตามองรอบๆห้องอีกครั้ง วศินทำการตรวจลานสายตาและตรวจตาของ 

ภูวิศให้ละเอียดอีกครั้ง  

“ไม่เห็นเลยครับ” 

“อืม...ถ้าภูบอกว่าไม่เห็นอะไรเลย ตอนนี้ลุงคิดว่าภูอาจจะกำลังสูญเสียการมองเห็นอย่างถาวร" 

“อะไรนะคะ!”นิรชากุมมือแกร่งของสามีไว้แน่น  

“ลุงขอคุยกับเจ้าภูเป็นการส่วนตัวหน่อยนะ”นายแพทย์วศินหันไปมองหน้าเศร้าๆของหลานสะใภ้ดวงตาคู่สวยเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย 

นิรชาปล่อยให้วศินคุยกับภูวิศส่วนเธอออกมานั่งรอที่หน้าห้องตรวจด้วยใบหน้าเศร้าซึมเมื่อทราบผลการรักษาของภูวิศ 

‘ฉันจะทำยังไงกับคุณดี ถ้าเป็นแบบนี้ฉันจะกล้าทิ้งคุณไปได้ยังไง’ มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอเสียใจที่ผลการรักษาไม่เป็นดั่งใจคิดและที่สำคัญเธอไม่อยากให้ภูวิศตาบอดแม้ไม่ได้รักแต่ก็ไม่อยากเห็นเขาทุกข์กายทุกข์ใจ 

  

 “แน่ใจนะว่ามองไม่เห็นอะไรจริงๆ เพราะลุงจะวินิจฉัยตามอาการที่ภูบอก”นายแพทย์หนุ่มส่องไฟเข้าที่ดวงตาอีกครั้ง  

ภูวิศกระพริบตาปริบๆเมื่อแสงไฟกระทบเข้าดวงตาแต่ละข้าง 

“เอ่อ...มืดไปหมดครับ”คนมากประสบการณ์ด้านการรักษาแค่นยิ้ม แต่ก็ไม่ได้แย้งคนป่วยเขาเชื่อว่าทุกอย่างที่หลานทำล้วนมีทั้งเหตุและผล 

อาการทางกายโดยรวมของภูวิศดีขึ้นจนแทบเป็นปกติ เพียงแต่ว่าชายหนุ่มไม่สามารถมองเห็นได้เท่านั้น นายแพทย์วศินอนุญาตให้เขากลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ โดยนัดตรวจติดตามอาการเป็นระยะ 

“หมดทุกข์หมดโศกซักทีนะหลานปู่”องอาจเดินทางมารับหลานชายกลับบ้านด้วยตัวเอง เขารู้ผลการรักษาจากวศินมาก่อนแล้วเพราะพูดคุยและปรึกษาเรื่องอาการของภูวิศตลอดการรักษา 

“ปู่จะจ้างพยาบาลพิเศษมาดูแลแกเอง อย่าคิดมากนะแกต้องหายปู่กับวศินจะหาหมอที่เก่งที่สุดมารักษาแก” 

“ผมดูแลตัวเองได้ครับคุณปู่ไม่ต้องลำบากหรอกอีกอย่างผมคุยกับลุงหมอแล้วครับผมจะไม่ฝืนปล่อยให้เป็นแบบนี้แหละ” 

“แกจะยอมแพ้ไม่ได้นะภู” 

“ตามนี้แหละครับ นิ้งผมอยากพักแล้วพาผมขึ้นรถกลับบ้านที”ภูวิศตัดบทเรียกหานิรชาให้มาช่วยพาเดินไปยังรถ 

นิรชาพยุงสามีหนุ่มเดินเข้าบ้าน ภูวิศดูมีสีหน้าสดชื่นขึ้นเมื่อรับรู้ว่ามาถึงบ้าน 

“ถึงแล้วนะคะ เดี๋ยวนิ้งจะพาคุณไปพักที่ห้องนะ”เขาพยักหน้ารับมือหนาขยับแว่นกันแดดสีดำให้เข้ากับกรอบหน้าและเดินตามหญิงสาวช้าๆ นิรชาจับแขนแกร่งแน่นและพาเข้าก้าวขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง 

ภูวิศนั่งลงบนเตียงนุ่มเขามองไปรอบๆห้องอีกครั้ง สายตาที่เคยเลือนรางเริ่มฉายชัดขึ้นมาทีละนิด  

“คุณจะทำยังไงต่อไป?”นิรชามองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ถาม 

“คุณหมายความว่าไง?” 

“ก็ในเมื่อผมตาบอดแบบนี้แล้วคุณยังจะอยู่กับผมอีกเหรอ?”ภูวิศเอ่ยถามขึ้นเมื่ออยู่กันสองต่อกับนิรชา เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าคำตอบที่ได้รับจะเป็นเช่นไร ในเมื่อตอนนี้ทุกคนก็ต่างรับรู้ว่าเขากลายเป็นคนตาบอดไปแล้ว 

“คุณจะสื่ออะไรนิ้งไม่เข้าใจ”นิรชาเพ่งมองคนบนเตียงอีกครั้ง  

“ผมพร้อมหย่าให้ คุณไม่ควรเอาทั้งชีวิตมาทิ้งไว้กับคนพิการอย่างผม ผมไม่โกรธด้วยถ้าคุณจะไป”เป็นเขาที่ทำหน้าหม่นไปกับน้ำเสียง  

“คุณภู!” 

“ผมไม่อยากปิดโอกาสคุณ” 

ภูวิศดีหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อเพราะเขาไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆจนกว่าจะได้รับบทเรียนที่สาสม 

“คุณจะให้นิ้งทิ้งคุณ ปล่อยให้คุณเผชิญความทุกข์คนเดียวอย่างนั้นเหรอ นิ้งทำไม่ได้หรอก”ใบหน้าคมกระตุกยิ้มเหยียดกับสิ่งที่ได้ยิน  

“คิดดีๆนิ้ง” 

“นิ้งคิดดีแล้ว เราอย่าพูดเรื่องนี้กันดีกว่ายังไงนิ้งก็จะอยู่ดูแลคุณ นั่งรอตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวนิ้งจะไปเตรียมน้ำให้คุณอาบ” 

“ผมให้โอกาสคุณแล้วนะ เพราะต่อจากนี้มันจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป”ภูวิศพูดพร้อมกับจ้องมองแผ่นหลังภรรยาสาวผ่านแว่นตาสีดำด้วยนัยน์ตาอ่านยาก 

นริชาเม้มมากแน่นพลางมองคนตัวโตด้วยความลังเลใจ แต่เธอเลือกที่จะเชื่อความรู้สึกของตัวเองเธออยากดูแลเขาอย่างน้อยๆก็จนกว่าชายหนุ่มพอจะช่วยเหลือตัวเองได้ก็ยังดี 

 

 

 

******************* 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ^^ 

ความคิดเห็น