email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น : หลงเมีย เมียเด็ก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2564 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

 

ตอนที่ 23 

 

หลังจากที่พี่ราชามาส่งฉันที่มหาลัยฉันก็เดินขึ้นห้องเรียนไปอย่างหมดแรง อุตส่าห์บอกพี่ราชาแล้วว่าวันนี้มีเรียนก็ยังจะจัดหนักจนแทบไม่ได้นอน ไปอดอยากมาจากไหนเนี่ย ทำก็ทำแทบทุกวันพี่ราชานี้ก็ขยันเนอะว่าเมื่อไรทำเมื่อนั้น  

"ทำไมหน้ามึงโทรมแบบนั้น ไม่ได้นอนหรอ" จิวถามเมื่อเห็นฉันเดินเข้าห้องมาอย่างอิดโรย 

"อือ" ฉันนั่งลงที่นั่งประจำของฉันและฟุบหน้าลงกับโต๊ะ 

"กูว่าเมื่อคืนพี่ราชาจัดหนักแน่เลย" เกลพูด 

"ไม่จริงหรอก ผู้ชายแค่2น้ำก็หมอบแล้ว" น้ำตาลพูด "แต่ถ้าอึดก็ว่าไปอย่าง" น้ำตาลพูด 

"ว่าไงโดนไปกี่น้ำ" เกลถาม 

"..." ฉันไม่พูดแต่โชว์ขึ้นมา5นิ้ว "อึดด้วย" เมื่อเพื่อนๆฉันรู้ก็ต่างตกใจ 

"ตอนแรกกูอิจฉาที่มึงมีแฟนอย่างพี่ราชา ตอนนี้กูดีใจล่ะที่กูคบกับพี่ท๊อป" เกลพูด 

"กูด้วย" ตามด้วยน้ำตาลกับจิว 

ฮืออออออ ง่วงนอน 

เมื่อคืนหลังจากทำในห้องออกกำลังกายเสร็จก็ต่อในห้องน้ำอีก2น้ำและตามด้วยห้องนอน วันนี้ก็ต้องซักผ้าปูอีก ฮือออออ วันนี้ก็เป็นเหมือนทุกวัน เรียน พักเที่ยงกินข้าว และเรียน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือในอีก2เดือนจะมีงานกีฬามหาลัย เป็นช่วงที่รุ่นพี่จะต้องหานักกีฬา วันนี้ช่วงพักเที่ยงระเบียบจึงขอพบปี1เรื่องงานกีฬามหาลัย ฉันที่เป็นเฮดกีฬาวอลเล่ย์บอลจึงต้องมาด้วย ถึงจะไม่อยากมาก็เถอะ  

"สวัสดีค่ะ พี่เป็นตัวแทนของกีฬาวอลเล่ย์บอลนะ พี่ต้องการผู้หญิง4คนผู้ชายเท่าไรก็ได้เพราะคณะเราผู้ชายก็มีน้อยเนอะ ฮ่าๆๆๆ ถ้าใครสนใจก็มาลงชื่อนะ ถ้าลงชื่อแล้วในวันพรุ่งนี้เวลา16.30น.จะมีการคัดตัวนักกีฬานะคะ ขอให้น้องๆเอาชุดมาเปลี่ยนด้วยนะและพรุ่งนี้มากันอย่างพร้อมเพียงใต้ตึกคณะเรานะ พี่จะได้พาไปที่สนาม ใบลงชื่อไปลงกับหัวหน้าห้องเรานะและพี่เดี๋ยวจะมาเอาตอนหลังเลิกเรียนนะคะ"  

หลังจากตัวแทนแต่ละกีฬาพบเสร็จฉันก็ลงไปหาเพื่อนที่โรงอาหารทันที เมื่อมาถึงโรงอาหารฉันก็เดินมาที่โต๊ะที่เพื่อนของฉันนั่งอยู่และตักข้าวกินทันที โชคดีที่ฝากเพื่อนซื้อไว้ ไม่งั้นกว่าจะได้กินต้องหมดเวลาก่อนแน่เลย ปี2นัดพบน้องตอน12.30น.เพื่อให้รุ่นน้องกินข้าวกันก่อนหรือจะซื้อขึ้นมากินที่ห้องก็ได้ แต่ที่ฉันพึ่งได้กินเพราะคุยรายละเอียดกับเพื่อนฉันที่เป็นนักกีฬาวอลเล่ย์เหมือนกันเกี่ยวกับสถานที่คัดตัวและสนามที่ไว้ใช้ซ้อม หลังจากกินข้าวเสร็จก็ขึ้นห้องไปเรียนต่อจนถึงเวลาเลิกเรียน ฉันเดินไปที่ห้องปี2เพื่อมาเอาใบลงชื่อ 

"พี่บีมครับ สวัสดีครับ" หัวหน้าห้องปี1ยกมือไหว้ฉัน ฉันรับไหว้รุ่นน้อง 

"พี่มาเอาใบลงชื่อกีฬาวอลเล่ย์นะ" 

"อ่อ นี้ครับพี่บีม" หัวหน้าห้องปี1ส่งใบให้ฉัน 

"ขอบใจจ๊ะ" ฉันรับมาและกำลังจะเดินออกไป 

"เอ่อ...พี่บีมครับ" หัวหน้าห้องปี1เรียกฉันไว้ ฉันหันไปมองอย่างสงสัย "คือเรื่องย้ายหอพักสามารถย้ายได้ตอนเทอมไหนหรอครับ คือเพื่อนๆแต่ละคนได้ยินมาไม่เหมือนกันเลยอยากถามพี่บีมนะครับ" 

"อ่อ ย้ายได้ตอนช่วงเทอม3จ๊ะ" 

"อ่อ ครับ ขอบคุณครับพี่บีม" 

ฉันรับไหว้อีกครั้งและเดินลงมาจากตึก ปกติขณะพยาบาลจะมาหอในเป็นของตัวเองให้นักศึกษาอยู่จนกว่าจะเรียนจบปี4 แต่เพราะที่มหาลัยของฉันไม่มีหอที่จะให้นักศึกษาพยาบาลอยู่ อาจารย์จึงต้องหาหอข้างนอกเพื่อที่จะให้นักศึกษาพยาบาลอยู่แต่เพราะมีจำนวนห้องจำกัดมีไม่พอที่จะให้ทุกชั้นปีอยู่จึงบังคับให้แค่เด็กปี1อยู่หอในตามระเบียบของคณะ แต่พอขึ้นปี2จะย้ายออกก็ได้หรืออยู่หอในต่อก็ได้แต่ต้องมีเมท จะอยู่คนเดียวไม่ได้เพราะห้องจะไม่พอกับรุ่นน้อง 

"วันนี้มาช้าจัง" พี่ราชาพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันเข้าไปในรถ เมื่อฉันปิดประตูพี่ราชาก็ขับรถออกไปทันที 

"มีอะไรนิดหน่อยนะ เออพี่ราชา พรุ่งนี้ไม่ได้มารับบีมนะ" ฉันพูดพลางดูชื่อรุ่นน้อง ปีนี้คนมาสมัครเยอะแหะ ผู้ชายที่มาสมัครมี3คน ก็ยังถือมาดี 

"ทำไมหรอ" พี่ราชาถามขึ้น 

"พรุ่งนี้บีมต้องไปคัดตัวนักกีฬาวอลเล่ย์อ่ะ กว่าจะเสร็จคงดึก" ฉันพูดขึ้น 

"พี่ไปดูได้ไหม" 

"พี่ว่างหรอ" ฉันหันไปถาม 

"ว่างมาก เพราะพี่เคลียงานเรื่องที่จะขยายสาขาเสร็จหมดแล้ว พรุ่งนี้แค่เข้าไปประชุมอีกนิดๆหน่อยๆก็ว่างยาวตั้งแต่เที่ยง" 

"โอเคค่ะ งั้นบีมฝากพี่เอาชุดกีฬามาให้หน่อยนะบีมขี้เกียจแบกมา" 

"ได้ครับ จะเอาชุดไหนก็เตรียมไว้เลยนะ" 

"รับทราบ" 

หลังจากมาถึงคอนโดฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและมาออกกำลังกายต่อโดยรอบนี้ฉันกระโดดเชือกด้วย เวลากระโดดตบลูกจะได้โดดได้ อิอิ หลังจากออกกำลังกายเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำและเข้าไปในห้องทำงานที่พี่ราชากำลังนั่งดูเอกสารอยู่ ห้องทำงานมี2โต๊ะ อีกโต๊ะ1ของพี่ราชา อีกโต๊ะของฉัน ฉันเปิดโน๊ตบุ๊คขึ้นมาพิมพ์ใบขออนุญาตใช้สนาม เนื่องจากที่มหาลัยของฉันมีสนามวอลเล่ย์แค่2สนามมันไม่พอกับการซ้อมเพราะคณะอื่นก็ต้องใช้ด้วยเลยต้องไปขอใช้สถานที่จากที่อื่นแทน 

เพื่อนฉันทำอีกที่ ส่วนฉันก็ทำอีกที่ โชคดีที่เพื่อนฉันขอใช้สนามในการคัดตัวนักกีฬาได้ก่อนคณะอื่นเลยได้พรุ่งนี้เลย ทางมหาลัยจะอนุญาตให้ทุกคณะใช้สนามในการคัดตัวได้วันละ2คณะ คนละสนาม เล่นได้ตั้งแต่16.30-21.00 น. พรุ่งนี้ถือซะว่าวอร์มก่อนไปซ้อมจริงอีกวันก็แล้วกัน พรุ่งนี้แขนเขียวแน่เลย  

"อืมมมมมม" ฉันทำหน้าเคร่งเครียด พิมพ์ไปแบบนี้ถูกไหมหว่า 

"มีอะไรให้พี่ช่วยไหมครับคนเก่ง" พี่ราชาเดินมาหาฉันพร้อมลากเก้าอี้มาด้วยและก้มหน้าลงมาหอมแก้มฉันทีหนึ่ง 

"พี่ช่วยบีมดูหน่อยสิว่าแบบนี้ใช้ได้ไหม พอดีจะขอใช้สนามวอลเล่ย์จากที่อื่นอ่ะ" ฉันหันจอให้พี่ราชาดู พี่ราชาไล่อ่านทีละบรรทัด 

"บรรทัดนี้พี่ว่าเปลี่ยนคำพูดจะดีกว่า เดี๋ยวพี่แก้ให้" พี่ราชาพูดจบก็พิมพ์แก้ให้ฉันโดยบอกตลอดว่าบรรทัดนี้ใช้ไม่ได้ เปลี่ยนเป็นแบบนี้จะดูดีกว่า จนในที่สุดก็เสร็จ 

ฉันส่งไฟล์ในไลน์กลุ่มวอลเล่ย์ให้รุ่นพี่ปี3ดูว่าใช้ได้ไหม ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อฝีมือพี่ราชานะแต่เพราะแต่ละคนไม่เหมือนกันและยังไงก็ต้องส่งไฟล์ให้พี่ปี3ดูอยู่แล้ว นั่งรอสักพักพี่ปี3ก็บอกว่าใช้ได้ พรุ่งนี้ไปขอได้เลย จนเพื่อนอีกคนที่ทำแบบเดียวกับฉันขอให้ฉันช่วยและฉันก็ให้พี่ราชาช่วยฉันอีกที อิอิ 

 

วันต่อมาพอถึงเวลาพักกลางวันฉันก็เอาใบขออนุญาตไปให้ท่านรองฝ่ายกิจกรรมของคณะเซ็นและเดินออกมาจากมหาลัยเพื่อไปยังโรงเรียนโรงเรียนหนึ่งกับเพื่อนเพื่อเอาใบขออนุญาตไปให้ผอ.โรงเรียน โชคดีที่ผอ.อยู่และว่างพอดีฉันจึงได้พบกับผอ.และผอ.ก็อนุญาตให้มาซ้อมได้เลยตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เมื่อปีที่แล้วพวกฉันก็มาซ้อมที่นี้และช่วยเขาจัดซุ้มกิจกรรมของโรงเรียนปีนี้เลยได้สนามง่าย 

หลังจากมาขอสนามเสร็จฉันกับเพื่อนอีกคนกลับเข้ามหาลัยเพื่อไปกินข้าว พอถึงเวลาเลิกเรียนฉันก็มานั่งรอรุ่นน้องใต้ตึก เมื่อรุ่นน้องมากันครบฉันก็พารุ่นน้องไปสนามทันทีและให้รุ่นน้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ระหว่างรอรุ่นน้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพี่ราชาก็ขับรถมาจอดข้างสนามพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าของฉัน 

"พี่บีมคะ พวกหนู..." รุ่นน้องต่างมองพี่ราชาและกริ๊ดกร๊าดกันอย่างออกนอกหน้า 

ลืมไปเลยว่าพี่ราชามันหล่อ 

"ถ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ไปวอร์มร่างกายและวิ่งรอบสนาม3รอบ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ใช่เพราะหึงนะแต่เพราะว่าฉันเป็นถึงเฮดกีฬาวอลเล่ย์ก็ต้องขรึมๆหน่อย ไม่งั้นรุ่นน้องก็ไม่มีระเบียบกันพอดี 

"หู้ยยยยย! ทำไมวันนี้เมียโหดจัง" พี่ราชาบีบแก้มฉันเล่นจนเพื่อนและรุ่นน้องต่างแซว 

"พี่ไปนั่งข้างสนามเลย เดี๋ยวบีมจะไปเปลี่ยนชุดแล้ว" ฉันพูดขึ้นอย่างเขินอาย เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เพื่อนๆและรุ่นน้องในคณะเห็นหน้าแฟนฉัน เพราะฉันไม่เคยถ่ายรูปพี่ราชาลงเฟสเลย ก็ฉันไม่ค่อยชอบเล่นเฟสและไม่ค่อยชอบถ่ายรูปอ่ะ 

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จฉันก็เอากระเป๋าเสื้อผ้าไปให้เขาและวอร์มร่างกายและไปวิ่งรอบสนาม เพื่อนของฉันที่วิ่งเสร็จก่อนแล้วก็พาน้องวอร์มต่อโดยใช้ลูกวอลเล่ย์ในการวอร์ม ระหว่างที่ฉันวิ่งอยู่ผู้หญิงจากอีกสนามก็เดินมาหาพี่ราชามาพูดคุยด้วยท่าทางเขินอาย 

เออ ตอนนี้กูหึงล่ะ 

"พี่ราชา! ไปซื้อน้ำให้บีมหน่อยสิ เอาขวดใหญ่นะ" ระหว่างที่วิ่งผ่านหน้าพี่ราชาฉันก็ขอให้เขาไปซื้อน้ำให้พร้อมส่งสายตาไปให้ผู้หญิงพวกนั้นอย่างอารมณ์เสีย 

"เดี๋ยวไปซื้อให้ครับ ขอโทษนะครับพอดีแฟนสั่งให้ผมไปซื้อน้ำ เพราะงั้นขอตัวก่อนนะครับ" พี่ราชาพูดจบก็เดินออกจากสนามไปซื้อน้ำมาให้ฉัน 

ชนะ! 

"กริ๊ดดดดดด พี่บาส" 

ระหว่างที่กำลังซ้อมเสิร์มลูกอยู่พี่บาสรุ่นพี่ที่จบไปเมื่อปีที่แล้วก็เดินมาที่สนามพร้อมพี่โจกับพี่เอกและพี่ปี3 ครีมเพื่อนฉันร้องออกมาด้วยความดีใจที่พี่ที่จบไปแล้วมาเยี่ยม 

"คุณแม่! หนูคิดถึงจังเลย" ฉันวิ่งไปกระโดกอดพี่บาสจนเจ้าตัวเกือบหงายหลังล้ม พี่ราชาที่เห็นฉันวิ่งไปกอดพี่บาสก็ขมวดคิ้วทันทีแต่หลังจากที่ได้ยินพี่บาสพูดก็ผ่อนคลายลง 

"โอ้ยยยย! อีบีมพี่เกือบหงายหลังเลย" พี่บาสตีแขนฉันเบาๆ 

"พี่เอกกกก พี่บาสตีแขนหนู" ฉันเดินไปอ้อนพี่เอก 

"วันนี้จัดบีมให้หนักไปเลยบาส" 

"จัดไป" พี่เอกกับพี่บาสแปะมือกัน  

พอจะขอให้พี่โจช่วยพี่โจก็ดันไปแปะมือกับพี่เอกพี่บาสอีก วันนี้กูตายแน่ ฮือออออ 

 

"บีม! โดด!" 

ปัง! 

ฉันกระโดดตบลูกตามจังหวะที่พี่บาสกับพี่เอกบอกจนเพื่อนฉันที่อยู่อีกฝั่งรับไม่ได้และเซถอยหลังไป เยี่ยม! 

"ตบสวยบีม!" พี่ราชาตะโกนพูดออกมาอย่างภูมิใจ ฉันหันไปยิ้มให้พี่ราชาอย่างดีใจ 

"ฮั่นแน่ ผู้ชายคนนั้นคือใครหรอคะลูกสาว" พี่บาสกอดอกถามฉัน 

"จะใครซะอีกล่ะบาส ก็แฟนลูกสาวเราไง ฮ่าๆๆๆๆ" พี่เอกแซวฉันและไปแปะมือกับพี่บาส ทีแบบนี้สามัคคีกับเชียวนะ 

"ซ้อมต่อเถอะพี่" ฉันพูดกับพี่เอกและพี่บาส 

"อุ้ย! เขินหรอจ๊ะ ฮ่าๆๆๆๆ" 

ยัง ยัง! ยังไม่หยุดอีก 

หลังจากนั้นก็ซ้อมเข้าทีมโดยให้เด็กปี1เป็นตัวเอกของวันนี้เพื่อที่ดูว่าจะเลือกใครเข้ามาในทีมดี เมื่อเลือกได้แล้วก็ลองให้เข้าทีมกับปี2ปี3 ฉันค่อยบอกและซัพพอร์ตรุ่นน้อง ค่อยตั้งรับและรุกจนเวลาล่วงเลยมาถึง3ทุ่ม ฉันประกาศคนที่จะเป็นนักกีฬาตัวจริงโดยรับผู้ชายทั้ง3คนและเลือกผู้หญิงมาอีก4คน เผื่อปีหน้าฉันไม่เล่นแล้วจะได้ให้รุ่นน้องสานต่อ 

"พรุ่งนี้ก็เจอกันเวลา16.30น.ใต้ตึกเหมือนเดิมนะคะ พรุ่งนี้เราจะไปซ้อมที่โรงเรียนTTแทนนะคะ แยกย้ายกันได้ค่ะ" ฉันปล่อยรุ่นน้องกลับโดยที่รุ่นน้องผู้หญิงต่างเข้ามาชมฉันเรื่องการเล่นวอลเล่ย์ 

"พี่บีมคะ หนูอยากเสิร์ฟลูกเก่งแบบพี่จัง หนูรับไม่ได้เลย" 

"หนูก็ด้วย อยากตบลูกได้เหมือนพี่บีมจัง" 

"หนูด้วยๆ" 

"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่สอนนะ" ฉันพูดจบรุ่นน้องก็ร้องดีใจกันออกมาและแยกย้ายกันกลับหอ  

ฉันเดินไปหาพี่ราชาที่ยืนถือกระเป๋าเสื้อผ้ารอฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

"เหนื่อยอ่า" ฉันเดินไปซบอกพี่ราชาอย่างหมดแรง เจ็บมือเจ็บแขนไปหมด 

"งั้นกลับคอนโดกัน" พี่ราชาจูงมือฉันเดินไปที่รถ  

เมื่อถึงคอนโดฉันก็เข้าไปอาบน้ำทันที อ๊าาาา สบายตัวจัง หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เข้าห้องเดินไปนั่งที่อขบเตียงและเป่าผมรอพี่ราชา ส่วนพี่ราชาก็เข้าไปอาบน้ำ ระหว่างที่นั่งเป่าผมอยู่ฉันก็เริ่มรู้สึกเคลิ้มบวกกับความเหนื่อยล้าทำให้ฉันผลอยหลับไป 

 

.............................................................................................................................................................. 

จบไปแล้วนะคะกับอีกตอน เฮียมีความไปเฝ้าน้องแถมยังชมน้องด้วย น่ารักอ่าาาาาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว