ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 เมืองบาบิโลน

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 เมืองบาบิโลน

คำค้น : magic song,เวทย์มนต์แห่งเสียงเพลง,yaoi,ต่างโลก,MMORPG

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 453

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2564 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 เมืองบาบิโลน
แบบอักษร

เพิลถูกเทพราใช้พลังวาปมาที่ประตูทางเข้าเมืองบาบิโลนพร้อมกับดีแลน ความใหญ่โตของอาณาจักรบาบิโลนทำให้พวกเพิลตาเบิกกว้างมุมปากสั่นระริก เขาเคยได้ยินมาว่าบาบิโลนนั้นคือสิ่งมหัศจรรย์ของโลกตอนนี้เขาเชื่อแล้วล่าว่ามันเป็นอย่างนั้น! 

 

"ที่นี่หรือเมืองบาบิโลน"เพิลถามออกมารอยๆมองทหารที่อยู่ตรงทางเข้าก็ฉุกคิด จริงด้วยสิ...ครั้งก่อนเทพีฟลอร่าให้พัดกับเรามา เหมือนกับว่ามันสามารถปกปิดพลังที่แท้จริงได้  

 

ร่างบางไม่รอช้าที่จะหยิบมันขึ้นมาจากระบบกระเป๋า เมื่อพัดถูกถืออยู่ในมือ เขาพบว่าค่าพลังและความสามารถต่างๆลดลงฮวบโดยมีข้อความแจ้งเตือนอยู่ตรงหัวมุม ว่ากำลังซ่อนตัวตน... 

 

ดีแลนไม่ได้กล่าวอันใดเขาคิดว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นมากนัก ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความปลอดภัยที่จะถูกพวกคนหาผลประโยชน์เข้าตัวเข้าหา ส่วนเพิลเมื่อเตรียมพร้อมแล้วก็ปรี่เดินไปทางประตูใหญ่พร้อมดีแลน ด้วยพลังที่ถูกซ่อนเร้นทำให้ผู้คนที่อยู่แถวระแวกนั้นไม่สงสัย แต่ก็ไม่อาจพูดได้ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นจุดด้อย ด้วยใบหน้าที่สวยเข้ารูปจนผู้หญิงบางคนยังต้องหลีกหนีเข้าบ้านด้วยความอับอาย จึงไม่แปลกที่จะถูกคนมองในฐานะบุรุษงดงาม 

 

"มีป้ายประจำตัวหรือไม่"ทหารยามที่เฝ้าหน้าประตูเอ่ยถาม แต่สายตากลับมองแต่ใบหน้าขาวผ่องอันบริสุทธิ์ แม้จะอยู่ท่ามกลางแสงแดดจ้าขนาดนี้ก็ไม่อาจทำอะไรคนตรงหน้าได้เลยจริงๆ 

 

เพิลตอนแรกที่ยิ้มดีใจต้องเป็นอันชะงัก เมื่อชุกคิดได้ว่าป้ายที่ตนเองถือครองเป็นป้ายระดับสูงคงไม่ดีแน่นอนหากจะนำมาแสดงตนในตอนที่กำลังปิดบังตัวเองอย่างนี้ อา...ให้ตายสิเขานี่ช่างไม่รอบคอบเอาเสียเลย รู้อย่างนี้น่าจะไปขออีกอันเสียดีกว่า 

 

"นี่ครับ พวกเรามาด้วยกัน"ดีแลนยื่นป้ายสีทับทิมแตกต่างจากข้อมูลที่เขารู้มาจากทหารสองคนนั้น น้อยคนนักที่ดีแลนจะยอมให้คนอื่นใช้ป้ายนี้ร่วมทางด้วยและเพิลก็เป็นคนแรกที่เขายอมให้ใช้ ป้ายสีทับทิมนี้คือป้ายที่แสดงตนว่าตัวเองเป็นนักผจญภัญระดับนักรบแตกต่างจากของเทพที่แบ่งระดับตามเกียรติ เมื่อถึงจุดนี้แล้วพวกทหารที่เฝ้าหน้าประตูก็มีทีท่าอ่อนลงเล็กน้อยเป็นการให้เกียรติ พร้อมกับเปิดประตูให้ทั้งสองคนผ่านเข้าไป 

 

เพิลเดินผ่านเข้ามาได้ก็ร้องทึ่งในความสวยงามของบรรยากาศที่นี่ ถึงแม้ว่าจะสู้กับเมืองเองฟ์ไม่ได้แต่ที่นี่ยังมีความโดดเด่นในเรื่องความเป็นระเบียบเรียบร้อย เรียกได้ว่าสวยคนละแบบกับที่เขาเจอมา 

 

"ถึงจะร้อนไปหน่อยแต่ที่นี่ก็น่าอยู่ไม่น้อย"ดีแลนเห็นด้วยกับความคิดเพิล ผู้คนที่นี่ต่างครึกครื้นในการทำมาหากิน มีตลาดและร้านค้าอยู่มากมายให้เลือกสรร แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ล่อความสนใจของเพิลได้ชะนักงัด มันคือขนมปังที่ส่งกลิ่นหอมโชยพุ่งเข้าจมูกชวนให้น้ำลายสอ  

 

"มันคืออะไรน่ะดีแลน"ดวงตาของเพิลเปล่งปลั่งยามจับจ้องขนมปังก้อนโต ดีแลนเห็นแบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเป็นเด็กอดเอ็นดูเสียมิได้  

 

"มันคือขนมปังจากข้าวสาลี คนที่นี่ไม่ค่อยกินขนมกันหรอกนอกจากขนมปัง แต่ว่าขนมปังของที่นี่แตกต่างจากที่อื่นมันจะมีกลิ่นที่หอมเป็นเอกลักษณ์มากกว่า"ดีแลนอธิบายให้อีกคนฟัง สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้างดงามอย่างลืมตัว 

 

"งั้นหรอ...ดีจัง อยากลองกินบ้างอ่ะ"สายตาออดอ้อนนั่นมันอ่ะไร ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองใช่หรือไม่ที่เห็นอีกฝ่ายทำอย่างนั้น ดีแลนไม่พูดอะไรเพียงแต่เดินเข้าไปทางร้านขนมปังร้านดังกล่าว 

 

"ขนมปังก่อนหนึ่ง"สั้นๆเรียบๆไม่มีความหมายไปมากกว่านี้ ดีแลนก็เป็นคนเช่นนี้อยู่แล้วโลกก่อนนิสัยเขาเป็นคนยังไงโลกนี้นิสัยเขาก็เป็นคนอย่างนั้น  

 

"รอสักครู่นะพ่อหนุ่ม"ทางหญิงสาววัยกลางคนใส่เสื้อผ้าดูสะอาดมากกว่าคนอื่นนิดหน่อยยิ้มใจดี หยิบขนมปังก้อนโตใส่ห่อกระดาษแล้วยื่นให้ ดีแลนจ่ายเงินไปแล้วรับขนมปังมา เขาเดินไปหาเพิลที่ยืมมองนู่นมองนี่พร้อมกับยื่นขนมปังให้ 

 

"นี่ซื้อให้ผมหรอ?"เพิลยกยิ้มอ่อนหวานยามเห็นว่าอีกฝ่ายดูใส่ใจเขามากขนาดนี้ ดีแลนไม่ได้พูดอะไรพอเจ้าตัวรับไปพวกเขาก็เดินดูรอบๆกันต่อ แต่ภารกิจในตอนนี้อีกอย่างหนึ่งคือต้องไปรายงานแก่นักบวชทางเมืองบาบิโลน เรื่องที่เขาจะต้องร่วมการทดสอบในวันมะรืนนี้ 

 

"เอ่อ ไม่ทราบว่าที่นี่ใช่โบสถ์หรือเปล่าครับ"เพิลถามไปอย่างใสซื่อ นักบวชชายวัยกลางคนหันมามองเจ้าตัวพลางยกยิ้ม 

 

"ใช่แล้ว ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า"ยังดีที่เพิลมีพัดวิเศษปกปิดพลัง ในตอนนี้จึงไม่มีใครแตกตื่นเพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นเทพ 

 

"เรื่องงานการทดสอบวันมะรืนน่ะครับ ผมจะขอเข้าร่วมด้วยได้หรือเปล่า"นักบวชมีสีหน้าอึ้งไม่น้อย ต่พอสักพักก็กลับมายิ้มเหมือนเดิม ทั้งยังนึกเอ็นดูอีกฝ่ายด้วยที่มีกิริยานอบน้อมขนาดนี้ ในส่วนของงานนี้มีนักผจญภัยหลายคนต่างอยากเข้าร่วมงานนี้กันมากมาย จึงได้มาแจ้งทางศาสนจักรแล้วหลายคนเหมือนกัน แต่กลับเด็กคนนี้เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงมีความมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องได้รับปฏิหารย์จากทวยเทพ 

 

"ได้สิ แจ้งชื่อของเธอมาเดี๋ยวฉันจะลงในรายชื่อให้"เพิลรีบบอกชื่อของตัวเองอย่างตื่นเต้นพลางขอบคุณ พอลงชื่อเสร็จแล้วพวกเขาก็ออกมาจากที่นั่น ตอนแรกเพิลได้ถามดีแลนว่าจะลงสมัครด้วยไหม แต่คำตอบที่ได้มากลับทำเอาเพิลเบิกตากว้าง อีกฝ่ายนั้นได้รับปฏิหาริย์ไปแล้วเมื่อไม่กี่เดือนที่แล้วนี่เอง ปฏิหาริย์ของดีแลนเรียกได้ว่าเหมาะสมยิ่งนักเพราะอีกฝ่ายได้รับปฏิหาริย์แห่งนักรบสายฟ้าทมิฬ  

 

"ว้าวสุดยอดไปเลย นายนี่เก่งจริงเลยดีแลน"ไม่รู้ว่าดีแลนยอมให้อีกฝ่ายเรียกอย่างสนิทสนมตั้งต่ตอนไหน แต่ดีแลนก็ไม่ได้ว่าอะไรในใจลึกๆกลับเห็นดีด้วยที่เพิลเรียกกันอย่างสนิทสนม

 

"ไปจองที่พักกันก่อนเถอะ"นี่ก็ไกล้จะมืดค่ำแล้วเป็นห่วงว่าอีกคนจะเหนื่อยล้าเอา ก็ตั้งแต่ถูกส่งออกมาจากโลกหลังความตายเพิลยังไม่ได้พักผ่อนเลยสักนิด เรื่องนี้ก็สมควรอยู่แล้วที่จะต้องให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนบ้าง

 

"อื้ม! เอาสิ"ตอนแรกเพิลคิดจะจ่ายเงินค่าที่พักให้ แต่พอมาถึงดีแลนก็รีบชิ่งจ่ายไปเสียก่อน แถมเจ้าตัวยังเลือกโรมแรมอย่างดีในราคาสุดแพงอีกด้วย

 

"เหลือห้องเดียว นายนอนกับฉันนี่แหละ"เพิลมองตาปริบๆ แอบรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยที่ต้องมานอนห้องเดียวกับผู้ชายด้วยกัน? แต่ว่าเรื่องนี้คงไม่เป็นไรเพราะเคยนอนกับเพื่อนในคณะเดียวกันมาแล้ว แต่ใครจะไปคิดพอขึ้นมาบนห้องกับมีเตียงเดียวสะงั้น!?

 

"อ่าว แล้วผมนอนไหนอ่ะดีแลน"ครั้นเขาถามก็ได้คำตอบมาแบบเรียบง่าย ทั่วทั้งใบหน้ามีอาการเห่อร้อนขึ้นมาผิดถนัด

 

"ก็นอนเตียงเดียวกันไงฉันไม่ถือหรอก"แต่ผมถือไง!!! ถึงจะเคยนอนกับเพื่อนคณะเดียวกันแต่ก็เป็นคนละเตียง ใครๆก็รู้ว่าเขานอนดิ้นขนาดไหนเพราะเคยถูกคุณแม่ดุจนต้องนอนแยกห้อง ถะ...ถ้าเขาไปดิ้นจนอีกฝ่ายรำคาญละ?!

 

"งั้นเดี๋ยวผมนอนบนพื้นก็ได้จะได้ไม่ต้องนอนเบียด"เพิลพยายามหาทางรอด ซึ่งเรื่องที่เขาชอบนอนดิ้นมันน่าอายนัก พอๆกับนอนใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวนอนเลย!

 

"ไม่ต้อง มานอนบนเตียงนี่แหละข้างล่างพื้นมันสกปรก"ดีแลนส่วยหน้าอย่างเอืมๆกับคนขี้ระแวง เขาไม่ทำอะไรอีกฝ่ายหรอกหน่า... ถึงเพิลจะหน้าตาเหมือนผู้หญิงไปเสียหน่อยแต่เขาก็แยกแยะถูก...

 

เป็นอันว่าสรุปแล้วเพิลก็ต้องนอนกับดีแลนบนเตียงอยู่ดีไม่ว่าจะหาข้ออ้างมาอ้างยังไงก็ตาม แต่ผลลับกลับได้สายตาเย็นชากลับมาทุกรอบทนคำตอบ ชิ! ถ้าเขาดิ้นจนเอาเท้าไปก่ายคอก็อย่ามาบ่นแล้วกัน ฮึ้ย! เพิลได้แต่ต่อว่าในใจหารู้ไม่ว่าคนที่นั่งนิ่งทำหน้าเรียบใส่กลับหัวเราะในลำคออย่างขบขัน ช่างเหมือนกระตายขาวนัก...

 

_______________________________________

มาต่อแล้วน้าาา มาช้าหน่ยอจากที่บอกจะลงเมื่อวาน แต่พอดีเมื่อวาต้องขึ้นเขียงให้หมอฟันอุดฟันผุ เสียวจนต้องกรีดร้องออกมา ยิ่งตอนหมอเขาเอาผ้าปิดต่อก่อนฉีดยาชานะ เหมือนกำลังจะถูกประหารเลย!! ;_;

ความคิดเห็น