email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปะปี๊/เบบี้ วาริน+ชล

ชื่อตอน : ปะปี๊/เบบี้ วาริน+ชล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2564 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปะปี๊/เบบี้ วาริน+ชล
แบบอักษร

ไฟหลากสีที่ถูกประดับประดาเอาไว้ตามทั่วบริเวณงานวัด ชาวบ้านต่างพากันมาเที่ยวกันอย่างคับคั่ง ใบหน้าทุกคนล้วนยิ้มแย้มแจ่มใส ด้านหน้าเวทีมีการแสดงวงดนตรีของเด็กๆ วารินยกกล้องขึ้นมาถ่ายวีดิโอเอาไว้ ตามด้วยภาพนิ่งหลายภาพ

"งานนี้เป็นงานอะไรหรอคะจ่า"วารินถามขึ้นมือเรียวก็กดชัดเตอร์ถ่ายรัวๆ

"งานบุญเดือนสิบครับ เขาจะมีการนำเรือไปลอยเพื่อเป็นการสะเดาะเคราะห์ซึ่งจะมีการทำพรุ่งนี้เช้า ส่วนวันนี้ก็จะมีการละเล่นพื้นบ้านครับคุณน้ำ"จ่านิธิทำหน้าที่มัคคุเทศก์ที่ดี

"น่าสนุกนะคะ แล้วเขาไปลอยกันที่ไหนคะ?"

"วัดที่ในตัวอำเภอครับ ถ้าคุณน้ำอยากไปต้องติดรถผู้กองไปนะครับเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดทุกวันหยุดผู้กองจะเข้าไปทำบุญที่วัดนี้ตลอด เป็นวัดศักดิ์สิทธิ์ของคนที่นี่"จ่านิธิแนะนำ

"เขาจะให้น้ำไปด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้ค่ะ ผู้กองของจ่าตามอารมณ์ยากจะตาย นึกว่าคนแก่วัยทองเหอะ"วารินป้องมือพูดเบาๆ

"ฮ่าๆๆคุณน้ำก็เข้าใจเปรียบเทียบจังเลยนะครับ เดี๋ยวถ้าผู้กองมาได้ยินจะงอนเอานะครับ"จ่านิธิหัวเราะร่า

"อะแฮ่ม!!!พูดดังขนาดนี้ไม่ต้องกระซิบก็ได้มั้ง"เจ้าของเสียงห้วนยืนกอดอกมองอยู่แล้วเอ่ยขึ้น ทำให้ทั้งสองต้องหันไปมอง หญิงสาวส่งยิ้มแห้งๆไปให้

"ลุง/ผู้กอง"ทั้งคู่เอ่ยเบาๆ จ่านิธิสะกิดแขนเรียวเบาๆแล้วส่งสัญญาณให้หญิงสาวเอ่ยขอตามเข้าไปในอำเภอพรุ่งนี้ วารินพยักหน้าน้อยๆ ขาเล็กๆค่อยๆสาวเท้าไปใกล้ร่างสูงโปร่งแข็งแกร่งของชลช้าๆ

"มีอะไร?"

"พรุ่งนี้ หนูขอติดรถไปเที่ยวงานในตัวอำเภอหน่อยได้มั๊ยคะ รับรองจะไม่วุ่นวาย ไม่ดื้อเด็ดขาด"วารินมองหน้าชายหนุ่มพร้อมกับทำตาปริบๆ ชลมองใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่ง พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

"จ่า ทางนี้"เสียงเรียกจ่านิธิดังขึ้นทำให้จ่าหนุ่มหันไปมองทางต้นเสียงเห็นเพื่อนทหารและชาวบ้านยืนโบกมือหยอยๆส่งให้

"ผู้กองครับ รบกวนฝากคุณน้ำด้วยนะครับ"จ่าหนุ่มส่งยิ้มมาให้ผู้บังคับบัญชาบางๆเพราะจุดนั้นมีสิ่งที่น่าสนใจรอเขาอยู่ เขาวิ่งปรู๊ดไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอคำอนุญาตของนายหนุ่ม

"เออ...!!ถ้าลุงไม่สะดวกหนูเดินเที่ยวคนเดียวก็ได้นะ"วารินพูดขึ้นเมื่อเห็นสายตาผู้กองหนุ่มที่มองมาที่เธอ

"ไปซิ อยากดูอะไรจะพาไป"ชลพูดขึ้น วารินอมยิ้มน้อยๆ

"จะดีเหรอคะ เผื่อลุงอยากไปเที่ยวกับสาวๆที่นี่"หญิงสาวแกล้งว่า

"พูดมาก มานี่"ชลบ่นเบาๆ ก่อนจะฉวยมือบางมากุมไว้ในมือแล้วจูงแขนไปราวกับผู้ใหญ่จูงมือเด็ก วารินก้มดูมือเรียวของตัวเองที่อยู่ในมือหนาของชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม 'อบอุ่น'นั่นคือสิ่งที่เธอรู้สึก

"ลุง ตรงนั้นเขามีอะไรอ่ะ"หญิงสาวเกาะแขนชายหนุ่มแน่นแล้วชี้ให้ดูตรงจุดที่มีหนุ่มๆยืนออกันอยู่

"ไหน? สาวน้อยตกน้ำมั้ง ไปดูมั๊ย?"ชลหันไปมองร่างเล็กที่เกาะแขนเขาแน่น โดยที่มืออีกข้างก็ยังอยู่ในอุ้งมือเขา

"ไปค่ะ"ใบหน้าจิ้มลิ้มหันไปมองชายหนุ่มพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานไปให้ ทั้งสองเดินไปยังที่คนยืนมุงกันอยู่ ด้านหน้ามีถังน้ำใบเขื่องอยู่3ถัง มีสาวน้อยแต่งตัวน่ารักนั่งอยู่2คน บรรดาผู้ชายต่างขว้างบอลเพื่อให้ถูกเป้า ถ้าถูกร่างสาวน้อยก็จะร่วงลงน้ำ วารินมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น เธอเคยแต่เห็นในทีวี ดูในโทรศัพท์แต่ไม่เคยสัมผัสด้วยตัวเองเลยซักครั้ง

"อยากลองดูมั๊ย?"ผู้กองหนุ่มถามขึ้น วารินรีบพยักหน้ารัวเร็วแทบจะทันที เธอมัวแต่มองไปที่เบื้องหน้าอย่างสนใจจนไม่ได้มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชลแม้แต่น้อย

 

@15นาทีผ่านไป

ใบหน้าบูดบึ้งของวารินทำให้ชลอดหัวเราะออกมาไม่ได้

"ไปซิรีบไป โอกาสแบบนี้ไม่ได้หากันได้ง่ายๆนะ"ชลพูดขึ้น

"ฝากไว้ก่อนเถอะ อีตาลุงบ้า หึ๊ย!!!"วารินในชุดพื้นบ้าน เดินตามหลังชายหญิงสูงวัยไปประจำตำแหน่งถังใบสุดท้าย เหล่าบรรดาหนุ่มๆต่างพากันต่อแถวซื้อบัตรกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นสาวน้อยชาวกรุงร่วมกิจกรรมด้วย ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวสามารถเรียกแขกได้เป็นอย่างดี ชลยกมือถือขึ้นถ่ายรูปหญิงสาวเอาไว้ เมื่อเห็นใบหน้าหวาดกลัวขณะที่เหล่าบรรดาหนุ่มๆเขวี้ยงบอลปาไปที่เป้าทำให้ชลอดหัวเราะไม่ได้

"กรี๊ดดด!!!! ฟู่ว์!!"เสียงกรีดร้องเป็นระยะของวารินดังขึ้น หลายครั้งเมื่อบอลที่ถูกเขวี้ยงพลาดเป้าไปมาอย่างฉิวเฉียดหญิงสาวเผลอพ่นลมออกจากปากอย่างโล่งอก แต่ทันใดนั้น

 

ปั่ก!! ตู๊ม!!

"กรี๊ดด!!"ร่างเล็กร่วงลงไปในน้ำทันที หญิงสาว ค่อยๆลุกขึ้นยืนช้าๆด้วยใบหน้าที่เปียกโชก ดวงตากลมโตตวัดไปมองคนที่ปาลูกบอลด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ชลยืนยิ้มร่าในมือเขายังเหลือลูกบอลอีกลูกหนึ่งที่เขาโยนขึ้นลงอย่างอารมณ์ดี วารินแทบปรี๊ดแตก ร่างที่เปียกโชกเดินออกจากถังน้ำมาด้วยร่างกายสั่นเทา หญิงสาวตวัดค้อนส่งให้ชายหนุ่มที่ถือผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ยืนรอรับร่างบางอยู่แล้ว

"ไม่ต้องมาทำดีเลย"น้ำเสียงสะบัดน้อยๆทำให้ชายหนุ่มยิ่งอารมณ์ดีที่ได้แกล้งยัยตัวแสบ

"หึๆๆ!!ประสบการณ์ชีวิตน่า อย่าหน้าบึ้งซิ เงินทุกบาททุกสตางค์นำเข้าวัดหมดเลยนะ เท่ากับว่าคุณได้ทำบุญไปในตัวด้วยนะ"น้ำเสียงเข้มยามที่เขาคลุมผ้าเช็ดตัวผืนหนาลงบนร่างบางช่างอ่อนโยน ดวงตากลมโตจ้องใบหน้าชายหนุ่มนิ่ง ชลเมื่อเห็นร่างเล็กเงียบก็ละสายตาจากผ้าเช็ดตัวผืนหนามาที่ใบหน้าเนียนของหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งดวงตากลมโตก็มองเขาอยู่ก่อนแล้วดวงตาทั้งคู่สบตากันนิ่ง

"ผู้กอง แม่หนู"เสียงชาวบ้านที่อยู่ซุ้มสาวน้อยตกน้ำเรียกขึ้นทำให้ทั้งคู่ได้สติแล้วรีบผละออกจากกัน

"ป้าเหม้ย"ชลทักกลับไป วารินได้แค่ส่งยิ้มบางๆไปให้หญิงชรา ป้าเหม้ยส่งสร้อยพระให้หญิงสาว วารินเอื้อมมือมารับหญิงสาวพนมมือขึ้นไหว้ด้วยมือที่สั่นเทา

"หลวงพ่อองค์นี้เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านและคนที่นี่เคารพบูชาเก็บไว้ติดตัวนะแม่หนู ท่านจะได้ปกป้องคุ้มครอง ขอบคุณมากที่เข้ามามีส่วนร่วมในการหาทุนมาสร้างอุโบสถให้วัดนี้"ป้าเหม้ยพูดขึ้น

"ค่ะป้า ขอบคุณนะคะ"วารินยกมือไหว้หญิงชราเธอสวมสร้อยที่ป้าเหม้ยให้ไว้บนลำคอระหง

"ผู้กองรีบพาแฟนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ป้าไปละนะ"ป้าเหม้ยพูดจบก็เดินจากไป ชลและวารินมองตามหลังป้าเหม้ยไปอย่างอึ้งๆ

"เออ!! ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ"ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ลุง!!!นั่นขนมอะไร?"ร่างบางจับแขนชลแน่นพร้อมกับชี้ไปที่ขนมสีขาวๆที่อยู่ด้านหน้า

"ไหน นั่นหรอเขาเรียกว่า ขนมถังแตกมอญ"ชลอธิบาย

"แม่ค้าเอาสองชิ้นค่ะ"วารินส่งยิ้มไปให้

"ตอนนี้เหลือชิ้นเดียวเองจร้า"แม่ค้าสาวทักกลับมา

"เอาชิ้นเดียวก็ได้ค่ะ กี่บาทคะ"

"ยี่สิบบาทค่ะ" ร่างบางหิ้วถุงขนมมาถือไว้ในมือ

"อุ๊ย!ร้อน"วารินบิดขนมเข้าปากเคี้ยวอย่างอร่อย

"อร่อยจังเลยค่ะลุง ลองมั๊ย"หญิงสาวหันไปยิ้มให้ชลก่อนจะถามชายหนุ่มอย่างมีน้ำใจ สองหนุ่มสาวค่อยๆเดินกลับมายังที่พักเงียบๆ

"ไม่ คุณกินเถอะ!"

"ไม่เอาอ่ะ ลองกินสักคำซิ เดี๋ยวหนูป้อน อ้าปากนะ อ้ำ"หญิงสาวบิดขนมแล้วยื่นไปชิดริมฝีปากของชายหนุ่ม ชลเหลือบมองขนมแล้วชำเลืองไปมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่มองเขาอยู่อย่างรอคอย ชลถอนหายใจเฮือกก่อนจะอ้าปากตาม หญิงสาวทำท่าจะยัดขนมเข้าปากชายหนุ่มแต่กลับเอาเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย ชลถึงกับอ้าปากค้าง

"คิกๆๆ หนูขอโทษ หนูล้อเล่น หนูป้อนใหม่นะ ครั้งนี้หนูจะไม่แกล้งลุงแล้ว"วารินหัวเราะเสียงใส ชลมองใบหน้าเนียนใสที่ส่งยิ้มร่ามาให้อย่างหมั่นเขี้ยว

"ไม่ต้องป้อน เดี๋ยวกินเอง"ชลพูดเสียงเรียบ วารินหยิบขนมเข้าไปได้ครึ่งหนึ่งเธอใช้ปากกัดเอาไว้

"นี่ค่ะ ขนม"วารินยื่นถุงขนมไปให้นายทหารหนุ่ม ชลเอามือปัดถุงขนมออกไป มือหนาประกบข้างแก้มนิ่มของหญิงสาวทั้งสาวข้าง พร้อมกับฉกริมฝีปากวูบลงไปแตะริมฝีปากบางเบาๆ สัมผัสอ่อนโยนราวขนนกทำให้หัวใจดวงน้อยของวารินเต้นรัวเร็ว ยามที่ริมฝีปากทั้งสองแตะกันแผ่วเบาชายหนุ่มฉกขนมที่อยู่ในปากบางเข้าไปในปากตนหน้าตาเฉย ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกห่างจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม พร้อมกับเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อย เขามองมาที่เธอด้วยสายตาล้อเลียน

"ขนมหวานจัง!!"คำพูดสองแง่สองง่ามทำให้ใบหน้าเล็กของวารินแดงเหื่อราวกับคนเป็นไข้ หญิงยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆก่อนจะหันหลังหลบสายตาล้อเลียนที่มองมาของชายหนุ่ม

"มะ..มะ..เมื่อกี้อะไร จูบหรอ?"หญิงสาวพูดเสียงตะกุกตะกัก

"เปล่า แค่แบ่งขนมกินในแบบฉบับของผู้ใหญ่"เสียงเข้มตอบมาเบาๆวารินหันไปมอง

 

กึก!!

ใบหน้าที่อยู่ใกล้ของชายหนุ่มทำให้จมูกของทั้งสองแตะกันเบาๆดวงตากลมโตประสานสายตากับดวงตาคมเข้มดุจเหยี่ยวของชลนิ่งๆ

"จูบจริงๆ เป็นแบบนี้ต่างหาก"พูดจบริมฝีปากหนาก็ค่อยๆแตะลงบนริมฝีปากจิ้มลิ้มเบาๆ ก่อนจะดูดดึงขบเม้มริมฝีปากล่างของหญิงสาว ทำให้วารินเผยอริมฝีปากเพื่อเปิดรับสัมผัสจากชายหนุ่มถุงขนมที่อยู่ในมือเรียวร่วงผล็อยลงตกสู่เบื้องล่าง มือเรียวจับแขนแกร่งทั้งสองข้างไว้แน่นชายหนุ่มค่อยๆโอบกระชับร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขนมือหนาสอดเข้าท้ายทอยหญิงสาวเพื่อให้เธอเงยหน้ารับจุมพิตที่ร้อนแรงของเขา ลิ้นสากค่อยๆผ่านเข้าไปในโพรงปากของหญิงสาวอย่างง่ายดาย สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันไปมาด้วยความวาบหวาม ชลผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากของหญิงสาวอย่างอ้อยอิ่ง วารินเม้มปากตัวเองเบาๆ ดวงตากลมโตหลบสายตาคู่คมพัลวัน

"อย่าไปลองที่ไหนนะ ไม่อนุญาต!!!เข้าใจมั๊ย?"คำพูดของชลทำให้วารินรีบเงยหน้าขึ้นมองเขาแทบจะทันทีดวงตาชายหนุ่มประกายวิบวับในแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"ไม่ยักรู้ว่า คนอย่างลุงจะพูดแบบนี้กับคนอื่นเขาเป็นด้วย"วารินแย้งขึ้นเมื่อเธอเริ่มควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองได้แล้ว

"เปลี่ยนจากลุงเป็นพี่ได้มั๊ย ไม่อยากถูกคนอื่นมองว่าหลอกเด็ก ถึงเด็กจะน่าหลอกก็เถอะ" ชลกระซิบเบาที่ข้างหู

"บ้า!!! เรียกปะปี๊แทนได้มั๊ยไม่อยากเรียกซ้ำใครอ่ะ"หญิงสาวต่อรอง

"เปลี่ยนจากปะปี๊เป็นปี้ได้มั๊ย?"ใบหน้ายิ้มพราวของชลทำให้วารินหน้าแดงกร่ำเพราะคำพูดสองแง่สองง่ามของเขา

"อี๊!!อีตาแก่โรคจิต"วารินตวาดแหวก่อนจะหันหลังเดินไป

"จะหนีไปไหน? เบบี๊ รอปะปี๊ด้วยซิ"เสียงออดอ้อนของชายชาติทหารทำให้วารินยิ้มออกมาน้อยๆ เมื่อเขาวิ่งมาเคียงข้างแล้วยกแขนกอดคอหญิงสาวเอาไว้แล้วเดินไปด้วยกัน ท่ามกลางเสียงร่ำร้องของแมลงราตรี

.................

งุ๊ยยย!!!เขาเรียกกันปะปี๊ กับเบบี๊ ด้วยอ่ะแกร!!!!

คอมเมนท์และกดถูกใจให้ไรท์ตัวน้อยๆด้วยคนนร๊าคะ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว