email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 94

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 76

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2564 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 94
แบบอักษร

และเหตุการณ์ของวีรบุรุษแห่งท้องทะเล ก็เป็นอีกตำนานเล่าขานไปทั่วทั้งแผ่นดินอีกหนึ่งเรื่อง หลังจากที่ผู้คนภายในเมืองราเชลแห่งนี้เล่าขานออกไป เจ้าชายวีนัสได้เห็นว่าซีเนียร์ที่พึ่งจะกอดคอคุยกันเมื่อสักครู่มีความสามารถมากขนาดไหน เขาก็ไม่กล้าจะทำอย่างนั้นกับซีเนียร์อีก ฌอนที่ไม่ได้คิดอะไรมากเข้าก็ทำการเปิดร้านให้เสร็จตามเป้าหมายของเขา ก่อนที่จะเรียกให้ซีเนียร์มาเรียนรู้งาน

 

แต่เมื่อเวลาผ่านไปเพียงยังไม่ถึงห้านาที ผู้คนจากทั่วสารทิศก็เดินทางมายังร้านค้าแห่งนี้ พวกเขาต่างที่จะเข้ามาขอบคุณวีรบุรุษประจำเมือง ที่ตอนนี้มีฉายาอย่างทะเลคลั่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่จะให้ทำยังไงได้ ฌอนจึงประกาศออกไปว่า 

 

“คนผู้นี้คือ ซีเนียร์ ผู้ดูแลร้าน ‘The Random Fisher Shop’ ยังไงข้าก็ต้องฝากพวกเจ้าช่วยอุดหนุนสินค้าของวีรบุรุษพวกเจ้าด้วยล่ะ” เมื่อชาวบ้านได้ยินอย่างนั้น พวกเขาก็กระซุบกระซิบกันเล็กน้อย ก่อนที่จะมีคนที่ตกใจจนเผลอพูดดังไปหน่อย

“ห๊ะ.. นั่นคือท่านฌอน คริสเตียนอย่างนั้นรึ...” ในตอนแรกฌอนที่ใช้ชื่อเสียงของวีรบุรุษคนใหม่ แต่กลายเป็นว่าเขานั้นยังคงโด่งดังเหมือนเคย แม้จะอยู่ไกลแต่เขาก็ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกันบ้าง อย่างเช่น นั่นท่านฌอนเจ้าของร้าน The Random ทั่วอาณาจักร .. หรือไม่ก็ ท่านฌอนเป็นเจ้านายของท่านวีรบุรุษทะเลคลั่งอย่างนั้นหรอกรึ ไม่น่าล่ะ .. เป็นต้น

แต่มันก็เป็นเรื่องดีที่เขาจะไม่ต้องวุ่นวายในการค้าขายมากมายในครั้งนี้ เขาจึงให้ซีเนียร์เป็นคนอธิบาย และพูดถึงเรื่องกิจกรรมแข่งตกปลาที่ซีเนียร์เป็นคิดขึ้นมา เวลาผ่านไปได้ไม่นานเท่าไร ฌอนที่รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเขานั้นว่างเปล่าเสียจริงๆ ไม่มีอะไรให้ทำแล้วในตอนนี้ อาณาจักรรอบๆข้างอาณาจักรดีไวท์ เขาสามารถทำอะไรได้เกือบทุกอย่างแล้ว

 

อาณาจักรโดยทั่วไปนั้น ฌอนสามารถทำอะไรมันก็ได้เพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ใจของเขาปรารถนาแล้ว มันทำให้เขารู้สึกเบื่อไม่น้อยเลยทีเดียวกับชีวิตที่มันดูเหมือนจะง่ายดายอย่างนี้ตลอด แต่มันก็ยังมีสิ่งที่เขานั้นไม่รู้ อันตรายที่คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ และมันอาจจะมาในตอนที่เขานั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัว

 

ฌอนที่ไม่ได้มีอะไรทำมากเป็นพิเศษ เขาตั้งใจว่าหลังจากนี้จะลองศึกษารูปแบบการใช้พลังต่างๆดู เพราะที่ผ่านมาเขาใช้เพียงแค่ปืนที่เปรียบเสมือนเครื่องทุ่นแรงในการสร้างอำนาจของตัวเอง และประจวบเหมาะกับคนที่หมายตา เขาก็โจมตีภายในเมืองทั้งหมด ถ้าหากว่าวันใดความลับเรื่องความแข็งแกร่งของเขาถูกเปิดเผย มันก็อาจจะนับว่ามันเป็นวันที่เรียกว่าหายนะของเขาเลยก็ว่าได้

 

“ซีเนียร์ ข้าฝากร้านสาขานี้ไว้กับเจ้าด้วย ... หลังจากนี้ข้าจะเก็บตัวฝึกฝนฝีมือสักพักหนึ่ง มีอะไรก็ติดต่อกับแนนซี่ได้เลยนะ” เมื่อซีเนียร์ตอบกลับเขาอย่างสุภาพแล้ว ฌอนก็เดินทางออกจากร้านพร้อมกับอีกสามหน่อในทันที รถม้าที่แปลกของฌอนก็ได้เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือเมืองหลวง และมุ่งหน้าต่อไปที่ฐานลับของเหล่าสมาคมนักฆ่า

 

ตั้งแต่เช้าจวนตอนเย็น ฌอนเริ่มศึกษาพลังเวทมนตร์ตามหลักของความเป็นจริง แนนซี่นั้นเคยกล่าวกับเขาว่าด้วยเรื่องการใช้พลังของเธอเป็นต้น พลังน้ำแข็งนั้น จริงๆแล้วมันเป็นพลังแห่งจินตนาการ เช่นหากอยากจะเปลี่ยนจากน้ำให้เป็นน้ำแข็ง ก็ต้องทำให้มันคายพลังงานความร้อนรอบตัวมันออกมา จากนั้นก็จะเกิดการควบแน่นเอง ขอเพียงแค่เข้าใจในธรรมชาติ มันก็สามารถทำให้เวทมนตร์นั้นแสดงผลลัพธ์ออกมาได้หลากหลายรูปแบบ

 

ฌอนหลับตาลงบนรถม้า และพยายามรื้อสิ่งที่เรียกว่าความทรงจำ ถึงในทางด้านวิทยาศาสตร์เขาจะไม่ได้เรียนมันตรงๆ แต่เขาก็เคยเรียนมันมาบ้างในภาควิชาบังคับ และก็มั่นใจว่าเขาน่าจะมีความเข้าใจมากกว่าใครบนโลกใบนี้ ที่เหลือมันก็แค่ลองทำเพียงเท่านั้น

 

ระยะเวลาที่กว่าจะเดินทางมาถึงนั้น มันก็ทำให้ฌอนคิดอะไรได้หลายอย่าง ก่อนที่เขาจะสั่งให้หน่วยอินทรีย์ขาวหรือคนที่คุ้มกันเขาให้ทำหน้าที่ภายใต้คำสั่งของกราเซียอีกทีหนึ่ง เนื่องจากเขาต้องการที่จะเดินทางคนเดียว

 

“ได้อย่างไงกันครับ... ชีวิตของท่านผู้นำสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดในสมาคม จะให้หน่วยอินทรีย์กลับประจำการที่ศูนย์ลับเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งขอรับ” กราเซียเป็นคนแรกที่กล่าวออกมาคัดคานเรื่องนี้ และทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเองก็เช่นเดียวกัน พวกก็ต่างหลงรักฌอนจากใจจริง เหมือนกับเพื่อนเหมือนพี่กับน้อง มันเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้ที่จะให้ท่านผู้นำเดินทางคนเดียว

“พวกเจ้าคิดว่าข้าอ่อนแอเหมือนไก่อ่อนอย่างนั้นรึ... อย่าได้เข้าใจผิด สถานที่ที่ข้าจะไปนั้น พวกเจ้าทุกคนยังไม่มีความสามารถมากพอที่จะเดินทางไปได้... และอีกอย่างตัวข้านั้นมาถึงขอบเขตพลังเต็มส่วนแล้ว ข้าจะต้องปิดด่านฝึกฝนตัวเอง เพื่อที่จะก้าวเข้าสู่อีกระดับชนชั้นขอบเขตใหม่ ไม่รู้ว่าจะนานสักแค่ไหน แต่.. ถ้าพวกเจ้าต้องการคำปรึกษานั้น ให้พวกเจ้าถามเอากับนางก็แล้วกัน

“ไม่ใช่ว่าพวกข้าจะกลัวว่าท่านจะเป็นอะไร .. ข้ารู้ว่าฝีมือท่านเป็นของจริง แต่การที่พวกเราปล่อยท่านไปคนเดียวนั้นมันก็เป็นอื่นเรื่องหนึ่ง.. พวกข้านั้นเกรงว่าท่านจะลำบากเอาได้ขอรับ” กราเซียกล่าวออกมาด้วยความเป็นห่วง ในใจลึกๆเขาก็ชอบหัวหน้าคนนี้อยู่ไม่น้อย การที่ผู้นำจะหายไปช่วงหนึ่งมันทำให้จิตใจของทุกคนเริ่มที่จะเป็นกังวลอย่างมาก

“เห้อ.. ข้าก็แค่จะไปปิดด่านฝึกตนเพื่อข้ามไปอีกระดับชั้นหนึ่งเพียงเท่านั้น.. พวกเจ้าจะเล่นใหญ่กันไปหรือเปล่า.. เรื่องอื่นๆก็ไม่น่าจะมีอะไรให้เป็นห่วงไม่ใช่หรือยังไงกัน.. ถ้ามีปัญหาใดๆก็ติดต่อกับแนนซี่ผู้ช่วยของข้าได้เลยแล้วกัน” ฌอนพูดบ่นออกมาก่อนที่จะเดินออกไปทางป่าลึกโดยไม่สนใจใคร เขาจะต้องหาแพชชั่นของตัวเองในโลกนี้ให้พบ เพราะตอนนี้มันเหมือนว่าทุกๆอย่างมันเป็นไปได้ง่ายจนเกินไป ท่ามกลางสายตาของเหล่านักฆ่าที่คอยเป็นห่วงเป็นใย

 

ไม่มีใครกล้าที่จะปฏิเสธคนสั่งของผู้นำได้ พวกเขาต่างรู้สึกเศร้าเล็กน้อย เพราะท่านผู้นำคนใหม่นี้ ทำให้สมาคมนักฆ่ามีชื่อเสียงโด่งดัง และอิทธิพลเป็นอย่างมากในทวีปนี้ กราเซียที่เห็นว่าทุกคนกำลังเศร้าเสียไปกับการจากไปของผู้นำ (ยังไม่ตายเฟ้ย : ฌอนกล่าว) เขาจึงพูดขึ้นเพื่อปลุกปั่นผู้คนในสมาคมอีกครั้ง

 

“ถึงพวกเจ้าทุกๆคนที่อยู่ภายใต้คำสั่งของสมาคมนักฆ่า.. ข้ากราเซีย รองหัวหน้าสมาคมนักฆ่า ขอประกาศว่า ท่านผู้นำของสมาคมนักฆ่าได้ทำการปิดด่านฝึกฝนตัวเพื่อก้าวเข้าสู่ระดับเขตแดนเทพ ข้าในฐานะรองหัวหน้าสมาคม จะเป็นผู้ดูแลกิจการภายในทุกอย่างแทนท่านผู้นำชั่วคราว.. ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะตั้งใจฝึกฝน ทำภารกิจ ให้ชื่อเสียงของตัวเอง และสมาคมเป็นที่ประจักร เพื่อที่จะได้เป็นหน้าเป็นตาให้กับสมาคม และเป็นที่ชื่นชอบของท่านในตอนที่ท่านกลับมาแล้ว... กรุณาอย่างฃทำให้ท่านผู้นำของเราผิดหวัง.. เพื่อสมาคมนักฆ่าของเรา เพื่อท่านผู้นำ...”

กราเซียกล่าวออกมาที่ศูนย์ลับ และยังส่งข้อความให้กับสาขาอื่นๆเป็นข้อความให้พวกเขาได้กระจายข่าวต่อไปด้วย และมันก็เป็นปรากฏการณ์ใหม่ที่นักฆ่าทุกชนชั้นต่างขยันทำภารกิจมากกว่าเดิมจากที่ทำกันมากอยู่แล้ว ฌอนที่ยังเดินออกไปไม่ไกล และเห็นข้อความที่กราเซียประกาศออกมา มันทำให้เขาขนลุกขึ้นมาเลยทีเดียว

“เจ้ากราเซียทำไมมันเล่นใหญ่จังวะ...” จากนั้นเขาก็เดินหายเข้าไปยังป่าข้างทาง

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว