ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 9

เมื่อเวกัสกลับมายังโรงพยาบาลอีกครั้งพร้อมกับของใช้ตามที่มารดาสั่ง

บรรยากาศในห้องพักของท่านวัฒนาดูจะเงียบผิดปกติ

เพราะมิตรสหายร่วมธุรกิจกับท่านมีจำนวนไม่น้อยเลย

ก็น่าจะมีใครสักคนมาเยี่ยมเยียนบ้างหากรู้ข่าว

ทว่า..นอกจากมารดาและน้องสาวก็ไม่มีใครอีก

"ม๊าแค่ไม่อยากให้เป็นข่าวใหญ่โต พวกรอเสียบตำแหน่งป๊าแกมีตั้งเท่าไหร่"

คุณกัลยกรให้เหตุผลเช่นนั้น

"แล้ว..ผลการตรวจชิ้นเนื้อก็รู้วันพรุ่งนี้ด้วย ถ้านิดปล่อยข่าวรั่วไหลแล้วมีอะไรผิดพลาดก็คงแย่"

น้องสาวยังช่วยพูดอีกคน

"แล้ว..ป๊ารู้สึกตัวรึยังครับ?"

เวกัสถามพลางนั่งลงข้างเตียงของท่าน

มองดูสายน้ำเกลือที่ห้อยระโยงระยางก็ต้องถอนใจ

เวนิสหันไปมองหน้ามารดา

พอคุณกัลยกรพยักหน้าให้เธอก็รีบเกริ่นกับพี่ชายทันที

"เฮีย..ถ้า...สมมุตินะ..ถ้าป๊าเป็นมะเร็งจริง เฮียจะทำยังไง?"

คุณหมอสาวถามเพียงเบาๆ

แต่ในความรู้สึกของเวกัสมันดังชัดเจนมาก

"ไม่เป็นหรอก ป๊าแข็งแรงออกน่า"

เขาตอบเหมือนกำลังปลอบใจตัวเองไปด้วย

"ของแบบนี้ มองด้วยตาเปล่าไม่มีใครรู้หรอก"

มารดาเสริมอีกคน

"เรื่องที่ป๊าห่วงที่สุด ก็คงเป็นเรื่องของแกกับน้องนั่นแหละ"

คราวนี้คุณกัลยกรเหมารวมถึงเวนิสด้วย

"นิดจะแต่งงานก่อนเฮียได้ไงคะม๊า?"

คนถูกพาดพิงรีบแก้ตัว

ใช่สิ..เวกัสรู้ดีว่าพ่อกับแม่ต้องการเห็นพวกเขามีครอบครัวที่สมบูรณ์

มีทายาทไว้สืบสกุลของท่านต่อ

เขาหลีกเลี่ยงเรื่องนี้มานานเกินไป

ครั้งนี้..หากหลีกเลี่ยงอีก คงกลายเป็นลูกเนรคุณ

"รอฟังผลตรวจพรุ่งนี้แล้วกัน..แล้วเฮียจะบอกหมวยว่า..จะเอายังไงต่อ"

เวกัสไม่มีทางเลือกแล้ว

บางทีเขาคงต้องขอความร่วมมือจากลินนาอีกสักครั้ง

 

"มีแบบนี้ด้วยเหรอคะพี่หงส์ คุณเวกัสชอบพี่จริงๆหรือเปล่า?"

ลลดาเอียงคอถามพี่สาว

วันนี้เธออุตส่าห์แวะไปหาพี่สาวที่ร้านดอกไม้

แต่เด็กที่ร้านบอกว่าพี่สาวของเธอออกไปข้างนอกกับแฟน

โชคดีที่ลลดาตัดสินใจกลับมารอที่บ้าน

เลยทันเห็นเวกัสเดินมาส่งลินนาถึงหน้าประตู

"ไม่หรอก อย่าลืมว่าพี่ตบเค้านะ"

ลินนาก็ไม่ยอมรับมันอยู่ดี

เรื่องที่เวกัสตกลงรับลลดาเข้าทำงาน เธอเองก็บอกตรงๆไม่ได้

เพราะลลดาเป็นคนอ่อนไหว ขี้เกรงใจ

ถ้ารู้ว่าเวกัสกับเธอมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นเรื่องงานของลลดา มีหวังว่าน้องสาวคงโกรธเธอไปอีกนานแน่

"ก็จริงเนอะ"

ลลดาเริ่มเห็นด้วย

เวกัสคงไม่ตกหลุมรักผู้หญิงที่กล้าตบใบหน้าหล่อๆของเขาหรอก

แต่ที่มาทำดีกับลินนา..เธอเองก็เดาไม่ออกจริงๆว่าถ้าไม่ใช่เพราะชอบ จะเป็นเพราะอะไรกัน

"เราเถอะ..เตรียมตัวให้พร้อมนะ อย่าให้เสียชื่อสวัสดิ์ธำรงล่ะ"

ลินนาเปลี่ยนเรื่องเนียนๆ

นามสกุลที่เธอและน้องสาวใช้อยู่จนทุกวันนี้เป็นนามสกุลของแม่

ทั้งสองคนพากันไปเปลี่ยนหลังจากที่แม่กับพ่อหย่าขาดจากกัน

ตอนนั้นลินนาคิดว่ามันอาจจะทำให้แม่มีกำลังใจมากขึ้น ถ้ารู้ว่าเธอกับน้องสาวรักท่านมากแค่ไหน

"หยกคงใช้นามสกุลนี้ไปจนตาย..ลูกก็ด้วย งั้นหยกจะเต็มที่กับมันค่ะ"

น้องสาวชูกำปั้นน้อยๆให้พี่สาวดู

ลลดาคิดไม่ออกเลยว่าถ้าไม่ใช่ลินนา พี่สาวที่แสนดีของเธอคนนี้

ตอนนี้เธออาจจะตัดสินใจทำอะไรผิดๆลงไปแล้วก็ได้

"พี่ก็เหมือนกัน"

ลินนายิ้มให้น้องสาวก่อนจะเอามือลูบเส้นผมยาวสลวยของน้องเบาๆ

 

วันรุ่งขึ้น เวกัสมารับแฟนหลอกๆของเขาที่ร้าน

เขาตั้งใจว่าจะพาเธอไปฟังผลตรวจของพ่อด้วยกัน

เผื่อผลออกมาแย่..จะได้รวบรัดซะ

เอาแบบที่ยัยโหดไม่ทันได้ปฏิเสธเลย

แต่ถ้าไม่ใช่ ชีวิตโสดของเขาก็เหมือนเดินอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ต่อไป

"ทำไมต้องมารับด้วย? ขับรถไปเองก้ได้"

ลินนาว่า แต่เธอเองก็กำลังนั่งอยู่บนรถของเขา

"มันไม่เนียน"

เวกัสตอบสั้นๆ

ตอนนี้ในอกยังรู้สึกเหมือนแบกอะไรหนักๆเอาไว้

ทำอะไรก็หน่วงไปหมด

"พ่อกับแม่นายก็ต้องอยู่ในห้องป้ะ? จะเห็นได้ไงว่าเรามาคนละคัน"

ลินนาก็ยังเถียงเขาอยู่ดี

หมอนี่ชอบคิดลึกไป

แล้วก็ต้องมาลำบากตัวเองขับรถไกลๆแบบนี้

"ที่นั่น..คนของป๊าทั้งนั้น"

เวกัสเหลือบมองหน้าลินนานิดหน่อย

วันนี้ยัยโหดแต่งหน้านิดๆ แต่รวมๆแล้วดูดีขึ้นเป็นกองเลย

"เออเนาะ! ลืมได้ไง โอเคๆ ไม่พูดละ ตั้งใจขับรถเถอะ"

พอเขาสรรหาเหตุผลมาอธิบาย ลินนาก็ต้องยอมแพ้

เกือบสามสิบนาทีก็ถึงโรงพยาบาล

เสียงโทรศัพท์ของเวกัสดังขึ้นแทบจะทันทีที่เขาจอดรถ

"ผลออกมาแล้วเหรอนิด?"

เป็นเวนิสที่โทรมาหา

จริงๆคือรู้ว่าพี่ชายเพิ่งมาถึงโรงพยาบาล เพราะการ์ดที่ปะปนอยู่ในลานจอดรถเพิ่งรายงานกับเธอ

"ค่ะ เฮียมาฟังด้วยกันนะ ม๊ารออยู่"

เวนิสเสียงสั่น

ผลการตรวจอะไร..ไม่มีหรอก

เพราะท่านวัฒนาสุขภาพดีมากเว่อร์

ที่เวนิสสั่นก็เพราะหาคลิปตัดจากซีรี่ย์เรื่องโปรดเพื่อดึงอารมณ์ให้เข้าสู่โหมดน้ำตาแตกแคนั้นเอง

ถ้าไม่หามาดู เวนิสเกรงว่าเธอคงเรียกน้ำตาออกมาไม่ได้แน่ๆ

"ใกล้ถึงรึยัง?"

คุณกัลยกรลงทุนแต่งหน้าแค่บางๆเพื่อให้เหมือนคนอดนอน

ถ้าจะแต่งให้สวยจัดเต็มก็ดูแปลกเกินไปสำหรับคนที่มาเฝ้าสามีที่กำลังป่วยหนัก

ตามพล็อตที่วางกันไว้นั่นแแหละ

"ใกล้แล้วค่ะ ป๊าอย่าลืมนะ พอนิดพูดจบ ป๊าถึงจะค่อยๆลืมตา ตามนี้นะ"

เวนิสเป็นหมอที่สวมบทบาทผู้กำกับจำเป็น

อีกเดี๋ยวพระเอกกับนางเอกก็จะมาถึงแล้ว

เวนิสตื่นเต้นเป็นบ้าเลยแฮะ!

 

เมื่อถึงชั้นที่ท่านวัฒนานอนรักษาตัวอยู่ เวกัสกับลินนาเดินออกมาจากลิฟท์แค่สองคน

เพราะชั้นนี้เป็นห้องที่ราคาค่อนข้างสูง มีความเป็นส่วนตัวสูงตามราคาห้อง

"เงียบเนอะ"

ลินนาพูดกับคนตัวสูงเบาๆ

พอเดินมาด้วยกันสองคนแบบนี้แล้วรู้สึกประหม่ายังไงแปลกๆ

เวกัสหยุดเดินแล้วยื่นมือออกไปเพื่อรอให้เธอวางมือลงมา

"เดี๋ยวค่อยจับก็ได้"

ลินนาไม่เคยมาเดินจับมือผู้ชายแบบนี้นะ

แถมที่นี่ยังเป็นโรงพยาบาลด้วย ไม่ใช่ห้างที่ต้องจับมือกันเพื่ออวดว่าตัวเองมีแฟน

"หน้าห้องมีบอดี้การ์ดเฝ้านะ"

ลินนาฟังแล้วก็วางมือลงบนมือของเขาแบบเสียไม่ได้

เกลียดความมีแต่บอดี้การ์ดรอบตัวจริงๆ

ประตูห้องเปิดออกด้วยมือของบอดี้การ์ดหน้าห้อง

เวกัสเดินเข้ามาพร้อมกับลินนา

นาทีนี้ทุกคนใจเต้นแรงใกล้เคียงกันเพราะความตื่นเต้น

ไม่เว้นแม้กระทั่งคนป่วยที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง

"บอกมาเถอะ"

พอนั่งลงใกล้ๆมารดา เวกัสก็กอดไหล่ของท่านเอาไว้

เขากลัวว่าถ้าผลออกมาไม่ดี มารดาอาจจะเป็นลมเอาได้

"เนื้อที่เราเอาไปตรวจ..เป็นเนื้อร้ายค่ะเฮีย"

เวนิสบอกแล้วก้มหน้าลงต่ำ

เธอไม่ได้พูดนะ ว่าเนื้อที่เอาไปตรวจเป็นของใคร

"แล้ว..ป๊าจะอยู่ได้นานแค่ไหนล่ะลูก?"

คุณกัลยกรแกล้งเอาผ้าปิดปาก

"ถ้า..ไม่มีเรื่องให้กังวล ป๊าก็อาจจะอยู่กับเราไปเรื่อยๆได้ค่ะ แต่ถ้ามีเรื่องให้กังวลก็..."

เวนิสพูดพร้อมถอนหายใจยาว

ท่านวัฒนารอเวลานี้มานาน พอได้ยินคำที่รอ ท่านก็ค่อยๆลืมตา

"คุณ!"

คุณกัลยกรโผเข้าหาสามีพร้อมขยิบตาให้

"เว...หนูหงส์ก็มาเหรอลูก?"

ลินนายิ้มให้คนป่วยเมื่อถูกทักด้วยเสียงแหบแห้ง

"ป๊าไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก..ใช่ไหมหนูนิด?"

"คะ?..ค่ะ"

เวนิสตอบแล้วมองหน้าเวกัส

"ผม..จะแต่งงานกับหงส์ครับ เพราะงั้น..ป๊าอย่าป่วยเลย เดี๋ยวอดอุ้มหลานนะ"

เวกัสพยายามพูดให้ท่านผ่อนคลาย

ทุกคนในห้องอยากกระโดดโลดเต้นให้สาสมกับที่รอแต่ก็ทำไม่ได้

คนเดียวที่อึ้งและงงก็คือลินนา

"แต่งงานเหรอ? ฉันกับนายเนี่ยนะ?"

ทันทีที่ตั้งสติได้ก็รีบลากแขนเขาออกมานอกห้อง

หมอนี่ท่าจะเมาแดดถึงได้พูดจาแปลกๆ

"ใช่ แต่งๆไปเถอะ ถือว่าเป็นงานอย่างนึงก็แล้วกัน"

เวกัสบอกแล้วทำท่าจะเดินเข้าไปในห้อง

แต่ลินนาก็ดึงแขนเขาไว้

"นายพูดเองเออเองได้ไง?"

"....."

เวกัสวางมือลงบนไหล่ทั้งสองข้างของเธอ

ก่อนจะบอกช้าๆ

"แต่งก่อน ถ้าแน่ใจว่าป๊าไม่เป็นอะไรมาก..จะหย่าให้"

"นานแค่ไหน?"

ลินนาตกกระไดพลอยโจน ไม่มีทางเลือก

เพราะเขาบอกกับผู้ใหญ่ชัดเจนขนาดนั้น

"ไม่รู้"

 

 

 

........................................

เฮียเว!!!!! 

น่าฉงฉานเนอะ 

กลับหน้าเรื่อง

 

นิยายเรื่องเก่าๆที่ไรท์แต่งไว้นาน

ไรท์จะทำเป็นอีบุ๊คเพื่อเก็บไว้อ่านนะคะ

เรื่องที่ให้อ่านฟรีมาก่อนก็ยังฟรีต่อไป

(จะลบทิ้งก็เสียดายอะ)

 

อัพเดท:19-06-2020

 

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น